Fate
Dost thou really exist?
Art thou a cruel being?
Or art thou a phenomena?
A phenomena of life?
In man's life happenings take place
Some are good, some are bad
Either way, it signs a person for life
How come, these happenings take place
Even though we do not want them
to take place?
Fate
Dost thou really exist?
Are thou a phenomena man has named
After a happening takes place without
Our consent and our will?
How i hate thee!
How i loathe thee!
How i curse thee!
And yet, i thank thee
For showing me life
And the very essence of life
Posts tonen met het label Lot. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Lot. Alle posts tonen
zondag 4 september 2011
maandag 14 februari 2011
De bitterzoete smaak van het leven
Wat doe je als je het leven door je strot gedouwd hebt gekregen? Als je het gevoel hebt dat elke dag een gevecht is overleving? Wanneer je wordt overspoeld door een intensiteit aan emoties, gedachten en jouw diepste innerlijke wensen?
Simplistisch gezegd zijn er twee mogelijkheden. 1) je pleegt zelfmoord, want dat betekent dat je niet in staat ben om de grillen van het leven te weerstaan. 2) je bljift doorgaan met het vechten, hoe intens de hoeveelheid aan emoties, gedachten en innerlijke wensen zijn, zolang je blijft leven blijft het gevecht voortgaan.
Gezien het feit dat zelfmoord nooit iets is geweest dat aan mij gelegen was, zijn de momenten waarop ik overspoeld wordt door de vloedgolf aan emoties de momenten waarin de natuur van mijn persoonlijkheid boven komt drijven. Ik weet dat er in mij een rebel zit. Het is dezelfde rebel die mij regelmatig in de problemen brengt, wanneer ik weer eens stronteigenwijs ben. Maar het is ook dezelfde rebel die mij zover heeft gebracht in het leven, het is de vechtersbaas in mij.
Sinds ik ben begonnen met het lezen van filosofie heb ik een intense ontwikkeling meegemaakt. Langzaam ben ik me gaan verdiepen in de mysteriën van het leven, in de complexiteit dat het leven is. Iets wat ik al jarenlang probeer te doordringen, dé vraag des levens: “waarom?”
Waarom lopen de dingen zoals ze lopen? Waarom gebeuren er dingen in ons leven waar wij geen macht over hebben? Is het een entiteit dat met touwtjes ons leven bepaald? Of is het onze noodlot waar wij naartoe leven en waar wij onherroepelijk danwel onbewust naar luisteren?
Determinisme is voor mij een fascinerend concept. Het is gefundeerd op ons menselijk bewustzijn en de mogelijkheid voor het kiezen van een pad des levens dat wij bewandelen. Ironisch eigenlijk als je nagaat dat de keuzes die wij maken gebaseerd zijn op de wijsheid die wij hebben verkregen uit het verleden. Het heden is een reflectie van het verleden – dwaal dus niet in het verleden maar leef in het heden met het zicht op de toekomst.
En toch kan je veronderstellen dat het toekomstige pad dat wij aanleggen gefundeerd is op ons verleden, omdat de keuzes onlosmakelijk verbonden zijn met ons verleden. Bestaat er dan wel zoiets als een menselijke wil? Kan een concept zoals het determinisme wel existeren? Ik denk wel degelijk dat wij een beperkte hoeveelheid invloed kunnen uitoefenen op ons leven, maar dat deze invloed en de daaruit volgende mogelijkheden sterk beperkt worden door ons verleden. En dat is iets wat een hoop niet kunnen bevatten, of eigenlijk willen bevatten. Wij willen niet accepteren dat er iets existeert dat bepaald hoe wij uiteindelijk ons leven zullen indelen, daarvoor zijn wij te arrogant door de illusie die wij hebben gecreëerd vanwege de invloed die wij kunnen uitoefenen door onze vrije wil.
De vrije wil is een leuk concept, maar het is nog altijd afhankelijk van de som van onze menselijke rede en onze emoties. En zijn onze emoties niet per definitie verbonden aan de associatie van denkbeelden die wij creëren met een bepaald object? Wij hebben ooit in onze hoofd een verbinding gemaakt tussen object X en een emotie die dit object bij ons oproept door de indruk die het object achterlaat. Dus dat toont de eerder gelegde correlatie aan namelijk dat ons heden een reflectie is van ons verleden.
Wat is het leven toch een mooi iets, met de illusie van de vrije wil die wij onszelf hebben opgelegd. De realisatie van dit concept laat een bitterzoete smaak achter. Ignorance is bliss en god is het equivalent van satan dat hij ons deze pijn laat ervaren. Prachtig toch, het leven! Toch maar zelfmoord plegen?
Mensen, ik wens ieder nog een fijne dag toe.
