Existentiële vraagstukken der leven

Vanavond zag ik voor het eerst de film 'American Beauty'. Hij was mij ooit aangeraden door een zeker persoon, maar helaas kwam het er nooit van om hem te kijken. Ik had nooit verwacht dat ik een film zou zien die een dergelijke indruk op mij heeft achter gelaten. Een half uur later ben ik nog steeds aan het bijkomen van dit verhaal, van de unieke vraagstukken die voortkomen uit het unieke verhaal - vraagstukken waar menig existentialist zich aan durft te wagen.

Ik kan het niet laten om mijn gedachten niet op digitaal papier te plaatsen, dus ik begin direct met het eerste vraagstuk.
Hoe belangrijk is conformiteit voor het individu? Wat is de invloed op de identiteit van het individu?
Ik begin eerst door te refereren naar mijn blog waarin ik vanuit een psychologisch perspectief een beeld heb gevormd van de unieke interactie die bestaat tussen het individu en de groep. Ieder individu doet zijn/haar best om te conformeren naar de norm zoals die geldend is binnen de gegeven cultuur. In deze film wordt dit prachtig weergegeven door het uitdragen van 'the american dream', waarin de vrouw van de hoofdrolspeler constant succes nastreeft. Het is deze cultuur dat soms ten koste gaat van fundamentele eigenschappen waarover het individu beschikt - eigenschappen die door de groep als bedreigend worden ervaren, eigenschappen die niet gepast zijn binnen de geldende cultuur van de groep. Een individu die hiervoor vatbaar is, zal zich aanpassen; op een negatieve wijze welteverstaan, het zal diens unieke eigenschappen, die eigenlijk kenmerkend zijn voor de persoon in kwestie, onderdrukken en ondergeschikt maken aan de groep.
Hierdoor raakt het individu onlosmakelijk ondergeschikt aan de groep en is dat alleen al niet slecht? Een individu die zich ondergeschikt maakt aan de groep verliest diens identiteit; althans voor de tijd dat het individu deel uitmaakt van de groep. Maar is dat alleen al niet slecht? Waarom zou een individu zich ondergeschikt moeten maken aan de groep, terwijl het juist de kunst is om een co-existentie te vormen tussen de groep en het individu? Op die manier kunnen beiden partijen op een gelijkwaardige wijze door het leven gaan, profiteren van elkanders krachten en ondersteunen op elkanders zwakheden. Dát is de meerwaarde van een groep - een groep waarin het individu onderschikt wordt gemaakt aan de groep heeft vanuit dit perspectief bezien geen toekomst. Enkel individuen waarvan de identiteit geen meerwaarde heeft op de identiteit zoals die wordt vormgegeven door de groep zullen deel uitmaken van deze groep. Ieder ander individu die de prikkel ervaart van het creëren cq. vormen van een eigen identiteit zal een gezonde balans kunnen vormen tussen zichzelf en de groep waar het deel van uitmaakt.
Het mooiste voorbeeld is SPOILER ALERT! de vader van Ricky, die op het einde zelf homo blijkt te zijn. Zijn agressie cq. homofobie wordt enkel bewerkstelligt door zijn eigen ontkenning van zijn geaardheid. Waarom doet hij dit? Ik kan hier geen antwoord op geven, enkel een persoon die zelf homoseksuele gevoelens ervaart zal dit op een verhelderende wijze kunnen uitleggen. Het enige wat ik mij kan voorstellen is dat het voor dergelijke mensen een constant gevecht is om diens eigenschappen te erkennen en deze uit te dragen, met de wetenschap dat er mensen zijn die het zullen afwijzen en dientegevolg zal uitbanning uit de groep een onvermijdelijk gevolg kunnen zijn.
De identiteit is bezien vanuit dit perspectief een constante dynamische uitwisseling tussen het individu en de groep. Het individu fungeert primair als een reflectie van het groepsdenken - hiermee wordt ook invloed uitgeoefend op de identiteit. De vraag "wie ben ik?" raakt hierdoor in feite in diskrediet, omdat met deze vraagstelling enkel het individu wordt belicht, terwijl de werkelijk identiteit gedeeltelijk wordt gevormd door het groepsdenken of in psychologische termen de "peer group", wat zo goed en kwaad kan worden vertaald als een abstractie van een vriendengroep waarbij er sprake is van de uitwisseling van denkbeelden, ideeën en standpunten op een bepaald thema.

Toegegeven, de eerste vraagstelling is al goed genoeg voor het schrijven van een volledige blog, maar ik laat het voor nu bij dit beknopte antwoord. Op naar de tweede vraagstelling!
Waarom laten wij ons leiden door onze angsten en niet door onze dromen? Waarom is het leven volgens esthetische regels niet wenselijk voor ons? Het is reëel om ons te laten leiden door onze angsten - sociale constructen die ons worden opgelegd door de maatschappij en de angst om hieraan niet te kunnen voldoen, ook in het kader van de eerste vraagstelling zijn angsten van grotere invloed op onze identiteit dan onze dromen. Hoe komt dit? Waarom is het zo moeilijk om een doel te stellen en ons leven te vormen naar dat doel toe? Wat is het nut van dromen als je het niet kan najagen?
Het is zo makkelijk om ons leven op een doelloze manier te leiden - dat de waan van de dag ons moraal aanspreekt en dat wij gedwongen worden om een uitspraak te doen over iets waar wij al over hebben geoordeeld op het moment dat wij het waarnemen, zonder dat wij het waargenomene op een rationele wijze hebben benaderd. Iedereen kan een mening hebben en deze uitspreken, maar het is de kunst om erover te hebben nagedacht en een weloverwogen uitspraak te doen dat tevens een representatie is voor onze mening. Iedereen laat zich al leiden door diens angsten, enerzijds vanwege de enorme invloed op onze identiteit, anderzijds vanwege de angsten die worden gevormd door de onmacht die wij ervaren op de sociale constructen waar wij allemaal onlosmakelijk deel van uitmaken. Het individu die zich daadwerkelijk hiervan kan loswrikken is degene die leert om diens dromen na te jagen - het leven is al insignificant genoeg, waarom niet een poging doen om er iets moois van te maken? Het is deze gedachte die de hoofdrolspeler ertoe bracht om een verandering door te voeren in zijn leven. Hij zou voortaan zelf zijn leven bepalen!
Leven volgens esthetische regels is makkelijk, wij doen het al iedere dag van ons leven, zonder dat wij er gewaar van zijn. En op het moment dat er een jaar voorbij is, kijken wij elkaar aan en zeggen "Hé!? Is er nu alweer een jaar voorbij!? Waar is de tijd heen gegaan!?"
Mijn vrienden, de tijd is nergens heen gegaan, het is er altijd geweest (en zal ook waarschijnlijk voor altijd zijn). Het is enkel onze invulling van onze tijd waar wij niet voldoende bewust van zijn geweest, waardoor wij niet ervaren hoe snel de dagen voorbij gaan. Leven volgens esthetische regels is niet slecht, maar het is wél een leven dat wordt bepaald door angsten. Het individu dat leeft volgens dromen kiest ervoor om voorbij het esthetische te gaan. Het esthetische is louter datgene dat vorm geeft aan alles - het is als het ware dat wat wij zien. Maar dat wij zien is niet de essentie van het bestaan, nee dat is een niveau dieper. Juist daarom is het niet wenselijk om te leven volgens esthetische regels - hoe kan je jezelf ontwikkelen als je niet voorbij het oppervlakkige prikt en tot een dieper niveau van bewustzijn komt? Het antwoord is heel simpel - niet.

Dat was alweer de tweede vraagstelling, waar ik eveneens een paar blogs over kan schrijven, maar dat is wellicht iets voor in de toekomst. Voor nu wil ik mij gaan richten op de derde en laatste vraagstelling.
Is het leven daadwerkelijk insignificant? Zo nee, hoe kunnen wij dan vorm geven aan ons leven? Zo ja, wat is dan het doel van het leven? Iedere filosoof weet dat een dergelijke vraagstelling in dit stadium onbeantwoord zal blijven. Er zijn teveel variabelen om hierop een sluitend antwoord te kunnen geven. Er valt zelfs nog wat te zeggen over de vraagstelling an sich, of deze wel goed is gesteld, in de veronderstelling dat hiermee een sluitend antwoord kan worden gevonden op dit existentiële vraagstuk.
De hoofdpersoon ervaarde zijn leven als insignificant, dus besloot het zelf over te gaan tot persoonlijke veranderingen. Ricky ervaart zijn leven op een andere wijze, hij beschouwd het leven als een pallet van schoonheid - "there is so much beauty that i cannot comprehend". Kunnen beide perspectieven op het leven worden vereenzelvigd in één denkwijze? Kan het leven daadwerkelijk vol schoonheid zitten en toch voor ons als individu insignificant zijn?
De omvang van collectieve denkwijzen toont ons de invloed van het collectief bewustzijn op het individu. Doordat wij als individu kunnen deelnemen aan een collectieve gebeurtenis ervaren wij als individu de ervaring vanuit het perspectief als groep zijnde. Voor het individu wordt het leven inderdaad als insignificant beschouwd, maar door deel te nemen aan een groep wordt er een waarde toegekend aan het leven - een waarde ingevuld vanuit het perspectief als groep zijnde.
Een louter esthetisch leven beschouw ik persoonlijk daadwerkelijk als insignificant - een persoon die enkel leeft volgens de waan van de dag zal ooit op het punt komen dat het zich gaat afvragen wat voor doel het heeft gehad in het leven. Wij proberen uiteindelijk allemaal een verklaring te vinden voor het feit dat wij leven - iets wat wij mogelijkerwijze nooit kunnen bevatten. Sommigen kiezen ervoor om dit te wijten aan het bestaan van een hogere macht - anderen kiezen ervoor om de insignificantie van diens leven te accepteren. Het zijn enkelen die ervoor kiezen om diens dromen achterna te jagen - het zijn deze enkelen die daadwerkelijk in staat zijn om vorm te geven aan hun leven.

Wat is het doel van het leven? Ieder mens zal ooit in zijn/haar leven op het punt komen om deze vraag pogen te beantwoorden. Ik heb in mijn korte leven al het geluk gehad om deze vraagstelling al een paar keer te hebben gesteld. Waar ik vroeger enkel god vervloekte voor de ellende dat ik heb moeten meemaken in mijn leven, heb ik tegenwoordig een ander standpunt in mijn leven genomen. Mijn eerste poging op een antwoord was heel simpel:memento mori - de vergankelijk van het leven. Het feit dat wij ooit doodgaan is de reden dat wij leven!
Is dit niet een cirkelberedenatie? In feite wel, daarom is dit antwoord niet sluitend. De hoofdpersoon in american beauty heeft gezegd "i've enjoyed every second of my insignificant life". In feite is dit een vrijbrief voor het leiden van een esthetisch leven, zonder enig besef van een dieper bewustzijn. Toch zit er waarheid in deze woorden. Waarom zouden wij niet mogen genieten van de korte tijd dat ons gegeven is in dit leven?
Misschien zit hier het probleem - genieten is een voorrecht van ons bestaan, maar is het niet zaak om tegelijk bewust te worden van het voorrecht dat ons is gegeven van dit leven? Een zinvolle invulling van het leven lijkt mij een betere kijk of het leven wanneer je ligt in je sterfbed dan wanneer je louter esthetisch leeft. Natuurlijk is het begrip "zinvol" aan interpretatie onderhevig en denk ik dat ik het hierbij ga laten.
Tenslotte wil ik eindigen met deze woorden: Dwaal niet in het verleden, maar leef in het heden met het zicht op de toekomst!

