Filosofisch intermezzo - Het begrip 'nexit'

The global financial crisis that began in 2007 - 2008 is generally described as the most serious crisis of capitalism since the crash of 1929. [...]
The main reason why the crisis of 2008 did not trigger a crash as serious as the Great Depression is that this time the governments and central banks of the wealthy countries did not allow the financial system to collapse and agreed to create the liquiditiy necessary to avoid the waves of bank failures that led the world to the brink of the abyss in the 1930. [...]
The possibility of greater state intervention in the economy raises very different issues today that it did in the 1930s, for a simple reason: the influence of the state is much greater now than it was then, indeed, in many ways greater than it has ever been. That is why today's crisis is both an indictment of the markets and a challenge to the role of government. Of course, the role of government has been constantly challenged since the 1970s, and the challenges will never end: once the government takes on the central role in economic and social life that it acquired in the decades after World Wart II, it is normal and legitimate for that role to be permanently questioned and debated. [...]
In Europe, the verbal clashes between "lazy Greeks" and "Nazi Germans" can be even more vitrioloic. None of this helps to solve the real problems at hand. Both the antimarket and antistate camps are partly correct: new instruments are needed to regain controle over a financial capitalism that has run amok. [...]
This twofold tak may seem unsurmountable. It is in fact an enormous challenge, which our democratic societies will have to meet in the years ahead. But it will be impossible to convince a majority of citizens that our governing institutions (especially at the supranational level) need new tools unless the instruments already in place can be shown to be working properly.
Thomas Pikkety, Capital in the 21st Century, blz. 472 - 474.

Groot-Brittanië heeft vandaag geschiedenis geschreven. Alle mensen die tegen de EU zijn, zijn lyrisch want zij beschouwen het vertrek van het VK uit de EU als een signaal dat de EU niet meer in staat is om zichzelf in stand te houden en dat het tijd is om weer terug te gaan naar de natiestaten. Uiteraard is onze nationale peroxide-xenofoob een van de grootste schreeuwers van het nederlandse anti-EU kamp en voorstander van een zogheten #nexit. Ik vraag mij alleen af: wat is nou de werkelijke reden voor mensen om voor een vertrek uit de EU te zijn?
Een kleine zoektocht op het internet levert weinig concrete informatie op. Wat te lezen is op de website van de PVV over enige argumenten is het volgende:

“Wij willen weer de baas worden over ons eigen land, ons eigen geld, onze eigen grenzen en ons eigen immigratiebeleid. Als ik premier word, dan komt er ook hier in Nederland een referendum over het verlaten van de Europese Unie. Laat het Nederlandse volk spreken.”

Goed, laten wij deze argumenten aannemen als het uitgangspunt om voorstander te zijn van een #nexit door elk argument te ontleden.
Wij willen weer de baas worden over ons eigen land
Altijd wanneer er wordt gesproken over Europa, dan wordt bovenstaande uitspraak vrij snel gedaan door een tegenstander van de EU. Eerst heerst blijkbaar het gevoel van 'wij' niets meer te zeggen hebben over het opstellen van regels in ons land. Ja, het klopt inderdaad dat de Nederlandse regel - en wetgeving moet voldaan aan de voorwaarden van Europese regel - en wetgeving. En het komt soms voor dat er tussen deze beleidsvormen een conflict ontstaat en dat het Europese belang dan voor het Nederlandse belang gaat. Ik vraag mij dan af: is dit een probleem?
Het probleem van beleid is dat er een afweging wordt gemaakt tussen wat het oplevert en wat het kost. Soms zijn de kosten disproportioneel hoger, maar is het onderwerp van beleid dermate belangrijk (gezondheidszorg, nationale veiligheid etc.) dat het de hoge kosten waard is. Het gevolg is helaas dat hierdoor onze regering ergens ander minder in kan investeren. Dat zijn beleidsmatige keuzes die hele slimme mensen maken; mensen die slimmer zijn dan jij en ik.
Soms is een bepaalde regelgeving veel effectiever als het EU breed wordt gedragen. Dan is het zaak dat dit op nationaal niveau optimaal wordt geïmplementeerd. Wat is anders het nut van beleid als het niet wordt uitgevoerd? Tenslotte willen wij onze wereld netjes doorgeven aan onze kinderen; het is dan ook zaak dat bepaalde thema's zoals arbeidsmigratie, milieu en belastingontduiking zijn thema's die verder gaan dan de nationale regel - en wetgeving en dat er op internationaal niveau een beleid wordt gemaakt zodat er duidelijke afspraken kunnen worden gemaakt. Sterker nog: hierdoor krijgt een land juist op nationaal niveau meer te zeggen! Kortom: dit argument is ongeldig verklaard.

Wij willen weer de baas worden over ons eigen geld
Ik stel voor dat iedereen die zich van deze uitspraak bediend eerst eens een cursus "economie" gaat volgen en daarna verplicht een aantal vertaalde hoofdstukken gaat lezen uit 'Capital in the 21st Century". Er leeft blijkbaar de illusie dat "wij" niet de baas zijn over ons geld. Waarschijnlijk heeft dit ook te maken met het 'Griekenland debacle' waar ik in een eerder schrijven voldoende over heb uitgewijd.
Ieder mens streeft naar het verbeteren van zijn/haar eigen leefomstandigheden. Dit zou ik bijna als een biologische wetmatigheid beschouwen. Wij hebben echter sinds enkele eeuwen het concept "samenleving" bedacht. Er zijn een hoop voordelen ten opzichte van het leven als jager-verzamelaar, maar er komen echter ook een aantal plichten bij. De verlichting heeft ons geleerd die plichten te vereenzelvigen met onze manier van leven, waardoor wij anno 2016 kunnen leven als goden, in vergelijking met het leven in de oudheid.
En toch zijn mensen niet tevreden; de mens wilde meer. Er ontstond toen economie in de vorm van ruilhandel. Dit ontwikkelde zich totdat een zeker persoon genaamd Adam Smith zag hoe landen rijker konden worden door het instellen van bepaald beleid en het formaliseren van geld. Het digitale tijdperk heeft deze vorm van handel enkel vergemakkelijkt, maar in essentie is het nog altijd hetzelfde.
Maarja, 'de mens' was nog altijd niet tevreden met zijn leefstijl en hij wilde meer. Hoe kan hij meer krijgen terwijl hij al alles heeft? Door op zoek te gaan naar geld! Dankzij de monetaire unie die wij heden ten daagse hebben binnen de EU is het mogelijk om te investeren in een andere EU-lidstaat. Griekenland was een land waar mensen verwachtten veel te gaan verdienen, dus werd er een hoop geïnvesteerd in Griekenland. Jammer alleen dat de kredietcrisis een aantal pijnpunten blootlegde van het financiële beleid van de regering van Griekenland. Het is dan ook onze verplichting geworden als land zijnde om landen die op het punt staan om failliet te gaan te helpen. Feitelijk is dit niet veel anders dan het faillissement van een organisatie; ook daarin zijn er bijna alleen maar verliezers en volgt er een uitermate complex proces bij het verdelen van alles wat enige waarde heeft. Bij het faillissement van een land zijn er echter niet enkele honderden en soms duizenden mensen de dupe, maar in het geval van Griekenland waren dit er miljoenen.
Ja, het klopt dat Nederland als EU-lidstaat bepaalde financiële verplichtingen heeft. Men vergeet echter dat ons land vanaf het moment dat het is opgericht een handelsland is. Onze hele economie is ingericht in het profiteren van handel; wij hebben een zogenaamde 'open economie'. Hierdoor heeft ons land vanaf het moment dat de EU is opgericht geprofiteerd van alle economische welvaart. En alle nexit-voorstanders hebben blijkbaar de illusie dat het griekenland debacle niet zou zijn voorgekomen als wij niet in de EU zaten. Dat klopt, daar hebben zij helemaal gelijk in. Jammer alleen dat onze leefstandaard dan waarschijnlijk vele malen lager zou zijn, dan het nu is.
Kortom: dit argument is ongeldig verklaard.