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe
Simplistisch gezegd zijn er twee mogelijkheden. 1) je pleegt zelfmoord, want dat betekent dat je niet in staat ben om de grillen van het leven te weerstaan. 2) je bljift doorgaan met het vechten, hoe intens de hoeveelheid aan emoties, gedachten en innerlijke wensen zijn, zolang je blijft leven blijft het gevecht voortgaan.
Gezien het feit dat zelfmoord nooit iets is geweest dat aan mij gelegen was, zijn de momenten waarop ik overspoeld wordt door de vloedgolf aan emoties de momenten waarin de natuur van mijn persoonlijkheid boven komt drijven. Ik weet dat er in mij een rebel zit. Het is dezelfde rebel die mij regelmatig in de problemen brengt, wanneer ik weer eens stronteigenwijs ben. Maar het is ook dezelfde rebel die mij zover heeft gebracht in het leven, het is de vechtersbaas in mij.
Sinds ik ben begonnen met het lezen van filosofie heb ik een intense ontwikkeling meegemaakt. Langzaam ben ik me gaan verdiepen in de mysteriën van het leven, in de complexiteit dat het leven is. Iets wat ik al jarenlang probeer te doordringen, dé vraag des levens: “waarom?”
Waarom lopen de dingen zoals ze lopen? Waarom gebeuren er dingen in ons leven waar wij geen macht over hebben? Is het een entiteit dat met touwtjes ons leven bepaald? Of is het onze noodlot waar wij naartoe leven en waar wij onherroepelijk danwel onbewust naar luisteren?
Determinisme is voor mij een fascinerend concept. Het is gefundeerd op ons menselijk bewustzijn en de mogelijkheid voor het kiezen van een pad des levens dat wij bewandelen. Ironisch eigenlijk als je nagaat dat de keuzes die wij maken gebaseerd zijn op de wijsheid die wij hebben verkregen uit het verleden. Het heden is een reflectie van het verleden – dwaal dus niet in het verleden maar leef in het heden met het zicht op de toekomst.
En toch kan je veronderstellen dat het toekomstige pad dat wij aanleggen gefundeerd is op ons verleden, omdat de keuzes onlosmakelijk verbonden zijn met ons verleden. Bestaat er dan wel zoiets als een menselijke wil? Kan een concept zoals het determinisme wel existeren? Ik denk wel degelijk dat wij een beperkte hoeveelheid invloed kunnen uitoefenen op ons leven, maar dat deze invloed en de daaruit volgende mogelijkheden sterk beperkt worden door ons verleden. En dat is iets wat een hoop niet kunnen bevatten, of eigenlijk willen bevatten. Wij willen niet accepteren dat er iets existeert dat bepaald hoe wij uiteindelijk ons leven zullen indelen, daarvoor zijn wij te arrogant door de illusie die wij hebben gecreëerd vanwege de invloed die wij kunnen uitoefenen door onze vrije wil.
De vrije wil is een leuk concept, maar het is nog altijd afhankelijk van de som van onze menselijke rede en onze emoties. En zijn onze emoties niet per definitie verbonden aan de associatie van denkbeelden die wij creëren met een bepaald object? Wij hebben ooit in onze hoofd een verbinding gemaakt tussen object X en een emotie die dit object bij ons oproept door de indruk die het object achterlaat. Dus dat toont de eerder gelegde correlatie aan namelijk dat ons heden een reflectie is van ons verleden.
Wat is het leven toch een mooi iets, met de illusie van de vrije wil die wij onszelf hebben opgelegd. De realisatie van dit concept laat een bitterzoete smaak achter. Ignorance is bliss en god is het equivalent van satan dat hij ons deze pijn laat ervaren. Prachtig toch, het leven! Toch maar zelfmoord plegen?
Mensen, ik wens ieder nog een fijne dag toe.
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe
zaterdag 9 oktober 2010
Subjectiviteit van de menselijke levensproblematiek
Klinkt als een moeilijke titel en dat is het ook. Geen sociologie deze keer, maar een diepgaand en vooral beladen stuk filosofie met raakvlakken richting de psychologie. Het hoofdthema is zoals de titel verklapt: de menselijke levensproblematiek.
Een thema dat mij al jarenlang fascineert - hoewel op de verkeerde manier door hetgeen ik heb meegemaakt als persoon. Neemt niet weg dat je op die manier een wonderbaarlijk inzicht krijgt in de wegen des levens. Je zou bijna kunnen veronderstellen dat ik de persoon ben geworden juist door hetgeen ik heb meegemaakt. Kan je dan wel spreken over een levensproblematiek? Is dat niet gewoon ons lotbestemming?