Mijn vrienden, dank voor het lezen van deze blog. Ik heb nog een hoop ideeën die ik graag zou willen uitwerken, maar ik hoop dit verder te kunnen doen in de toekomst. Ik wens jullie allemaal een hele fijne nachtrust toe. Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe!

Filosofisch intermezzo - De zin van het leven

Moed om te twijfelen heb ik, geloof ik, aan alles; ik heb moed om te strijden, geloof ik, tegen alles; maar ik heb niet de moed om iets te kennen; niet de moed om iets te bezitten, iets in eigendom te hebben. De meeste mensen klagen erover dat de wereld zo prozaïsch is, dat het in het leven niet toegaat zoals in romans, waarin de gelegenheid altijd zo gunstig is; ik klaag erover dat het leven niet zo is als in romans, waar je hardvochtige vaders en dwergen en trollen hebt om strijd tegen te leveren en betoverde prinsessen om te bevrijden. Wat zijn al zulke vijanden tezamen vergeleken bij de bleke, bloedeloze, onuitroeibare nachtelijke gedrochten waartegen ik strijd en aan wie ikzelf leven en bestaan verleen. - Soren Kierkegaard - Of/Of, pagina 50

Wat is de zin van het leven?
Als er één vraag is die mensen het meest stellen aan zichzelf danwel aan de wereld, dan is het deze vraag des levens, namelijk de oneindige zoektocht naar wat het leven daadwerkelijk inhoudt, waarom wij leven en met welk doel. Hoe ironisch is het wel niet dat wij allemaal ons hele leven zoeken naar het antwoord, terwijl het antwoord eigenlijk ons hele leven voor ons staat. Zijn wij blind geworden om dit antwoord te zien? Of willen wij gewoon niet dit antwoord zien omdat wij bang zijn (geworden?) voor de gevolgen van de kennis die dit antwoord met zich meebrengt? Het is waar, ignorance is bliss, dat is een onoverkoombaar feit. Hoe minder je weet, des te minder zorgen zal je ervaren. Helaas blijft onze drang om te weten nog altijd aanwezig, want wij willen altijd een verklaring hebben voor alles wat er gebeurd in ons leven. En als wij deze verklaring niet voor de hand hebben, dan gaan we zoeken, nadenken over wat een plausibele verklaring is voor die gebeurtenis.

Eigenlijk is er sprake van een misvatting bij deze vraagstelling. Iedereen is op zoek naar een universele wetmatigheid die deze vraag kan beantwoorden. Ik vraag mij af, is dit wel mogelijk? Is het mogelijk dat de zoektocht naar de zin van het leven kan worden beantwoord als sluitstuk voor het hele universum?
Ik denk van niet. Wij kunnen deze vraag alleen beantwoorden uit het perspectief van ons menselijk bewustzijn, elk oordeel dat wij vellen wordt gevormd op basis van de veronderstellingen die wij maken binnen de mogelijkheden van ons menselijk bewustzijn. De vraag naar de zin van het leven is per definitie een menselijke vraagstelling en omvat geen enkele aanleiding voor het zoeken naar een universele wetmatigheid.
Ieder organisme leeft met een zekere doelmatigheid in het leven, maar de invulling van deze doelmatigheid is per definitie afhankelijk van het individu. De invulling van deze doelmatigheid is alleen bij mensen afhankelijk van het individu, want dieren, virussen en andere micro-organismen bevatten allemaal universele doelmatigheden.
Natuurlijk zou je kunnen stellen dat ieder dier uniek is en dat er nog altijd sprake is van het handelen van het individuele dier en niet als een collectief organisme waaronder micro-organismen en virussen wel onder kunnen worden geplaatst, maar de mate van diversiteit waarbij het individuele dier handelt is nog altijd beperkter in vergelijking met mensen. Ook dit argument zou je kunnen ontkrachten door te stellen dat indien apen de dominante diersoort zouden zijn dat zij dan meer mogelijkheden hebben om te handelen in vergelijking met mensen, maar dat staat los van de cognitieve mogelijkheden die dieren hebben in vergelijking met mensen.

Geluk is een menselijk begrip, wij kunnen dit begrip alleen plaatsen binnen een menselijke context. Een dier kan je wel degelijk gelukkig noemen, wanneer het zich bevindt in een situatie waarin al diens wensen zijn vervuld, maar wij noemen een dier nog altijd gelukkig vanuit een menselijk perspectief.
Ook dieren kunnen verdrietig zijn en pijn hebben, want dit zijn basale emoties die bestaat op het basale niveau van het cognitief functioneren van een organisme. Maar complexe interacties waarbij er een inschatting moet worden gemaakt van een situatie is heel concreet gezegd alleen mogelijk binnen menselijke begrippen, omdat een dier niet kan bevatten wat er gebeurd in zo'n situatie.
Ook hierbij kan er een kanttekening worden gemaakt, door te stellen dat ook dieren soms moeten handelen in wat zij ervaren als complexe situaties, maar het begrip voor de situatie zal nog altijd beperkter zijn in verhouding tot die van de mens. Ik maak telkens gebruik van de mens als het referentiekader, puur om aan te tonen dat wij altijd berederingen vanuit ons menselijk denkvermogen dat in het verlengde ligt van dierlijke denkvermogens. Wat vrij logisch is, aangezien ook wij mensen nog altijd dieren zijn.

Het bovenstaande toont aan dat wij altijd beredeningen vanuit een menselijk perspectief. Dat impliceert dat de vraagstelling "wat is de zin van het leven" alleen toepasbaar is op menselijke interacties en de wereld zoals de mens die ervaart. Maar een universele wetmatigheid zal hieruit niet kunnen worden afgeleid, vanwege de omvatbaarheid van mensen t.o.v. het universum. Om deze wel te kunnen vaststellen moet de vraagstelling worden veranderd naar: "wat is de drijvende kracht achter het leven"?
Het spreekt voor zicht dat de gelovigen onder ons hier direct als antwoord "God" zullen geven, ik ga hier geen verdere uitspraak over doen.
Afgaande op de bovenstaande deductie, durf ik nu een vrij grote stap te maken. Het is bewezen dat de zin van het leven per definitie voortkomt uit menselijke betrekkingen en dat de oneindige zoektocht naar de gebeurtenissen per definitie afhankelijk is van het individu. Dus zal de zoektocht naar de zin van het leven liggen in het verlengde van het menselijk handelen.
Het is veel te simplistisch om te stellen dat het doel van ieder mens is om gelukkig te worden, echter omvat dit begrip een scala aan onderliggende factoren. Geluk is een abstract begrip dat per definitie afhankelijk is van het individu en hoe dit invididu deze ultieme gemoedstoestand zal bereiken. Echter is de doelmatigheid van mensen een onderdeel van de volledige zin van het leven, ieder individu dat doelen voor zichzelf stelt en deze bereikt zal een zekere mate van geluk ervaren en co-existerend met dit concept van geluk heeft dit invididu een zekere mate van invulling gegeven aan het eigen leven.

Kan er worden gesteld dat dit de zin is van het leven?
Het leven existeert doordat het zijn eigen existentie bevestigd. Deze bevestiging zal ieder individu zelf invullen door het stellen van invididuele doelen en door het bereiken van deze doelen wordt de existentie van dit individu bevestigd en zal het een zekere mate van geluk ondervinden dat evenredig is met de mate van de bevestiging van de existentie van het individu.

Aldus besluiten wij met de wijze woorden van Socrates: "All i know, is that i know nothing".

Mensen, ik wens ieder een hele fijne zondag toe!
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe!

When it is time to part

In man's life, happenings take place
Some are bad, some are good
But all happenings come to an end,
Even though we do not want them to end

Some happenings, we forget,
Other happenings, we never forget

Memories can fade away,
But feelings never will

There comes a time, when people must part
There comes a time, when it must come to an end
It is that time, when we experience heartache
It is that time, when everything we valued, has lost it's value

We tried to fight it
We tried to beat it
We tried to hate it
We tried to defeat it

But alas, when it is time for us to part, nothing can change it
For it is the past that makes up the present
And it is in the present that we learn from our mistakes in the past
For that is the irony that consists of life...

De parasiet dat de mens is

Mensen, het is het toppunt van evolutie, voortgebracht door de natuur. Wij zijn gezegend met de mogelijkheid van zelfreflectie, wij kunnen veronderstellen wat de gevolgen zijn van ons handelen. Als mensheid hebben wij een hoop voortgebracht, waarvan de ontwikkeling van technologie zou kunnen worden veronderstelt als de grootste uitvinding van de mensheid. Hoe ironisch is het wel niet dat diezelfde technologie de mensheid laat leven op een niveau dat onslosmakelijk de vernietiging van onze planeet inhoudt?

Als individu genieten wij van de geneugten die het leven ons biedt. Ik vraag mij af, genieten wij daadwerkelijk van het leven of ervaren wij een mentaal construct dat gelijkwaardig is aan het ervaren van emoties en waarvan het een gewaarwording veroorzaakt in ons psyche als een "prettig gevoel"?
John Locke had in zijn werk getiteld "An Essay Concerning Human Understanding" een uiteenzetting gemaakt van het menselijk vermogen om zaken te kunnen begrijpen. Hij veronderstelde dat ons handelen primair wordt bepaald door het nastreven om een prettig gevoel te kunnen ervaren, waarvan het ultimatum vanzelfsprekend het concept van geluk is.
Ook David Hume heeft in zijn werk "Traktaat over de menselijke natuur" een moraaltheorie opgesteld dat als uitgangspunt heeft dat het moraal van een persoon wordt bepaald door diens gevoel. Het is interessant om vast te stellen dat beide filosofen, die overigens niet in hetzelfde tijdperk leefde maar na elkaar, dezelfde ideeën hadden dat ons handelen voornamelijk wordt bepaald door ons gevoel. Het verschil zit hem in het feit dat David Hume dit heeft gebundeld in een moraaltheorie en dat John Locke meer gericht was op de politieke aspecten.