Wij willen weer de baas worden over onze eigen grenzen
Tja, wat rest mij nog te zeggen over dit argument? Ik heb in bovenstaande alinea al laten zien hoe belangrijk de inrichting is van onze economie op ons niveau van welvaart. Het sluiten van onze grenzen klinkt allemaal prachtig, maar dan gaan we terug naar de situatie van de vorige eeuw. Er was in de jaren '60, '70 en '80 en begin jaren '90 amper sprake van economische groei. De wereld was (en is!) afhankelijk van olie en zoals wij weten waren verschillende OPEC-landen niet bepaald politiek stabiel. Dit drukte dan ook economische ontwikkeling, waardoor het niveau van welvaart mondjesmaat toenam.
Totdat het verdrag van Maastricht in 1992 werd opgesteld, waarin er een begin werd gemaakt met de oprichting van één Europese monetaire unie. Vanaf die tijd hebben wij tot de jaren '07 kunnen genieten van economische groei en verhoging van de leefstandaard. Ja, deze leefstandaard in na de kredietcrisis iets lager komen te liggen en ja, Thomas Pikkety heeft in zijn werk aangetoond dat er in de komende decennia een beleid moet worden ontwikkeld in het tegengaan van de groeiende kloof tussen 'arm' en 'rijk'. Maar het dichtgooien van de grenzen zal dit proces niet verhelpen. Sterker nog: het kan dit proces frustreren. Door EU-breed een politiek beleid te ontwikkelen in het instellen van een belastingsschijf voor topinkomens (zoals Thomas Pikkety voorstelt in zijn werk) kan uiteindelijk meer geld beschikbaar worden gesteld voor maatschappelijke doeleinden. Door weer "de baas te worden over eigen grenzen" zal er kostbare tijd verloren gaan aan het controleren van deze grenzen, die ook nog eens geld kosten! En waar komt dat geld vandaan? Juist, van jou en mij!
Kortom: dit argument is ongeldig verklaard.

Wij willen weer de baas worden over ons eigen immigratiebeleid
Hét speerpunt van onze peroxide xenofoob! Immigratie, mass-immigratie, arbeidsmigratie, allerlei doemscenario's die onze angst aanjagen om bang te worden van al mensen uit "verre landen" die jouw (!!!) baan komen inpikken. Waanzin ten top uiteraard, maar sentimentele uitspraken doen het altijd goed wanneer het over immigratiebeleid gaat. Niks is zo krachtig als het aanspreken van het onderbuikgevoel.
Ja, beste mensen, de multi-culturele samenleving staat onder druk. Helaas is de drijvende kracht achter deze druk de opkomst van een almaar groeiend nationaal-socialisme, die ik nog altijd als een grotere dreiging ervaar dan die migranten die hierheen komen met als doel het opbouwen van een mooie toekomst. Afijn, ik heb hier genoeg woorden aan vuil gemaakt, voor hen die meer argumenten behoeven verwijs ik graag naar een vorig schrijven.
Kortom: dit argument is ongeldig verklaard.

Dus, mijn waarde nexit-lander, wat blijft er nog over van jouw argumenten? Ik hoor graag andere argumenten dan bovenstaande. Misschien ga ik zelf wel een referendum organiseren, ik begin steeds meer het gevoel te hebben dat het wellicht inderdaad gewoon tijd is voor een referendum over ons EU-lidmaatschap. Wellicht dat een overwinning van het "ja-kamp" deze discussie eindelijk zal laten stoppen, want ik begin het eerlijk gezegd een beetje moe te worden. Ik hoop dan ook dat wanneer dit referendum er komt en het "ja-kamp" wint, dat deze overwinning als stok zal worden gebruikt om onze peroxide xenofoob metaforisch te slaan wanneer hij de zoveelste dwaze uitspraak doet over ons EU-lidmaatschap.

Mijn vrienden, mijn dank is groot voor het lezen van deze blog! Ik zou zeggen: spreid het woord (en de link naar deze blog), laten wij allemaal onze blik richten op de toekomst. En wanneer dat referendum komt, dan gaan wij en masse uiteraard "JA" stemmen. Ik wens jullie allen alvast een heel fijn weekend toe. Een dikke knuffel van jullie amateurfilosoof en wereldverbeteraar, Halbe!

De week waarin de EU failliet ging

Wat heeft de Europese volkerenfamilie tot een progressief in plaats van een stilstaand deel der mensheid gemaakt? Niet hun buitengewone eigenschappen, die, als zij al bestaan, een gevolg zijn en niet de oorzaak; maar hun opmerklijke verscheidenheid van karakter en cultuur. Individuen, klassen, naties zijn steeds in hoge mate verschillend van elkaar geweest; zij hebben een grote verscheidenheid aan wegen bewandeld, die elk leidden tot iets waardevols en al zijn steeds weer de mensen die op een andere weg waren onverdraagzaam voor elkaar geweest, en zou ieder het een uitstekende zaak hebben gevonden als alle anderen gedwongen waren om zijn kant uit te gaan, toch hebben hun pogingen om elkaars ontwikkeling in de kiem te smoren zelden een duurzaam succes gehad, en is elke richting blijven bestaan om op zijn beurt het goeds te ontvangen dat de anderen konden bieden. Naar mijn mening heeft Europa haar progressieve en veelzijde ontwikkeling volledig te danken aan deze verscheidenheid van wegen. - Over Vrijheid, door John Stuart Mill: pagina 122 - 123.

Ik heb in een eerder schrijven al kritiek geuit op de politieke samenwerking tussen de diverse lidstaten van de EU. Ik heb bewust opnieuw gekozen voor dezelfde inleidende tekst, omdat dit laat zien dat pluriformiteit geen struikelblok hoeft te zijn voor het vormen van een politieke unie. Sterker nog: het kan juist een kracht zijn van een unie! Dát is namelijk tevens de reden waarom de euro als munteenheid jaren werd beschouwd als de meest stabiele munteenheid van de wereld. De diversiteit van alle lidstaten van de EU zijn een belangrijke factor voor de potentiële economische kracht van de euro.
Hoe bizar is het wel niet dat de politieke betrekkingen tussen de lidstaten onderling heeft geleid tot een faillissement van de EU.

Griekenland is een land waar veel over te zeggen is en ís gezegd en waar heel veel meningen over zijn gevormd, waarheidsgetrouwe meningen en louter meningen gevormd op basis van onderbuikgevoelens.
Het groeiend negatieve sentiment over Griekenland bestaat dan ook voornamelijk uit de tweede categorie en wordt constant gevoed door een breed scala aan nieuwsartikelen waardoor zelfs belangrijke nieuwsmedia zoals RTL Nieuws zich schuldig maken aan het creëren van een negatief sentiment door keer op keer artikelen te publiceren met daarin 'feiten' begeleid door een serie aan informatie waardoor het beeld ontstaat van een land die geheel zelf schuldig is aan de situatie waarin het zich bevindt.
Terwijl de realiteit van deze situatie is die van een twee-zijdig zwaard, waarbij er sprake is van een wederzijdse (economische) afhankelijkheid tussen Griekenland en de EU.