De existentiefilosofie houdt zich al jaren bezig met deze vraag. De vage grens tussen de vrije wil en de lotsbestemming van het individu. Waar een Friedrich Nietzsche zich concentreert op de wil van macht dat het invididu uitoefent - indirect impliceert dit dus de vrije wil van de mens - heeft een Jean Paul Sartre een systeem ontwikkelt dat uitgaat van het intellectuele bewustzijn van ons zijn.
Hoezeer mij dit systeem ook intrigeert mis ik nog altijd de essentie van ons leven, de kleur dat ons leven maakt - emoties.
Je zou kunnen veronderstellen dat het emoties zijn die ervoor zorgen dat wij een daadwerkelijke belevenis ervaren van het leven. Is dat niet tenslotte een vereiste om te kunnen leven? Dat wij in staat zijn om te kunnen genieten van de geneugten dat het leven ons biedt? Zo ja, waarom blijft onze levensproblematiek ons dan in de weg staan? Waarom zou een probleem an sich de ontwikkeling van ons zijn in de weg staan richting vervolmaking van het zijn van een volledig mens? Waar ligt de grens tussen een probleem an sich en een probleem dat een volledig leven in beslag neemt? Ligt dit aan het individu of ligt dit aan een samenloop van omstandigheden genaamd toeval?
In dat geval kunnen we beter gaan leven volgens ons intellectuele bewustzijn. Emoties zorgen er tenslotte voor dat wij niet in staat zijn om situaties objectief te bekijken. Nee, zodra er emoties bij komen kijken staat alles in het teken van het subject - de subjectiviteit van de menselijke levensproblematiek.
Hoe triest is het wel niet als een persoon niet meer in staat is om zaken in een objectief kader te bekijken en besluit een einde te maken aan zijn leven? Wat voor zin heeft het leven dan? Staat de zogenaamde zin van het leven ook niet per definitie in een subjectief kader? Ieder individu vult deze tenslotte in naar eigen inzicht. Wat is de vrije wil toch een mooi iets - dat wij mensen in staat zijn om ons eigen geluk na te streven! Het zal een probleem worden wanneer een persoon niet meer in staat is om zijn eigen geluk na te streven.
Ik denk dat dát de essentie is van een depressie - niet meer in staat zijn om een eigen invulling van het leven teneinde gelukkig te worden. Als dat zo is, dan betekent dit dat wij mensen nog altijd heer en meester zijn van hetgeen dat ons leven is. Dat wij mensen in staat zijn om de subjectiviteit om te buigen naar een objectiviteit en objectief onze menselijke levensproblematiek te confrontreren. Dit impliceert dat ieder persoon dat besluit zelfmoord te plegen wel degelijk bewust was van zijn handelen en vooral van de gevolgen van zijn handelen. En toch verkiezen mensen de dood boven de emotionele pijn dat het leven veroorzaakt. Blijkbaar ben je dan als persoon niet in staat om voldoende genot in je leven te brengen - of een ander soortgelijk middel teneinde een soort moment van geluk te kunnen ervaren.
Dan is de dood toch een beter alternatief - want waarom leven als het leven geen waarde voor je heeft?
Een hele bittere afsluiter, volgens mij heb ik nog nooit eerder zo'n bitter einde geschreven in een blog. En toch is het pure waarheid - ga het maar na bij jezelf. Waardeer het leven in al zijn glorie, want zodra je deze waardering kwijt bent heeft het leven geen zin meer.
Vooralsnog wens ik iedere lezer een heel fijn weekend toe!
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof - Halbe
Een thema dat mij al jarenlang fascineert - hoewel op de verkeerde manier door hetgeen ik heb meegemaakt als persoon. Neemt niet weg dat je op die manier een wonderbaarlijk inzicht krijgt in de wegen des levens. Je zou bijna kunnen veronderstellen dat ik de persoon ben geworden juist door hetgeen ik heb meegemaakt. Kan je dan wel spreken over een levensproblematiek? Is dat niet gewoon ons lotbestemming?
De existentiefilosofie houdt zich al jaren bezig met deze vraag. De vage grens tussen de vrije wil en de lotsbestemming van het individu. Waar een Friedrich Nietzsche zich concentreert op de wil van macht dat het invididu uitoefent - indirect impliceert dit dus de vrije wil van de mens - heeft een Jean Paul Sartre een systeem ontwikkelt dat uitgaat van het intellectuele bewustzijn van ons zijn.
Hoezeer mij dit systeem ook intrigeert mis ik nog altijd de essentie van ons leven, de kleur dat ons leven maakt - emoties.
Je zou kunnen veronderstellen dat het emoties zijn die ervoor zorgen dat wij een daadwerkelijke belevenis ervaren van het leven. Is dat niet tenslotte een vereiste om te kunnen leven? Dat wij in staat zijn om te kunnen genieten van de geneugten dat het leven ons biedt? Zo ja, waarom blijft onze levensproblematiek ons dan in de weg staan? Waarom zou een probleem an sich de ontwikkeling van ons zijn in de weg staan richting vervolmaking van het zijn van een volledig mens? Waar ligt de grens tussen een probleem an sich en een probleem dat een volledig leven in beslag neemt? Ligt dit aan het individu of ligt dit aan een samenloop van omstandigheden genaamd toeval?
In dat geval kunnen we beter gaan leven volgens ons intellectuele bewustzijn. Emoties zorgen er tenslotte voor dat wij niet in staat zijn om situaties objectief te bekijken. Nee, zodra er emoties bij komen kijken staat alles in het teken van het subject - de subjectiviteit van de menselijke levensproblematiek.
Hoe triest is het wel niet als een persoon niet meer in staat is om zaken in een objectief kader te bekijken en besluit een einde te maken aan zijn leven? Wat voor zin heeft het leven dan? Staat de zogenaamde zin van het leven ook niet per definitie in een subjectief kader? Ieder individu vult deze tenslotte in naar eigen inzicht. Wat is de vrije wil toch een mooi iets - dat wij mensen in staat zijn om ons eigen geluk na te streven! Het zal een probleem worden wanneer een persoon niet meer in staat is om zijn eigen geluk na te streven.
Ik denk dat dát de essentie is van een depressie - niet meer in staat zijn om een eigen invulling van het leven teneinde gelukkig te worden. Als dat zo is, dan betekent dit dat wij mensen nog altijd heer en meester zijn van hetgeen dat ons leven is. Dat wij mensen in staat zijn om de subjectiviteit om te buigen naar een objectiviteit en objectief onze menselijke levensproblematiek te confrontreren. Dit impliceert dat ieder persoon dat besluit zelfmoord te plegen wel degelijk bewust was van zijn handelen en vooral van de gevolgen van zijn handelen. En toch verkiezen mensen de dood boven de emotionele pijn dat het leven veroorzaakt. Blijkbaar ben je dan als persoon niet in staat om voldoende genot in je leven te brengen - of een ander soortgelijk middel teneinde een soort moment van geluk te kunnen ervaren.
Dan is de dood toch een beter alternatief - want waarom leven als het leven geen waarde voor je heeft?
Een hele bittere afsluiter, volgens mij heb ik nog nooit eerder zo'n bitter einde geschreven in een blog. En toch is het pure waarheid - ga het maar na bij jezelf. Waardeer het leven in al zijn glorie, want zodra je deze waardering kwijt bent heeft het leven geen zin meer.
Vooralsnog wens ik iedere lezer een heel fijn weekend toe!
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof - Halbe
maandag 16 augustus 2010
Een duik in de menselijke psyche - Acceptatie, bevrijding en loslaten
Voor de mensen die erop zaten te wachten, nummertje vijf in de serie van een duik in de menselijke psyche. Een tijd geleden alweer had een hyves-vriendin een blog geschreven over het thema loslaten. Het sprak mij zeker aan, maar ik had er nooit over gedacht dat het thema voor mij mettertijd zo belangrijk zou worden.
Een paar maanden geleden, voordat mijn behandeling was begonnen, had ik een moment van "verloren zijn". Ik werd op een dag compleet overdonderd door intense verdriet.
Uiteindelijk ben ik na de middagpauze naar huis gegaan. Mijn concentratie was weg en mijn lust om te werken was ook compleet weg. Op weg naar huis werd ik opgebeld door mijn psycholoog. Ik had even gepraat en het ging toen al stukken beter met mij. De woorden die daarna door de telefoon galmden ben ik echter nooit vergeten: volgens mij moet je eens proberen dingen te loslaten.
Eerlijk is eerlijk, ik heb er toen weinig mee gedaan. Maar het concept is sindsdien met enige regelmaat teruggekomen. Vooral toen ik ging verdiepen in de filosofie met diens semi-psychologische ideeën m.b.t. geluk kreeg dit thema steeds meer aandacht in mijn hoofd. Ik begon mijzelf af te vragen: Wat moet ik loslaten? Is het mijn verdriet? De wil om alles te veranderen naar datgeen waarin ik eindelijk gelukkig kan worden? Wat is hetgeen waar ik krampachtig aan het vasthouden ben en wat ik niet wil loslaten?
Wij mensen zijn gewoontedieren, dat is een feit. Alles wat wij kennen is vertrouwd en moet niet veranderen, want verandering brengt iets nieuws en dat is per definitie eng. Dat wat voor ons vertrouwd is, klampen wij krampachtig aan vast in de hoop dat wij het niet zullen verliezen. Wat wij (onbewust?) altijd vergeten is de dynamiek dat het leven heet. Zoals de oude grieken hadden geconstanteerd, bepaalde ideeën zijn eeuwig, oneindig. Deze ideeën worden begrepen in de ruimste betekenis van het woord. Hierbij gaat het over thema's zoals het goede en het slechte, pijn en genot, geluk en ongeluk.
Maar dat wat leeft zal ooit doodgaan. Hetzelfde geld ook voor de menselijke problematiek met diens lotsbestemming.
Ieder mens zal in zijn/haar leven ooit aankomen op het punt dat het leven overhoop wordt gegooid. Alles wat ooit vertrouwd was bestaat niet meer. Dat zijn de momenten waarop wij lijden, lijden in het moment van keuzes. Zoals Kierkegaard het noemt: de afgrond van vrijheid.
Het onbekende willen wij niet tarten, in de hoop dat het ons met rust laat. En wanneer het op ons pad komt zijn wij bevangen in het moment. Het is deze gevangenis dat onze toekomst bepaalt. Wij kunnen ervoor kiezen om jarenlang rond te dwalen in deze gevangenis, zonder enige keuze te maken. Ronddwalen in het leven om er een abstract beeld bij te creeëren.
Durf dit vertrouwde los te laten! Begin met de acceptatie van de feiten. Zonder acceptatie is er niks wat wij kunnen loslaten. Ja, het leven kan zwaar zijn en en ja, het leven brengt ons als mens een intens lijden voort. Maar wij mensen zijn de architect van ons leven, ongeacht of er sprake is van een lotsbestemming of niet. Zou het bestaan, dan betekent dit dat alle keuzes die wij al maken voorbestemt zijn. Is dat zo slecht dan? Ignorance is bliss - zolang wij niet weten of wij mensen gedoemd zijn om te leven naar de wetten des levens zijn wij nog altijd in staat om invloed uit te oefenen op ons leven. Je hoofd hoeft geen gevangenis te zijn, want jij bent jouw eigen gevangenisbewaarder.
De sleutel van de deur om uit deze gevangenis hebben wij zelf in onze hand en het énige wat wij hoeven te doen is deze in het slot steken, de deur open te doen en naar buiten te lopen, richting het pad des levens. Eenmaal buiten kunnen we dát loslaten wat wij nooit hebben durven los te laten. Gooi het weg en loop verder richting het onbekende. De toekomst is onzeker, dus waarom problemen maken die er niet zijn?
Mijn vrienden, wees niet je eigen gevangenbewaarder. Het pad des levens heeft je veel te bieden, durf erop te lopen!
Ik wens ieder nog een hele fijne avond toe. Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe.
Een paar maanden geleden, voordat mijn behandeling was begonnen, had ik een moment van "verloren zijn". Ik werd op een dag compleet overdonderd door intense verdriet.
Uiteindelijk ben ik na de middagpauze naar huis gegaan. Mijn concentratie was weg en mijn lust om te werken was ook compleet weg. Op weg naar huis werd ik opgebeld door mijn psycholoog. Ik had even gepraat en het ging toen al stukken beter met mij. De woorden die daarna door de telefoon galmden ben ik echter nooit vergeten: volgens mij moet je eens proberen dingen te loslaten.
Eerlijk is eerlijk, ik heb er toen weinig mee gedaan. Maar het concept is sindsdien met enige regelmaat teruggekomen. Vooral toen ik ging verdiepen in de filosofie met diens semi-psychologische ideeën m.b.t. geluk kreeg dit thema steeds meer aandacht in mijn hoofd. Ik begon mijzelf af te vragen: Wat moet ik loslaten? Is het mijn verdriet? De wil om alles te veranderen naar datgeen waarin ik eindelijk gelukkig kan worden? Wat is hetgeen waar ik krampachtig aan het vasthouden ben en wat ik niet wil loslaten?
Wij mensen zijn gewoontedieren, dat is een feit. Alles wat wij kennen is vertrouwd en moet niet veranderen, want verandering brengt iets nieuws en dat is per definitie eng. Dat wat voor ons vertrouwd is, klampen wij krampachtig aan vast in de hoop dat wij het niet zullen verliezen. Wat wij (onbewust?) altijd vergeten is de dynamiek dat het leven heet. Zoals de oude grieken hadden geconstanteerd, bepaalde ideeën zijn eeuwig, oneindig. Deze ideeën worden begrepen in de ruimste betekenis van het woord. Hierbij gaat het over thema's zoals het goede en het slechte, pijn en genot, geluk en ongeluk.
Maar dat wat leeft zal ooit doodgaan. Hetzelfde geld ook voor de menselijke problematiek met diens lotsbestemming.
