Posts tonen met het label Liefde. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Liefde. Alle posts tonen
zondag 20 november 2011
When it is time to part
In man's life, happenings take place
Some are bad, some are good
But all happenings come to an end,
Even though we do not want them to end
Some happenings, we forget,
Other happenings, we never forget
Memories can fade away,
But feelings never will
There comes a time, when people must part
There comes a time, when it must come to an end
It is that time, when we experience heartache
It is that time, when everything we valued, has lost it's value
We tried to fight it
We tried to beat it
We tried to hate it
We tried to defeat it
But alas, when it is time for us to part, nothing can change it
For it is the past that makes up the present
And it is in the present that we learn from our mistakes in the past
For that is the irony that consists of life...
zaterdag 1 oktober 2011
Psychologisch Intermezzo - Biologie vs. Psychologie
Enkele dagen geleden had ik een hele interessante discussie met een geneticus op mijn werk, dat ging over het concept hoe fermonen bijdragen aan de genetische diversiteit van het biologisch organisme. Ik had namelijk enkele dagen daarvoor op school in het kader van immunologie een onderzoek bekritiseert hoe vrouwen hun partner uitkiezen op basis van genetische diversiteit. Ik betwijfel er niet aan dat er een biologische mechanisme aanwezig is die dit verklaart, maar dan nog durfde ik te stellen dat dit biologisch mechanisme wordt "overruled" door onze psyche, want ieder persoon zal pas een partner uitkiezen als er wordt voldaan aan een onbewuste/bewuste selectie.
Laten we eens eerst beginnen met de volgende vraagstelling: "waarop zal een persoon een potentiële partner uitkiezen?". Dat is niet zo simpel te beantwoorden, want ieder individu heeft een individuele selectieprocedure in diens psyche liggen. Ik twijfel er niet aan dat er collectieve gedachten bestaan op algemene concepten als schoonheid, intelligentie en overeenkomstige levenswijzen. Maar dit zijn algemene concepten waarvan de waardering individueel wordt bepaald. Deze dienen puur als een algemene consensus waarop ieder persoon individueel verder kan specificeren wat voor secundaire factoren belangrijk zijn bij het uitkiezen van een partner.
Schoonheid is een vrij algemene term, maar als ik praat met een vriend van mij dan heeft hij altijd kritiek op de vrouwen waaraan ik mij aangetrokken voelt. Blijkbaar bestaat er toch nog secundair een mechanisme in de menselijke psyche waarbij het individu schoonheid interpreteert. Dit is wellicht een interessant punt om even bij stil te staan, wat zou dit mechanisme kunnen zijn?.
Schoonheid an sich omvat naar mijn idee een onafhankelijk concept waarbij ieder individu zich ermee kan conformeren. Kies een willekeurige foto uit van een model, laat deze zien aan 100 mannen variërend in leeftijd en iedereen zal bevestigen dat deze persoon uitermate aantrekkelijk is. Dat betekent toch dat er een collectief idee bestaat over fysieke aantrekkingskracht. Wat ik altijd grappig vind is dat mensen vergeten dat deze modellen altijd mooier worden gemaakt dan dat ze daadwerkelijk zouden zijn. Een prachtig voorbeeld vind ik dat ik ooit op een blauwe maandag een aflevering had gezien van "Hollands Next Top Model" en dat zo'n meisje toen ziek was geworden (was ze schijnbaar al een hele tijd). Toen ik de normale foto's zag dacht ik ook bij mijzelf "WOW, daar wil ik wel graag een bischuitje mee eten!", maar toen ik haar zag zonder al die make-up en speciale kleding had het net zo goed "de girl next door" kunnen zijn. Hieruit durf ik te deduceren dat schoonheid algemeen is, maar tegelijk zeer betrekkelijk is en eigenlijk zou je het bijna subjectief kunnen noemen, want het perspectief bepaald dan wanneer iemand als een schoonheid zou kunnen worden bestempeld.
Dat betekent niet dat er geen mechanisme zou kunnen bestaan, maar naar mijn idee wordt dit pscychologisch mechanisme per definitie beperkt door de mate van waarnemingen en zijn deze waarnemingen niet per definitie allemaal subjectief?
Oké, dat doet het concept van schoonheid teniet. Dan nu verder naar de kern van mijn verhaal, namelijk is er een biologisch mechanisme aanwezig dat onze partnerkeuze bepaald, of nemen wij uiteindelijk als menselijk bewustzijn toch de laatste beslissing in onze partnerkeuze?
Ik begin met een quote uit het boek Liefde voor gevorderden, geschreven door Richard David Precht:"onze biografieën zijn niet meer vastgelegd zoals voor onze grootouders, we hebben nu keuzebiografieën, of beter gezegd: 'knutselbiografieën'....zelfs als de welvaart niet gelijkmatig is verdeeld en de kloof tussen arm en rijk groter wordt, en zelfs als er wat onze maatschappelijke onderlaag betreft sprake is van een catatstrofale situatie op het gebied van scholing en opleiding, dan nog is altijd de verwachting van geluk, ook in de liefde, bijna overal ruimschoots aanwezig".
Door het bovenstaande uit zijn verband te halen, zou ik specifiek hieruit kunnen deduceren dat deze filosoof heeft geconcludeerd dat wij tegenwoordig zelf de keuze hebben uit onze partnerkeuze.
Echter is er in dit kader geen rekening gehouden met zogenaamde fermonen, stoffen die ons lichaam uitscheid en die daadwerkelijk invloed zouden hebben op onze partnerkeuze. Nu moet ik inderdaad bekennen dat afgaande op mijn persoonlijke ervaring in de liefde dat ik mijn partners inderdaad altijd lekker vond ruiken. Wat ik me dan echter afvraag, zijn het zogenaamde fermonen die ik ruik, of ben ik per definitie bevooroordeeld door de liefde danwel verliefd die ik destijds voelde voor de persoon in kwestie, waardoor ik een bevooroordeelde invulling ga maken van een concept dat eigenlijk onbevooroordeeld moet worden ingevuld?
Het doel van de bovenstaande vraagstelling bevat hetzelfde doel als omschreven in de eerste alinea, namelijk in wat voor mate heeft het biologisch mechanisme dat verantwoordelijk is voor de onbewuste cq. biologische communicatie tussen individuen invloed op het pscychologisch mechanisme cq. 'psychologische communicatie' tussen individuen?
Zou het mogelijk kunnen zijn om te stellen dat feromonen in lagere concentraties niet waarneembaar zijn door onze zintuigen, maar dat het wel wordt opgevangen door de ontvanger. Indien er in de ontvanger een fysiologisch/biologisch mechanisme wordt geactiveerd als gevolg van het vaststellen van een optimale genetische variatie, dat de ontvanger dit dan gewaar wordt als het ervaren van een prettig gevoel? Dat betekent nog niet dat ik spreek over verliefdheid!
Verliefdheid omvat een pure irrationele toestand. Niet voor niks spreekt het aloude gezegde:"liefde maakt blind", want ís gewoon zo! Wat nu het geval is, is dat de concepten van liefde en verliefdheid door elkaar worden gebruikt. Liefde is de langdurige verbintenis tussen mensen, het kan bijna worden beschouwt als een universeel begrip omdat iedereen die een langdurige relatie onderhoudt op basis van onderliggende gevoelens, liefde de naam is die wij geven aan de eenheid dat wordt gevormd door deze onderliggende gevoelens.
Verliefdheid is de toestand dat wordt veroorzaakt door het fysiologisch mechanisme waarbij wij ons gedurende langere tijd heel erg prettig voelen als gevolg van intensief contact met iemand waaraan wij ons fysiek aangetrokken voelen. Het liefst zouden wij 24/7 bij die persoon in de buurt willen zijn. Dat is dan ook de reden dat het begin van een relatie altijd geweldig is en pas achteraf problemen ontstaan.
Dat neemt niet weg dat beide begrippen kunnen co-existeren. Liefde wordt langdurig opgebouwd, terwijl verliefdheid een explosie van zogenaamde endorfinen inhoudt.
Laat ik eens een poging doen om al het bovenstaande te implementeren in allesomvattend model, dat wel secundair gefundeerd is op twee aannames.
Ten eerste dat feromonen in lage concentraties onwaarneembare (voor de zintuigen) substanties zijn en dat het concept dat iemand lekker ruikt wordt veroorzaakt door de subjectieve gevoelens die het individu op dat moment ervaart, wat mogelijkerwijs kan worden omschreven als verliefdheid.
Het tweede is gefundeerd op de stelling dat de fysieke aantrekkingskracht tussen twee personen wordt bepaald door de mate van biologische verbintenis tussen de fermonen van degene die ze uitscheidt en degene die ze opvangt.
Feromonen zijn naar mijn idee een fenomeen, een biologisch mechanisme waarbij stoffen worden uitgescheiden met als doel het vinden van een partner dat over een optimale variatie beschikt. Dat betekent echter wel dat er ook sprake moet zijn van een feedbackmechanisme, want hoe kan degene die ze uitscheidt "weten" (wederom op het onbewuste/biologische niveau) dat er een persoon is gevonden die over voldoende genetische diversiteit beschikt?
Mijns inzien betekent dit dat indien de ontvanger een prettig gevoel ervaart, als gevolg van de optimale feromoneninteractie in het biologisch mechanisme, dat de ontvanger dan op zoek zal gaan naar degene die ze uitscheidt.
Indien de ontvanger de persoon in kwestie heeft begonnen zal er sprake zijn van een psychologische interactie, namelijk communicatie tussen twee mensen. De vraag blijft dan alsnog, zal er sprake zijn van een feedback-mechanisme? Ik denk van wel, want ieder persoon die dit leest heeft vast wel een blauwtje gelopen, zowel de mannelijke als vrouwelijke lezers.
Indien de vrouw wel interesse heeft in de man, maar de man niet in de vrouw, dan zou dit kunnen worden veroorzaakt door een ineffectieve fermoneninteractie, waardoor de man zich niet aangetrokken zal voelen tot de vrouw. Dit kan eveneens een verklaring zijn waarom er tussen mannen altijd een andere "smaak kwa vrouwen" bestaat.
Heeft de feromoneninteractie geleidt tot communicatie op het bewustzijnsniveau, dan komen de secundaire factoren in actie. Deze zullen de doorslaggevende factor bepalen of de vrouw in kwestie een potentiële partner is of niet, geheel conform het individuele selectieprodecure die beide personen hanteren. Is zowel de selectieprocedure positief als de feromoneninteractie, dan zal er uiteindelijk verliefdheid ontstaan. Nu zou je natuurlijk ook kunnen stellen dat verliefdheid een mechanisme is dat primair wordt veroorzaakt door de feromoneninteractie en bij bevestiging van de selectieprocedure de verliefdheid versterkt danwel verminderd wordt, maar dat is op dit niveau lastig vast te stellen. Het is echter wel aannemelijk, getuige het bestaan van one-night-stands, dat vaak secundair wordt beïnvloed door de grote hoeveelheden alcohol die mensen nuttigen, waardoor het biologische mechanisme voornamelijk het gedrag bepaald dan de menselijke psyche die als het ware uitgeschakeld wordt door de hoeveelheden alcohol.
Uiteindelijk zou je dus kunnen stellen dat het een uniek samenspel is tussen de feromoneninteractie, dat bepalend is voor de genetische diversiteit en de secundaire selectieprocedure is die onze partnerkeuze bepaald.
Mijn vrienden, het wordt tijd om te genieten van het weekend!
Ik wens jullie allen een zeer fijn weekend toe, een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe!
Laten we eens eerst beginnen met de volgende vraagstelling: "waarop zal een persoon een potentiële partner uitkiezen?". Dat is niet zo simpel te beantwoorden, want ieder individu heeft een individuele selectieprocedure in diens psyche liggen. Ik twijfel er niet aan dat er collectieve gedachten bestaan op algemene concepten als schoonheid, intelligentie en overeenkomstige levenswijzen. Maar dit zijn algemene concepten waarvan de waardering individueel wordt bepaald. Deze dienen puur als een algemene consensus waarop ieder persoon individueel verder kan specificeren wat voor secundaire factoren belangrijk zijn bij het uitkiezen van een partner.