Ik verwijs mijn lezer maar al te graag naar dit artikel waarin een verhelderende uiteenzetting is gemaakt van daadwerkelijke feiten rondom Griekenland.
De oplettende lezer vraagt zich nu af: indien Griekenland daadwerkelijk zoveel heeft hervormd, waarom blijft Rutte en al die andere politici dan krampachtig vasthouden aan de meest gehoorde uitspraak in de discussie rondom Griekenland: "Griekenland moet hervormen"? Dat, mijn beste lezer, is vermoedelijk te herleiden naar de definitie van het begrip 'hervormen'. Sinds de uitbraak van de kredietcrisis werd ons maar al te duidelijk dat het huidige systeem van het kapitalistisch model niet meer houdbaar is in onze geglobaliseerde wereld. Politici hebben hun agenda's compleet omgegooid: vooraleerst omdat er crisismanagement moest worden uitgevoerd om zodoende alle (economische) schade zoveel mogelijk te beperken (zijn ze keihard in gefaald). Vervolgens wordt er onderzocht hoe de kredietcrisis überhaupt heeft kunnen gebeuren (iets met gierigheid en te weinig controle waardoor er teveel lucht in de economie was gepompt en teveel controle waardoor men het idee had dat banken moesten worden gered in het kader van crisismanagement) en is er een plan gekomen om een dergelijke systeemcrisis in de toekomst te voorkomen (onmogelijk).

En in dat gat, lieve mensen, is Griekenland gevallen. Los van de interne problematiek dat Griekenland rijk is (lees: corruptie en grootschalige fraude), hebben landen vanwege hun radicale bezuinigingsbeleid geen geld meer over om te investeren in Griekenland. Terwijl juist Griekenland van alle landen het hardst geld nodig heeft om te investeren in nieuwe infrastructuren kwa invulling en begroting van overheidsbeleid.
Vreemd genoeg zijn dergelijke ideeën ongekend bij onze politici die enkel ogen hebben voor hun eigen financiële stromingen en zodoende een 100% garantie willen krijgen dat AL het geld dat zij (!!!) hebben uitgeleend terug wordt betaald. Want indien dit niet het geval is, moeten allerlei banken van deze noordelijke lidstaten opnieuw honderden miljoenen euro's afschrijven en dát is natuurlijk uit den boze, gezien de afgelopen crises die wij hebben gehad. Stel je toch eens voor: heb je als land een bank gered, komt deze opnieuw in de problemen vanwege een land waar ooit honderden miljoenen in zijn geïnvesteerd in de verwachting het dubbele en wellicht zelfs het driedubbele voor terug te krijgen.
Want dát is waar politici zich uiteindelijk enkel druk om maken: dat de banken opnieuw honderden miljoenen euro's moeten afschrijven op Griekse leningen, met het risico dat een bank alsnog op omvallen staat. Dat hierdoor de volledige geopolitieke stabiliteit van de EU op het spel komt te staan is kennelijk van secundair belang, want als er 1 ding is wat politici hebben geleerd, dan is het dat economische stabiliteit voor alles gaat.

Toegegeven: economische stabiliteit is van fundamenteel belang voor een natie. Het is eigenlijk bizar hoe diverse sociaal-contracttheorieën geen enkel woord schrijven over economische stabiliteit als voorwaarde voor de vorming van een stabiele samenleving. Misschien dat Hobbes daarom meer gelijk heeft dan Rousseau, met zijn 'oorlog van allen tegen allen', indien grondstoffen het primaire doel is van de natuurwet beschouwd vanuit Hobbes' filosofie. Toch behoort economie niet het primaire uitgangspunt te zijn van de stabiliteit van een samenleving, maar moet economie hand in hand gaan met de stabiliteit van een samenleving.
Dan vraag ik mij af: kunnen wij dan geen enkel begrip opbrengen voor de Grieken? Zijn wij zover afgedwaald van onze verlichtingsidealen die het Europese vasteland naar de moderne tijd en nu onze post-moderne tijd hebben gebracht? Sinds wanneer zijn vrijheid, gelijkheid en broederschap ondergeschikt gemaakt aan economische welvaart dat ieder land probeert te onttrekken aan de samenwerking van de EU? Is de EU enkel opgericht om te kunnen profiteren van elkanders welvaart of is er ook sprake van een politieke unie waarin (politieke) samenwerking bijdraagt aan economische welvaart voor elke EU-lidstaat?

Gezien de ontwikkelingen van de afgelopen weken in de kwestie rondom Griekenland bestempel ik de EU als failliet en dan wordt het wellicht inderdaad weer tijd om te stoppen met geopolitieke samenwerking. Want zelfs al zou er een nieuwe overeenkomst kunnen worden opgesteld, waarom zouden de EU-lidstaten tenslotte samenwerken met elkaar terwijl men enkel van elkaar probeert te profiteren? Je zou bijna gek moeten zijn om vanuit deze propositie een samenwerking aan te gaan met andere landen.
Dan was de Sovjet-Unie een effectievere samenwerking dan die van de EU, daarin heerste tenminste wél gelijkheid en broederschap...

En moge alles breken, wat aan onze waarheden breken- kan! Menig huis valt er nog te bouwen - Friedrich Nietzsche - Aldus Sprak Zarathoestra

Mijn vrienden, ik wens jullie allen een hele fijne zondag toe! Het zijn spannende tijden om in te leven, maar op dit moment zie ik de kwestie rondom Griekenland erg negatief in, zelfs als een rasechte optimist... Laten wij hopen dat onze (politieke) leiders uiteindelijk tot inzicht zullen komen dat er water bij de wijn moet worden gedaan, wilt de EU nog enige vorm van bestaansrecht hebben.
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof en wereldverbeteraar, Halbe!

Leve de EU! Dood aan de democratie! Leve de vrijheid!

De democratie wil zoveel mogelijk mensen onafhankelijkheid verlenen en waarborgen, onafhankelijkheid van meningen, levenswijze en kostwinning. Daartoe moet zij zowel de bezitlozen als de echte rijken het politiek stemrecht ontzeggen: de twee ongeoorloofde mensenklassen, aan de eliminatie waarvan zij gestadig moet werken, omdat zij haar taak steeds weer ter discussie stellen. Evenzo moet zij alles verhinderen wat de organisatie van partijen schijnt te bogen. Want de drie grote vijanden van de onafhankelijkheid in die drievoudige zin zijn de bezitlozen, de rijken en de partijen. - Ik spreek van de democratie als van iets toekomstigs. Wat nu al zo heet, onderscheidt zich alleen hierdoor van de oudere regeringsvormen, dat het met nieuwe paarden rijdt: de wegen zijn nog de oude, en de wielen zijn ook nog de oude. - Zijn deze voertuigen van het welzijn der volkeren werkelijk minder riskant geworden? - Friedrich Nietzsche; Menselijk, al te Menselijk: pagina 533 - 534.