Ieder mens zal in zijn/haar leven ooit aankomen op het punt dat het leven overhoop wordt gegooid. Alles wat ooit vertrouwd was bestaat niet meer. Dat zijn de momenten waarop wij lijden, lijden in het moment van keuzes. Zoals Kierkegaard het noemt: de afgrond van vrijheid.
Het onbekende willen wij niet tarten, in de hoop dat het ons met rust laat. En wanneer het op ons pad komt zijn wij bevangen in het moment. Het is deze gevangenis dat onze toekomst bepaalt. Wij kunnen ervoor kiezen om jarenlang rond te dwalen in deze gevangenis, zonder enige keuze te maken. Ronddwalen in het leven om er een abstract beeld bij te creeëren.
Durf dit vertrouwde los te laten! Begin met de acceptatie van de feiten. Zonder acceptatie is er niks wat wij kunnen loslaten. Ja, het leven kan zwaar zijn en en ja, het leven brengt ons als mens een intens lijden voort. Maar wij mensen zijn de architect van ons leven, ongeacht of er sprake is van een lotsbestemming of niet. Zou het bestaan, dan betekent dit dat alle keuzes die wij al maken voorbestemt zijn. Is dat zo slecht dan? Ignorance is bliss - zolang wij niet weten of wij mensen gedoemd zijn om te leven naar de wetten des levens zijn wij nog altijd in staat om invloed uit te oefenen op ons leven. Je hoofd hoeft geen gevangenis te zijn, want jij bent jouw eigen gevangenisbewaarder.
De sleutel van de deur om uit deze gevangenis hebben wij zelf in onze hand en het énige wat wij hoeven te doen is deze in het slot steken, de deur open te doen en naar buiten te lopen, richting het pad des levens. Eenmaal buiten kunnen we dát loslaten wat wij nooit hebben durven los te laten. Gooi het weg en loop verder richting het onbekende. De toekomst is onzeker, dus waarom problemen maken die er niet zijn?
Mijn vrienden, wees niet je eigen gevangenbewaarder. Het pad des levens heeft je veel te bieden, durf erop te lopen!
Ik wens ieder nog een hele fijne avond toe. Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe.
donderdag 14 mei 2009
God is dood
Gott ist tot, God is dood. Volgens mij is dit één van de meest controversieelste uitspraken van de vorige eeuw. Tegenwoordig zijn we wel wat gewend, met het doorbreken van verschillende taboes. Toch werd er destijds een groot deel van de bevolking aangesproken op deze uitspraak. Als ik even ga speculeren, dan gok ik dat minstens 80% van de westerse wereld danwel christelijk danwel katholiek gelovig was. (ik weet niet of het toen al gereformeerde kerk was)
Dan nu, anno 2009, met alle technologie en kennis durf ik deze uitspraak opnieuw te doen: God is Dood.
Begrijp me niet verkeerd, het is niet mijn bedoeling om mensen expres het harnas in te jagen of expliciet te kwetsen. Nee, ik wil graag weten wat de beweegredenen zijn voor de mensen die in god geloven, om nog steeds in god te geloven.
Eigenlijk is het best wel vreemd dat ik nog steeds niet in een god geloof. Mijn zus en mijn moeder zijn allebei katholiek gelovig en dan ook echt het oude katholiek zoals in Colombia en verschillende andere landen wordt aangehangen. Mijn vader en ook de rest van mijn familie (dus mijn vader's broer en zussen) zijn katholiek opgevoed.
Mijn broer praat soms over god en ik weet niet zeker of hij gelovig is, maar ik denk dat hij in hart wel gelooft.
Als ik de quest mag geloven is de helft van Nederland gelovig.
En dan komt daar de wetenschapper in spé.
Toegegeven, ik zou wel redenen kunnen hebben om te geloven in een almachtig wezen. Ik heb één en ander meegemaakt en als mijn leven anders was gelopen, dan weet ik niet hoe de uitkomst van mijn leven zou zijn geweest.
Het probleem is het rationalisme van mijn persoon. Hoewel mijn beweegredenen vaak gebaseerd zijn op emoties (ik ben een emotioneel ingesteld persoon), maak ik vaak keuzes dat tussen het emotionele en het rationele aspect in ligt.
Mijn visie op het leven strookt niet met "religie" of "gelovig". Totaal niet. Misschien komt het doordat er een klein rebeltje huist in mijn hart, maar ik zou nooit en te nimmer mijn denken opgeven voor iets als "het geloof".
En toch zoek ik elke dag naar spiritualiteit, de zin van het leven, de diepere betekenis van waarom ik leef. Ik stel vragen bij simpele dingen, omdat ik de complexe zaken al snap. Je zou kunnen zeggen dat ik mijn bewustzijn naar een breder horizon heb verplaatst.