Schoonheid is een vrij algemene term, maar als ik praat met een vriend van mij dan heeft hij altijd kritiek op de vrouwen waaraan ik mij aangetrokken voelt. Blijkbaar bestaat er toch nog secundair een mechanisme in de menselijke psyche waarbij het individu schoonheid interpreteert. Dit is wellicht een interessant punt om even bij stil te staan, wat zou dit mechanisme kunnen zijn?.
Schoonheid an sich omvat naar mijn idee een onafhankelijk concept waarbij ieder individu zich ermee kan conformeren. Kies een willekeurige foto uit van een model, laat deze zien aan 100 mannen variërend in leeftijd en iedereen zal bevestigen dat deze persoon uitermate aantrekkelijk is. Dat betekent toch dat er een collectief idee bestaat over fysieke aantrekkingskracht. Wat ik altijd grappig vind is dat mensen vergeten dat deze modellen altijd mooier worden gemaakt dan dat ze daadwerkelijk zouden zijn. Een prachtig voorbeeld vind ik dat ik ooit op een blauwe maandag een aflevering had gezien van "Hollands Next Top Model" en dat zo'n meisje toen ziek was geworden (was ze schijnbaar al een hele tijd). Toen ik de normale foto's zag dacht ik ook bij mijzelf "WOW, daar wil ik wel graag een bischuitje mee eten!", maar toen ik haar zag zonder al die make-up en speciale kleding had het net zo goed "de girl next door" kunnen zijn. Hieruit durf ik te deduceren dat schoonheid algemeen is, maar tegelijk zeer betrekkelijk is en eigenlijk zou je het bijna subjectief kunnen noemen, want het perspectief bepaald dan wanneer iemand als een schoonheid zou kunnen worden bestempeld.
Dat betekent niet dat er geen mechanisme zou kunnen bestaan, maar naar mijn idee wordt dit pscychologisch mechanisme per definitie beperkt door de mate van waarnemingen en zijn deze waarnemingen niet per definitie allemaal subjectief?
Oké, dat doet het concept van schoonheid teniet. Dan nu verder naar de kern van mijn verhaal, namelijk is er een biologisch mechanisme aanwezig dat onze partnerkeuze bepaald, of nemen wij uiteindelijk als menselijk bewustzijn toch de laatste beslissing in onze partnerkeuze?
Ik begin met een quote uit het boek Liefde voor gevorderden, geschreven door Richard David Precht:"onze biografieën zijn niet meer vastgelegd zoals voor onze grootouders, we hebben nu keuzebiografieën, of beter gezegd: 'knutselbiografieën'....zelfs als de welvaart niet gelijkmatig is verdeeld en de kloof tussen arm en rijk groter wordt, en zelfs als er wat onze maatschappelijke onderlaag betreft sprake is van een catatstrofale situatie op het gebied van scholing en opleiding, dan nog is altijd de verwachting van geluk, ook in de liefde, bijna overal ruimschoots aanwezig".
Door het bovenstaande uit zijn verband te halen, zou ik specifiek hieruit kunnen deduceren dat deze filosoof heeft geconcludeerd dat wij tegenwoordig zelf de keuze hebben uit onze partnerkeuze.
Echter is er in dit kader geen rekening gehouden met zogenaamde fermonen, stoffen die ons lichaam uitscheid en die daadwerkelijk invloed zouden hebben op onze partnerkeuze. Nu moet ik inderdaad bekennen dat afgaande op mijn persoonlijke ervaring in de liefde dat ik mijn partners inderdaad altijd lekker vond ruiken. Wat ik me dan echter afvraag, zijn het zogenaamde fermonen die ik ruik, of ben ik per definitie bevooroordeeld door de liefde danwel verliefd die ik destijds voelde voor de persoon in kwestie, waardoor ik een bevooroordeelde invulling ga maken van een concept dat eigenlijk onbevooroordeeld moet worden ingevuld?
Het doel van de bovenstaande vraagstelling bevat hetzelfde doel als omschreven in de eerste alinea, namelijk in wat voor mate heeft het biologisch mechanisme dat verantwoordelijk is voor de onbewuste cq. biologische communicatie tussen individuen invloed op het pscychologisch mechanisme cq. 'psychologische communicatie' tussen individuen?
Zou het mogelijk kunnen zijn om te stellen dat feromonen in lagere concentraties niet waarneembaar zijn door onze zintuigen, maar dat het wel wordt opgevangen door de ontvanger. Indien er in de ontvanger een fysiologisch/biologisch mechanisme wordt geactiveerd als gevolg van het vaststellen van een optimale genetische variatie, dat de ontvanger dit dan gewaar wordt als het ervaren van een prettig gevoel? Dat betekent nog niet dat ik spreek over verliefdheid!
Verliefdheid omvat een pure irrationele toestand. Niet voor niks spreekt het aloude gezegde:"liefde maakt blind", want ís gewoon zo! Wat nu het geval is, is dat de concepten van liefde en verliefdheid door elkaar worden gebruikt. Liefde is de langdurige verbintenis tussen mensen, het kan bijna worden beschouwt als een universeel begrip omdat iedereen die een langdurige relatie onderhoudt op basis van onderliggende gevoelens, liefde de naam is die wij geven aan de eenheid dat wordt gevormd door deze onderliggende gevoelens.
Verliefdheid is de toestand dat wordt veroorzaakt door het fysiologisch mechanisme waarbij wij ons gedurende langere tijd heel erg prettig voelen als gevolg van intensief contact met iemand waaraan wij ons fysiek aangetrokken voelen. Het liefst zouden wij 24/7 bij die persoon in de buurt willen zijn. Dat is dan ook de reden dat het begin van een relatie altijd geweldig is en pas achteraf problemen ontstaan.
Dat neemt niet weg dat beide begrippen kunnen co-existeren. Liefde wordt langdurig opgebouwd, terwijl verliefdheid een explosie van zogenaamde endorfinen inhoudt.
Laat ik eens een poging doen om al het bovenstaande te implementeren in allesomvattend model, dat wel secundair gefundeerd is op twee aannames.
Ten eerste dat feromonen in lage concentraties onwaarneembare (voor de zintuigen) substanties zijn en dat het concept dat iemand lekker ruikt wordt veroorzaakt door de subjectieve gevoelens die het individu op dat moment ervaart, wat mogelijkerwijs kan worden omschreven als verliefdheid.
Het tweede is gefundeerd op de stelling dat de fysieke aantrekkingskracht tussen twee personen wordt bepaald door de mate van biologische verbintenis tussen de fermonen van degene die ze uitscheidt en degene die ze opvangt.
Feromonen zijn naar mijn idee een fenomeen, een biologisch mechanisme waarbij stoffen worden uitgescheiden met als doel het vinden van een partner dat over een optimale variatie beschikt. Dat betekent echter wel dat er ook sprake moet zijn van een feedbackmechanisme, want hoe kan degene die ze uitscheidt "weten" (wederom op het onbewuste/biologische niveau) dat er een persoon is gevonden die over voldoende genetische diversiteit beschikt?
Mijns inzien betekent dit dat indien de ontvanger een prettig gevoel ervaart, als gevolg van de optimale feromoneninteractie in het biologisch mechanisme, dat de ontvanger dan op zoek zal gaan naar degene die ze uitscheidt.
Indien de ontvanger de persoon in kwestie heeft begonnen zal er sprake zijn van een psychologische interactie, namelijk communicatie tussen twee mensen. De vraag blijft dan alsnog, zal er sprake zijn van een feedback-mechanisme? Ik denk van wel, want ieder persoon die dit leest heeft vast wel een blauwtje gelopen, zowel de mannelijke als vrouwelijke lezers.
Indien de vrouw wel interesse heeft in de man, maar de man niet in de vrouw, dan zou dit kunnen worden veroorzaakt door een ineffectieve fermoneninteractie, waardoor de man zich niet aangetrokken zal voelen tot de vrouw. Dit kan eveneens een verklaring zijn waarom er tussen mannen altijd een andere "smaak kwa vrouwen" bestaat.
Heeft de feromoneninteractie geleidt tot communicatie op het bewustzijnsniveau, dan komen de secundaire factoren in actie. Deze zullen de doorslaggevende factor bepalen of de vrouw in kwestie een potentiële partner is of niet, geheel conform het individuele selectieprodecure die beide personen hanteren. Is zowel de selectieprocedure positief als de feromoneninteractie, dan zal er uiteindelijk verliefdheid ontstaan. Nu zou je natuurlijk ook kunnen stellen dat verliefdheid een mechanisme is dat primair wordt veroorzaakt door de feromoneninteractie en bij bevestiging van de selectieprocedure de verliefdheid versterkt danwel verminderd wordt, maar dat is op dit niveau lastig vast te stellen. Het is echter wel aannemelijk, getuige het bestaan van one-night-stands, dat vaak secundair wordt beïnvloed door de grote hoeveelheden alcohol die mensen nuttigen, waardoor het biologische mechanisme voornamelijk het gedrag bepaald dan de menselijke psyche die als het ware uitgeschakeld wordt door de hoeveelheden alcohol.
Uiteindelijk zou je dus kunnen stellen dat het een uniek samenspel is tussen de feromoneninteractie, dat bepalend is voor de genetische diversiteit en de secundaire selectieprocedure is die onze partnerkeuze bepaald.
Mijn vrienden, het wordt tijd om te genieten van het weekend!
Ik wens jullie allen een zeer fijn weekend toe, een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe!
donderdag 26 mei 2011
Hartzeer
Nog nooit heb ik zoveel van iemand gehouden als van haar, nog nooit had ik mij zo intens verbonden gevoeld als met haar. Het mocht niet zo zijn, het leven had anders bepaald.
Het is een vreemde gewaarwording, om deze pijn jaren later alsnog te herbeleven. Tegelijk is het ironisch, want ik weet wat de prikkel is die deze vloedgolf aan emoties heeft veroorzaakt. Het moeilijkste zijn alle contradictoire gedachten in mijn hoofd - de intense wens om haar op te bellen en een fijne dag te wensen. Helaas weet ik dat het wijsheid is om dit niet te doen, om bewust die afstand tussen ons te behouden.
Verbittering - is het goede woord om deze situatie te omschrijven. Er is teveel gebeurd, want wij zouden samen nooit gelukkig worden. De ervaringen die wij beiden hebben opgedaan zijn té intens en zullen nooit meer worden vergeten. Ondanks alle liefde die wij voor elkaar hadden gevoeld en wellicht nog steeds voelen kan er geen fundament meer worden gelegd op de brokstukken van het oude fundament.
Eigenlijk is het vreemd, want je zou kunnen veronderstellen dat wij allebei ouder en wijzer zijn geworden, dus dat er wellicht toch een nieuw fundament zou kunnen worden gelegd. Echter is dit een schijn, want wanneer eenmaal iets gebroken is, kan het wel worden gerepareerd, maar het zal nooit terugkeren naar de oude toestand.
Herhaling bestaat niet - zoals Soren Kierkegaard beschreef in zijn boek met de gelijknamige titel. Er zal alleen een representatie zijn van een situatie dat onder gelijkwaardige omstandigheden plaatsvindt waardoor de schijn ontstaat van herhaling. Maar een échte herhaling in het breedste begrip van het woord kan niet bestaan, dat is de dynamiek van het leven.
Hartzeer is het gevoel dat ik nu ervaar. Verbitterd dat het zo moest lopen, wetende dat wij mensen primair afgaan op onze ervaringen cq. "onderbuikgevoelens". Zelfs in een professioneel werkgebied is het de kunst om deze "onderbuikgevoelens" dusdanig te minimaliseren dat het geen invloed zal hebben op de uiteindelijke conclusie. Hoe anders is het op het persoonlijke vlak, waarin je als persoon lering probeert te trekken uit een situatie, terwijl de innerlijke wens is dat deze lering nooit zou zijn voortgekomen en dat ik mij nog steeds bevond in de waas van geluk.