Vandaag is een nationale herdenkingsdag geworden voor alle slachtoffers die als vakantieganger de vlucht betraden als MH17, maar op een brute wijze aan het einde van hun leven kwamen en zodoende zijn verworden tot oorlogsslachtoffers, een (inter)nationale tragedie)...
Vandaag zou mijns inzien echter eveneens een dag moeten zijn waarin wij als samenleving zouden moeten gaan nadenken over het belang van de Europese Unie als machtsblok; om deel te kunnen nemen aan een unilateraal verdrag zodat wij een stabiel continent kunnen vormen waarin vrijheid centraal staat. Gaat deze blog louter een eurofiel artikel worden? Absoluut niet! Ik heb in de navolging van de verkiezingen voor het Europese parlement eerder een artikel geschreven getiteld het begrip Europa.
Is het smakeloos van mij om dit schrijven te beginnen met een referentie aan een nationale ramp? Ik kan begrijpen wanneer iemand dit idee heeft, ik beschouw deze nationale tragedie echter als een belangrijk signaal dat laat zien hoe belangrijk de EU voor ons land kan zijn. Indien Oekraïne een EU-lidstaat zou zijn geweest, dan had Europa veel effectiever kunnen reageren en op voorhand als unie een krijgsmacht gestuurd om de grens tussen Oekraïne en Rusland te bewaken en zou deze tragedie überhaupt niet eens hebben plaatsgevonden.

Laat ik het volgende voorop stellen: ik ben geen eurofiel, noch een euroscepticus, ik ben enkel iemand die streeft naar waarheidsbevinding.
Er leeft in ons land een hoop argwaan en scepsis jegens de EU. Enerzijds kan ik deze scepsis begrijpen, anderzijds wordt er op bepaalde punten een louter anti-EU sentiment gecreëerd zonder enige vorm van redelijkheid.
In het kader van waarheidsbevinding wil ik graag beginnen met de berichtgeving dat Nederland 'plotseling' 642 miljoen moet betalen aan de EU als naheffing. EU-sceptici konden niet snel genoeg zijn met het uitdragen van een oordeel over de EU. Toen een week later het bericht kwam dat de belastingdienst honderden euro's aan naheffing aan diens burgers zou opleggen, waren bepaalde mensen al vrij snel in het leggen van een volstrekt irreëel verband: Nederland had die naheffing enkel in het leven geroepen om die 642 miljoen euro aan de EU te kunnen betalen.

Het grappige is dat wanneer men in discussie gaat met de mensen die dit verband leggen, dat mensen boos worden omdat je hun confronteert met de feiten. Maar voor hen die nog steeds zoekend zijn naar een verduidelijking van deze gang van zaken zal ik hier kort toelichten waar het om draait.
Als eerste is er dit nieuwsbericht dat laat zien waar die naheffing van onze belastingdienst om draait. In dat nieuwsbericht wordt er verwezen naar het 'belastingplan 2014' hier te vinden. Ik lees op pagina 27/28 het volgende:

Ook zijn in het pakket Belastingplan 2014 de fiscale maatregelen volgend uit de reguliere koopkrachtbesluitvorming verwerkt. Hierbij gaat het om een aanpassing van de afbouw van de 1 Bruggen slaan – regeerakkoord VVD–PvdA, 29 oktober 2012, Kamerstukken II 2012/13, 33 410, nr. 15, bijlage B. 2 Kamerstukken II 2012/13, 33 410, nr. 32.3 algemene heffingskorting, een beperkte verhoging van het tarief in de eerste schijf in de inkomsten- en loonbelasting en een verhoging van het maximum van de algemene heffingskorting.

Vervolgens lees ik in het artikel van RTL Nieuws het volgende:

De naheffingen zijn het gevolg van het Belastingplan 2014, waarin de heffingskortingen door Wiebes' voorganger Weekers werden teruggeschroefd. Vroeger was de heffingskorting voor iedereen hetzelfde, maar nu is de belastingkorting afhankelijk van je inkomen: hoe hoger het inkomen, hoe lager je heffingskorting.

Kortom: dit plan stond al lang geleden klaar om te worden uitgevoerd. Maar waarschijnlijk heeft het zo lang geduurd vanwege alle bezuinigingen die de overheid heeft doorgevoerd. De rekenkamer had hiervoor al begin vorig jaar gewaarschuwd zoals hier te lezen is.
Ten tweede is er dit artikel op de website van het NRC, waarin wordt verwezen naar de naheffing. Ik ben vervolgens eens gaan uitzoeken waardoor deze naheffing wordt veroorzaakt. Ik vond op de website van de rijksoverheid het volgende document, waarin het volgende te lezen is:

Hierdoor is sprake van een substantiële opwaartse bijstelling van het Bruto Binnenlands Product in vrijwel alle lidstaten. [...]
De herziening van macro economische data betreft zowel een herziening van de methode en definities van de nationale rekeningen (ESA2010) als een verbetering van de informatiebronnen (bronnenrevisie). De aanleiding voor deze revisies is het toepassen van nieuwe internationale methodologische richtlijnen vastgelegd in het Europees Stelsel van Nationale en Regionale Rekeningen 2010 (ESA210). (pagina 1/2) [...]
Het CBS heeft op 6 maart 2014 voor het eerst inzicht gegeven in de effecten van zowel de implementatie van ESA2010 als de bronnenrevisie op het Nederlandse BBP. Toen was nog geen inzicht te geven in de budgettaire effecten, omdat toen nog geen inzicht bestond in de effecten van andere lidstaten. Beide herzieningen hebben een effect op de omvang van het BBP. [...]
Het CBS heeft op 6 maart 2014 voor het eerst inzicht gegeven in de effecten van zowel de implementatie van ESA2010 als de bronnenrevisie op het Nederlandse BBP. Toen was nog geen inzicht te geven in de budgettaire effecten, omdat toen nog geen inzicht bestond in de effecten van andere lidstaten. Beide herzieningen hebben een effect op de omvang van het BBP." (pagina 3).

Kortom: wat kan er worden geconcludeerd? Dat beide heffingen losstaande gebeurtenissen zijn en dat er totaal geen sprake is dat 'de burger' die naheffing aan de EU moet betalen. Alle leugens die hierover worden verspreid via facebook, twitter en websites zoals eunmask en ejbron moeten dan ook pertinent worden geboycot. Afgaande op de inhoud zijn het sowieso aanhangers van complottheorieën die de inhoud van deze site vullen, des te meer redenen om dergelijke artikelen van hun site niet meer te gaan delen.

Ik vraag mij af: waarom zijn de mensen tegen de EU? Waarom kunnen mensen niet begrijpen dat de huidige wereld met diens begrenzingen volstrekt niet meer reëel is?
Ik heb geen behoefte om de essentie van mijn vorige schrijven over de EU te herhalen, maar ik zou graag het volgende stukje willen quoten:

Een faillissement van de complete economische unie was wel degelijk een reëel gevaar bij het faillissement van een lidstaat. Tenslotte zijn alle economieën op een bepaald fundamenteel niveau verbonden aan elkaar, waardoor het construct als een kaartenhuis in elkaar zou storten. Dit zou onvermijdelijk hebben geleid tot maatschappelijke onrust en misschien zelfs oorlog. Dit zijn zaken waar de gemiddelde burger niet bij stilstaat wanneer het praat over de EU. [...]
ons land heeft een open economie. Dat betekent dat wij voornamelijk inkomsten genereren op basis van diensten die betrekking hebben op import - en export van goederen. Willen wij als land ons huidige niveau van welvaart behouden én in de toekomst een betere welvaart creëren, dan zijn juist die open grenzen en onze open economie van groot belang. Onze economie groeit op basis van de handel die wij of zelf bedrijven, of doorvoeren naar andere landen in de eurozone.