Wij leven in een tijdperk waarin ons geluk door een diversiteit aan allerlei factoren wordt bepaald. Geld is ironisch genoeg de representatie van deze diversiteit aan factoren, het bepaald de mogelijkheden waarmee een individu in staat wordt gesteld om keuzes te maken.
Als ik diverse media mag geloven, worden antidepressiva in ons land op vrij grote schaal gebruikt. Hoe krom is het wel niet dat in een welgesteld land als die van ons mensen niet in staat zijn om het gewenste niveau van geluk te bereiken, terwijl wij als land wel in staat zijn om grote hoeveelheden geld te produceren volgens diverse methoden die door onze economie worden aangedragen!?
Het materialisme in onze hedendaagse maatschappij voert tegenwoordig hoogtij en waarom? Omdat wij bij de aanschaf van een object een tijdelijk moment van geluk ervaren, het geeft ons een prettig gevoel en daar doen wij het uiteindelijk voor. Maar na het tijdelijke gevoel van geluk verdwijnt het net zo snel als dat het ontstond. De waardering voor een object is per definitie subjectief en afhankelijk van de mogelijkheden die een object ons biedt. De aanschaf van een computer is een grote investering, maar het is het waard vanwege de mogelijkheden die een computer ons als individu biedt.

Ik vraag mij alleen wel af, waar gaat dit ons als mensheid heen leiden? Zijn wij per definitie gedoemd om ons hele leven lang te moeten kopen aldoende een tijdelijk gevoel van geluk te kunnen ervaren? Waarom zijn wij mensen niet in staat om op een andere manier dat prettige gevoel te kunnen ervaren?
Afgaande op het niveau van gebruik van anti-depressiva ben ik blijkbaar niet de énige nederlander die worstelt met deze vragen. Des te meer gelukkiger maakt mij de gedachte dat ik langzaam maar zeker mijzelf aan het losrukken ben van dit sentiment. Dat ik mij niet meer laat leiden door de algemene consensus. Een nieuwe mobiel is ontzettend leuk, maar voor mij om het een langdurig gevoel van geluk te kunnen laten ervaren moet het mij een langdurige hoeveelheid aan functionaliteit kunnen bieden, wil ik een gevoel van voldoening kunnen ervaren bij het hanteren van het object (in dit geval mobiele telefoon).

Ik proclameer niet dat ik de wijsheid in weze bezit, maar als meer mensen deze vragen bij zichzelf zouden stellen, zou het dan mogelijk zijn om ooit samen met onze planeet te kunnen leven? De manier hoe wij momenteel als mensheid de aarde bevolken is niks meer dan dezelfde manier hoe een parasiet een gastheer binnendringt om hem langzaam maar zeker van binnenuit leeg te zuigen.
Wij maken gebruik van alle materialen waarop wij onze handen kunnen krijgen om het vervolgens om te vormen tot een ander object. Dit object verkrijgt een waardering en vormt een onderdeel van het transcendentale wezen dat de economie is. Een wezen dat alleen bestaat om te groeien en alleen kan bestaan d.m.v. groei.
Hoe willen wij onze planeet behouden als wij deze blijven verkrachten door puur individueel ons geluk te laten afhangen van materialistische objecten zonder daadwerkelijk waardering te geven aan immateriële zaken, dat ons mogelijkerwijs een groter gevoel van geluk kan geven?

Deze vraag, mijn beste lezers, mogen jullie beantwoorden.
Zoals Socrates het ooit verwoordde:"To live a good life, means to live virtues"

Mijn vrienden, ik wens ieder een hele fijne dag toe!
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe

Fate

Fate

Dost thou really exist?
Art thou a cruel being?
Or art thou a phenomena?
A phenomena of life?

In man's life happenings take place
Some are good, some are bad
Either way, it signs a person for life

How come, these happenings take place
Even though we do not want them
to take place?

Fate

Dost thou really exist?
Are thou a phenomena man has named
After a happening takes place without
Our consent and our will?

How i hate thee!
How i loathe thee!
How i curse thee!

And yet, i thank thee
For showing me life
And the very essence of life

Filosofisch intermezzo - Trivialiteit van de dingen des levens

Trivialiteit - een moeilijk woord dat vrij lastig te definiëren valt. Je zou je dan kunnen afvragen of het überhaupt zinvol is om er een hele blog aan te wijden? Ik ben van mening dat dit wel degelijk zinvol is, ik wil namelijk met dit concept aantonen hoe simpel wij tegen dingen aankijken en hoe wij pretenderen alleswetend te zijn, terwijl wij alles behalve alleswetend zijn

Het concept van trivialiteit is onlosmakelijk verbonden met het concept van waardering. Waardering kan worden omschreven als het toekennen van individuele waarde aan een object. Echter is deze omschrijving ontoereikend voor het concept van waardering an sich, want op het moment dat een individu waarde toekent aan een object, zal er een associatie worden gemaakt tussen het verkrijgen van een prettig gevoel cq. 'geluksgevoel' wanneer het individu nabij het object bevind en dit ook daadwerkelijk waarneemt.
Hier komen we al op een interessant punt, want wanneer is er sprake van een waarneming? En is een object per definitie een materialistisch object, of mag er ook sprake zijn van een metafysische manifestatie van een situatie, die bij het ervaren ervan kan worden beschouwd als object?
Staat het ervaren van een situatie niet in het verlengde van een waarneming? Pas door de bewustwording d.m.v. onze waarneming kunnen wij stellen dat wij gewaar worden van een situatie. Afhankelijk van de situatie en de gevoelens die deze situatie oproept zullen wij een prettig gevoel of een onprettig gevoel ervaren. Het is deze ervaring, de gewaarwording welke gevoelens een situatie oproept waaraan wij een bepaalde waardering koppelen.

Laten we eens teruggaan naar een materialistisch object. Op het moment dat een verkregen object ons een prettig gevoel geeft, dan zullen wij een positieve waardering geven aan dat object. De waardering echter wordt weer bepaald door secundaire factoren, welke in het geval van een object verbonden zal zijn aan de gewaarwording van de mogelijkheden die een object biedt. Dit is volledig subjectief, want afhankelijk van het waarnemingsvermogen en het inzicht dat een persoon heeft in een object zal het in staat zijn om een adequate inschatting te maken van de mogelijkheden die een object biedt.
Als ik een horloge geef aan een "bosjesman", dan zal deze beste kerel waardering tonen voor mijn gift, echter zal deze niet dezelfde waardering kunnen hebben voor mijn horloge als ik die heb. Echter staat dit weer in de context van de bruikbaarheid van een object. In onze westerse wereld leven wij als het ware met de tijd. Wij moeten ons leven zo secuur mogelijk indelen, als het mogelijk is zouden zij zelfs van tevoren onze dood plannen! Hell, dat doen wij zelfs al door een verzekering af te sluiten waarmee wij geld sparen voor onze uitvaart, hoe paradoxaal wil je het hebben, wij sparen geld (dat per definitie alleen bruikbaar is in het leven) om fatsoenlijk dood te kunnen gaan!?
Mijn gift van een horloge aan een "bosjesman" staat echter in contrast met de bruikbaarheid van de wereld waarin de beste man leeft. Hij leeft niet met de tijd, hij leeft het leven zoals het daadwerkelijk is! Daarom zal hij ook niet dezelfde waardering kunnen hebben voor mijn gift als dat het voor mij betekent.

Nu zal de lezer zich vast afvragen "hoe staat al het bovenstaande nou in verhouding tot het concept van trivialiteit?". Heel simpel, door de bovenstaande deductie van het concept van waardering heb ik kunnen vaststellen dat wij nooit volledig zullen kunnen begrijpen wat een "ding an sich" is, want het is afhankelijk van de waarnemer en diens inzicht in het object wat de mogelijkheden zijn die dit ding biedt aan de waarnemer.
In het verlengde hiervan zullen wij nooit kunnen leren van ervaringen indien wij niet adequaat waarnemen en vaststellen wat voor waarnemingen wij hebben verricht en wat voor kennis er kan worden gededuceerd uit deze waarneming, indien dit mogelijk zou zijn.
Wij kunnen een waarneming uitvoeren en toch geen kennis hieruit deduceren. Of wij verkrijgen kennis door het leggen van een verkeerd (causaal) verband, wat per definitie de actuele waardering van de 'kennis an sich' teniet doet, want de verkregen kennis is gebaseerd op onjuiste feiten. Hoe kunnen wij weten of de verkregen kennis échte kennis is, of kennis verkregen uit een deductie en dus per definitie verbonden is aan een specifieke context? Kan je dan überhaupt wel spreken over kennis als deze alleen bruikbaar is in een bepaalde context?

Dan nu zijn wij aangekomen op de actuele inhoud van het concept van "trivialiteit". Iemand die écht leeft, zal weinig waarde hechten aan het leggen van complexe verbanden. Deze persoon zal waarde hechten aan andere dingen van het leven. Voor deze persoon zijn alle complexe verbanden niet van persoonlijke waarde, zij zijn geclassificeerd als 'triviaal'. Het is ironisch, want zijn eigenlijk niet alle zaken in het leven per definitie triviaal? Is het niet pas op het moment dat wij als individu waarde gaan hechten aan een object in de ruimste betekenis van het woord, dat deze de trivialiteit van het object teniet doet? Zo ja, dan zou het concept van trivialiteit kunnen worden gedefinieerd als de natuurlijke toestand van een object danwel situatie dat existeert los van de menselijke waardering voor het object danwel situatie.

Zoals Friedrich Nietzsche het verwoordde in zijn werk "voorbij goed en kwaad - "24. O sancta simplicitas! In welk een zonderlinge vereenvoudiging en vervalsing leeft de mens! Men kan zich niet genoeg verwonderen als men eenmaal zijn ogen voor dit wonder heeft geopend!"

Mijn vrienden, ik dank jullie voor het lezen van deze diepgaande blog!
Ik wens jullie allemaal een zeer fijne avond toe.
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe!

Life

Life

Oh how cruel art thou!
Thy make us feel pain
Thy make us feel despair
Thy make us feel the tragedy of life

What is that power that holds us?
Why can we only look and not find?
Who or what is the cause of this?
Why am i feeling like a prisoner
and yet still be free?

Life
Oh how i loathe and love thee
The freedom that thou givest
And the prison that thou buildst
It is all a part of life

The taste of life is truly a bittersweet one
It indulges pain to make us feel alive
It indulges despair to make us prosper
Then why i ask thee it is impossible to find happiness
without finding misfortune?

Life
Thou are the most cruel being that ever existed
Should a God have existed, it is no wonder
it doesn't exist anymore for who can withstand
the cruelty of life?

Psychologisch Intermezzo - Identiteit van het individu

Ik had laatst een discussie met een vriend van mij. De discussie ging over het concept van ontwikkeling en hoe je als persoon kan groeien en vooruit kan komen in het leven.