Waarom ik niet geloof? Omdat het in mijn visie onmogelijk is van 1 almachtig wezen. Gelovigen zeggen dat god almachtig, oneindig. Dat strookt niet met de natuur, alles is eindig, zelfs het heelal waarin wij leven is eindig. Er is een begin en een einde. Het heelal begon bij de big bang en de vraag is waar deze eindigd.
Er bestaat geen almachtig wezen. Zelfs de natuur heeft haar beperkingen binnen de natuurwetten.
Dan komen we op het volgende, misschien wel het meest controversieelste stukje van deze blog. Na alles wat ik heb meegemaakt geloof ik niet in een god. Nee het dichtste wat voor mijn beleving bij geloven komt, is het geloven in het leven en de mens. Voorzover ik weet ben ik een rasechte humanist, iemand die leeft voor de mens en niet denkt in termen als religie en/of geloof.
En misschien bestaat er wel een natuurkracht dat ervoor zorgt dat mensen daar zijn waar ze moeten zijn; de natuurkracht die zorgt voor onverklaarbare fenomenen zoals 'het lot'.
Als dat zo is en er een bestaat een natuurkracht die hiervoor verantwoordelijk is, dan is deze natuurkracht het equivalent van god. Dan is god in mijn ogen niks meer en niks minder dan een natuurkracht, dat onderdanig is aan moeder natuur en diens natuurwetten.
Tot die tijd leef ik mijn leven zoals ik dat wil en maak ik keuzes op basis van ervaringen, kennis en emoties.
En tot die tijd hou ik het bij de uitspraak "God is Dood".
Mensen, ik wens jullie allen een hele fijne dag toe.
Dikke knuffel van Halbe!
Dan nu, anno 2009, met alle technologie en kennis durf ik deze uitspraak opnieuw te doen: God is Dood.
Begrijp me niet verkeerd, het is niet mijn bedoeling om mensen expres het harnas in te jagen of expliciet te kwetsen. Nee, ik wil graag weten wat de beweegredenen zijn voor de mensen die in god geloven, om nog steeds in god te geloven.
Eigenlijk is het best wel vreemd dat ik nog steeds niet in een god geloof. Mijn zus en mijn moeder zijn allebei katholiek gelovig en dan ook echt het oude katholiek zoals in Colombia en verschillende andere landen wordt aangehangen. Mijn vader en ook de rest van mijn familie (dus mijn vader's broer en zussen) zijn katholiek opgevoed.
Mijn broer praat soms over god en ik weet niet zeker of hij gelovig is, maar ik denk dat hij in hart wel gelooft.
Als ik de quest mag geloven is de helft van Nederland gelovig.
En dan komt daar de wetenschapper in spé.
Toegegeven, ik zou wel redenen kunnen hebben om te geloven in een almachtig wezen. Ik heb één en ander meegemaakt en als mijn leven anders was gelopen, dan weet ik niet hoe de uitkomst van mijn leven zou zijn geweest.
Het probleem is het rationalisme van mijn persoon. Hoewel mijn beweegredenen vaak gebaseerd zijn op emoties (ik ben een emotioneel ingesteld persoon), maak ik vaak keuzes dat tussen het emotionele en het rationele aspect in ligt.
Mijn visie op het leven strookt niet met "religie" of "gelovig". Totaal niet. Misschien komt het doordat er een klein rebeltje huist in mijn hart, maar ik zou nooit en te nimmer mijn denken opgeven voor iets als "het geloof".
En toch zoek ik elke dag naar spiritualiteit, de zin van het leven, de diepere betekenis van waarom ik leef. Ik stel vragen bij simpele dingen, omdat ik de complexe zaken al snap. Je zou kunnen zeggen dat ik mijn bewustzijn naar een breder horizon heb verplaatst.
Waarom ik niet geloof? Omdat het in mijn visie onmogelijk is van 1 almachtig wezen. Gelovigen zeggen dat god almachtig, oneindig. Dat strookt niet met de natuur, alles is eindig, zelfs het heelal waarin wij leven is eindig. Er is een begin en een einde. Het heelal begon bij de big bang en de vraag is waar deze eindigd.
Er bestaat geen almachtig wezen. Zelfs de natuur heeft haar beperkingen binnen de natuurwetten.
Dan komen we op het volgende, misschien wel het meest controversieelste stukje van deze blog. Na alles wat ik heb meegemaakt geloof ik niet in een god. Nee het dichtste wat voor mijn beleving bij geloven komt, is het geloven in het leven en de mens. Voorzover ik weet ben ik een rasechte humanist, iemand die leeft voor de mens en niet denkt in termen als religie en/of geloof.