Wat mensen niet realiseren is dat de democratie zoals wij die kennen langzaam aan het doodbloeden is binnen de EU. Democratie als staatsinrichting is bijna een reliek van een tijd waarin de landsgrenzen inherent waren aan afgezonderde samenlevingen; naties die enkel bekend waren met nationale aangelegenheden. Tegenwoordig is er sprake van vrij verkeer tussen alle EU-lidstaten. Het enige waarin een land zich onderscheid is diens cultuur; en zelfs deze is constant onderhevig aan verandering.
Dat de sociale structuren van een land op nationaal niveau moet worden gereguleerd is dan ook vanzelfsprekend. Maar ik sluit niet uit dat ook hierin verandering zal komen, indien naties de voordelen erkennen van een gezamenlijk verdrag waarbij de nationale begroting van een land wordt vervangen door een europese begroting. Er is zelfs gepostuleerd dat steden de toekomstige landen van onze wereld zullen worden, zoals geschreven staat in dit artikel.

Rest mij als afsluitende noot nog de volgende vraagstelling op te werpen: Waarom is de EU opgericht?
Antwoord: Ter bevordering van de vrede binnen het Europese Continent.
Wat kan hieruit worden geconcludeerd? Dat ondanks de huidige (economische) spanningen binnen de EU met diens vele culturele verschillen tussen lidstaten, de Joegoeslavië-oorlog van de jaren '90 de allerlaatste oorlog is geweest dat heeft plaatsgevonden op het Europese continent. Hieruit kunnen wij opmaken dat de Europese Unie wel degelijk heeft geleid tot bevordering van vrede en dat dit uiteindelijk leidt tot meer vrijheid. En dát mijn lezers, is de reden waarom de Europese Unie bestaansrecht heeft.

Mijn vrienden, ik wens jullie allen een hele fijne dag toe! Ik ga zeker stil blijven staan bij de tragedie van MH17, maar wat wellicht belangrijker is: ik ga kijken naar de toekomst. Want anders zijn alle oorlogsslachtoffers voor niets gestorven en dát is een nog grovere zonde.
Een dikke knuffel van jullie wereldverbeteraar en amateurfilosoof, Halbe!

Filosofisch intermezzo - Het begrip Europa

Iets als waar beschouwen is een gebeurtenis in ons verstand die op objectieve gronden kan berusten, maar in de geest van wie het oordeel uitspreekt ook subjectieve oorzaken vereist. Wanneer het oordeel voor iedereen geldig is, voorzover hij maar met rede begaafd is, is de grond ervan objectief toereikend, en heet als-waar-beschouwen ervan overtuiging. Als het alleen een grond heeft in het bijzondere karakter van het subject, noemen we het als-waar-beschouwen overtuigdheid.
Overtuigdheid is louter schijn, omdat de grond voor het oordeel dat uitsluitend in het subject ligt, als objectief wordt beschouwd. Daarom heeft zo'n oordeel ook alleen privé-geldigheid, en kan het als-waar-beschouwen ervan niet worden meegedeeld. [...]
Ik kan alleen datgene beweren d.w.z. als een voor iedereen noodzakelijk geldig oordeel uitspreken, wat overtuiging bewerkstelligt. Overtuigdheid kan ik voor mezelf houden als ik me daarbij wel bevindt, maar ik kan, en mag er buiten geen geldigheid voor opeisen. [...]
Ik mag het nooit wagen te menen, zonder tenminste iets te weten, waardoor het op zich louter problematische oordeel een verbinding met de waarheid krijgt, die weliswaar niet volledig is, maar in elk geval meer dan een willekeurig verzinsel. - Immanuel Kant, Kritiek van de Zuivere Rede, Nederlandse vertaling door Boom, pagina 651 - 653.

Zoals ik eerder heb geschreven, leven wij in een land waarin de cultuur is gedegradeerd tot een verkapte vorm van nationaal-socialisme. De twee kampen, die van de onderontwikkelde moslim die mij met de dood bedreigd wanneer ik roep Allah is een leugen en de xenofoob die het liefst een nieuwe geblondeerde Hitler ziet opstaan, geheel in de trant van het Arische ras; zijn op scherpe voet met elkaar komen te staan. Gelukkig leven wij nog altijd in een samenleving die het belang van vrijheid en vrijheid van meningsuiting erkent én verdedigd.
Morgen zijn de verkiezingen voor het Europese Parlement en ik vermoed dat er een hoge opkomst zal zijn. Zoals politiek verslaggever Jos Heymans al is opgevallen, leeft er een steeds groter wordend anti-EU sentiment. Hij schrijft: Nederland is een naar land geworden. Dit sentiment wordt verder gevoed, omdat mensen het idee hebben dat de EU ondemocratisch is, zoals Matthijs Bouwman schreef in zijn column Als Europa ondemocratisch is, dan is Nederland dat ook..
Hoe interessant ik deze artikelen ook geschreven vind, ik mis nog steeds een oorzaak; een vinger die op de zere plek wordt geplaatst. Waarom kunnen mensen niet begrijpen dat Europa noodzakelijk is voor ons land? Het antwoord op deze vraag vond ik in een artikel van De Correspondent: Europa heeft haar lager opgeleiden uitgesloten.
Het is fascinerend om tot deze realisatie te komen. Vroeger was ik ook nooit pro-EU. Ik vond het raar, ik kon maar niet begrijpen waarom het zo belangrijk is en zou zijn voor ons land. Hoe meer ik mij verdiep in dergelijke complexe materie, des te groter wordt mijn begrip van Europa.

Laat ik eens beginnen met deze vraagstelling: Wat is Europa?
Europa is een unieke samenwerking tussen onafhankelijke lidstaten. Ieder land heeft zijn eigen soevereiniteit: het bepaald zijn eigen staatsinrichting en vormgeving van rechtspraak. Soevereiniteit is binnen deze context louter een machtsconstruct, waarbij iedere lidstaat cq. natie de macht heeft om zelf te bepalen hoe het zich ontwikkeld.
De wereld is echter significant veranderd t.o.v. van de originele oprichting van de EU in 1958. Waar er destijds een verbond werd opgesteld tussen zes landen, is het nu uitgegroeid tot een intensief samenwerkingsverband tussen 28 (!!!) lidstaten.
Wat wellicht de belangrijkste ontwikkeling is, is dat er langzaam maar zeker soevereiniteit van lidstaten werd afgestaan aan de EU. Er zijn mensen die dit ondemocratisch noemen; ik noem het noodzakelijk. De wereldbevolking is enorm toegenomen sinds 1958; met deze groei moet de welvaart ten alle tijde worden gewaarborgd en dat kan enkel worden bewerkstelligt met de groei en ontwikkeling van de economie van iedere lidstaat. Import - en export van goederen tussen alle lidstaten fungeerde als een belangrijke factor voor de groei van elke economie en om dit goed te kunnen reguleren was het noodzakelijk dat er op Europees niveau afspraken werden gemaakt cq. verdragen werden afgesloten waardoor de handel gewaarborgd zou worden.
Het summum hiervan is de oprichting van een economische unie; alle lidstaten zouden hun munt vervangen door een Europese munt. Dit zou allerlei gunstige effecten hebben op de economieën van alle lidstaten. In de eerste instantie had het ook daadwerkelijk een gunstig effect. De eerste paar jaren werden weliswaar gekenmerkt door een lichte recessie; dit werd echter ook ondersteunt door de zogenaamde 'internetbubbel', waardoor beurzen in 2000 plotseling zware verliezen te kampen hadden. Als samenleving hadden wij de recessie destijds aangemerkt als zijnde een gevolg van de invoering van de euro, maar niemand die zichzelf de vraag stelt:
Werd de recessie niet veroorzaakt als gevolg van de uiteenspatting van de internetbubbel? En waardoor de invoering van de Euro en de recessie die hierop volgde enkel parallelle gebeurtenissen waren?