Een wijze man schreef ooit: "Afzondering van mensen resulteert in persoonlijke groei van het individu".
Ongeacht de implicitaties van deze uitspraak, kan ik de waarheid van deze uitspraak bevestigen uit eigen ervaringen. Er is een tijd geweest dat ik sociale contacten had verloren door omstandigheden. Hoe pijnlijk die ontwikkeling ook is geweest, het zorgde ervoor dat ik als een zelfstandig persoon moest leren staan - dat ik daadwerkelijk met twee benen op de grond moest staan.
Nu vele jaren laten kijk ik alsnog met grote verwondering terug naar die tijd en wat voor invloed het heeft gehad op mijn persoonlijkheid.
Eigenlijk is het dubbelzijdig, want ik kan niet zeggen dat ik mij daadwerkelijk gelukkig voelde in die periode. Ik haalde wel voldoening uit diverse zaken, maar écht geluk zoals dit overeenkomt met het algemene gedachtengoed over dit onderwerp ervoer ik destijds tot het minimum.
Het is bijna paradoxaal te noemen, dat door het ervaren van zulke verliezen ervoor zorgde dat ik mijzelf als persoon ging ontwikkelen.

"Vaarwel dan gij, de ongelukkigste! Maar wat zeg ik: de ongelukkigste, 'de gelukkigste' zou ik moeten zeggen, want dit is immers juist een geluksgave die niemand zichzelf kan schenken. Zie, de taal barst, en de gedachte verwart zich; want wie is eigenlijk de gelukkigste anders dan de ongelukkigste, en wie de ongelukkigste anders dan de gelukkigste, en wat is het leven anders dan waanzin, en het geloof dan dwaasheid, en de hoop dan uitstel van executie, en liefde dan edik in de wonde" - Of/Of - Soren Kierkegaard

Dan vraag ik mij af, indien er sprake zou zijn van een gematigde groei van het individu, kan deze dan alsnog groeien zonder ongeluk te kennen? Is het überhaupt mogelijk om geluk te kunnen ervaren zonder ongeluk te hebben ervaren? Als ik de bovenstaande quote mag geloven, dan is dit onmogelijk en is het bijna een axioma om te stellen dat het concept van geluk niet zal kunnen bestaan zonder het concept van ongeluk.
Betekent dit dat iedereen moet gaan leven als een kluizenaar door op die manier zichzelf af te zonderen en wellicht ongeluk te kunnen ervaren? Dat lijkt mij geen succes, want dat zou het einde van samenlevingen betekenen. Het individu echter kan wél de onbekende paden betreden met het risico dat er ongeluk wordt ervaren.

Dat brengt mij op het volgende, kan een persoon überhaupt groeien zonder de concepten van geluk en ongeluk? Onwaarschijnlijk, want in het kader van persoonlijke ontwikkeling zijn de concepten van geluk & ongeluk verbonden aan de waardering van ervaringen die het individu heeft ondergaan. Het biedt het individu de mogelijkheid om te leren cq. kennis op te doen uit de ervaringen waardoor júist het individu kan groeien!

{"De mens wordt niet een ander dan hij tevoren was, maar hij wordt zichzelf; het bewustzijn sluit zich ineen, en hij is zichzelf"}...{"zo is zelfs de rijkste persoonlijkheid niets voordat ze zichzelf heeft gekozen, en anderzijds is zelfs dat wat men de armste persoonlijkheid zou moeten noemen alles wanneer ze zichzelf heeft gekozen; want het grote is niet dat men dit is of dat, maar dat men zichzelf is; en dat kan ieder mens als hij het wil."} - Of/Of - Soren Kierkegaard.
Door in elke willekeurige situatie te kiezen voor zichzelf zal het individu groeien. Het veroorzaakt een gewaarwording over een ervaarde situatie en afhankelijk van de ervaarde gevoelens kan er worden gesproken over een negatieve of positieve situatie - hoe dan kan er uit de situatie kennis worden gededuceerd waardoor het individu als het ware 'zijn eigen existentie bevestigd".

"Maar wat is het om esthetisch te leven en wat is het om ethisch te leven? Wat is het esthetische in een mens, en wat is het ethische? Hierop zou ik willen antwoorden: het esthetische in een mens is datgene waardoor hij in onmiddelijke zin is wat hij is; het ethische is datgene wat hij wordt wat hij wordt. Wie leeft in en door en van en voor het esthetische in hem, die leeft esthetisch" - Of/Of - Soren Kierkegaard.
Het bovenstaande toont de implicaties aan keuzes en hoe groot de invloed is van het maken van persoonlijke keuzes op de persoonlijke groei van het individu. Een persoon dat door omstandigheden wordt gedwongen om persoonlijk te groeien zal mettertijd hiervan de vruchten kunnen plukken. Een persoon die bij willens en wetens ervoor kiest om het pad des levens te betreden en op zoek te gaan naar de eigen identiteit van het individu zal deze na een lange lijdensweg bereiken en bereikt hierdoor persoonlijke groei.

Een persoon die kiest om het innerlijke te negeren en puur esthetisch te leven zal geen persoonlijke groei ondervinden ergo toont dit aan dat een individu meerdere mogelijkheden zal hebben voor groei indien het individu deze groei toelaat. Het stellen van een doel is zo'n mogelijkheid en biedt iemand een fundament aan voor een pad des levens. Het kan eng zijn om de diepere betekenis van het leven te doorgronden, maar kan ook jouw ogen openen.
Een persoon met een ontwikkelde persoonlijkheid zal een ruimte vullen met diens aanwezigheid. Een persoon die behoefte heeft om te groeien zal deze mogelijkheid aangeboden krijgen door hen die die de persoon in kwestie willen begeleiden bij het proces van groei.
Hen die geen behoefte hebben aan groei, zullen een beperkte mate van groei ervaren. Voor hen die hiermee voldoening hebben, hetzij door de beperkte hoeveelheid mogelijkheden hetzij door secundaire factoren staat de (on)mogelijkheid van groei niet in de weg van het ervaren van geluk.
Dan ontstaat wellicht bij enkelen de volgende vraag:"waarom zou ik persoonlijke groei moeten beamen als ik ook geluk kan bereiken via een andere weg?". Ik zou dan antwoorden:"het bereiken van persoonlijke groei is juist een intensieve manier om op een hoger niveau geluk te bereiken. En is dat niet tenslotte voor ieder persoon het doel in het leven?


Mensen, ik wens ieder een hele fijne week toe!
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe

De zin van het leven

Er zijn weinig dingen zo complex en zo moeilijk te bevatten als de eenheid dat het leven heet.
Een eenheid dat bij het beleven ervan zowel intens verdriet als intens gelukt voorbrengt, een belevenis, een rit dat kan worden vergeleken met een achtbaan.

Het leven biedt verschillende facetten bij het ervaren ervan, zoveel levensvragen.
Wie ben ik?
Wat voor een persoon ben ik?
Waar hoor ik thuis?
Waar wil ik heengaan in het leven?

Aan het begin echter is er geen sprake van deze levensvragen, want dan ben je nog een kind. Er bestaat geen groter onschuld dan die van een kind. Naarmate ervaringen worden opgedaan, groei je als persoon. En opeens ben je volwassen en gaat er een wereld voor je open.

Een wereld dat soms mooi en soms beangstigend aandoet, een wereld waarin jij als persoon een plek moet leren vinden. Het is dit punt in het leven dat de levensvragen opdoen. Ik twijfel niet dat er mensen zijn die deze levensvragen nooit zullen beantwoorden. De reden hiervan verschilt, de één heeft geen behoefte aan een zoektocht des levens. Die geniet gewoon van de rit des levens. Ignorance is bliss, zoals het spreekwoord gaat. Hoe waar is dit spreekwoord wel niet! De ander zal een leven lang zoeken naar het beantwoorden van deze vragen, om deze uiteindelijk nooit te kunnen beantwoorden.

Het is ironisch, want met diverse intense levenservaringen die ik heb opgedaan ben ik in staat om enkele vragen te beantwoorden. En toch geeft het mij geen voldoening, want ik heb de voor mijzelf gestelde doelen bij lange na nog niet bereikt.
Memento Mori – de vergankelijkheid van het leven. Het is een concept dat mij niet meer loslaat sinds ik ermee in aanraking ben gekomen. Wat mij fascineert is dat het mij aanzet om na te denken over de diepere concepten van het leven, voornamelijk in het kader van god, geloof en religie. Hoe meer ik erover nadenk, des te meer het mij intrigeert en des te meer ik voor mijzelf heb besloten dat het mij niet ligt. Dat ik kies voor de mens in mij en niet in een metafysische manifestatie dat wel of niet zou kunnen bestaan.

De filosoof Soren Kierkegaard dacht hier anders over. Als religieus persoon geloofde hij in de intense band tussen mens en god. Grappig dat de concepten van zijn werken mij op een hele bijzondere manier raken, volledig anders dan wanneer ik werken lees van een Nietzsche, Kant of Aristoteles. Ach wie weet zal ik op mijn sterfbed alsnog afwachten of ik “de Here” zal tegenkomen. Tot die tijd geniet ik van het leven zoals het is, op de manier zoals ik al dat wil en tot de tijd dat het mij gegeven is in het kader van Memento Mori.

Hartzeer

Nog nooit heb ik zoveel van iemand gehouden als van haar, nog nooit had ik mij zo intens verbonden gevoeld als met haar. Het mocht niet zo zijn, het leven had anders bepaald.

Het is een vreemde gewaarwording, om deze pijn jaren later alsnog te herbeleven. Tegelijk is het ironisch, want ik weet wat de prikkel is die deze vloedgolf aan emoties heeft veroorzaakt. Het moeilijkste zijn alle contradictoire gedachten in mijn hoofd - de intense wens om haar op te bellen en een fijne dag te wensen. Helaas weet ik dat het wijsheid is om dit niet te doen, om bewust die afstand tussen ons te behouden.

Verbittering - is het goede woord om deze situatie te omschrijven. Er is teveel gebeurd, want wij zouden samen nooit gelukkig worden. De ervaringen die wij beiden hebben opgedaan zijn té intens en zullen nooit meer worden vergeten. Ondanks alle liefde die wij voor elkaar hadden gevoeld en wellicht nog steeds voelen kan er geen fundament meer worden gelegd op de brokstukken van het oude fundament.
Eigenlijk is het vreemd, want je zou kunnen veronderstellen dat wij allebei ouder en wijzer zijn geworden, dus dat er wellicht toch een nieuw fundament zou kunnen worden gelegd. Echter is dit een schijn, want wanneer eenmaal iets gebroken is, kan het wel worden gerepareerd, maar het zal nooit terugkeren naar de oude toestand.

Herhaling bestaat niet - zoals Soren Kierkegaard beschreef in zijn boek met de gelijknamige titel. Er zal alleen een representatie zijn van een situatie dat onder gelijkwaardige omstandigheden plaatsvindt waardoor de schijn ontstaat van herhaling. Maar een échte herhaling in het breedste begrip van het woord kan niet bestaan, dat is de dynamiek van het leven.