En misschien bestaat er wel een natuurkracht dat ervoor zorgt dat mensen daar zijn waar ze moeten zijn; de natuurkracht die zorgt voor onverklaarbare fenomenen zoals 'het lot'.
Als dat zo is en er een bestaat een natuurkracht die hiervoor verantwoordelijk is, dan is deze natuurkracht het equivalent van god. Dan is god in mijn ogen niks meer en niks minder dan een natuurkracht, dat onderdanig is aan moeder natuur en diens natuurwetten.
Tot die tijd leef ik mijn leven zoals ik dat wil en maak ik keuzes op basis van ervaringen, kennis en emoties.
En tot die tijd hou ik het bij de uitspraak "God is Dood".
Mensen, ik wens jullie allen een hele fijne dag toe.
Dikke knuffel van Halbe!
zaterdag 13 september 2008
Gebroken liefde
Liefde… tot de dag van vandaag blijf ik mij erover verbazen. Hoeveel je van iemand kan houden, terwijl je weet dat de relatie geen inhoud meer heeft. Hoe de slechte momenten de goede momenten overschaduwen. Hoeveel pijn het hart doet op het moment dat je bij die persoon wil zijn, maar weet dat het bij het geringste ruzie ontstaat.
Wat zou ik het fijn vinden als liefde net zo makkelijk was als exacte vakken. Sommige mensen vinden mijn vakgebied moeilijk, maar ik vind het makkelijk. Hoe fijn zou het zijn als ik mij net zo makkelijk in een relatie kon vinden als dat ik biochemische processen binnen cellen snap?
Wijsheid… als ik een wens kon doen zou ik wensen om meer wijsheid zodat ik goede keuzes kan maken. Goede keuzes op momenten die het erom doen. Wijsheid is in mijn ogen het moeilijkst te verkrijgen in de hele wereld. Liefde krijg je van de mensen die om je geven, geld kan je verdienen en kennis verkrijg je van alles om je heen, maar wijsheid is iets wat je niet zomaar kan vergaren. Je moet openstaan voor alles om je heen en je gedachten een andere wereld laten doorzweven. Hoe vaak doe ik dat wel niet en hoe vaak schiet ik toch tekort in mijn wijsheid?
Het is frustrerend en ik wordt zo boos om mijn tekortkomingen. Hoe graag ik ook een god zou willen vervloeken voor mijn tekort aan wijsheid, de énige persoon die schuldig is ben ik zelf. Dat is de ironie van het leven, dat is de ironie van mijn eigen leven. En toch ga ik gewoon door, met een glimlach en een traan, want dat is wat het leven inhoudt. Het leven is iets moois, hoe pijnlijk sommige dagen ook zijn. Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd, maar iemand die geen verdriet heeft om een verlies heeft in mijn ogen nooit geleefd.
Ik hou van je mijn liefste en ik zal altijd van je blijven houden. Mijn gevoelens voor jou zullen nooit verdwijnen. Het spijt me dat het zo gelopen is.
Wat zou ik het fijn vinden als liefde net zo makkelijk was als exacte vakken. Sommige mensen vinden mijn vakgebied moeilijk, maar ik vind het makkelijk. Hoe fijn zou het zijn als ik mij net zo makkelijk in een relatie kon vinden als dat ik biochemische processen binnen cellen snap?
Wijsheid… als ik een wens kon doen zou ik wensen om meer wijsheid zodat ik goede keuzes kan maken. Goede keuzes op momenten die het erom doen. Wijsheid is in mijn ogen het moeilijkst te verkrijgen in de hele wereld. Liefde krijg je van de mensen die om je geven, geld kan je verdienen en kennis verkrijg je van alles om je heen, maar wijsheid is iets wat je niet zomaar kan vergaren. Je moet openstaan voor alles om je heen en je gedachten een andere wereld laten doorzweven. Hoe vaak doe ik dat wel niet en hoe vaak schiet ik toch tekort in mijn wijsheid?
Het is frustrerend en ik wordt zo boos om mijn tekortkomingen. Hoe graag ik ook een god zou willen vervloeken voor mijn tekort aan wijsheid, de énige persoon die schuldig is ben ik zelf. Dat is de ironie van het leven, dat is de ironie van mijn eigen leven. En toch ga ik gewoon door, met een glimlach en een traan, want dat is wat het leven inhoudt. Het leven is iets moois, hoe pijnlijk sommige dagen ook zijn. Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd, maar iemand die geen verdriet heeft om een verlies heeft in mijn ogen nooit geleefd.
Ik hou van je mijn liefste en ik zal altijd van je blijven houden. Mijn gevoelens voor jou zullen nooit verdwijnen. Het spijt me dat het zo gelopen is.
Abonneren op:
Posts (Atom)