Dit is niet de plaats om deze overigens enorm interessante vraagstelling te beantwoorden. Nee, wat ik wil bereiken is dat mijn lezer een objectief oordeel gaat vormen over Europa. Nu hoor ik bijna mijn lezer schreeuwen tegen zijn beeldscherm vervloekte jongeman! Het enige wat jij schrijft is hoe geweldig Europa is, waar blijft de kritische noot?! Hoe is het godverdomme mogelijk dat die klootzakken in het Europese parlement maandelijks honderden euro's in hun zak kunnen steken zonder ook maar een vinger aan arbeid te besteden? Mijn beste lezer, ik was inderdaad van plan om op dit punt een kritische noot te laten zien.
Laat ik eerst eens beginnen met de voornaamste kritiek dat ik hoor en lees: wij pompen geld in landen die lid zijn van de EU en dat wij nooit terug zullen zien.
Het is een feit dat andere landen een incorrect economisch beleid hebben gevoerd. Bij de invoering van de euro ging men klaarblijkelijk van uit dat ieder land een verantwoord economisch beleid ging voeren. Helaas was er een diepgaande, kapitalistische crisis voor nodig, waarbij de hele economische structuur van de mondiale economie op instorten stond, voor dit wanbeleid aan het licht kwam. Noem het gerust naïviteit van de mensen die het originele plan hadden bedacht voor de oprichting van een economische unie, ik beschouw dit als inherent aan de mens. De quote die dit het beste omschrijft is afkomstig uit het werk Leviathan, geschreven door de politiek filosoof Thomas Hobbes:

Goed en kwaad zijn namen die onze begeerten en aversies aanduiden. Omdat mensen verschillen van temperament, gewoonten en overtuiging, zijn deze begeerten en aversies overal verschillend. [...] Ja, zelfs een en dezelfde mens verschilt voortdurend van mening met zichzelf, en prijst de ene maal iets (dat wil zeggen, noemt iets goed), wat hij bij een volgende gelegenheid afkeurt en slecht noemt. Hierdoor ontstaan meningsverschillen, strijd, en ten slotte oorlog, zodat de mens in de natuurstaat leeft (met andere woorden, in een toestand van oorlog), zolang als zijn individuele begeerte de maatstaf is van goed en kwaad.

Wellicht dat er mensen zijn (geweest) die hebben geprofiteerd van alle ellende dat is voortgekomen uit de benoemde 'eurocrisis'. Net als velen was ik een sympathisant van de occupy-beweging die heel tragisch een stille dood heeft gehad. Net als iedereen hoopte ik een verandering te zien in het gedrag van bankiers met diens exorbitant bonusbeleid. Helaas is niks hiervan waar... Maar dan komt nu de vraag: ligt de schuld cq. de oorzaak van de eurocrisis en van alle individuen die een rol hebben gespeeld bij de EU, of vinden wij de oorzaak terug in de mens? Ik stel dat de schuld bij de mens ligt; het individu dat zichzelf macht toeëigend en aldoende zijn eigen (maatschappelijke) positie verstevigd is in de ogen van één een huichelaar en in de ogen van een ander een succesverhaal. Oordeel zelf, ik ben van mening dat ik niet bij machte ben om hierover te oordelen. Wellicht dat ik hierover een ethisch intermezzo kan schrijven, hier is het althans niet de goede plek om erover te praten.
Afijn, dan blijft de originele propositie bestaan: 'wij pompen geld in een bodemloze put'. Wat men echter vergeet is de noodzaak van de stabiliteit van de eurozone als economische unie. Het construct is zo complex, dat geen mens hiervan een begrip kan vormen. Economie wordt nog altijd beschouwd als een gamma-wetenschap; het hanteren van grote foutenmarges bij de implementatie van een bepaald model dat functioneert als fundament van een bepaalde economie. Er zijn teveel onvoorspelbare factoren aanwezig waarmee een waarheidsgetrouwe voorspelling kon worden gedaan indien een bepaald land failliet zou gaan.
Een faillissement van de complete economische unie was wel degelijk een reëel gevaar bij het faillissement van een lidstaat. Tenslotte zijn alle economieën op een bepaald fundamenteel niveau verbonden aan elkaar, waardoor het construct als een kaartenhuis in elkaar zou storten. Dit zou onvermijdelijk hebben geleid tot maatschappelijke onrust en misschien zelfs oorlog. Dit zijn zaken waar de gemiddelde burger niet bij stilstaat wanneer het praat over de EU. Wanneer men over de EU praat, dan praat men voornamelijk over alle bureaucratie en alle 'onnodige regelgeving'. Maar met praat nooit over hetgeen dat is voorkomen met de oprichting van de EU.

De volgende kritische vraagstelling zou dan zijn: Hadden wij dan in de eerste instantie de EU niet moeten oprichten of op zijn minst niet moeten meedoen met de euro als de gevaren zo groot zijn?
Ten eerste waren de gevaren helemaal niet zo groot. Opnieuw was de verwachting dat ieder land een degelijk economisch beleid zou gaan voeren. Dat dit niet gebeurd is, heeft nu tenminste geleid tot (politieke) gewaarwording en is men aan het nadenken over mechanismen die men kan gebruiken indien er signalen zijn dat een land geen goed economisch beleid voert. In deze zin hebben wij geleerd van onze fouten en is het nu zaak om te kijken naar de toekomst; niet naar de gemaakte fouten. Dit is hetzelfde leerproces als ieder individu die een vak moet leren; zo leren wij als eenheid hoe wij de EU beter kunnen inrichten.
Ten tweede vergeet iedereen het belang van de eurozone voor onze economie; ons land heeft een open economie. Dat betekent dat wij voornamelijk inkomsten genereren op basis van diensten die betrekking hebben op import - en export van goederen. Willen wij als land ons huidige niveau van welvaart behouden én in de toekomst een betere welvaart creëren, dan zijn juist die open grenzen en onze open economie van groot belang. Onze economie groeit op basis van de handel die wij of zelf bedrijven, of doorvoeren naar andere landen in de eurozone. Het sluiten van grenzen zal enkel een vertragend zo niet negatief effect hebben op onze economie. Wij hebben al zeven jaar lang een recessie gehad, willen jullie nog langer in deze recessie blijven zitten?