Hartzeer is het gevoel dat ik nu ervaar. Verbitterd dat het zo moest lopen, wetende dat wij mensen primair afgaan op onze ervaringen cq. "onderbuikgevoelens". Zelfs in een professioneel werkgebied is het de kunst om deze "onderbuikgevoelens" dusdanig te minimaliseren dat het geen invloed zal hebben op de uiteindelijke conclusie. Hoe anders is het op het persoonlijke vlak, waarin je als persoon lering probeert te trekken uit een situatie, terwijl de innerlijke wens is dat deze lering nooit zou zijn voortgekomen en dat ik mij nog steeds bevond in de waas van geluk.

Het spijt me dat het zo is gelopen en het spijt mij nog meer dat ik jou nu zo mis - ik zal altijd van je blijven houden

Filosofisch intermezzo - De zin van het leven - Memento Mori

De zin van het leven - als er één thema is waar ieder mens ooit in zijn/haar leven op stuit dan is het deze vraag des levens. Al jaren vraag ik mij af wat de zin van het leven is, wat de zin van mijn leven is. Misschien zal ik wel nooit een antwoord vinden op deze vraag, maar wat ik wel heb geleerd is memento mori - de vergankelijkheid van het leven

Zonder de dood zal er geen leven zijn, want van leven ga je dood. Dat maakt een concept als onsterfelijkheid een non-existentiële substantie, want iets dat leeft zal altijd dood moeten gaan anders heeft het in de eerste instantie nooit geleefd.
Hoe anders is het met eeuwigheid. Het heeft altijd bestaan en het zal altijd bestaan. Planeten, sterren, al dat leeft is vergankelijk en gaat dood. Maar de bouwstenen van het leven, de deeltjes waaruit alles bestaat zullen voor eeuwig blijven bestaan. Eigenlijk is het een bizar concept, want hoe kunnen wij weten dat atomen, elektronen, quarks en fotonen voor altijd zullen bestaan? Kan er dan wel een concept bestaan als eeuwigheid?
Het is een axioma om te stellen dat het heelal zoals dat nu is voor eeuwig zal bestaan. Hoe bijzonder is het wel niet dat zich een manifestatie heeft ontwikkeld genaamd leven. Je zou bijna gaan denken aan een hogere macht, ware het niet dat er onderhand hele interessante theoriën bestaan voor wat betreft het ontstaan van leven.

De zin van het leven - eigenlijk bestaat er geen eenduidig antwoord hierop. Voor mijn katjes is het al voldoende om elke dag te slapen, eten, jagen, spelen. Voor ons mensen is dat niet voldoende, nee wij moeten onszelf vermaken, wij moeten vooruit komen in het leven. Hoewel dit volgens mij eerder een ziekte is van de hedendaagse maatschappij en de consensus zoals deze wordt voortgebracht door het gedachtengoed dat wij hebben geërfd van onze voorvaderen. Ik denk dat wij als mensheid ooit op een punt van verzadiging gaan komen. Sterker nog, ik denk dat wij dit wellicht zullen meemaken in de huidige generatie!
De signalen zijn langzaam maar zeker zichtbaar aan het worden. Ten eerste is zo'n beetje de hele westerse wereld geldziek aan het worden, als het al niet geldziek was. Geluk? Nee hoor, geld eerst, daarna pas komt geluk erachter aan hobbelen! Ik sta soms versteld over de waardering van geld in onze maatschappij en tot overmaat van ramp werk ik net zo hard aan mee als mijn medemens. Conclusie: wij zijn elkaar geldziek aan het maken door constant de consensus te leggen op het materialisme i.p.v. na te denken over de diepere betekenis van dingen en hieraan waarde hechten.
Ten tweede beginnen langzaam maar zeker de verschillen tussen mensen grotere proporties aan te nemen. De afgelopen eeuwen heeft de mensheid een gigantische groei meegemaakt. Waar het vroeger landen waren die oorlog gingen voeren, komt het in de hedendaagse wereld steeds vaker tot conflict tussen andersdenkende mensen. Hoe meer mensen, hoe meer verschillen. Een evenredige hoeveelheid verminderde tolerantie t.o.v. deze verschillen zal onvermijdelijk leiden tot conflicten. Zelfs in ons ooit zo mooie landje zijn deze conflicten zich langzaam maar zeker aan het manifesteren in de maatschappij door de tunnelvisie die wij mensen hanteren.

Misschien denk ik nu wel heel zwartgallig, maar ik ben blij dat er een einde komt aan het leven. Waarvoor moet je anders leven? Natuurlijk moet ieder mens een eigen pad vormen in het leven, maar dat gebeurd niet eerder voordat een mens bewust wordt van het concept van memento mori - de vergankelijkheid van het leven. Dat maakt een kind onschuldig, een kind zal niet begrijpen dat het leven ooit ophoudt. En zelfs als een kind voor het eerst met de dood in aanraking komt zal het niet de bewuste ervaring zijn die het later in het leven meekrijgt op het moment dat het een eigen pad des levens gaat vormen.
Het is dankzij memento mori dat wij gewaar worden van de beperkingen van het leven. Zou memento mori dan niet tegelijk de zin kunnen zijn van het leven? Is het niet de realisatie dat wij ooit doodgaan de reden dat wij willen leven?

Dat, mijn lezer, is aan jou om te beantwoorden.
Ik wens je een hele fijne avond toe!
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe!

Het leven gaat door - De pijn blijft

Er zijn dagen in het leven dat ik mij afvraag: "wat is de zin van het leven?" Dat zijn de dagen dat ik moeite heb met genieten van de geneugten die het leven biedt, dat ik lach terwijl diep in mij een intens lijden zich voordoet. Want hoe mooi het leven ook kan zijn, de pijn zal altijd blijven...

Sinds een week ligt mijn gevoel behoorlijk overhoop, diverse contradictoire gedachten beheersen mij. Zoals de meeste mensen probeer ik een uitlaatklep te vinden voor mijn verdriet om vervolgens door te gaan. Maar helaas hebben niet de meeste mensen de ervaringen meegemaakt die ik heb meegemaakt en dat maakt de vergelijking tussen mij en mijn medemens er een als de vergelijking tussen appels met peren.
Het is een vreemde gewaarwording om dit gevoel opnieuw te ervaren, omdat ik het gevoel had herboren te zijn na de intensiteit aan ervaringen die ik de afgelopen jaren heb meegemaakt en dat ik het gevoel had al deze ervaringen te hebben afgesloten met de jaarwisseling van 2010.

Toch is er wel een groot verschil, vorig jaar werd ik overweldigd door deze emoties. Soms maakt het mij bang, soms frustreerde het mij en soms wilde ik gewoon dat alles eindigde. Nu confronteer ik het met geheven hoofd, accepteer ik mijn verdriet en mijn intens lijden en ga ik door met alles!
Dat neemt niet weg dat sommige dagen nog steeds langer en zwaarder aanvoelen dan anders en dat dat gevoel diep binnen, die innerlijke wens dat mijn leven anders zou zijn geweest dan het nu is nog steeds aanwezig is. Ik denk dat dat een goed doel is voor mij aan te werken, accepteren dat mijn dromen van hoe mijn leven er nu uit zal zien nooit waarheid zal kunnen worden - althans in deze tijdsperiode. Misschien dat als ik hard werk dat het leven mij gegund is om mijn dromen alsnog te laten uitkomen - in de toekomst.

De pijn blijft - dat heb ik nu ontdekt. Ongeacht hoe het leven is en hoe mooi het leven jou toelacht, als je dromen en wensen hebt gehad en deze zijn voor jouw ogen weggerukt en verdwenen met de noorderzon, dan laat dit een diep gat achter in je hart. En dat gat zal altijd leeg blijven, hoe goed je ook je best doet om deze te vullen. Ik denk dat er mensen zijn die hun hele leven op zoek zijn naar een invulling van dit gat en ik weet dat ik één van deze mensen zal kunnen worden. Ware het niet dat ik heb ingezien dat het enige dat dit gat zal kunnen vullen is acceptatie van het heden en het bijstellen van deze dromen en wensen naar een realistisch perspectief en hiernaartoe werken.

Fantasie is erg leuk en het kan het lijden verzachten, maar realiteit is hetgeen waarin wij leven. Durf deze fantasie los te laten en toe werken naar de vervulling van de bijgestelde dromen en wensen of leef de rest van je leven in een waas van dat wat het leven had kunnen zijn, want de pijn...zal altijd blijven

De verloren romanticus - De illusie dat (ware) liefde is

Er is ooit een tijd geweest dat ik geloofde in ware liefde – een liefde dat gebaseerd was op niks anders dan pure gevoelens, een gezamenlijke toekomstvisie. De eerste keer dat ik liefdesverdriet ervoer was voor mij tot dusver de meest pijnlijke ervaring dat ik had meegemaakt. Het lijden om het verlies van wat ik dacht mijn grote liefde te zijn geweest. Hoe ironisch is het wel niet dat ik daarna nog verschillende andere liefdes heb mogen ervaren.

Echter heeft het mij altijd getekend voor het leven. Iedere ervaring dat ik meemaakte probeerde ik van te leren, elk moment van genot ervoer ik tot het uiterste en elke fout die ik maakte zag ik als een leermoment. Er komt een moment in het leven dat je niet meer weet wat goed en fout is, dat er sprake is van contradicties in alle leermomenten.
Op dat punt in mijn leven ben ik nu beland. Niet dat ik depressief ben, absoluut niet. Dat station ben ik allang gepasseerd en ik heb mijn verdriet en mijn lijden geaccepteerd. Nee, ik ben nu op het punt in mijn leven aangekomen dat ik aan het zoeken ben wat voor betekenis de woorden “ware liefde” nu nog voor mij hebben. Enkele jaren geleden dacht ik deze te hebben gevonden. Ik stortte mij in het onbekende, in de (wan)hoop dat het goed zou komen als ik maar zou vechten voor onze relatie.

Hoe hard wij beiden ook hadden gevochten, de situatie was onomkeerbaar. Juist door alles wat zich had afgespeeld tussen ons realiseerde ik mij dat zij en ik geen toekomst hadden. Eerlijkheid en vertrouwen zijn de fundamenten voor een relatie, ongeacht de intensiteit en diepte van de liefde. Eigenlijk is het bizar als je nagaat dat een liefde tussen twee personen zo hecht kan zijn, dat er waarlijk kan worden gesproken over ware liefde, maar dat de realiteit zo bitter en hard is dat deze ware liefde geen toekomstperspectief herbergt.
Hoe is dit mogelijk? Waarom kan ware liefde bestaan en toch geen plek toegekend krijgen in onze realiteit? Heeft dit te maken met een misconceptie over realiteit of ligt de aard in een misconceptie van ware liefde? Wat houdt ware liefde eigenlijk precies in?
Ik zie ware liefde als elkaar begrijpen zonder een woord te zeggen – elkaar aanvoelen door elkaar aan te kijken, weten wie de ander is. Natuurlijk zou je verder een brug kunnen slaan naar het concept van “de ware”, maar persoonlijk ben ik er nog niet over uit of beide begrippen elkanders analogieën zijn of dat er een wezenlijk verschil tussen zit.

Gisteravond zat ik televisie te kijken en hoorde ik een ander concept dat onlosmakelijk verbonden is met thema’s als ‘de ware’ en ‘ware liefde’ – lot. Mensen die iemand ontmoeten waarbij het lijkt alsof hij of zij diens zielsverwant heeft gevonden betrekken direct een thema aan deze ontmoeting genaamd lot – alsof het voorbestemd was dat beide personen elkaar zouden ontmoeten.
Ook ik heb ooit geloofd dat er wel iets zou bestaan dat gelijkwaardig is aan het construct van een lotsbestemming, een voorbestemde ontmoeting. Echter ben ik hedendaags bijzonder sceptisch geworden over dit fenomeen, niet in het minst te danken aan mijn heden geworven antipathie jegens het volledige concept van liefde.
Eerlijk gezegd walg ik nu een beetje van dit fenomeen. Als ik het park zit en er komt een stelletje aanlopen, dan worden er in mijn hoofd een scala aan gedachteprocessen geactiveerd.
Primair is het mijn innerlijke wens om wederom die ware liefde te kunnen ervaren die ik ooit heb ervaren, realiserend dat dit nooit zal gebeuren, want als er ooit zoiets als een ware liefde kan bestaan, dan is dit een éénmalige ontmoeting. Eenmaal verloren zal het nooit meer terugkeren.
Secundair vraag ik mij af of het desbetreffende stelletje wel waarlijk liefde kent of dat het niet een misplaatste conceptie is van fysieke aantrekkingskracht. Ik merk aan mijzelf dat ik tegenwoordig heel erg gefocust ben op de fysieke aantrekkingskracht. Uiteraard maak ik hierbij de nodige perverse denkbeelden die alleen maar gericht zijn op 1 ding: seks.

Ironisch is echter dat vervolgens de aard van mijn persoonlijkheid naar boven komt drijven. Hoe groot mijn drijfveer ook is geworden om af te gaan op fysieke aantrekkingskracht, mijn primaire instelling weerhoudt mij ervan om daadwerkelijk actie te ondernemen op dit vlak. Seks is een geweldige aangelegenheid, mits het uiteraard in een prettige omgeving plaatsvindt. Maar ik ben bewust van het feit dat het mij geen voldoening zal geven, want liefdeloze seks is niks meer dan lichamelijke oefeningen waarbij het doel is het kwijtraken van spanningen. En daarvoor ken ik genoeg andere mechanismen om de spanningen in mijn lichaam kwijt te raken.
Het gevolg is dat ik voor de eerste keer in mijn leven in een volledige impasse bevind – ingesloten tussen fysieke spanningen en emotionele spanningen, niet in staat om een keuze te maken en bang om wederom te worden gekwetst bij een mogelijke vondst van nieuwe liefde. Ik merk dat ik opnieuw metershoge muren heb opgebouwd rondom mijn hart en dat doet mij verdriet want dat ben ik niet. Des te groter is dan ook mijn verbazing dat ik opnieuw ben teruggekropen in mijn schulp, want dat is niet mijn aard.
Ooit heb ik dit beleefd, toen mijn ware liefde uit mijn leven verdween. Toen had ik voor de eerste keer in mijn leven liefde afgezworen en besloot ik mijn leven alleen te leiden. Naarmate tijd vorderde, werd mijn litteken ook draaglijker. Ik durfde mettertijd opnieuw te geloven in liefde. Maar zoals gewoonlijk moet je als persoon eerst pijn ervaren wil je ergens van kunnen leren. Mijn hart ligt opnieuw aan gruzelementen en eerlijk gezegd heb ik geen zin meer om alle stukjes bij elkaar te rapen. Laat mijn hart maar aan gruzelementen liggen, want dan hoef ik tenminste niet meer de pijn ervaren dat gepaard gaat met het ervaren van (ware) liefde.

Liefde is waarlijk een geloof en ik ben mijn geloof verloren.

Durf

Durf

Durf jouw littekens te accepteren - Ieder mens verkrijgt een of meerdere littekens door de rit dat het leven heet. Hoe meer littekens, des te groter wordt de wens om verbitterd te raken over het leven. Maar waarom verbitterd raken terwijl er zoveel is om voor te leven? Ja, je hebt als persoon geleden, maar na het lijden kan je verder leven mét het litteken dat jou heeft getekend voor het leven. Lijdt met het litteken, maar ervaar het leven in al zijn glorie.

Durf los te laten - Alle zaken in het leven die wij meemaken, zoveel zaken waaraan wij een emotionele waarde aan hechten. Hoe beangstigend is het wel niet om dit los te laten? Dat waaraan wij ons vastklampen zal uiteindelijk toch verdwijnen, want aan alle goede dingen komt een einde. Dat is een onderdeel van het leven...Loslaten is moeilijk, maar het wordt een hel wanneer je niet kunt loslaten...

Durf vooruit te komen - Hoe makkelijk is het wel niet om alleen de bekende paden te betreden. Het weerhoudt ons van het ervaren van pijn en verdiet, het zorgt ervoor dat wij niet kunnen worden gekwetst door de grillen die het leven biedt. Maar is het niet dankzij deze grillen dat wij het leven leren te waarderen? Zijn het niet de slechte dagen in het leven die de goede dagen in het leven het waard maken om het te ervaren?

Durf jezelf te kennen - Hoe makkelijk is het leven wel niet, als wij blindelings afgaan op alles wat het leven ons biedt. Maar denken wij weleens over de gevolgen van onze keuzes? Staan wij weleens stil bij het moment dat het leven ons laat ervaren wie wij echt zijn? Het kan beangstigend zijn om jezelf te leren kennen, maar na het overwinnen van deze angst gaat er een wereld voor jezelf open...Het is eng om jezelf te leren kennen, maar het is nog meer beangstigender om op je sterfbed tot de ontdekking te komen dat je nooit hebt geweten wie jij bent.

Durf te leven - Het leven kan soms overweldigend zijn en sommige dagen wens je dat nooit had bestaan. De grillen van het leven voelt soms als een loodzwaar pak op je schouders en dat maakt je zo zwak waardoor je het gevoel hebt dat het onmogelijk is om ooit nog een stap te verzetten. Maar zodra je met twee stevige benen op de grond staat, dan zal je altijd vooruit komen in het leven. Ongeacht de grootte van dit pakket, al dan wel of niet gecombineerd met een scala aan littekens. De toekomst is nog altijd onzeker. Misschien wacht er in de toekomst wel nog meer onheil, maar een ding is zeker, de toekomst bevat ook een hoop goeds zolang jij als mens iets hebt om voor te leven.



Mijn vrienden, ik wens iedereen een heel fijn weekend toe!
Een dikke knuffel van Halbe - levensgenieter pur sang

De ziekte dat liefde heet

Gezien het feit dat de intensiteit aan emoties mij ervan weerhoudt om te kunnen genieten van een optimale nachtrust, leek het mij een goed plan om mijn gedachten op digitaal papier over te zetten. Een duistere titel voor een blog die weinig duisters zal bevatten, afgezien van de verbitterde ondertoon en hoogstens hier en daar cynische opmerkingen die voornamelijk wordt gevoed door mijn huidige antipathie jegens dit fenomeen.

Soren Kierkegaard schreef in zijn werk Wat de liefde doet de volgende woorden:"wat de liefde doet, dat is ze, en wat ze is, dat doet ze". Het lijkt een simplistische cirkelberedenering en toch is het een beknopte omschrijving van de essentie van dit fenomeen. Een metafysicus zou liefde hoogstwaarschijnlijk omschrijven als de 'zijnsmanifestatie tussen twee personen'.
Zelf beschouw ik liefde als een psychologisch mechanisme dat de som is van fysieke aantrekkingskracht, wederzijdse interesse in bepaalde zaken/hobby's danwel een gezamelijke overeenkomstige gedachtengang over een visie op het leven. De ironie is echter dat ik wel een poging kan doen om liefde rationeel te benaderen, maar zoals wij allen weten bestaat liefde niet op het rationele niveau. Rationeel is logica en als er iets onlogisch is dan is het concept van liefde, een puur irrationeel concept.

Toch durf ik liefde nu een ziekte te noemen - geheel en al onder invloed van mijn huidige antipathie jegens dit fenomeen. Je zou bijna kunnen veronderstellen dat liefde een soort 'mindsetting' is, voornamelijk verbonden aan de intensiteit aan emoties waarover een persoon beschikt. Waarvoor kan er anders een verklaring worden gevonden voor het feit dat voor sommige mensen een enkele misstap in de liefde reden genoeg is om voor altijd de liefde af te zweren terwijl een ander keer op keer het hart wordt gebroken?
Ik weet uit eigen ervaring dat geen enkel verdriet intenser is dan liefdesverdriet, afgezien van het feit dat ook liefde zich op diverse manieren kan manifesteren in een persoon, maar hier heb ik al eerder een filosofisch intermezzo over geschreven. En eerlijk is eerlijk, gedurende een onbepaalde tijd erna heb ik ook geen behoefte aan liefde. Dan ben ik nog verzadigd van de pijn en het verdriet die de liefde heeft veroorzaakt. Maar na verloop van tijd lukt het mij toch altijd om te herstellen en stel ik mijn hart wederom open voor liefde.

Eigenlijk is het heel krom, want waarom stel ik mijn hart open, keer op keer, met de mogelijkheid dat ik verliefd wordt op een persoontje en als die persoon mij verlaat dat er een leegte achterblijft in mijn hart en opnieuw het intense lijden veroorzaakt. Elke keer verbaas ik mijzelf dat ik toch over het lef beschik om mijn hart open te stellen. En juist hierdoor stel ik mijzelf kwetsbaar op en kan ik op de meest simpele manier diep worden gekwetst terwijl een ander persoon mij nooit op dit niveau zou kunnen pijnigen.
Het antwoord is wederom simpel: geluk. Als er iets is dat mij en samen met mij een heleboel andere mensen heel snel gelukkig kan maken, dan is het de mogelijkheid dat een persoon mij liefhebt. De gedachte dat er een persoon rondloopt dat net zoveel om mij geeft als ik om haar maakt mij gelukkig. Het maakt de grillen van het leven draaglijker. Want dan sta je niet meer alleen als je ziek bent, of wanneer je verdrietig ben of wanneer je gelukkig voelt en dit wilt delen met een persoon.
Natuurlijk kan je al het bovenstaande delen met vrienden en familie, maar laten we eerlijk zijn, de liefde die je als persoon voelt voor een partner is een ander soort liefde dan de liefde die je voelt voor vrienden en familie. De band die wordt gevormt is de innigste vorm die je maar kunt voorstellen. Dat maakt liefde zo complex, want het is juist deze innige vorm die tegelijk zo stevig als fragiel is.

Daarom noem ik liefde een ziekte - wederom onder invloed van mijn nieuw verkregen antipathie. Want ongeacht het feit dat het het snelste pad is naar geluk, is het ook tegelijk het snelste pad naar ongeluk en een intens lijden.
Want hoe innig de gesmeden band der liefde is, des te fragieler is de draad die twee personen bij elkaar houdt. Twee personen die niet in staat zijn om elkaar los te laten en elkanders vrijheid te geven, zullen een ontzagwekkende druk uitoefenen op de band der liefde en binnen korte tijd zal deze breken. En dan kan er een poging worden gedaan om deze band opnieuw te smeden, maar deze zal nog fragieler zijn als de vorige. Want er is geen angst zo groot als de mogelijkheid van het verliezen van een geliefde.

Liefde is een ziekte en wij zijn allemaal diens slachtoffers. Er bestaat geen medicijn hiertegen - de enige genezing hiervan is de dood

Psychologisch intermezzo - De aard van het beestje

Een paar weken geleden zat ik met vrienden in een kroeg. We waren in discussie geraakt over het concept van "de aard van het beestje". Zij waren van mening dat een persoon daadwerkelijk kon veranderen. Mijn mening stond daar recht tegenover, de kern van iemands persoonlijkheid kán niet veranderen. Het enige wat een persoon kan doen is ermee leren om te gaan.

Een van hun kwam met een voorbeeld, zij kent iemand die een alcoholist is geweest maar door verslavingszorg is het die persoon gelukt om te stoppen met drinken. Wat zij alleen vergeten is dat zo'n persoon de rest van zijn/haar leven met dit feit zal worden geconfronteerd. Laten we eens dieper ingaan op de stof, wat is hiervan de oorzaak?

Jhon Locke was van mening dat iedere baby een tabula rasa - een blanco vel is. Zijn hypothese was dat een baby niks weet op het moment dat het wordt geboren en dat het gaandeweg zichzelf zal ontplooien naarmate het ervaringen opdoet. Dit is een erg interessante hypothese en als je het standpunt vanuit een bepaald perspectief bekijkt, dan zit er zeker een kern van waarheid in. Maar dankzij de huidige wetenschap zijn wij tot de ontdekking gekomen van ons DNA - het opslagmedium voor onze genetische informatie.
Wij hebben ontdekt dat wij genen meekrijgen van onze ouders. En het zijn deze genen die zich manifesteren door ons hele lichaam heen, waardoor de essentie van ons wezen wordt gevormd. En de kern van ons wezen is, afgezien van de metafysische substantie van de ziel, onze persoonlijkheid.

Onze persoonlijkheid staat primair geschreven in ons genoom. Let wel op, primair. De discussie van nature vs. nurture blijft een interessant gegeven en bevat naar mijn mening zéker een kern van waarheid. Naar mijn mening kan dit vraagstuk worden opgelost met het beantwoorden van de volgende vraagstelling: wordt een karaktertrek geïnduceerd vanuit het genoom of zijn het milieuinvloeden waardoor een bepaalde karaktertrek wordt ontwikkeld waardoor de primaire input vanuit het genoom niet tot expressie komt?
Toch is dit een onderzoek dat niet zomaar kan worden opgelost door een theoretische hypothese. Ten eerste missen wij daarvoor essentiële informatie, ik heb namelijk het concept genaamd "dominante en recessieve genen" buiten beschouwing gelaten. Hoewel ook dit zou kunnen worden geïmplementeerd in het beantwoorden van de bovenstaande vraagstelling.

Stel, een persoonlijkheid van een mens is gevormd in zijn vroege jaren van kindertijd. Hierbij is er dus al sprake van de activatie van diverse genen die tot expressie zijn gekomen in de hersenen. Deze hersenen geven neurologische informatie, gecombineerd met de informatie dat wordt gegeven vanuit het limbisch systeem waarin voornamelijk onze emoties, geheugen en dus ook onze cognities worden gevormd, ontstaat er een output in een mechanisme genaamd de menselijke psyche. Maar de menselijke psyche is een dynamisch mechanisme dat ook in staat is om prikkels vanuit de omgeving dusdanig te verwerken dat er sprake is van een verandering in de hersenen. Hierbij moet je voornamelijk denken aan geheugen, waardoor er een serie van synapsen worden gecreeërd die uiteindelijk op een wonderbaarlijke wijze in staat zijn om cognities op te roepen. Dit is dus de aard van het beestje. Het is een dynamisch mechanisme dat wordt beperkt door zijn eigen grenzen. Dat zorgt ervoor dat een persoon nooit zomaar zal veranderen. En dat zorgt ervoor dat een persoon altijd een bepaalde kern van diens persoonlijkheid zal hebben - de neurologische output vanuit de hersenen in de menselijke psyche van het individu.

Afgezien van het bestaan van de psychopathologiën an sich, waarvan diversen ook zéker gefundeerd zijn op ons genoom, bestaat er ook zoiets als een trauma. Ik denk dat dit één van de weinige metafysische substanties is dat in staat is om een dusdanige invloed op onze hersenen uit te voeren, waardoor er een substantiële verandering plaatsvindt in onze hersenen. Een persoon die een zwaar psychologisch trauma heeft meegemaakt zal dit de rest van zijn leven met zich meedragen. Afhankelijk van de ernst van het trauma zal de persoonlijkheid ook evenredig zijn veranderd. Dat is naar mijn mening ook de reden dat diverse psychopathologiën pas tot expressie komen in onze persoonlijkheid na het voorkomen van een situatie dat de trigger is geweest voor het activeren van een bepaald mechanisme in onze hersenen, waardoor er een verandering ontstaat.
Ik denk dat dominante en recessieve genen hierbij een rol spelen. Door een input vanuit ons milieu is het wellicht mogelijk dat onze psyche invloed uitoefent op genetische niveau waardoor diverse dominante genen worden "uitgezet", waardoor recessieve genen tot expressie kunnen komen. Laten we eerlijk zijn, geest en lichaam kan niet bestaan zonder elkaar. Zelfs Aristoteles had deze conclusie getrokken in zijn werk 'De Anima', waarin een uiteenzetting over de menselijke ziel is gemaakt. Het is een feit dat onze menselijke psyche invloed uitoefent op ons lichaam, wat te denken van de welbekende "brok in de keel", waardoor een aantal spieren in onze keel worden aangespannen als gevolg van emotionele input. Het is natuurlijk gevaarlijk om te stellen dat onze psyche zelfs in staat is om invloed uit te oefenen op genetisch niveau, maar wat voor andere verklaring is er dan mogelijk voor de abrupte verandering in de persoonlijkheid van een individu? Afgezien van de verschuiving van de synapsen, maar dan nog moet er een mechanisme zijn dat deze verschuiving veroorzaakt. Wat voor mechanisme is logischer dan de input vanuit ons DNA?

De vraag is dan: wat is de aard van het beestje na een trauma? Is dat de nieuwe output vanuit de hersenen of is dat de originele persoonlijkheid van het individu zoals deze ooit is vastgelegd? En kan de persoon ooit terugkeren naar de originele staat van zijn persoonlijkheid?. En deze vragen is aan de lezer om te beantwoorden.

Ik wens ieder nog een hele fijne dag!
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe

Psychologisch intermezzo - kennis vs. emoties - waarom kennis soms onvoldoende is

Emoties - het is de kern van ons bestaan. Het kleurt ons leven met een prachtig kleurenpallet. Het zorgt ervoor dat wij de essentie van het leven leren waarderen. Kennis daarentegen, veroorzaakt door ons rationaal gedachtengoed laat ons vooruit komen in het leven. Maar kennis an sich is onvoldoende, want waarom hebben wij kennis als wij dit niet in staat zijn om dit te kunnen implementeren in ons leven?

Ik ben een emotioneel ingesteld persoon, dat weet ik al heel lang. Vanaf het eerste moment dat ik gewaar werd van de chaos waarin ik opgroeide ontdekte ik diverse facetten van mijn persoonlijkheid. Vooral de hoeveelheid emoties die zich manifesteerde in mijn bewustzijn zorgde destijds al voor de nodige problemen. Hoe ironisch is het wel niet dat ik op het moment dat ik moet kiezen tussen een rationele inslag en een emotionele inslag dat ik toch kies voor de emotionele inslag?
Ik vraag mij af, wat is het mechanisme dat dit veroorzaakt?

De menselijke psyche is een fascinerend iets. Het is een puur dynamisch metafysisch wezen dat wel bestaat, maar nooit wordt voortgebracht door één enkel singulair punt. Je zou kunnen zeggen dat de menselijke psyche, nee niet alleen de menselijke psyche maar de psyche in het algemeen van elk levend wezen wordt voortgebracht door de eenheid van het fysische lichaam dat het inhibeerd - hoewel ik eigenlijk dit woord niet mag toepassen binnen deze context want inhibatie impliceert het binnendringen van een substantie in een andere substantie.
De wetenschap heeft zoveel kennis verkregen over de werking van het menselijke lichaam. De psychologie bevat een inmense kennis over de werking van onze menselijke psyche - althans de werkingen zoals deze is vastgelegd volgens specifieke normen, van waaruit de psychopathologiën zijn vastgelegd.

Maar het leven? Dat is de taak van de filosofie. Natuurlijk zou je kunnen stellen dat de biologie juist de tak van wetenschap is dat onderzoek doet naar dit fenomeen. Maar leven an sich is naar mijn mening een volledig ander concept, dat moet een veel groter werkveld omvatten. Een werkveld dat niet in de biologie kan bestaan, evenals de natuurkunde. Nee, om het leven te kunnen begrijpen moeten we ons weiden aan filosofie, zoals de oude grieken dat destijds deden.
En toch zullen wij nooit de essentie van het leven kunnen begrijpen, hoe hard wij ook ons best doen. Want kennis an sich heeft zijn beperkingen. Het is toegespitst op een specifiek kader van toepassingen. Waarom gaan we dan af op deze kennis? Waarom delen wij ons leven in conform deze kennis?
Ik hoor vaak genoeg mensen praten over zaken waarin zij uiteindelijk toch een keuze maken puur gebaseerd op hun emotionele input en met recht!? Want laten we eerlijk wezen, wij laten ons primair leiden door onze emoties. Elk object, elke situatie dat is opgeslagen in ons geheugen wordt gekoppeld aan emoties waardoor er een cognitie ontstaat. En wij kunnen nou eenmaal niet functioneren cq. leven zonder de input van deze cognities. Dus om een versimpelde deductie te maken, cognities zijn per definitie verbonden aan emoties, dus kunnen wij ook nooit leven zonder de input van onze emoties.

Sterker, onbewust zullen wij zelfs een poging doen om een rationele verklaring te geven aan een keuze die wij maken op basis van emotionele input. En hoe sterk analytisch deze verklaring ook mag zijn, de primaire input zijn nog altijd onze emoties met diens betrekkingen over de concepten van goed en kwaad.
Dan blijft toch de volgende vraagstelling overeind: als kennis an sich zijn beperkingen bevat, waarom gaan wij dan toch altijd af op deze kennis? Waarom delen wij ons leven in conform deze kennis?
Op het moment heb ik hier geen antwoord op, maar misschien dat jij als lezer zijnde hier wel een antwoord op kunt geven.

Ik wens ieder nog een hele fijne dag.
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe

De bitterzoete smaak van het leven

Wat doe je als je het leven door je strot gedouwd hebt gekregen? Als je het gevoel hebt dat elke dag een gevecht is overleving? Wanneer je wordt overspoeld door een intensiteit aan emoties, gedachten en jouw diepste innerlijke wensen?
Simplistisch gezegd zijn er twee mogelijkheden. 1) je pleegt zelfmoord, want dat betekent dat je niet in staat ben om de grillen van het leven te weerstaan. 2) je bljift doorgaan met het vechten, hoe intens de hoeveelheid aan emoties, gedachten en innerlijke wensen zijn, zolang je blijft leven blijft het gevecht voortgaan.

Gezien het feit dat zelfmoord nooit iets is geweest dat aan mij gelegen was, zijn de momenten waarop ik overspoeld wordt door de vloedgolf aan emoties de momenten waarin de natuur van mijn persoonlijkheid boven komt drijven. Ik weet dat er in mij een rebel zit. Het is dezelfde rebel die mij regelmatig in de problemen brengt, wanneer ik weer eens stronteigenwijs ben. Maar het is ook dezelfde rebel die mij zover heeft gebracht in het leven, het is de vechtersbaas in mij.

Sinds ik ben begonnen met het lezen van filosofie heb ik een intense ontwikkeling meegemaakt. Langzaam ben ik me gaan verdiepen in de mysteriën van het leven, in de complexiteit dat het leven is. Iets wat ik al jarenlang probeer te doordringen, dé vraag des levens: “waarom?”
Waarom lopen de dingen zoals ze lopen? Waarom gebeuren er dingen in ons leven waar wij geen macht over hebben? Is het een entiteit dat met touwtjes ons leven bepaald? Of is het onze noodlot waar wij naartoe leven en waar wij onherroepelijk danwel onbewust naar luisteren?
Determinisme is voor mij een fascinerend concept. Het is gefundeerd op ons menselijk bewustzijn en de mogelijkheid voor het kiezen van een pad des levens dat wij bewandelen. Ironisch eigenlijk als je nagaat dat de keuzes die wij maken gebaseerd zijn op de wijsheid die wij hebben verkregen uit het verleden. Het heden is een reflectie van het verleden – dwaal dus niet in het verleden maar leef in het heden met het zicht op de toekomst.
En toch kan je veronderstellen dat het toekomstige pad dat wij aanleggen gefundeerd is op ons verleden, omdat de keuzes onlosmakelijk verbonden zijn met ons verleden. Bestaat er dan wel zoiets als een menselijke wil? Kan een concept zoals het determinisme wel existeren? Ik denk wel degelijk dat wij een beperkte hoeveelheid invloed kunnen uitoefenen op ons leven, maar dat deze invloed en de daaruit volgende mogelijkheden sterk beperkt worden door ons verleden. En dat is iets wat een hoop niet kunnen bevatten, of eigenlijk willen bevatten. Wij willen niet accepteren dat er iets existeert dat bepaald hoe wij uiteindelijk ons leven zullen indelen, daarvoor zijn wij te arrogant door de illusie die wij hebben gecreëerd vanwege de invloed die wij kunnen uitoefenen door onze vrije wil.

De vrije wil is een leuk concept, maar het is nog altijd afhankelijk van de som van onze menselijke rede en onze emoties. En zijn onze emoties niet per definitie verbonden aan de associatie van denkbeelden die wij creëren met een bepaald object? Wij hebben ooit in onze hoofd een verbinding gemaakt tussen object X en een emotie die dit object bij ons oproept door de indruk die het object achterlaat. Dus dat toont de eerder gelegde correlatie aan namelijk dat ons heden een reflectie is van ons verleden.
Wat is het leven toch een mooi iets, met de illusie van de vrije wil die wij onszelf hebben opgelegd. De realisatie van dit concept laat een bitterzoete smaak achter. Ignorance is bliss en god is het equivalent van satan dat hij ons deze pijn laat ervaren. Prachtig toch, het leven! Toch maar zelfmoord plegen?

Mensen, ik wens ieder nog een fijne dag toe.
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe

Een duik in de menselijke psyche - het begrip (emotionele) pijn

Na dagen van onrust beginnen mijn emoties eindelijk weer een plekje te vinden in mijn hart. En nu begint het proces van verwerking en begrijpen. Geheel in de lijn van Soren Kierkegaards' woorden: het leven wordt voorwaarts geleefd en achterwaarts begrepen.

De eerste vraag ik mij nu stel is de volgende: Wat was de kern van mijn onrust? . Een simpele reflectieanalyse toont het volgende antwoord: pijn. Daaropvolgende vraag ik mij nu af: wat is eigenlijk pijn? Wat is de essentie van pijn? Wat betekent het eigenlijk als iemand zegt: "ik heb pijn"? Laten we eens een analyse loslaten op het begrip pijn.

Pijn - plastisch gezegd zijn het prikkels die vanuit een lokale plaats naar onze hersenen worden gestuurd en daar de classificatie "pijn" krijgt. Het zorgt ervoor dat schade aan ons menselijk lichaam wordt beperkt, door bewust te worden van de schade dat al is aangericht door een object. Maar wat is dan emotionele pijn? Onder wat voor classificatie kan de pijn worden ingedeeld als er sprake is van een intensiteit aan emoties? Dat de tsunami aan emoties zo intens is dat er sprake is van een intens lijden - valt dit ook onder pijn?
Lijden impliceert in mijn optiek het piekmoment van pijn - de momentopname waarop de hoeveelheid aan pijnprikkels zo groot is dat onze hele wereld op dat moment is beperkt tot het kader van het menselijk lichaam met diens intense beleving van pijn.
Als we een poging doen om een verband te leggen naar het begrip "emotionele pijn" wat kunnen we dan vaststellen? Wat voor informatie cq. kennis kan ons dit opleveren? Is emotionele pijn niet per definitie verbonden aan onze beleving van het leven? Ik heb al eerder vastgesteld dat wij als mensen ons leven inkleuren door middel van emoties - dat emoties in zekere mate de beleving is van ons bewustzijn van het "in-de-wereld-zijn", als ik even een Heideggerse term erin mag gooien.

Wat houdt emotionele pijn dan in? Door het deduceren van het eerder vastgestelde kan ik vaststellen dat emotionele pijn pijnprikkels zijn die worden veroorzaakt door onze emoties. Maar de oorzaak van emotionele pijn ligt anders dan normale pijn - er is geen fysiologische basis voor emotionele pijn. De emotionele pijn ligt veel dieper - op het niveau van de metafysica.
Het is niet aantoonbaar en toch bestaat cq. existeert het. Net zoals ieder persoon die liefdesverdriet heeft ervaren weet hoe intens emotionele pijn kan zijn. Zou dit niet dan de essentie zijn van lijden? Dat er een transcendentie is van "fysische pijn" naar "emotionele pijn"? Dat er sprake is van lijden zodra deze transcendentie is bereikt? Wat is dan het nut van pijn? Wat is dan de zin van pijn?

Ik zeg, het is dankzij deze ervaring van pijn dat ik begrip ontwikkel voor de trigger die pijn veroorzaakt. Mijn emotionele pijn veroorzaakt door een complex netwerk van diverse factoren dat uiteindelijk uit in een intens lijden. Maar het is dankzij dit intens lijden dat ik verder kom in het leven. Het is dankzij deze pijn dat ik genot en warmte leer te waarderen. Hoe dieper het lijden - des te dieper gaat mijn waardering voor het genot en de warmte - des te dieper zal mijn beleving zijn van het leven. En of dat nou iets goeds of slecht is laat ik in het midden voor de andere semi-filosofen en psychologen onder ons.

Mensen, ik wens ieder een hele fijne dag toe! Ga naar buiten en geniet van de sneeuw, ik weet dat ik geniet van deze witte schoonheid!
Een dikke knuffel van Halbe - levensgenieter pur sang

Het litteken op mijn ziel

Een blog gewijd aan het litteken op mijn ziel

Bewustwording - bewustwording van het heden. Weten dat mijn leven is zoals het is en dat de toekomst zoals ik deze voorzag nooit waarheid zal worden. Accepteren dat dit zo is en dat ik zelf hard moet werken om zo dicht mogelijk bij dit beeld te kunnen komen.

Pijn - intense pijn van de leegte in mijn hart - een leegte dat met moeite wordt gevuld. Een leegte dat een intens lijden met zich meebrengt. Een intens lijden dat tot in de diepste krochten van mijn ziel voelbaar is - een intens lijden dat mij laat ervaren wat de essentie is van het leven.

Eenzaamheid - eenzaam voelen terwijl ik wordt omringd door de mensen die een plek in mijn hart hebben. Eenzaamheid dat wordt gevoed door de leegte in mijn hart en het lijden van mijn ziel.

Verdriet - de tranen blijven komen, hoe hard ik ook mijn best doe om deze in te houden. Maar het is juist door deze emotionele ontlading dat ik weer een stapje dichter ben om de leegte in mijn hart te vullen met de warmte en liefde van de mensen om mij heen.

Verbitterd - verbitterd door het feit dat ik het leven door mijn strot gedouwd kreeg. Verbitterd door hetgeen mij moest overkomen - door het intens lijden dat mij nooit bespaard werd. Verbitterd dat de verschillende pogingen die ik deed om mijn toekomst te vormen naar hetgeen ik wilde werd verscheurd in het moment dat ik voor mijzelf moest kiezen.

Accepteren - accepteren dat mijn leven is zoals het is. Accepteren dat het verleden nooit zal veranderen, hoe hard ik ook mijn best doe. Dat het heden een reflectie is van mijn verleden en dat ik mijn verleden moest loslaten, hoe eng het ook is.

Zoeken naar geluk - hopen dat ik ooit mijn geluk zal vinden, wetend dat het een oneindige zoektocht is. Dat de ironie van het leven is dat echt geluk nooit zal kunnen worden verkregen. Dat wij alleen een vorm van geluk kunnen vinden in onszelf, maar dat het pad naar innerlijke geluk wordt gevormd door het leven om ons heen.

I'll will try to a-fix you - hopen dat ik verder kan gaan op het pad des levens dat ik dusver voor mijzelf hebt gevormd. En tegelijkertijd bewust ben van het feit dat hoop niet bestaat, dat ik zelf de architect ben van mijn leven.

Mensen, ik wens ieder een hele fijne dag toe! Morgen begint een nieuwe week met nieuwe kansen, laat deze niet lopen want voor je het weet leef je met de spijt dat je nooit die ene kans hebt gegrepen.
Een dikke knuffel van Halbe!