Het spijt me dat het zo is gelopen en het spijt mij nog meer dat ik jou nu zo mis - ik zal altijd van je blijven houden
Het is een vreemde gewaarwording, om deze pijn jaren later alsnog te herbeleven. Tegelijk is het ironisch, want ik weet wat de prikkel is die deze vloedgolf aan emoties heeft veroorzaakt. Het moeilijkste zijn alle contradictoire gedachten in mijn hoofd - de intense wens om haar op te bellen en een fijne dag te wensen. Helaas weet ik dat het wijsheid is om dit niet te doen, om bewust die afstand tussen ons te behouden.
Verbittering - is het goede woord om deze situatie te omschrijven. Er is teveel gebeurd, want wij zouden samen nooit gelukkig worden. De ervaringen die wij beiden hebben opgedaan zijn té intens en zullen nooit meer worden vergeten. Ondanks alle liefde die wij voor elkaar hadden gevoeld en wellicht nog steeds voelen kan er geen fundament meer worden gelegd op de brokstukken van het oude fundament.
Eigenlijk is het vreemd, want je zou kunnen veronderstellen dat wij allebei ouder en wijzer zijn geworden, dus dat er wellicht toch een nieuw fundament zou kunnen worden gelegd. Echter is dit een schijn, want wanneer eenmaal iets gebroken is, kan het wel worden gerepareerd, maar het zal nooit terugkeren naar de oude toestand.
Herhaling bestaat niet - zoals Soren Kierkegaard beschreef in zijn boek met de gelijknamige titel. Er zal alleen een representatie zijn van een situatie dat onder gelijkwaardige omstandigheden plaatsvindt waardoor de schijn ontstaat van herhaling. Maar een échte herhaling in het breedste begrip van het woord kan niet bestaan, dat is de dynamiek van het leven.
Hartzeer is het gevoel dat ik nu ervaar. Verbitterd dat het zo moest lopen, wetende dat wij mensen primair afgaan op onze ervaringen cq. "onderbuikgevoelens". Zelfs in een professioneel werkgebied is het de kunst om deze "onderbuikgevoelens" dusdanig te minimaliseren dat het geen invloed zal hebben op de uiteindelijke conclusie. Hoe anders is het op het persoonlijke vlak, waarin je als persoon lering probeert te trekken uit een situatie, terwijl de innerlijke wens is dat deze lering nooit zou zijn voortgekomen en dat ik mij nog steeds bevond in de waas van geluk.
Het spijt me dat het zo is gelopen en het spijt mij nog meer dat ik jou nu zo mis - ik zal altijd van je blijven houden
zondag 8 mei 2011
Moedersliefde - De (on)eindige zoektocht naar liefde
Er is geen liefde belangrijker dan de liefde die wij voelen en verkrijgen van onze moeders. Er zijn weinig littekens op onze ziel die zo diep gaan dan het gemis van deze liefde.
Al jaren probeer ik de diepere betekenis te doorgronden van concepten als liefde en de emotionele band die bestaat tussen ons als het individu en de andere mens dat rondom ons leeft in een grote variatie aan intersociale betrekkingen.
Ik heb tijden gehad dat ik mij afzette tegenover mijn ouders, vanwege alles wat mij is overkomen, de jaren die mij zijn ontnomen omdat ik niet mocht genieten van het leven zoals dat iedere tiener betaamt. En toch kan ik niet ontkennen dat er geen enkele liefde bestaat als die tussen ouders en kind met in het bijzonder de band tussen moeder en kind.
Zelfs in het boek getiteld "liefde voor gevorderden" wordt er een verband gelegd tussen de oneindige zoektocht naar de liefde van ons leven in de vorm van de geslachtelijke liefde en de liefde die wij voelen voor onze ouders, of zij nou wel of niet aanwezig zijn in dit leven.
Ook ik heb uit eigen ervaring meegemaakt dat ik alle aandacht dat vroeger uitging naar mijn moeder ging reflecteren op mijn relatie met Kirsten en hoe ik daarmee een ontzagwekkende druk uitoefende op onze relatie en waardoor deze zelfs uiteindelijke strandde omdat ik gewoonweg geen onderscheid kon maken in de intensiteit aan emoties die ik ervoer wanneer ik bij Kirsten was of wanneer ik in mijn gedachten verzonken was met al het verdriet aan mijn ouders en mijn moeder in het specifiek.
Mijn tijd met Patricia zie ik nog steeds als ware liefde, ongeacht hoe het verder was verlopen, ik heb nooit zoveel van iemand gehouden als van haar. De ironie wilt echter dat zij een net zo diep litteken had in haar band met haar moeder als ik. Dat zet mij toch wel aan tot denken, is het een axioma om te stellen dat er in ons leven geen liefde zo belangrijk voor ons is als de liefde die wij voelen van onze ouders met in het specifiek onze moeder? Of ligt het probleem in het feit dat een persoon die een litteken heeft overgehouden aan een verkapte emotionele band met diens moeder altijd op zoek zal blijven gaan naar liefde in de (wan)hoop om ooit diezelfde geborgenheid en liefde te mogen ervaren als hetgeen de persoon gedurende de rest van zijn/haar leven zal moeten missen?
Dat, mijn beste lezer, laat ik aan jou over om te beantwoorden.
Mams, deze blog draag ik aan jou toe met al mijn liefde. Ik mis je :(.
Ik hou van je.
Een dikke knuffel van Halbe
Al jaren probeer ik de diepere betekenis te doorgronden van concepten als liefde en de emotionele band die bestaat tussen ons als het individu en de andere mens dat rondom ons leeft in een grote variatie aan intersociale betrekkingen.
Ik heb tijden gehad dat ik mij afzette tegenover mijn ouders, vanwege alles wat mij is overkomen, de jaren die mij zijn ontnomen omdat ik niet mocht genieten van het leven zoals dat iedere tiener betaamt. En toch kan ik niet ontkennen dat er geen enkele liefde bestaat als die tussen ouders en kind met in het bijzonder de band tussen moeder en kind.
Zelfs in het boek getiteld "liefde voor gevorderden" wordt er een verband gelegd tussen de oneindige zoektocht naar de liefde van ons leven in de vorm van de geslachtelijke liefde en de liefde die wij voelen voor onze ouders, of zij nou wel of niet aanwezig zijn in dit leven.
Ook ik heb uit eigen ervaring meegemaakt dat ik alle aandacht dat vroeger uitging naar mijn moeder ging reflecteren op mijn relatie met Kirsten en hoe ik daarmee een ontzagwekkende druk uitoefende op onze relatie en waardoor deze zelfs uiteindelijke strandde omdat ik gewoonweg geen onderscheid kon maken in de intensiteit aan emoties die ik ervoer wanneer ik bij Kirsten was of wanneer ik in mijn gedachten verzonken was met al het verdriet aan mijn ouders en mijn moeder in het specifiek.
Mijn tijd met Patricia zie ik nog steeds als ware liefde, ongeacht hoe het verder was verlopen, ik heb nooit zoveel van iemand gehouden als van haar. De ironie wilt echter dat zij een net zo diep litteken had in haar band met haar moeder als ik. Dat zet mij toch wel aan tot denken, is het een axioma om te stellen dat er in ons leven geen liefde zo belangrijk voor ons is als de liefde die wij voelen van onze ouders met in het specifiek onze moeder? Of ligt het probleem in het feit dat een persoon die een litteken heeft overgehouden aan een verkapte emotionele band met diens moeder altijd op zoek zal blijven gaan naar liefde in de (wan)hoop om ooit diezelfde geborgenheid en liefde te mogen ervaren als hetgeen de persoon gedurende de rest van zijn/haar leven zal moeten missen?
Dat, mijn beste lezer, laat ik aan jou over om te beantwoorden.
Mams, deze blog draag ik aan jou toe met al mijn liefde. Ik mis je :(.
Ik hou van je.
Een dikke knuffel van Halbe
maandag 11 april 2011
De verloren romanticus - De illusie dat (ware) liefde is
Er is ooit een tijd geweest dat ik geloofde in ware liefde – een liefde dat gebaseerd was op niks anders dan pure gevoelens, een gezamenlijke toekomstvisie. De eerste keer dat ik liefdesverdriet ervoer was voor mij tot dusver de meest pijnlijke ervaring dat ik had meegemaakt. Het lijden om het verlies van wat ik dacht mijn grote liefde te zijn geweest. Hoe ironisch is het wel niet dat ik daarna nog verschillende andere liefdes heb mogen ervaren.
Echter heeft het mij altijd getekend voor het leven. Iedere ervaring dat ik meemaakte probeerde ik van te leren, elk moment van genot ervoer ik tot het uiterste en elke fout die ik maakte zag ik als een leermoment. Er komt een moment in het leven dat je niet meer weet wat goed en fout is, dat er sprake is van contradicties in alle leermomenten.
Op dat punt in mijn leven ben ik nu beland. Niet dat ik depressief ben, absoluut niet. Dat station ben ik allang gepasseerd en ik heb mijn verdriet en mijn lijden geaccepteerd. Nee, ik ben nu op het punt in mijn leven aangekomen dat ik aan het zoeken ben wat voor betekenis de woorden “ware liefde” nu nog voor mij hebben. Enkele jaren geleden dacht ik deze te hebben gevonden. Ik stortte mij in het onbekende, in de (wan)hoop dat het goed zou komen als ik maar zou vechten voor onze relatie.
Hoe hard wij beiden ook hadden gevochten, de situatie was onomkeerbaar. Juist door alles wat zich had afgespeeld tussen ons realiseerde ik mij dat zij en ik geen toekomst hadden. Eerlijkheid en vertrouwen zijn de fundamenten voor een relatie, ongeacht de intensiteit en diepte van de liefde. Eigenlijk is het bizar als je nagaat dat een liefde tussen twee personen zo hecht kan zijn, dat er waarlijk kan worden gesproken over ware liefde, maar dat de realiteit zo bitter en hard is dat deze ware liefde geen toekomstperspectief herbergt.
Hoe is dit mogelijk? Waarom kan ware liefde bestaan en toch geen plek toegekend krijgen in onze realiteit? Heeft dit te maken met een misconceptie over realiteit of ligt de aard in een misconceptie van ware liefde? Wat houdt ware liefde eigenlijk precies in?
Ik zie ware liefde als elkaar begrijpen zonder een woord te zeggen – elkaar aanvoelen door elkaar aan te kijken, weten wie de ander is. Natuurlijk zou je verder een brug kunnen slaan naar het concept van “de ware”, maar persoonlijk ben ik er nog niet over uit of beide begrippen elkanders analogieën zijn of dat er een wezenlijk verschil tussen zit.
Gisteravond zat ik televisie te kijken en hoorde ik een ander concept dat onlosmakelijk verbonden is met thema’s als ‘de ware’ en ‘ware liefde’ – lot. Mensen die iemand ontmoeten waarbij het lijkt alsof hij of zij diens zielsverwant heeft gevonden betrekken direct een thema aan deze ontmoeting genaamd lot – alsof het voorbestemd was dat beide personen elkaar zouden ontmoeten.
Ook ik heb ooit geloofd dat er wel iets zou bestaan dat gelijkwaardig is aan het construct van een lotsbestemming, een voorbestemde ontmoeting. Echter ben ik hedendaags bijzonder sceptisch geworden over dit fenomeen, niet in het minst te danken aan mijn heden geworven antipathie jegens het volledige concept van liefde.
Eerlijk gezegd walg ik nu een beetje van dit fenomeen. Als ik het park zit en er komt een stelletje aanlopen, dan worden er in mijn hoofd een scala aan gedachteprocessen geactiveerd.
Primair is het mijn innerlijke wens om wederom die ware liefde te kunnen ervaren die ik ooit heb ervaren, realiserend dat dit nooit zal gebeuren, want als er ooit zoiets als een ware liefde kan bestaan, dan is dit een éénmalige ontmoeting. Eenmaal verloren zal het nooit meer terugkeren.
Secundair vraag ik mij af of het desbetreffende stelletje wel waarlijk liefde kent of dat het niet een misplaatste conceptie is van fysieke aantrekkingskracht. Ik merk aan mijzelf dat ik tegenwoordig heel erg gefocust ben op de fysieke aantrekkingskracht. Uiteraard maak ik hierbij de nodige perverse denkbeelden die alleen maar gericht zijn op 1 ding: seks.
Ironisch is echter dat vervolgens de aard van mijn persoonlijkheid naar boven komt drijven. Hoe groot mijn drijfveer ook is geworden om af te gaan op fysieke aantrekkingskracht, mijn primaire instelling weerhoudt mij ervan om daadwerkelijk actie te ondernemen op dit vlak. Seks is een geweldige aangelegenheid, mits het uiteraard in een prettige omgeving plaatsvindt. Maar ik ben bewust van het feit dat het mij geen voldoening zal geven, want liefdeloze seks is niks meer dan lichamelijke oefeningen waarbij het doel is het kwijtraken van spanningen. En daarvoor ken ik genoeg andere mechanismen om de spanningen in mijn lichaam kwijt te raken.
Het gevolg is dat ik voor de eerste keer in mijn leven in een volledige impasse bevind – ingesloten tussen fysieke spanningen en emotionele spanningen, niet in staat om een keuze te maken en bang om wederom te worden gekwetst bij een mogelijke vondst van nieuwe liefde. Ik merk dat ik opnieuw metershoge muren heb opgebouwd rondom mijn hart en dat doet mij verdriet want dat ben ik niet. Des te groter is dan ook mijn verbazing dat ik opnieuw ben teruggekropen in mijn schulp, want dat is niet mijn aard.
Ooit heb ik dit beleefd, toen mijn ware liefde uit mijn leven verdween. Toen had ik voor de eerste keer in mijn leven liefde afgezworen en besloot ik mijn leven alleen te leiden. Naarmate tijd vorderde, werd mijn litteken ook draaglijker. Ik durfde mettertijd opnieuw te geloven in liefde. Maar zoals gewoonlijk moet je als persoon eerst pijn ervaren wil je ergens van kunnen leren. Mijn hart ligt opnieuw aan gruzelementen en eerlijk gezegd heb ik geen zin meer om alle stukjes bij elkaar te rapen. Laat mijn hart maar aan gruzelementen liggen, want dan hoef ik tenminste niet meer de pijn ervaren dat gepaard gaat met het ervaren van (ware) liefde.
Liefde is waarlijk een geloof en ik ben mijn geloof verloren.
Echter heeft het mij altijd getekend voor het leven. Iedere ervaring dat ik meemaakte probeerde ik van te leren, elk moment van genot ervoer ik tot het uiterste en elke fout die ik maakte zag ik als een leermoment. Er komt een moment in het leven dat je niet meer weet wat goed en fout is, dat er sprake is van contradicties in alle leermomenten.
Op dat punt in mijn leven ben ik nu beland. Niet dat ik depressief ben, absoluut niet. Dat station ben ik allang gepasseerd en ik heb mijn verdriet en mijn lijden geaccepteerd. Nee, ik ben nu op het punt in mijn leven aangekomen dat ik aan het zoeken ben wat voor betekenis de woorden “ware liefde” nu nog voor mij hebben. Enkele jaren geleden dacht ik deze te hebben gevonden. Ik stortte mij in het onbekende, in de (wan)hoop dat het goed zou komen als ik maar zou vechten voor onze relatie.
Hoe hard wij beiden ook hadden gevochten, de situatie was onomkeerbaar. Juist door alles wat zich had afgespeeld tussen ons realiseerde ik mij dat zij en ik geen toekomst hadden. Eerlijkheid en vertrouwen zijn de fundamenten voor een relatie, ongeacht de intensiteit en diepte van de liefde. Eigenlijk is het bizar als je nagaat dat een liefde tussen twee personen zo hecht kan zijn, dat er waarlijk kan worden gesproken over ware liefde, maar dat de realiteit zo bitter en hard is dat deze ware liefde geen toekomstperspectief herbergt.
Hoe is dit mogelijk? Waarom kan ware liefde bestaan en toch geen plek toegekend krijgen in onze realiteit? Heeft dit te maken met een misconceptie over realiteit of ligt de aard in een misconceptie van ware liefde? Wat houdt ware liefde eigenlijk precies in?
Ik zie ware liefde als elkaar begrijpen zonder een woord te zeggen – elkaar aanvoelen door elkaar aan te kijken, weten wie de ander is. Natuurlijk zou je verder een brug kunnen slaan naar het concept van “de ware”, maar persoonlijk ben ik er nog niet over uit of beide begrippen elkanders analogieën zijn of dat er een wezenlijk verschil tussen zit.
Gisteravond zat ik televisie te kijken en hoorde ik een ander concept dat onlosmakelijk verbonden is met thema’s als ‘de ware’ en ‘ware liefde’ – lot. Mensen die iemand ontmoeten waarbij het lijkt alsof hij of zij diens zielsverwant heeft gevonden betrekken direct een thema aan deze ontmoeting genaamd lot – alsof het voorbestemd was dat beide personen elkaar zouden ontmoeten.
Ook ik heb ooit geloofd dat er wel iets zou bestaan dat gelijkwaardig is aan het construct van een lotsbestemming, een voorbestemde ontmoeting. Echter ben ik hedendaags bijzonder sceptisch geworden over dit fenomeen, niet in het minst te danken aan mijn heden geworven antipathie jegens het volledige concept van liefde.
Eerlijk gezegd walg ik nu een beetje van dit fenomeen. Als ik het park zit en er komt een stelletje aanlopen, dan worden er in mijn hoofd een scala aan gedachteprocessen geactiveerd.
Primair is het mijn innerlijke wens om wederom die ware liefde te kunnen ervaren die ik ooit heb ervaren, realiserend dat dit nooit zal gebeuren, want als er ooit zoiets als een ware liefde kan bestaan, dan is dit een éénmalige ontmoeting. Eenmaal verloren zal het nooit meer terugkeren.
Secundair vraag ik mij af of het desbetreffende stelletje wel waarlijk liefde kent of dat het niet een misplaatste conceptie is van fysieke aantrekkingskracht. Ik merk aan mijzelf dat ik tegenwoordig heel erg gefocust ben op de fysieke aantrekkingskracht. Uiteraard maak ik hierbij de nodige perverse denkbeelden die alleen maar gericht zijn op 1 ding: seks.
Ironisch is echter dat vervolgens de aard van mijn persoonlijkheid naar boven komt drijven. Hoe groot mijn drijfveer ook is geworden om af te gaan op fysieke aantrekkingskracht, mijn primaire instelling weerhoudt mij ervan om daadwerkelijk actie te ondernemen op dit vlak. Seks is een geweldige aangelegenheid, mits het uiteraard in een prettige omgeving plaatsvindt. Maar ik ben bewust van het feit dat het mij geen voldoening zal geven, want liefdeloze seks is niks meer dan lichamelijke oefeningen waarbij het doel is het kwijtraken van spanningen. En daarvoor ken ik genoeg andere mechanismen om de spanningen in mijn lichaam kwijt te raken.
Het gevolg is dat ik voor de eerste keer in mijn leven in een volledige impasse bevind – ingesloten tussen fysieke spanningen en emotionele spanningen, niet in staat om een keuze te maken en bang om wederom te worden gekwetst bij een mogelijke vondst van nieuwe liefde. Ik merk dat ik opnieuw metershoge muren heb opgebouwd rondom mijn hart en dat doet mij verdriet want dat ben ik niet. Des te groter is dan ook mijn verbazing dat ik opnieuw ben teruggekropen in mijn schulp, want dat is niet mijn aard.
Ooit heb ik dit beleefd, toen mijn ware liefde uit mijn leven verdween. Toen had ik voor de eerste keer in mijn leven liefde afgezworen en besloot ik mijn leven alleen te leiden. Naarmate tijd vorderde, werd mijn litteken ook draaglijker. Ik durfde mettertijd opnieuw te geloven in liefde. Maar zoals gewoonlijk moet je als persoon eerst pijn ervaren wil je ergens van kunnen leren. Mijn hart ligt opnieuw aan gruzelementen en eerlijk gezegd heb ik geen zin meer om alle stukjes bij elkaar te rapen. Laat mijn hart maar aan gruzelementen liggen, want dan hoef ik tenminste niet meer de pijn ervaren dat gepaard gaat met het ervaren van (ware) liefde.
Liefde is waarlijk een geloof en ik ben mijn geloof verloren.
dinsdag 29 maart 2011
De ziekte dat liefde heet
Gezien het feit dat de intensiteit aan emoties mij ervan weerhoudt om te kunnen genieten van een optimale nachtrust, leek het mij een goed plan om mijn gedachten op digitaal papier over te zetten. Een duistere titel voor een blog die weinig duisters zal bevatten, afgezien van de verbitterde ondertoon en hoogstens hier en daar cynische opmerkingen die voornamelijk wordt gevoed door mijn huidige antipathie jegens dit fenomeen.
Soren Kierkegaard schreef in zijn werk Wat de liefde doet de volgende woorden:"wat de liefde doet, dat is ze, en wat ze is, dat doet ze". Het lijkt een simplistische cirkelberedenering en toch is het een beknopte omschrijving van de essentie van dit fenomeen. Een metafysicus zou liefde hoogstwaarschijnlijk omschrijven als de 'zijnsmanifestatie tussen twee personen'.
Zelf beschouw ik liefde als een psychologisch mechanisme dat de som is van fysieke aantrekkingskracht, wederzijdse interesse in bepaalde zaken/hobby's danwel een gezamelijke overeenkomstige gedachtengang over een visie op het leven. De ironie is echter dat ik wel een poging kan doen om liefde rationeel te benaderen, maar zoals wij allen weten bestaat liefde niet op het rationele niveau. Rationeel is logica en als er iets onlogisch is dan is het concept van liefde, een puur irrationeel concept.
Toch durf ik liefde nu een ziekte te noemen - geheel en al onder invloed van mijn huidige antipathie jegens dit fenomeen. Je zou bijna kunnen veronderstellen dat liefde een soort 'mindsetting' is, voornamelijk verbonden aan de intensiteit aan emoties waarover een persoon beschikt. Waarvoor kan er anders een verklaring worden gevonden voor het feit dat voor sommige mensen een enkele misstap in de liefde reden genoeg is om voor altijd de liefde af te zweren terwijl een ander keer op keer het hart wordt gebroken?
Ik weet uit eigen ervaring dat geen enkel verdriet intenser is dan liefdesverdriet, afgezien van het feit dat ook liefde zich op diverse manieren kan manifesteren in een persoon, maar hier heb ik al eerder een filosofisch intermezzo over geschreven. En eerlijk is eerlijk, gedurende een onbepaalde tijd erna heb ik ook geen behoefte aan liefde. Dan ben ik nog verzadigd van de pijn en het verdriet die de liefde heeft veroorzaakt. Maar na verloop van tijd lukt het mij toch altijd om te herstellen en stel ik mijn hart wederom open voor liefde.
Eigenlijk is het heel krom, want waarom stel ik mijn hart open, keer op keer, met de mogelijkheid dat ik verliefd wordt op een persoontje en als die persoon mij verlaat dat er een leegte achterblijft in mijn hart en opnieuw het intense lijden veroorzaakt. Elke keer verbaas ik mijzelf dat ik toch over het lef beschik om mijn hart open te stellen. En juist hierdoor stel ik mijzelf kwetsbaar op en kan ik op de meest simpele manier diep worden gekwetst terwijl een ander persoon mij nooit op dit niveau zou kunnen pijnigen.
Het antwoord is wederom simpel: geluk. Als er iets is dat mij en samen met mij een heleboel andere mensen heel snel gelukkig kan maken, dan is het de mogelijkheid dat een persoon mij liefhebt. De gedachte dat er een persoon rondloopt dat net zoveel om mij geeft als ik om haar maakt mij gelukkig. Het maakt de grillen van het leven draaglijker. Want dan sta je niet meer alleen als je ziek bent, of wanneer je verdrietig ben of wanneer je gelukkig voelt en dit wilt delen met een persoon.
Natuurlijk kan je al het bovenstaande delen met vrienden en familie, maar laten we eerlijk zijn, de liefde die je als persoon voelt voor een partner is een ander soort liefde dan de liefde die je voelt voor vrienden en familie. De band die wordt gevormt is de innigste vorm die je maar kunt voorstellen. Dat maakt liefde zo complex, want het is juist deze innige vorm die tegelijk zo stevig als fragiel is.
Daarom noem ik liefde een ziekte - wederom onder invloed van mijn nieuw verkregen antipathie. Want ongeacht het feit dat het het snelste pad is naar geluk, is het ook tegelijk het snelste pad naar ongeluk en een intens lijden.
Want hoe innig de gesmeden band der liefde is, des te fragieler is de draad die twee personen bij elkaar houdt. Twee personen die niet in staat zijn om elkaar los te laten en elkanders vrijheid te geven, zullen een ontzagwekkende druk uitoefenen op de band der liefde en binnen korte tijd zal deze breken. En dan kan er een poging worden gedaan om deze band opnieuw te smeden, maar deze zal nog fragieler zijn als de vorige. Want er is geen angst zo groot als de mogelijkheid van het verliezen van een geliefde.
Liefde is een ziekte en wij zijn allemaal diens slachtoffers. Er bestaat geen medicijn hiertegen - de enige genezing hiervan is de dood
Soren Kierkegaard schreef in zijn werk Wat de liefde doet de volgende woorden:"wat de liefde doet, dat is ze, en wat ze is, dat doet ze". Het lijkt een simplistische cirkelberedenering en toch is het een beknopte omschrijving van de essentie van dit fenomeen. Een metafysicus zou liefde hoogstwaarschijnlijk omschrijven als de 'zijnsmanifestatie tussen twee personen'.
Zelf beschouw ik liefde als een psychologisch mechanisme dat de som is van fysieke aantrekkingskracht, wederzijdse interesse in bepaalde zaken/hobby's danwel een gezamelijke overeenkomstige gedachtengang over een visie op het leven. De ironie is echter dat ik wel een poging kan doen om liefde rationeel te benaderen, maar zoals wij allen weten bestaat liefde niet op het rationele niveau. Rationeel is logica en als er iets onlogisch is dan is het concept van liefde, een puur irrationeel concept.
Toch durf ik liefde nu een ziekte te noemen - geheel en al onder invloed van mijn huidige antipathie jegens dit fenomeen. Je zou bijna kunnen veronderstellen dat liefde een soort 'mindsetting' is, voornamelijk verbonden aan de intensiteit aan emoties waarover een persoon beschikt. Waarvoor kan er anders een verklaring worden gevonden voor het feit dat voor sommige mensen een enkele misstap in de liefde reden genoeg is om voor altijd de liefde af te zweren terwijl een ander keer op keer het hart wordt gebroken?
Ik weet uit eigen ervaring dat geen enkel verdriet intenser is dan liefdesverdriet, afgezien van het feit dat ook liefde zich op diverse manieren kan manifesteren in een persoon, maar hier heb ik al eerder een filosofisch intermezzo over geschreven. En eerlijk is eerlijk, gedurende een onbepaalde tijd erna heb ik ook geen behoefte aan liefde. Dan ben ik nog verzadigd van de pijn en het verdriet die de liefde heeft veroorzaakt. Maar na verloop van tijd lukt het mij toch altijd om te herstellen en stel ik mijn hart wederom open voor liefde.
Eigenlijk is het heel krom, want waarom stel ik mijn hart open, keer op keer, met de mogelijkheid dat ik verliefd wordt op een persoontje en als die persoon mij verlaat dat er een leegte achterblijft in mijn hart en opnieuw het intense lijden veroorzaakt. Elke keer verbaas ik mijzelf dat ik toch over het lef beschik om mijn hart open te stellen. En juist hierdoor stel ik mijzelf kwetsbaar op en kan ik op de meest simpele manier diep worden gekwetst terwijl een ander persoon mij nooit op dit niveau zou kunnen pijnigen.
Het antwoord is wederom simpel: geluk. Als er iets is dat mij en samen met mij een heleboel andere mensen heel snel gelukkig kan maken, dan is het de mogelijkheid dat een persoon mij liefhebt. De gedachte dat er een persoon rondloopt dat net zoveel om mij geeft als ik om haar maakt mij gelukkig. Het maakt de grillen van het leven draaglijker. Want dan sta je niet meer alleen als je ziek bent, of wanneer je verdrietig ben of wanneer je gelukkig voelt en dit wilt delen met een persoon.
Natuurlijk kan je al het bovenstaande delen met vrienden en familie, maar laten we eerlijk zijn, de liefde die je als persoon voelt voor een partner is een ander soort liefde dan de liefde die je voelt voor vrienden en familie. De band die wordt gevormt is de innigste vorm die je maar kunt voorstellen. Dat maakt liefde zo complex, want het is juist deze innige vorm die tegelijk zo stevig als fragiel is.
Daarom noem ik liefde een ziekte - wederom onder invloed van mijn nieuw verkregen antipathie. Want ongeacht het feit dat het het snelste pad is naar geluk, is het ook tegelijk het snelste pad naar ongeluk en een intens lijden.
Want hoe innig de gesmeden band der liefde is, des te fragieler is de draad die twee personen bij elkaar houdt. Twee personen die niet in staat zijn om elkaar los te laten en elkanders vrijheid te geven, zullen een ontzagwekkende druk uitoefenen op de band der liefde en binnen korte tijd zal deze breken. En dan kan er een poging worden gedaan om deze band opnieuw te smeden, maar deze zal nog fragieler zijn als de vorige. Want er is geen angst zo groot als de mogelijkheid van het verliezen van een geliefde.
Liefde is een ziekte en wij zijn allemaal diens slachtoffers. Er bestaat geen medicijn hiertegen - de enige genezing hiervan is de dood
woensdag 22 december 2010
Een filosofisch intermezzo - geloven in de liefde
Liefde - hoe je het wendt of keert is toch een universeel fenomeen. Ongeacht de taal, leeftijd, cultuur of religie, liefde is liefde.
De subtiele verschillen is het object waarop deze liefde wordt geprojecteerd, alsmede het subject die deze liefde projecteert. Een religieus persoon zal zijn liefde voornamelijk richten op het object van zijn religie - of dat nou een god of anderszijdig metafysische substantie is, dat veranderd niks aan de projectie.
De liefde die wij als persoon projecteren naar onze familie en vrienden is van een andere soort dan hetgeen wij projecteren naar onze partner - diverse psychopathologieën daar nagelaten.
Ik vraag mij altijd af, waarom doen wij dit? Wat is de onderliggende reden voor het überhaupt projecteren van liefde?
Doen wij het in de verwachting er iets voor terug te mogen ontvangen? Dat betekent dat er sprake is van een oppertunisme - terwijl dat de essentie van liefde zou ondermijnen. Wat is dan de essentie van liefde? Is de essentie van liefde niet het projecteren van een prettig gevoel cq. "gelukkig gevoel" naar het object van projectie zonder er iets voor terug te verwachten - als een soort altruïsme? Dat zou moeten betekenen dat er nooit een vorm van oppertunisme aanwezig kan zijn in liefde - tenzij er sprake is van een schijn-liefde, een liefde dat in wezen geen liefde is.
In wat de liefde doet van Soren Kierkegaard lees ik de volgende zin: liefde gelooft alles - en wordt toch nooit bedrogen. De liefde gelooft alles en juist hierdoor zullen wij ook alles geloven - het geloven in de liefde zoals menig malen wordt geproclameerd in onze neerlandse film "alles is liefde".
Ik zie het bovenstaande als een duidelijk onderscheid tussen het "object liefde" en het "subject mens" die deze liefde projecteert. De ironie zit hem namelijk in het feit dat wij mensen heel goed in staat zijn om waanbeelden te maken die wij aannemen voor realiteit - een schijn van het object. Is geloof niet per definitie gebaseerd op de aanname van het individu? Zo ja, dan geldt dit dus ook voor alle invullingen op dit mechanisme - liefde in dit geval.
Het gevaar zit hem nu in het individu die als het ware een "self-fulfilling prophecy" voor zichzelf creeërt - idem opnieuw een invulling van het geloofs-mechanisme in een contradictoir perspectief. Dat gebeurd door selectief te toetsen hoe betrouwbaar dit "geloven in liefde is". De paradox zit hem in het feit dat geloof niet kan worden getoetst! Het enige dat zou kunnen worden getoetst is de eerder beschreven "schijn-liefde", omdat deze een feedback regeneert van oppertunisme. Dus dat geeft een negatieve meerwaarde voor de toetsing, waardoor alsnog de primaire vraagstelling blijft staan: waarom uitten wij liefde?
En deze vraagstelling krijg ik helaas niet beantwoord, want eerlijk gezegd weet ik er geen antwoord op. Ik zou zeggen, weet jij als lezer een antwoord dan hoor ik dit graag!
Mensen, ik wens ieder een hele fijne dag toe!
Dikke knuffel van jullie semi-filosoof Halbe
De subtiele verschillen is het object waarop deze liefde wordt geprojecteerd, alsmede het subject die deze liefde projecteert. Een religieus persoon zal zijn liefde voornamelijk richten op het object van zijn religie - of dat nou een god of anderszijdig metafysische substantie is, dat veranderd niks aan de projectie.
De liefde die wij als persoon projecteren naar onze familie en vrienden is van een andere soort dan hetgeen wij projecteren naar onze partner - diverse psychopathologieën daar nagelaten.
Ik vraag mij altijd af, waarom doen wij dit? Wat is de onderliggende reden voor het überhaupt projecteren van liefde?
Doen wij het in de verwachting er iets voor terug te mogen ontvangen? Dat betekent dat er sprake is van een oppertunisme - terwijl dat de essentie van liefde zou ondermijnen. Wat is dan de essentie van liefde? Is de essentie van liefde niet het projecteren van een prettig gevoel cq. "gelukkig gevoel" naar het object van projectie zonder er iets voor terug te verwachten - als een soort altruïsme? Dat zou moeten betekenen dat er nooit een vorm van oppertunisme aanwezig kan zijn in liefde - tenzij er sprake is van een schijn-liefde, een liefde dat in wezen geen liefde is.
In wat de liefde doet van Soren Kierkegaard lees ik de volgende zin: liefde gelooft alles - en wordt toch nooit bedrogen. De liefde gelooft alles en juist hierdoor zullen wij ook alles geloven - het geloven in de liefde zoals menig malen wordt geproclameerd in onze neerlandse film "alles is liefde".
Ik zie het bovenstaande als een duidelijk onderscheid tussen het "object liefde" en het "subject mens" die deze liefde projecteert. De ironie zit hem namelijk in het feit dat wij mensen heel goed in staat zijn om waanbeelden te maken die wij aannemen voor realiteit - een schijn van het object. Is geloof niet per definitie gebaseerd op de aanname van het individu? Zo ja, dan geldt dit dus ook voor alle invullingen op dit mechanisme - liefde in dit geval.
Het gevaar zit hem nu in het individu die als het ware een "self-fulfilling prophecy" voor zichzelf creeërt - idem opnieuw een invulling van het geloofs-mechanisme in een contradictoir perspectief. Dat gebeurd door selectief te toetsen hoe betrouwbaar dit "geloven in liefde is". De paradox zit hem in het feit dat geloof niet kan worden getoetst! Het enige dat zou kunnen worden getoetst is de eerder beschreven "schijn-liefde", omdat deze een feedback regeneert van oppertunisme. Dus dat geeft een negatieve meerwaarde voor de toetsing, waardoor alsnog de primaire vraagstelling blijft staan: waarom uitten wij liefde?
En deze vraagstelling krijg ik helaas niet beantwoord, want eerlijk gezegd weet ik er geen antwoord op. Ik zou zeggen, weet jij als lezer een antwoord dan hoor ik dit graag!
Mensen, ik wens ieder een hele fijne dag toe!
Dikke knuffel van jullie semi-filosoof Halbe
vrijdag 16 juli 2010
Spontane verliefdheid - bestaat dat nog?
Het is weer zover, het is zomer en de dames kleden zich dan altijd lekker luchtig dus gaan de hormoontjes bij mannen ook meespelen in "het spel der verleiding". Ok, sexy voelen is leuk en aardig, maar nog altijd een verschil en vooral een scherp contrast met verliefdheid. Een thema dat mij zowel frustreert als fascineert.
Na de zomer ben ik alweer 2 jaar vrijgezel, waarvan ik het eerste half jaar bewust voor heb gekozen. Die anderhalf jaar daarna heb ik een hoop geleerd, ook op dit gebied. Wat ik niet snap - en daar zal ik vast wel een vrouw voor moeten zijn om dat wél te kunnen snappen - is het nut van daten, terwijl er wel sprake is van een wederzijdse aantrekkingskracht.
Je voelt je aangetrokken tot elkaar, al dan wel of niet vooral fysiek met de daarbijbehorende lustgevoelens. Je probeert elkaar beter te leren kennen "om te kijken of er iets serieus uit kan komen". Waarom zo voorzichtig aan doen!? Wat is er gebeurd met de kalverliefde die wij ervaarden toen wij nog kinderen waren, jong en onschuldig en van het leven konden genieten zonder hoeven na te denken wat de dag ons morgen gaat brengen?
Ik kan nog steeds spontaan verliefd worden op iemand, heerlijk! Gewoon de hele dag rondlopen met een glimlach op mijn gezicht en alles door de roze bril kijken. Mij dunkt dat een heleboel mensen dit niet meer durven - en de beweegredenen hiervan zijn voor mij tot op heden onverklaarbaar. Zijn mensen bang om gekwetst te worden? Is het zo beangstigend om je hart open te stellen naar degene die de hele dag in je hoofd rondwandelt? Als dat zo is, dan kan je naar mijn mening beter de rest van je leven vrijgezel blijven, want gekwetst wordt je op den duur toch wel. Dat is nou eenmaal het gevolg van relaties - interacties tussen mensen met diens verwachtingen en teleurstellingen.
In de afgelopen anderhalf jaar heb ik verschillende dates gehad, waarvan ik sommigen via een datingsite heb leren kennen. Toegegeven, verliefd worden over internet is (theoretisch) onmogelijk. Daarvoor is de fysieke aantrekkingskracht té belangrijk om écht verliefd te kunnen worden via een semi-persoonlijk communicatiemiddel als internet. Wat wél mogelijk is dat je als persoon verwachtingen gaat maken over iemand, naar gelang je elkaar beter leert kennen via mail-contact danwel MSN. Maar de daadwerkelijke date is dan nog vaak een stap te ver, want stel je toch eens voor dat je verliefd zou worden oh oh oh wat eng....
Nah, ik laat het allemaal lekker voor wat het is. Spontaan verliefd worden is heerlijk, het zijn die zeldzame momenten in je leven dat je heerlijk euforisch mag zijn zonder dat je de consequenties ervoor moet aanvaarden. Jammer alleen dat mijn vrouwelijke tegenhanger dit blijkbaar niet vind, getuige de manier hoe ingewikkeld relaties worden naarmate je ouder wordt. Toch maar weer teruggaan naar kalverliefde?
Mensen, het weekend is begonnen! Ik ga weer verder genieten van mijn filosofie-boek over Plato en Socrates. Ik wens ieder een zeer fijn weekend.
Dikke knuffel van Halbe!
Na de zomer ben ik alweer 2 jaar vrijgezel, waarvan ik het eerste half jaar bewust voor heb gekozen. Die anderhalf jaar daarna heb ik een hoop geleerd, ook op dit gebied. Wat ik niet snap - en daar zal ik vast wel een vrouw voor moeten zijn om dat wél te kunnen snappen - is het nut van daten, terwijl er wel sprake is van een wederzijdse aantrekkingskracht.
Je voelt je aangetrokken tot elkaar, al dan wel of niet vooral fysiek met de daarbijbehorende lustgevoelens. Je probeert elkaar beter te leren kennen "om te kijken of er iets serieus uit kan komen". Waarom zo voorzichtig aan doen!? Wat is er gebeurd met de kalverliefde die wij ervaarden toen wij nog kinderen waren, jong en onschuldig en van het leven konden genieten zonder hoeven na te denken wat de dag ons morgen gaat brengen?
Ik kan nog steeds spontaan verliefd worden op iemand, heerlijk! Gewoon de hele dag rondlopen met een glimlach op mijn gezicht en alles door de roze bril kijken. Mij dunkt dat een heleboel mensen dit niet meer durven - en de beweegredenen hiervan zijn voor mij tot op heden onverklaarbaar. Zijn mensen bang om gekwetst te worden? Is het zo beangstigend om je hart open te stellen naar degene die de hele dag in je hoofd rondwandelt? Als dat zo is, dan kan je naar mijn mening beter de rest van je leven vrijgezel blijven, want gekwetst wordt je op den duur toch wel. Dat is nou eenmaal het gevolg van relaties - interacties tussen mensen met diens verwachtingen en teleurstellingen.
In de afgelopen anderhalf jaar heb ik verschillende dates gehad, waarvan ik sommigen via een datingsite heb leren kennen. Toegegeven, verliefd worden over internet is (theoretisch) onmogelijk. Daarvoor is de fysieke aantrekkingskracht té belangrijk om écht verliefd te kunnen worden via een semi-persoonlijk communicatiemiddel als internet. Wat wél mogelijk is dat je als persoon verwachtingen gaat maken over iemand, naar gelang je elkaar beter leert kennen via mail-contact danwel MSN. Maar de daadwerkelijke date is dan nog vaak een stap te ver, want stel je toch eens voor dat je verliefd zou worden oh oh oh wat eng....
Nah, ik laat het allemaal lekker voor wat het is. Spontaan verliefd worden is heerlijk, het zijn die zeldzame momenten in je leven dat je heerlijk euforisch mag zijn zonder dat je de consequenties ervoor moet aanvaarden. Jammer alleen dat mijn vrouwelijke tegenhanger dit blijkbaar niet vind, getuige de manier hoe ingewikkeld relaties worden naarmate je ouder wordt. Toch maar weer teruggaan naar kalverliefde?
Mensen, het weekend is begonnen! Ik ga weer verder genieten van mijn filosofie-boek over Plato en Socrates. Ik wens ieder een zeer fijn weekend.
Dikke knuffel van Halbe!
vrijdag 5 februari 2010
De onzekerheid dat het leven is
Deze blog schrijf ik naar aanleiding van de film Donnie Darko. Deze film was een tijdje geleden op televisie. Ik heb van andere mensen gehoord dat het een hele bijzondere film is en wat ik zag van de voorstukjes kwam het ook over als een hele intrigerende film die niet voor iedereen is weggelegd. Het is moeilijk te zeggen waar het om gaat...het gaat om een jongen die hoogstwaarschijnlijk last heeft van een persoonlijkheidsstoornis getuige de vele hallucinaties die hij gedurende de dag meemaakt. Door deze hallucinaties doet hij acties. Maar juist deze acties hebben een wonderbaarlijk effect op de omgeving. Hij zei zelf: "deus ex machina, god's plan for everything".
Zoals iedereen weet geloof ik niet in een god en is voor mij god niks meer of niks minder dan een natuurkracht dat ons allen omringt. Tenslotte is ons leven het volledig plaatje waarop de vele natuurkrachten invloed op uitoefenen.
Wat op mij indruk maakte was het feit dat mijn levensfilosofie perfect werd geprojecteerd in deze film. Niet dat ik mijzelf associeer met de hoofdpersonage, maar de gedachte achter de film komt angstwekkend overeen met mijn visie op het leven. Namelijk dat alles op één of andere manier verbonden is met elkaar.
Mensen zijn sociale wezens, onbewust zoeken wij altijd contact met andere mensen. Vriendschappen zijn het levende bewijs hiervan. In anime die ik kijk wordt vaak gepraat over acknoledgement, oftewel het vaststellen danwel het accepteren van het bestaan van de ander. En in een bepaald opzicht klopt dit met de realiteit, tenslotte leven wij als mens doordat andere mensen ons kunnen zien en waarnemen. Natuurlijk zijn er de nodige psychologische stoornissen met alle gevolgen van dien, maar is het niet zo dat ook deze mensen op één of andere manier communicatiekanalen hebben om contact te hebben met andere mensen? De term is "contactgestoord", maar dat betekent niet dat deze mensen helemaal geen contacten kunnen leggen met de mensen om zich heen.
Wellicht is het grootste voorbeeld van het sociale aspect de wil om een leven op te bouwen samen met die ene persoon die voor jou zo speciaal is. Mensen praten over "de ware", maar om eerlijk te zijn weet ik niet of "de ware" bestaat. Tenslotte is in mijn ogen de beste relatie één waarbij de geliefden optimaal genieten van elkanders liefde en voordelen die voortvloeien uit het verschil in elkanders karakters en de nadelen die hieruit voortvloeien geen bodem kan leggen voor onderliggende problemen. Ik denk dat een persoon deze persoon kan betitelen als "de ware".
En dan nog is het nog maar de vraag hoe lang deze liefde blijft bestaan, rationeel gezien.
Ik zag een toekomst in patricia, ik wilde oud met haar worden en misschien zelfs kinderen krijgen. In mijn dromen zag ik dit gebeuren, maar de realiteit was anders. Een harde klap en vooral een ruwe ontwakening in de realiteit. Hoe pijnlijk zo'n ervaring is, des te groter is de levensles die eruit kan worden getrokken.
Ook dit kwam naar voren in de film....ook de hoofdpersonage zag de wereld soms vanuit zijn eigen ogen op een volledig andere manier dan de mensen om hem heen het zagen. In feite bestaat er geen waarheid, de waarheid is dat wat het dichtst ligt bij de perceptie van alle mensen die een bepaalde gebeurtenis hebben meegemaakt of zien gebeuren. Zelfs nu nog ziet patricia onze tijd samen op een andere manier als dat ik het zie. En de waarheid, die ligt ergens in het midden.
De ironie in dit alles is dat je als individu maar 1 conclusie kunt trekken: de enige zekerheid in het leven is de dood, al het andere is relatief en onderhevig aan veranderingen en variabele factoren. Problemen bestaan om er een oplossing voor te bedenken. Net zoals de dood het eindpunt is van het leven. Nu maar hopen dat dit eindpunt voor menig mens onder ons ver weg in de toekomst ligt, want tenslotte leef je maar 1 keer dus geniet ervan!
Mensen, ik wens ieder een heel fijn weekend toe!
Een dikke knuffel van Halbe!
Zoals iedereen weet geloof ik niet in een god en is voor mij god niks meer of niks minder dan een natuurkracht dat ons allen omringt. Tenslotte is ons leven het volledig plaatje waarop de vele natuurkrachten invloed op uitoefenen.
Wat op mij indruk maakte was het feit dat mijn levensfilosofie perfect werd geprojecteerd in deze film. Niet dat ik mijzelf associeer met de hoofdpersonage, maar de gedachte achter de film komt angstwekkend overeen met mijn visie op het leven. Namelijk dat alles op één of andere manier verbonden is met elkaar.
Mensen zijn sociale wezens, onbewust zoeken wij altijd contact met andere mensen. Vriendschappen zijn het levende bewijs hiervan. In anime die ik kijk wordt vaak gepraat over acknoledgement, oftewel het vaststellen danwel het accepteren van het bestaan van de ander. En in een bepaald opzicht klopt dit met de realiteit, tenslotte leven wij als mens doordat andere mensen ons kunnen zien en waarnemen. Natuurlijk zijn er de nodige psychologische stoornissen met alle gevolgen van dien, maar is het niet zo dat ook deze mensen op één of andere manier communicatiekanalen hebben om contact te hebben met andere mensen? De term is "contactgestoord", maar dat betekent niet dat deze mensen helemaal geen contacten kunnen leggen met de mensen om zich heen.
Wellicht is het grootste voorbeeld van het sociale aspect de wil om een leven op te bouwen samen met die ene persoon die voor jou zo speciaal is. Mensen praten over "de ware", maar om eerlijk te zijn weet ik niet of "de ware" bestaat. Tenslotte is in mijn ogen de beste relatie één waarbij de geliefden optimaal genieten van elkanders liefde en voordelen die voortvloeien uit het verschil in elkanders karakters en de nadelen die hieruit voortvloeien geen bodem kan leggen voor onderliggende problemen. Ik denk dat een persoon deze persoon kan betitelen als "de ware".
En dan nog is het nog maar de vraag hoe lang deze liefde blijft bestaan, rationeel gezien.
Ik zag een toekomst in patricia, ik wilde oud met haar worden en misschien zelfs kinderen krijgen. In mijn dromen zag ik dit gebeuren, maar de realiteit was anders. Een harde klap en vooral een ruwe ontwakening in de realiteit. Hoe pijnlijk zo'n ervaring is, des te groter is de levensles die eruit kan worden getrokken.
Ook dit kwam naar voren in de film....ook de hoofdpersonage zag de wereld soms vanuit zijn eigen ogen op een volledig andere manier dan de mensen om hem heen het zagen. In feite bestaat er geen waarheid, de waarheid is dat wat het dichtst ligt bij de perceptie van alle mensen die een bepaalde gebeurtenis hebben meegemaakt of zien gebeuren. Zelfs nu nog ziet patricia onze tijd samen op een andere manier als dat ik het zie. En de waarheid, die ligt ergens in het midden.
De ironie in dit alles is dat je als individu maar 1 conclusie kunt trekken: de enige zekerheid in het leven is de dood, al het andere is relatief en onderhevig aan veranderingen en variabele factoren. Problemen bestaan om er een oplossing voor te bedenken. Net zoals de dood het eindpunt is van het leven. Nu maar hopen dat dit eindpunt voor menig mens onder ons ver weg in de toekomst ligt, want tenslotte leef je maar 1 keer dus geniet ervan!
Mensen, ik wens ieder een heel fijn weekend toe!
Een dikke knuffel van Halbe!
donderdag 31 december 2009
2009 - Een veelbewogen jaar
Het jaar 2009 loopt op zijn einde. Het jaar waarin ik een kwart eeuw oud ben geworden, terwijl ik voor mijn gevoel al vele jaren ouder ben dan 25.
Mijn jaar begon niet al te positief. December 2008 was voor mij een lange lange héle lange maand. Ik herinner het mij als de dag van gisteren, dat gevoel van verloren te zijn. Anderhalf uur kapot van verdriet in de kantine van mijn stage. Maar na tranen komt de kracht. Zelfs toen ik halsoverkop bij mijn zus uit huis ging en op kamers ging wonen had ik de drang om er wat moois van te maken en dat is mij gelukt!
Mijn stage stond toen even op een wankel evenwicht...in januari had ik mij op een dag ziek gemeld. Ik had mijzelf overgewerkt...ondertussen had ik namelijk ook een bijbaan bij het Albert Heijn en daar maakte ik toch best wel veel uren. Ik heb toen 2 maanden achter elkaar weken gemaakt dat ik 32 uur op mijn stage werkte en daarnaast nog 16 uur bij de AH. Tenzij het een koopzondag was...dan werkte ik 13 dagen achter elkaar. Als je dat 3 maanden lang doet, dan vind je lichaam dat niet zo prettig vreemd he...Dus op een ochtend werd ik wakker met rugpijn en kapotte enkels. Ze hadden er opzich wel begrip voor, maar niet voor het feit dat ik mijn lichaam kapot werkte bij de AH terwijl ik nog mijn verantwoordelijkheden had op mijn stage oeps....
En toen ik op een zekere dag in januari ook nog eens niet kwam opdagen had ik het toch weer erg bont gemaakt op mijn stage...Ik werd wakker met een hoofd vol chaos en ik wist dat ik niet optimaal zou kunnen functioneren die dag. Dus ik bleef liggen en liggen....totdat ik werd opgebeld door mijn stage. "Halbe, ik had jou vanmorgen verwacht op de werkvloer. Is er iets aan de hand?" "Oh nee hoor, ik ben door mijn wekker geslapen! Ik kom gelijk jullie richting op". Op mijn stage aangekomen had ik direct een heftig gesprek met mijn twee stagebegeleiders.
2 maanden later kreeg ik een beangstigende boodschap. Ik moest mijzelf gaan bewijzen dat ik echt een analist kon worden, want mijn stagebegeleiders merkten amper vooruitgang in mij. Het was maart dat ik dat te horen kreeg, dus in principe had ik nog 4 hele maanden. Maar in die 4 maanden moest ik wel gaan afstuderen en dat was toch andere koek. Even leek het erop dat ik de handdoek in de ring zou gooien. Ik had zelfs gekeken op het internet naar een universitaire studie. Mijn gedachten waren "als zij mijn inzet niet kunnen waarderen, dan hoeft het voor mij ook niet. Dan ga ik wel biologie of biomedische wetenschappen studeren aan de VU of het UVA".
Al met al heb ik het beste gemaakt van alles, ook dankzij 2 hele lieve stagebegeleiders die echt hun best hebben gedaan voor mij. En ook alle mensen om mij heen, iedereen die mij het afgelopen jaar op wat voor manier dan ook heeft gesteunt: BEDANKT!
Het heeft uiteindelijk geleidt tot het behalen van mijn diploma in juni. Mijn diplomauitreiking was mijn dag! Niet alleen was mijn moeder aanwezig op die dag, het was voor mij erkenning van 2 hele lange jaren keihard werken, ook op persoonlijk vlak met de nodige tegenslagen die ik moest verwerken.
Ik begon daarna met werken bij Crucell, in de biotechnologie. Mijn mams was maar een maand hier in NL en na die maand ging zij weer terug. Het afscheid viel toch erg tegen...maar het leven gaat door, dus uiteindelijk heb ik mijzelf erbij neergelegd en vreemd genoeg had ik er toen erg snel vrede mee. Toen ik mijn eigen woning had, merkte ik het gemis van mijn vader...ook toen was het een kwestie van een paar traantjes laten vallen en daarna doorgaan. Je moet er zelf het beste van maken! Ik heb de nodige steun gehad van de mensen om mij heen en mijn verhuizing had ik niet kunnen redden zonder Maarten, Jhon, de vriend van mij nicht en mijn oom en tante. Allemaal: BEDANKT voor jullie hulp!
Ik had mijn plekje gevonden bij Crucell, helaas was dat gevoel niet wederzijds. Toegegeven, ik had al een vermoeden dat ik niet op mijn plek zat op de afdeling waar ik kwam te werken. Maar ik heb een "can do"-werkmentaliteit. Jammer alleen dat ik uiteindelijk toch ruzie heb gekregen met mijn trainer en dat het van daaruit verder een negatief spoor naar beneden bracht. Ik weet zeker dat als ik een tweede kans had gekregen, dat ik mijzelf kon bewijzen. Maar zij hadden het gevoel dat er al teveel vertrouwen verloren is gegaan, dus exit Halbe.
Dat was pijnlijk en een hele harde klap in mijn gezicht. Vooral je zelfvertrouwen komt op zo'n moment in gevaar, ook omdat ik een week later de diagnose ADHD te horen kreeg....Tja, dat verklaart een groot gedeelte van de chaos in mijn hoofd. En juist door die chaos heb ik enkele hele domme fouten gemaakt, dat geef ik toe.
Heel toevallig werd ik opgebeld door een uitzendbureau, op de dag dat ik de ontbindingsovereenkomst had getekend bij Crucell. Zij zochten per direct analisten voor een project bij het NVI, het Nederlands Vaccin Instituut. Het ging om een project met de mexicaanse griep. Het eerste wat ik dacht was "ho...ik heb net een baan verprutst en dat staat al niet mooi op je cv. Is dit wel verstandig?". Toch klonk het werk mij wel leuk en niet al te moeilijk, dus ik had zoiets van "wat heb ik te verliezen?"
Ik denk dat het één van de beste keuzes is die ik het afgelopen jaar heb gemaakt. Toegegeven, het werk was niet al te ingewikkeld. Maar het was wel een prachtige ervaring die ik zeker niet had willen missen. Ik werkte toch mee in een wetenschappelijk onderzoek en voor mij is dat een prachtervaring die ik zeker ga meenemen naar de toekomst. Het biedt voor mij inzichten, want ik merkte gelijk het verschil hoe bij het NVI werd gewerkt en bij het NIOZ. Daarnaast was het ook goed voor mijn zelfvertrouwen. Ik heb kunnen bewijzen naar mijzelf dat ik zeker geschikt ben om te werken in het laboratorium! Crucell was een misstap, maar wel één waarvan ik een hoop heb geleerd.
Het heeft vervolgens de deur geopent naar mijn nieuwe baan bij het RIVM. Vroeger was het NVI een onderdeel van het RIVM (rijkinstituut voor volksgezondheid en milieu, voor de leken onder ons ;)). Echter heeft het NVI een productieafdeling dat dus winst maakt. En winst maken gaat niet samen met een overheidsinstantie, dus is er van het NVI een aparte organisatie gemaakt, dat parallel loopt met het RIVM.
Ik heb mijn sporen verdiend bij het NVI en nu ga ik een nieuw spoor in bij het RIVM. Nog steeds voel ik de blijheid met deze baan! Het belangrijkste voor mij is dat ik extra begeleiding kan krijgen i.v.m. mijn ADHD en dat is een hele rustgevende gedachte. Het belangrijkste is echter dat ik nog beter weet waar mijn valkuilen zich bevinden. Ik moet goed letten dat ik mijzelf niet voorbijloopt, want ik realiseer me heel goed dat als ik deze baan verprutst, dat ik een heel slecht toekomstperspectief heb in de wetenschap.
2010 komt eraan! 2009 is voorbij, een veelbewogen jaar waarin een hoop is gebeurd. Behalve op het gebied van relaties haha.....een hoop blauwtjes gelopen maar ach, toch heb ik het wel gewaagd om het nummer te vragen van enkele charmante jongedames en nog gekregen ook! Jammer alleen dat ze daarna niet meer terugsmsen *zucht* vrouwen....
Ach, ik zie het voorlopig wel. Ik heb een date gehad en zij is zeker weten erg leuk! Maar ik heb geleerd om objectief te blijven dus ik zie wel hoe dit gaat aflopen...tot dit tijd geniet van mijn eigen leven!
Mensen, ik wil ieder persoon een voorspoedig, liefdevol, gezond en vreugdevol 2010 toewensen! Dat het een mooi jaar mag worden!
Een hele dikke knuffel van Halbe!
Mijn jaar begon niet al te positief. December 2008 was voor mij een lange lange héle lange maand. Ik herinner het mij als de dag van gisteren, dat gevoel van verloren te zijn. Anderhalf uur kapot van verdriet in de kantine van mijn stage. Maar na tranen komt de kracht. Zelfs toen ik halsoverkop bij mijn zus uit huis ging en op kamers ging wonen had ik de drang om er wat moois van te maken en dat is mij gelukt!
Mijn stage stond toen even op een wankel evenwicht...in januari had ik mij op een dag ziek gemeld. Ik had mijzelf overgewerkt...ondertussen had ik namelijk ook een bijbaan bij het Albert Heijn en daar maakte ik toch best wel veel uren. Ik heb toen 2 maanden achter elkaar weken gemaakt dat ik 32 uur op mijn stage werkte en daarnaast nog 16 uur bij de AH. Tenzij het een koopzondag was...dan werkte ik 13 dagen achter elkaar. Als je dat 3 maanden lang doet, dan vind je lichaam dat niet zo prettig vreemd he...Dus op een ochtend werd ik wakker met rugpijn en kapotte enkels. Ze hadden er opzich wel begrip voor, maar niet voor het feit dat ik mijn lichaam kapot werkte bij de AH terwijl ik nog mijn verantwoordelijkheden had op mijn stage oeps....
En toen ik op een zekere dag in januari ook nog eens niet kwam opdagen had ik het toch weer erg bont gemaakt op mijn stage...Ik werd wakker met een hoofd vol chaos en ik wist dat ik niet optimaal zou kunnen functioneren die dag. Dus ik bleef liggen en liggen....totdat ik werd opgebeld door mijn stage. "Halbe, ik had jou vanmorgen verwacht op de werkvloer. Is er iets aan de hand?" "Oh nee hoor, ik ben door mijn wekker geslapen! Ik kom gelijk jullie richting op". Op mijn stage aangekomen had ik direct een heftig gesprek met mijn twee stagebegeleiders.
2 maanden later kreeg ik een beangstigende boodschap. Ik moest mijzelf gaan bewijzen dat ik echt een analist kon worden, want mijn stagebegeleiders merkten amper vooruitgang in mij. Het was maart dat ik dat te horen kreeg, dus in principe had ik nog 4 hele maanden. Maar in die 4 maanden moest ik wel gaan afstuderen en dat was toch andere koek. Even leek het erop dat ik de handdoek in de ring zou gooien. Ik had zelfs gekeken op het internet naar een universitaire studie. Mijn gedachten waren "als zij mijn inzet niet kunnen waarderen, dan hoeft het voor mij ook niet. Dan ga ik wel biologie of biomedische wetenschappen studeren aan de VU of het UVA".
Al met al heb ik het beste gemaakt van alles, ook dankzij 2 hele lieve stagebegeleiders die echt hun best hebben gedaan voor mij. En ook alle mensen om mij heen, iedereen die mij het afgelopen jaar op wat voor manier dan ook heeft gesteunt: BEDANKT!
Het heeft uiteindelijk geleidt tot het behalen van mijn diploma in juni. Mijn diplomauitreiking was mijn dag! Niet alleen was mijn moeder aanwezig op die dag, het was voor mij erkenning van 2 hele lange jaren keihard werken, ook op persoonlijk vlak met de nodige tegenslagen die ik moest verwerken.
Ik begon daarna met werken bij Crucell, in de biotechnologie. Mijn mams was maar een maand hier in NL en na die maand ging zij weer terug. Het afscheid viel toch erg tegen...maar het leven gaat door, dus uiteindelijk heb ik mijzelf erbij neergelegd en vreemd genoeg had ik er toen erg snel vrede mee. Toen ik mijn eigen woning had, merkte ik het gemis van mijn vader...ook toen was het een kwestie van een paar traantjes laten vallen en daarna doorgaan. Je moet er zelf het beste van maken! Ik heb de nodige steun gehad van de mensen om mij heen en mijn verhuizing had ik niet kunnen redden zonder Maarten, Jhon, de vriend van mij nicht en mijn oom en tante. Allemaal: BEDANKT voor jullie hulp!
Ik had mijn plekje gevonden bij Crucell, helaas was dat gevoel niet wederzijds. Toegegeven, ik had al een vermoeden dat ik niet op mijn plek zat op de afdeling waar ik kwam te werken. Maar ik heb een "can do"-werkmentaliteit. Jammer alleen dat ik uiteindelijk toch ruzie heb gekregen met mijn trainer en dat het van daaruit verder een negatief spoor naar beneden bracht. Ik weet zeker dat als ik een tweede kans had gekregen, dat ik mijzelf kon bewijzen. Maar zij hadden het gevoel dat er al teveel vertrouwen verloren is gegaan, dus exit Halbe.
Dat was pijnlijk en een hele harde klap in mijn gezicht. Vooral je zelfvertrouwen komt op zo'n moment in gevaar, ook omdat ik een week later de diagnose ADHD te horen kreeg....Tja, dat verklaart een groot gedeelte van de chaos in mijn hoofd. En juist door die chaos heb ik enkele hele domme fouten gemaakt, dat geef ik toe.
Heel toevallig werd ik opgebeld door een uitzendbureau, op de dag dat ik de ontbindingsovereenkomst had getekend bij Crucell. Zij zochten per direct analisten voor een project bij het NVI, het Nederlands Vaccin Instituut. Het ging om een project met de mexicaanse griep. Het eerste wat ik dacht was "ho...ik heb net een baan verprutst en dat staat al niet mooi op je cv. Is dit wel verstandig?". Toch klonk het werk mij wel leuk en niet al te moeilijk, dus ik had zoiets van "wat heb ik te verliezen?"
Ik denk dat het één van de beste keuzes is die ik het afgelopen jaar heb gemaakt. Toegegeven, het werk was niet al te ingewikkeld. Maar het was wel een prachtige ervaring die ik zeker niet had willen missen. Ik werkte toch mee in een wetenschappelijk onderzoek en voor mij is dat een prachtervaring die ik zeker ga meenemen naar de toekomst. Het biedt voor mij inzichten, want ik merkte gelijk het verschil hoe bij het NVI werd gewerkt en bij het NIOZ. Daarnaast was het ook goed voor mijn zelfvertrouwen. Ik heb kunnen bewijzen naar mijzelf dat ik zeker geschikt ben om te werken in het laboratorium! Crucell was een misstap, maar wel één waarvan ik een hoop heb geleerd.
Het heeft vervolgens de deur geopent naar mijn nieuwe baan bij het RIVM. Vroeger was het NVI een onderdeel van het RIVM (rijkinstituut voor volksgezondheid en milieu, voor de leken onder ons ;)). Echter heeft het NVI een productieafdeling dat dus winst maakt. En winst maken gaat niet samen met een overheidsinstantie, dus is er van het NVI een aparte organisatie gemaakt, dat parallel loopt met het RIVM.
Ik heb mijn sporen verdiend bij het NVI en nu ga ik een nieuw spoor in bij het RIVM. Nog steeds voel ik de blijheid met deze baan! Het belangrijkste voor mij is dat ik extra begeleiding kan krijgen i.v.m. mijn ADHD en dat is een hele rustgevende gedachte. Het belangrijkste is echter dat ik nog beter weet waar mijn valkuilen zich bevinden. Ik moet goed letten dat ik mijzelf niet voorbijloopt, want ik realiseer me heel goed dat als ik deze baan verprutst, dat ik een heel slecht toekomstperspectief heb in de wetenschap.
2010 komt eraan! 2009 is voorbij, een veelbewogen jaar waarin een hoop is gebeurd. Behalve op het gebied van relaties haha.....een hoop blauwtjes gelopen maar ach, toch heb ik het wel gewaagd om het nummer te vragen van enkele charmante jongedames en nog gekregen ook! Jammer alleen dat ze daarna niet meer terugsmsen *zucht* vrouwen....
Ach, ik zie het voorlopig wel. Ik heb een date gehad en zij is zeker weten erg leuk! Maar ik heb geleerd om objectief te blijven dus ik zie wel hoe dit gaat aflopen...tot dit tijd geniet van mijn eigen leven!
Mensen, ik wil ieder persoon een voorspoedig, liefdevol, gezond en vreugdevol 2010 toewensen! Dat het een mooi jaar mag worden!
Een hele dikke knuffel van Halbe!
zaterdag 13 september 2008
Gebroken liefde
Liefde… tot de dag van vandaag blijf ik mij erover verbazen. Hoeveel je van iemand kan houden, terwijl je weet dat de relatie geen inhoud meer heeft. Hoe de slechte momenten de goede momenten overschaduwen. Hoeveel pijn het hart doet op het moment dat je bij die persoon wil zijn, maar weet dat het bij het geringste ruzie ontstaat.
Wat zou ik het fijn vinden als liefde net zo makkelijk was als exacte vakken. Sommige mensen vinden mijn vakgebied moeilijk, maar ik vind het makkelijk. Hoe fijn zou het zijn als ik mij net zo makkelijk in een relatie kon vinden als dat ik biochemische processen binnen cellen snap?
Wijsheid… als ik een wens kon doen zou ik wensen om meer wijsheid zodat ik goede keuzes kan maken. Goede keuzes op momenten die het erom doen. Wijsheid is in mijn ogen het moeilijkst te verkrijgen in de hele wereld. Liefde krijg je van de mensen die om je geven, geld kan je verdienen en kennis verkrijg je van alles om je heen, maar wijsheid is iets wat je niet zomaar kan vergaren. Je moet openstaan voor alles om je heen en je gedachten een andere wereld laten doorzweven. Hoe vaak doe ik dat wel niet en hoe vaak schiet ik toch tekort in mijn wijsheid?
Het is frustrerend en ik wordt zo boos om mijn tekortkomingen. Hoe graag ik ook een god zou willen vervloeken voor mijn tekort aan wijsheid, de énige persoon die schuldig is ben ik zelf. Dat is de ironie van het leven, dat is de ironie van mijn eigen leven. En toch ga ik gewoon door, met een glimlach en een traan, want dat is wat het leven inhoudt. Het leven is iets moois, hoe pijnlijk sommige dagen ook zijn. Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd, maar iemand die geen verdriet heeft om een verlies heeft in mijn ogen nooit geleefd.
Ik hou van je mijn liefste en ik zal altijd van je blijven houden. Mijn gevoelens voor jou zullen nooit verdwijnen. Het spijt me dat het zo gelopen is.
Wat zou ik het fijn vinden als liefde net zo makkelijk was als exacte vakken. Sommige mensen vinden mijn vakgebied moeilijk, maar ik vind het makkelijk. Hoe fijn zou het zijn als ik mij net zo makkelijk in een relatie kon vinden als dat ik biochemische processen binnen cellen snap?
Wijsheid… als ik een wens kon doen zou ik wensen om meer wijsheid zodat ik goede keuzes kan maken. Goede keuzes op momenten die het erom doen. Wijsheid is in mijn ogen het moeilijkst te verkrijgen in de hele wereld. Liefde krijg je van de mensen die om je geven, geld kan je verdienen en kennis verkrijg je van alles om je heen, maar wijsheid is iets wat je niet zomaar kan vergaren. Je moet openstaan voor alles om je heen en je gedachten een andere wereld laten doorzweven. Hoe vaak doe ik dat wel niet en hoe vaak schiet ik toch tekort in mijn wijsheid?
Het is frustrerend en ik wordt zo boos om mijn tekortkomingen. Hoe graag ik ook een god zou willen vervloeken voor mijn tekort aan wijsheid, de énige persoon die schuldig is ben ik zelf. Dat is de ironie van het leven, dat is de ironie van mijn eigen leven. En toch ga ik gewoon door, met een glimlach en een traan, want dat is wat het leven inhoudt. Het leven is iets moois, hoe pijnlijk sommige dagen ook zijn. Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd, maar iemand die geen verdriet heeft om een verlies heeft in mijn ogen nooit geleefd.
Ik hou van je mijn liefste en ik zal altijd van je blijven houden. Mijn gevoelens voor jou zullen nooit verdwijnen. Het spijt me dat het zo gelopen is.
Abonneren op:
Posts (Atom)