Het laatste puntje is uiteraard al het geld dat wij kwijt zijn aan Europa en wat wellicht nog belangrijker is: hoe het komt dat europarlementariërs zoveel inkomsten hebben zonder dat wij daar iets van merken.
Als eerste is dit probleem gelijkwaardig aan hetgeen wij ervaren met de politici van ons eigen land. Zij krijgen een vrij riante beloning voor het werk dat zij verrichten. Maar een hoop werk dát zij verrichten, ervaren wij niet direct. Wij ervaren het enkel indirect; op basis van het beleid dat ten uitvoer wordt gebracht onder leiding van een bepaalde minister. Kunnen wij nu ook stellen dat onze politici geen danwel slecht werk leveren?
Ten tweede wordt er een hoop gedebatteerd buiten onze informatiekring om. Ik laat het politieke vraagstuk of dit verantwoord is of niet in het midden; mij gaat het enkel om de bewustwording van mensen dat de politici onze belangen vertegenwoordigen, maar dat zij eveneens kijken naar de toekomst en welke regels en wetten op europees niveau noodzakelijk zijn voor de stabiliteit van de eurozone. Ook wij zullen als natie soms water bij de wijn moeten doen. En als dat betekent dat wij soms iets meer moeten betalen voor diensten die wij niet direct ervaren, dan is iets wat wij zullen moeten accepteren. Of willen wij dan de wereld niet in dezelfde conditie doorgeven aan onze kinderen, als wij die hebben gekregen van onze ouders?

Nu kan ik begrijpen dat de lezer mij op dit punt classificeert als een eurofiel. Wat ik echter wil benadrukken en dan kom ik nu terug op de inleiding, dat hetgeen wij als waarheid accepteren, geen echte waarheid is. Ik beschouw mijzelf namelijk niet als een eurofiel; ik beschouw Europa als een noodzaak voor een toekomstig Nederland. Een land waarin wij ooit trots op kunnen zijn om te wonen; dat wij trots kunnen zijn om ons als Nederlander te benoemen. Wat is Europa meer dan enkel een psychologisch construct waarmee politici vorm proberen te geven aan de intensieve samenwerking tussen alle mensen die lid zijn van de EU? 'Europa als natie bestaat niet', zoals ik ooit schreef over de zogenaamde Europese identiteit. Het enige wat wij moeten doen is stemmen op een partij waarvan wij overtuigd zijn dat het ons een pad laat bewandelen waarmee wij een zonnige toekomst tegemoet zien.

Mijn vrienden, ik wens jullie allen een hele fijne dag toe! Het is vandaag wederom een zonnige dag, hopelijk hebben jullie ervan genoten.
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe!

Filosofisch intermezzo - Identiteit van Europa

De uiteindelijke reden, het doel en het oogmerk waartoe de mensen (die van nature gesteld zijn op vrijheid en macht over anderen) zich de beperkingen opleggen waaraan zij (zoals wij zien) in de staat onderworpen zijn, is de zorg om hun eigen leven veilig te stellen, en daardoor een bevredigender bestaan te verwerven. Of met andere woorden, om te ontsnappen aan de ellendige oorlogstoestand die (zoals ik in hoofdstuk 13 aantoonde) een onvermijdelijk gevolg is van de natuurlijke hartstochten van de mensen, zolang er geen zichtbare macht bestaat die hun ontzag inboezemt, en hen door angst voor straf dwingt hun overeenkomsten na te leven en de natuurwetten in acht te nemen waarover ik in het veertiende en vijftiende hoofdstuk heb besproken. - Leviathan, door Thomas Hobbes, pagina 129, Nederlandse vertaling Boom.

Een paar weken geleden is een nieuwe seizoen begonnen van het filosofisch kwintet. Het thema van dit seizoen is identiteit - wie denken we wel dat wij zijn?. Met veel plezier heb ik de afgelopen drie aflevering gekeken en ben ik wederom geprikkeld om na te denken over dit fascinerend fenomeen.
Wat ik frappant vind, is dat ik zelf al twee jaar geleden ooit ben begonnen om na te denken over dit concept, wederom geprikkeld door een aflevering van het filosofisch kwintet. Waar het thema toen "de rechtsstaat" was, viel het woord "identiteitscrisis". Dit begrip heeft mij sindsdien nooit meer losgelaten en heeft juist bijdragen aan het opstellen van een beeld van onze hedendaagse maatschappij. Waar ik toen zomaar uit het niets een open-minded blog schreef, getiteld: Een filosofische analyse - Identiteitscrisis van Nederland, heeft dit verder geleid tot het opstellen van een beeldvorming in het kader van cultuur ('het begrip cultuur'), van waaruit ik verder een deductie kon opstellen van de onlosmakelijke verbintenis met moraliteit moraliteit vs. cultuur.
Ik beschouw cultuur als een representatie van de identiteit van een natie. Waarom doe ik dit? Op basis van de volgende conclusie die ik heb opgesteld naar aanleiding van mijn filosofisch onderzoek:

"de ontwikkeling van het individu is leidend voor de ontwikkeling van cultuur volgens dezelfde sociologische mechanismen als de ontwikkeling van een natie gebeurd volgens het democratisch bestel. Het morele individu is op haar beurt verantwoordelijk voor de morele ontwikkeling van de maatschappij, aangezien het individu leidend is voor de ontwikkeling van cultuur. Indien een ontwikkeling wenselijk is en er bestaat een groot draagvlak onder de bevolking, dan zal de nieuwe ontwikkeling vrij snel worden geïmplementeerd. Een voorwaarde is echter dat de gewenste ontwikkeling bijdraagt aan een verdere stabiele, morele samenleving. Moraliteit wordt in dit perspectief beschouwt als leidend voor de invoering van de ontwikkeling. Iedere ontwikkeling dat op een negatieve wijze bijdraagt aan de moraliteit van onze cultuur zal worden veroordeeld, met als doel het bijsturen van het individu dat diens moraliteit niet op dezelfde wijze beschouwt zoals transcendent door de cultuur van de natie ten uitvoer wordt gebracht conform diens menselijkheid."

Gestoeld op de axioma dat een samenleving wordt gevormd uit individuen, kan uit het bovenstaande worden gededuceerd dat de stelling "Cultuur is representatief voor de identiteit van een natie" is aangenomen als waarheid.
Laat ik eerst eens teruggaan naar het begin, namelijk de vraagstelling over een Europese identiteit. Ironisch genoeg kan ik deze vraag niet eerder beantwoorden, zonder de zogenaamde Nederlandse identiteit te hebben toegelicht. De lezer denkt wellicht bij zichzelf "wat is dan de ironie"? De ironie is dat de Nederlandse identiteit nog steeds niet is gevormd. De vermeende identiteitscrisis waar ik twee jaar geleden over schreef, is nog steeds volop in gang.
Het gefragmenteerde politiek landschap is kenmerkend voor het gefragmentariseerde beeld dat wij Nederlanders zijn of horen te zijn of denken te zijn. Waar mensen die stemmen op de PVV hopen op de ontwikkeling van meer sociale cohesie, hopen mensen die stemmen op de VVD dat onze economie uit de slop wordt getrokken. Natuurlijk zijn dergelijke ideeën volledig generaliserend en is een PVV-stemmer niet per definitie een fascist en een VVD-stemmer niet per definitie een zakkenvuller, maar iedere politieke partij staat voor een scala aan ideeën en het zijn deze ideeën die kenmerkend zijn voor de stemmer in kwestie die verlangt naar een bepaalde koers dat een land moet varen.
Een ander voorbeeld is een groeiende antipathie jegens de rechtspraak, aangevoerd door de ogenschijnlijk steeds vaker voorkomende racistische ideeën dat mensen van een bepaalde komaf (i.e. "kutmarrokaantjes") niet in staat zijn om zich aan te passen aan een andere cultuur. Waar wij onszelf graag mogen zien als tolerant, is het des te belangrijker om een intolerant individu te straffen. En wanneer het emotionele individu te horen krijgt dat iemand niet levenslang krijgt, als iemand een ander persoon een tik op zijn hoofd heeft gekregen, leidt dat tot massale verontwaardiging van allemaal emotionele individuen die zich langzaam aan steeds meer gaan afzetten tegen wat hun beschouwen als de geloofwaardigheid van de rechtspraak. Ik ga hier niet verder op in, aangezien ik dergelijke verwerpelijke ideeën uitgebreid heb toegelicht in een andere essay. Natuurlijk vergeten diezelfde mensen dat er geen geloofwaardigheid van rechtspraak bestaat, louter een complex juridisch systeem dat functioneert op basis van definities waarmee een zo accuraat mogelijke theoretische weergave moet worden opgesteld van de realiteit en ieder element van menselijke interacties.

Dergelijke maatschappelijke ontwikkelingen zijn erg zorgelijk en dragen bij aan een verdere destabilisatie van een samenleving. Gelukkig leven wij in een land dat een enorme heterogene samenstelling kent kwa mensen met een bepaalde (etnische) achtergrond, maar gegeven de opkomst van fascistische partijen als de PVV plus verdere economische problematiek zijn kenmerkend voor de complexe tijd waarin de huidige Nederlandse samenleving zich bevindt.
Laat ik eerst weer eens teruggaan naar mijn conclusie op het gebied van moraliteit vs. cultuur. Tussen de regels door is het mogelijk dat iemand deze conclusie interpreteert als zijnde een verkapte vorm van democratie binnen de sociologische ontwikkeling van moraliteit binnen de metafysische grenzen van cultuur. Toch heb ik heel bewust gekozen voor de woorden "transcendentie van cultuur". Een ontwikkeling dat primair als negatief wordt beschouwt, kan uiteindelijk toch een zeer positieve uitwerking hebben, afhankelijk van de invalshoek van de ontwikkeling en in wat voor mate deze bijdraagt aan de ontwikkeling van het individu. Het probleem zit hem in het gegeven dat wij mensen primair louter afhankelijk zijn van onze empirische waarnemingen en deze op rationele wijze interpreteren, om een conclusie te kunnen trekken uit de empirische observaties, terwijl deze conclusie bij lange na niet altijd hoeft te leiden tot een waarheidsgetrouwe conclusie, of tot een conclusie waarmee enkel een deel van de waarheid is aangetoond, maar een ander deel on-ontdekt blijft (zoals filosofen als Kant, maar ook Heidegger en Popper hebben aangetoond). Het lastige is echter dat wij met deze uitspraak het gebied van de metafysica betreden. Wellicht interessant om eens een keer de metafysische facetten van deze beredenatie op filosofische wijze te onderzoeken, maar daar zie ik nu van af. Feit is dat de conclusie zoals ik die nu heb opgesteld geldig is binnen de gestelde axioma's en dat er geen sprake is van een ogenschijnlijk democratisch mechanisme waarin de macht van de grootste groep geldig is, in de meest rationele zin van het woord.

Echter blijft het maatschappelijke probleem nog steeds bestaan. Wij leven in een maatschappij met normen en waarden die zijn gevormd op basis van een bepaalde beeldvorming over "de Nederlandse identiteit", met een bepaalde geldigheid van diens waarden & normen die kenmerkend zijn voor die Nederlandse identiteit, conform diens culturele en dus diens morele invalshoek, ook vaak omschreven als chauvinisme. Wij raken maatschappelijk verontwaardigd bij het aanschouwen van een weerzinwekkende daad waarin een jongeman wordt belaagd door een groep jongens, terwijl wij het bestaan een dergelijke gebeurtenis nooit zouden hebben geweten als het bewuste filmpje nooit online zou zijn gezet door de politie, in een poging die jongens sneller te kunnen opsporen dan gebruik te maken van de traditionele opsporingsmethoden. Is dit kenmerkend voor de 'Nederlandse identiteit'? Ik mag hopen van niet! Ik hoop en sterker nog, ik verwacht niet dat alle 16 miljoen Nederlanders dergelijke emotionele individuen zijn die louter hun mening baseren op een beredenatie dat wordt aangestuurd door hun emoties en diens emotionele veroordeling op het aanschouwen een dergelijke daad.
SIRE heeft ooit een keer een campagne gemaakt getiteld "De maatschappij - dat ben jij". Ik vind dit een enorme sympathieke en charmante gedachte, dat in zekere zin aansluit bij mijn conclusie, namelijk dat de morele ontwikkeling van ieder individu invloed uitoefent op de vorming van de cultuur van een heel volk. In het verlengde over de Nederlandse identiteit kun je natuurlijk afvragen of dé Nederlander niet gewoon heel simpel dé Nederlander is? Dat we op een hele triviale wijze gaan stellen: ieder mens die die zich Nederlander noemt ís een Nederlander en draagt bij aan een transcendentale beeldvorming van dé Nederlandse identiteit - iets wat in dit huidig stadium enkel ondefinieerbaar is en louter wordt gebruikt door politici voor het uitdragen van een politieke kleur (wat in dit geval veelal een fascistische kleur is).

Wat is dan een Europese identiteit? Bestaat deze wel?
Laat ik eerst beginnen met deze uitspraak, afkomstig van Mathieu Segers, een gast die aanwezig was bij de aflevering van vandaag:

: "Europa is zoveel geschiedenis, dat je de kracht van de tijd voelt. In Amerika voel je de kracht van de toekomst. Europeanen nemen hun geschiedenis overal mee naar toe, dat zorgt voor dubbelzinnigheid en verschillende lagen die over elkaar zitten (nationaal, lokaal, religieus, ideologisch etc.). Die lagen raken wel eens met elkaar in de clinch en daarom zijn verzoeningsmechanismes zo belangrijk in Europa."

Europa als natie bestaat niet, zoals de naam zelf als impliceert: "Europese Unie"; het is een economisch, semi-politiek samenwerkingsverband tussen alle EU-lidstaten. Iedere lidstaat als zodanig kent zijn eigen wetten en cultuur. De vraag in wat voor mate Europa als unie invloed moet uitoefenen op het juridisch bestel in een poging tot standaardisatie van rechtspraak te komen binnen de volledige EU is een vraag die ik niet hier ga beantwoorden, omdat ik hierover een volledige nieuwe essay zou kunnen schrijven. Echter ben ik ervan overtuigd dat er in het kader van cultuur overeenkomsten bestaan tussen alle verschillende volkeren die een natie belichamen. Deze overeenkomsten in cultuur bestaan op transcendentaal niveau; het zijn deze overeenkomsten van alle EU-lidstaten bij elkaar waarmee een beeldvorming kan worden opgesteld van een cultuur dat kenmerkend is voor "de Europeaan" en dus een representatie is voor de Europese identiteit.

Aldus besluiten wij met de wijze woorden van Friedrich Nietzsche - "De mens is iets, dat overtroffen moet worden; en daarom moet gij uw deugden liefhebben -: want gij zult aan hen te gronde gaan" - Aldus sprak Zarathoestra - pagina 44.

Mijn vrienden, dank voor het lezen! Het is alweer een tijd geleden dat ik een blog heb geschreven en ik moet bekennen, ik heb het gemist! Hopelijk kan ik de komende tijd het bloggen weer oppakken. Ik wens jullie allemaal nog een hele fijne zondag. Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe!