Bestaansrecht?

Heb je weleens het gevoel gehad dat je geen bestaansrecht had? Dat alles wat jouw leven maakte, jou werd afgenomen? Dat alle keuzes, gemaakt met de volste wijsheid van het moment, hebben geleid tot het uiteenvallen van het leven dat je ooit had? Dat het verleden mooi was, het heden een hel en de toekomst niet bestaat?

Ik ga nu door deze fase heen. Voor het eerst sinds jaren voel ik mij depressief en vervloek ik mijn leven.
Het is een rare en enge gewaarwording, om die leegte te voelen van eenzaamheid, niet wetende wat wijsheid is, welke keuzes de verstandigste zijn. Het moeilijkste vind ik nog het hebben van hoop. Ik weet dat hoop hetgeen was wat mij vroeger staande had gehouden; hoop dat alle ellende tijdelijk was en dat er betere tijden op komst waren. Die waren er gelukkig ook gekomen; de afgelopen jaren ben ik intens gelukkig geweest met alles wat ik had bereikt. Ik denk dat er weinig mensen zijn die met de tegenslagen die ik heb gehad, in staat zouden zijn geweest om het pad te bewandelen dat ik heb bewandeld.

Maar nu ben ik aan het einde van het pad gekomen. Ik sta met mijn rug tegen de muur, afhankelijk van alle sociale voorzieningen in mijn levensonderhoud. Begrijp mij niet verkeerd, ik mag mijzelf gelukkig prijzen dat ik in een modern land als Nederland woon. Dat ik überhaupt de mogelijkheid heb om gebruik te kunnen maken van sociale voorzieningen die collectief in stand worden gehouden.
Het is die leegte van mijn leven dat het allemaal erg deprimerend maakt. Het is eigenlijk heel bizar, de realisatie dat ik smacht naar sleur; om elke dag hetzelfde werk te doen en van half 9 tot 5 arbeid te verrichten, om 6 uur thuis te komen en te gaan eten, 's avonds gezelligheid met Cynthia en om 11 uur naar bed, zodat de volgende dag om half 7 mijn wekker gaat en een nieuwe dag aanbreekt.

Er zijn verschillende gedachten die nu door mijn hoofd gaan. Het eerste waaraan ik moet denken is een artikel van de Quest waarin stond dat bepaalde hersenen optimaler functioneren onder omstandigheden die gelijkstaan aan die van sleur; terwijl andere hersenen juist minder optimaal functioneren.
Persoonlijk denk ik dat ik na een paar weken al helemaal gestoord zou worden van de sleur en dat ik op zoek zou gaan naar ander werk. En toch zou ik mijn huidige leven opgeven voor een leven vol sleur.
De andere gedachte is een quote van de deense existentiefilosoof Soren Kierkegaard uit zijn werk Het begrip angst, pagina 46-47, nederlands vertaald door J. Sperna Weiland.

De onschuld is onwetendheid. In de onschuld is de mens niet bepaald als geest, maar psychisch bepaald in onmiddelijke eenheid met zijn natuurlijkheid. [...]
In deze toestand is er vrede en rust; maar tegelijk is er iets anders: het is geen onvrede en geen strijd, want er niets om mee te strijden. Wat is het dan? Het niets. Maar welke werking heeft het niets? Het baart angst. De diepste geheimenis van de onschuld, is dat ze tegelijkertijd angst is. Dromend projecteert de geest zijn eigen werkelijkheid. Die werkelijkheid is niets, maar dat niets ziet de onschuld bestendig buiten zich.

'Het niets zou gepaard gaan met angst'; ik denk dat er een grond van waarheid aanwezig is in deze woorden. Ik voel mij onrustig, gefrustreerd, verdrietig over de gevolgen van de keuzes die ik heb gemaakt. Ik weet dat ik de beste keuzes heb gemaakt, uit de slechtste van alle keuzes. Maar ik had nooit gedacht dat ik in een dergelijk zwart gat zou vallen als hetgeen ik mij nu in bevind.
Ik heb gemerkt dat het bevatten van mijn huidige situatie het moeilijkste is van alles. Accepteren dat mijn leven een hel is; het loslaten van mijn hoop. Rationeel kan ik het bevatten; maar mijn emoties hebben een grens bereikt. De enige vraag die ik mijzelf nu nog kan stellen is de volgende: Hoe kan een persoon bestandsrecht hebben, ervaren in de psychologische zin van het woord, als het individu het gevoel heeft dat het geen plek heeft in de maatschappij?

Ik denk dat ik mijn plek in de maatschappij moet herdefiniëren; dat ik moet accepteren dat wij leven in een tijdperk waarin fundamentele veranderingen plaatsvinden in onze maatschappij, waarin het individu ondergeschikt wordt aan de grillen van onze maatschappij.
Wat mij persoonlijk raakt is de gedachte dat het mij altijd was gelukt om het pad te volgen dat ik zelf koos; ik was zelf heer en meester van mijn leven. Dat gevoel is weg; met het verdwijnen van dit gevoel heb ik het gevoel in een existentiële crisis te verkeren. Hah, ironie ten top! De maatschappij heeft een crisis; dus het individu ervaart eveneens een crisis.
Wat gaat mijn leven mij brengen? Ik weet het niet...en ik vind het eng, heel eng. Het maakt mij onrustig en het creëert angst. Angst dat ik op een plek ga komen waar ik niet wil zijn; angst dat mij de mogelijkheid wordt ontnomen om zelf mijn pad te creëren, angst voor het onbekende.
En mijn bestaansrecht? Die krijg ik van alle mensen om mij heen, mijn familie en mijn vrienden en bovenal van Cynthia.

Mijn vrienden, ik wens jullie een hele fijne avond!
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe!

Memento mori - Vergankelijkheid van het leven

Op het moment van schrijven bevind ik mij op een emotioneel dieptepunt. Niet dat ik depressief ben, integendeel, het zijn dagen als vandaag waardoor ik het leven op een intense manier ervaar, dat ik het leven op allerlei diverse facetten leer mee te maken. Ik ben emotioneel uitgeput, dat is een ding dat zeker is en ik voel de pijn van verlies in de diepte krochten van mijn ziel, terwijl de persoon die heen is gegaan eigenlijk niet eens bijster dicht bij mij stond.

De telefoon ging 's morgens vroeg, toen wij beiden (mijn vriendin Cynthia en ik) nog in bed lagen. Cynthia's tante C had gebeld, haar man R was zojuist overleden in het ziekenhuis. Cynthia kon hem haar hele leven, dus de schok was voor haar des te groter, even werd zij overweldigd door alle emoties. Na haar tot rust te hebben gemaand, gingen we eerst een poging doen om tot rust te komen. Eerst even snel douchen om wakker te worden en daarna nog snel een hapje eten, want het zou weleens heel laat kunnen worden.
Uiteindelijk aangekomen in het ziekenhuis werden we geconfronteerd met het zielloos lichaam van R. Het is een onbeschrijvelijk gevoel wat je op dat moment ervaart. Eigenlijk gingen mijn zorgen voornamelijk uit naar C, want zij heeft alles meegemaakt en zij stond opeens alleen voor alles, omdat iedereen (behalve wij) op vakantie was. Weliswaar in het land, maar dan nog zou het anderhalf uur duren voordat iedereen terug in Den Haag was.

Daar waren we dan, in het ziekenhuis, in een beladen situatie waarin iedereen nog vol emoties was. Langzaam maar zeker druppelden de familieleden binnen en werd iedereen geconfronteerd met het bericht dat de wereld was ingegaan, R was niet meer.
Ik beschouw mijzelf nog als een soort buitenstaander van de familie. Ik vind niet dat ik het recht heb om keihard te stellen dat ik nu al bij de familie hoor, ook al heb ik een relatie met Cynthia en ook al is er sprake van wederzijdse gevoelens van acceptatie en weet ik dat kwa gevoel binnen de familie al ben geaccepteerd als een soort familielid zijnde. Een dag als vandaag is als het ware een soort test voor mij. Niet dat ik handelde alleen maar met de gedachte om dichter bij Cynthia's familie te kunnen komen, nee ik handelde uit onbaatzuchtigheid, uit steun en uit de wetenschap dat ik weet hoe diep het gevoel van verlies kan gaan. Natuurlijk ervaart iedereen het leven op diens individuele manier, maar dat betekent niet dat ik geen begrip kan hebben voor hoe iemand zich in een dergelijke situatie zich voelt, wat voor leegte er ontstaat bij zo een enorm ingrijpende gebeurtenis.

Uiteindelijk begonnen ook bij mij de tranen te stromen, zomaar uit het niets. We waren allang thuis in het huis van C om alle zaken m.b.t. de uitvaart te regelen. Al hoewel ik wel enkele keren een krop in mijn keel kreeg bij het lezen van de verschillende gedichten die boven een rouwkaart staan. Het enige waar ik aan kon denken was 'stel dat ik zou heengaan, of dat iemand van mijn eigen naaste familie komt te overlijden, wat een enorm verdriet zal dat teweegbrengen'.
Eigenlijk is dat een hele rare gedachte, want tegelijk met die gedachte wordt je geconfronteerd met de eindigheid van het leven, er was één term die daarna constant door mijn hoofd zweefde:memento mori - de vergankelijkheid van het leven. Wij gaan allemaal dood, geen enkel levend wezen kan ontsnappen aan het sluitend einde van de rit des levens. Het is best wel bitter om dit te realiseren, dat alles wat wij doen niks zal uitmaken, want ooit is het onze tijd om te gaan. En toch weigeren wij dit te accepteren, of althans, wij weigeren ons allemaal neer te leggen bij het feit dat wij allemaal eens zullen heengaan. Het moment dat je je als individu het handelen laat beperken door deze kennis, is het moment dat het nihilisme zijn intrede doet, dat het leven geen enkele meerwaarde weer heeft.

En dat mijn vrienden is een waarlijk gevaarlijke gedachte. Want iemand die zichzelf dood waant, zal geen waarde hechten aan het leven en is zelfs beter af dood dan levend, dan is het leven voor de persoon in kwestie een ware lijdensweg. En het is op dit punt dat religie en het geloof ons houvast kan bieden, wij willen niet accepteren dat wij leven om te eindigen in het niets, wij willen en kunnen als mensen niet accepteren dat de ziel een substantie is dat mogelijkerwijze een fantast is, een fenomeen dat wij zelf hebben bedacht als een verwezenlijking van het leven dat onlosmakelijk verbonden is met ons zintuigelijk lichaam.
En waarom niet? Ignorance is bliss, het kan de pijn verzachten als je durft te geloven in bovenzintuigelijke fenomenen. En is dat alleen niet de moeite waard om in te geloven als nabestaande zijnde?

Mijn vrienden, dank voor het lezen van deze persoonlijke blog. Mijn hoofd krijgt momenteel geen rust, hoe hard ik ook mijn best doe. En hopelijk vind ik nu de rust waar ik op het moment bijzonder naar verlang, door al mijn gedachten, mijn gevoelens en mijn verdriet op digitaal papier te zetten.
Een hele dikke knuffel van Halbe, jullie semi-filosoof.

Het leven gaat door - De pijn blijft

Er zijn dagen in het leven dat ik mij afvraag: "wat is de zin van het leven?" Dat zijn de dagen dat ik moeite heb met genieten van de geneugten die het leven biedt, dat ik lach terwijl diep in mij een intens lijden zich voordoet. Want hoe mooi het leven ook kan zijn, de pijn zal altijd blijven...

Sinds een week ligt mijn gevoel behoorlijk overhoop, diverse contradictoire gedachten beheersen mij. Zoals de meeste mensen probeer ik een uitlaatklep te vinden voor mijn verdriet om vervolgens door te gaan. Maar helaas hebben niet de meeste mensen de ervaringen meegemaakt die ik heb meegemaakt en dat maakt de vergelijking tussen mij en mijn medemens er een als de vergelijking tussen appels met peren.
Het is een vreemde gewaarwording om dit gevoel opnieuw te ervaren, omdat ik het gevoel had herboren te zijn na de intensiteit aan ervaringen die ik de afgelopen jaren heb meegemaakt en dat ik het gevoel had al deze ervaringen te hebben afgesloten met de jaarwisseling van 2010.

Toch is er wel een groot verschil, vorig jaar werd ik overweldigd door deze emoties. Soms maakt het mij bang, soms frustreerde het mij en soms wilde ik gewoon dat alles eindigde. Nu confronteer ik het met geheven hoofd, accepteer ik mijn verdriet en mijn intens lijden en ga ik door met alles!
Dat neemt niet weg dat sommige dagen nog steeds langer en zwaarder aanvoelen dan anders en dat dat gevoel diep binnen, die innerlijke wens dat mijn leven anders zou zijn geweest dan het nu is nog steeds aanwezig is. Ik denk dat dat een goed doel is voor mij aan te werken, accepteren dat mijn dromen van hoe mijn leven er nu uit zal zien nooit waarheid zal kunnen worden - althans in deze tijdsperiode. Misschien dat als ik hard werk dat het leven mij gegund is om mijn dromen alsnog te laten uitkomen - in de toekomst.

De pijn blijft - dat heb ik nu ontdekt. Ongeacht hoe het leven is en hoe mooi het leven jou toelacht, als je dromen en wensen hebt gehad en deze zijn voor jouw ogen weggerukt en verdwenen met de noorderzon, dan laat dit een diep gat achter in je hart. En dat gat zal altijd leeg blijven, hoe goed je ook je best doet om deze te vullen. Ik denk dat er mensen zijn die hun hele leven op zoek zijn naar een invulling van dit gat en ik weet dat ik één van deze mensen zal kunnen worden. Ware het niet dat ik heb ingezien dat het enige dat dit gat zal kunnen vullen is acceptatie van het heden en het bijstellen van deze dromen en wensen naar een realistisch perspectief en hiernaartoe werken.

Fantasie is erg leuk en het kan het lijden verzachten, maar realiteit is hetgeen waarin wij leven. Durf deze fantasie los te laten en toe werken naar de vervulling van de bijgestelde dromen en wensen of leef de rest van je leven in een waas van dat wat het leven had kunnen zijn, want de pijn...zal altijd blijven

Het litteken op mijn ziel

Een blog gewijd aan het litteken op mijn ziel

Bewustwording - bewustwording van het heden. Weten dat mijn leven is zoals het is en dat de toekomst zoals ik deze voorzag nooit waarheid zal worden. Accepteren dat dit zo is en dat ik zelf hard moet werken om zo dicht mogelijk bij dit beeld te kunnen komen.

Pijn - intense pijn van de leegte in mijn hart - een leegte dat met moeite wordt gevuld. Een leegte dat een intens lijden met zich meebrengt. Een intens lijden dat tot in de diepste krochten van mijn ziel voelbaar is - een intens lijden dat mij laat ervaren wat de essentie is van het leven.

Eenzaamheid - eenzaam voelen terwijl ik wordt omringd door de mensen die een plek in mijn hart hebben. Eenzaamheid dat wordt gevoed door de leegte in mijn hart en het lijden van mijn ziel.

Verdriet - de tranen blijven komen, hoe hard ik ook mijn best doe om deze in te houden. Maar het is juist door deze emotionele ontlading dat ik weer een stapje dichter ben om de leegte in mijn hart te vullen met de warmte en liefde van de mensen om mij heen.

Verbitterd - verbitterd door het feit dat ik het leven door mijn strot gedouwd kreeg. Verbitterd door hetgeen mij moest overkomen - door het intens lijden dat mij nooit bespaard werd. Verbitterd dat de verschillende pogingen die ik deed om mijn toekomst te vormen naar hetgeen ik wilde werd verscheurd in het moment dat ik voor mijzelf moest kiezen.

Accepteren - accepteren dat mijn leven is zoals het is. Accepteren dat het verleden nooit zal veranderen, hoe hard ik ook mijn best doe. Dat het heden een reflectie is van mijn verleden en dat ik mijn verleden moest loslaten, hoe eng het ook is.

Zoeken naar geluk - hopen dat ik ooit mijn geluk zal vinden, wetend dat het een oneindige zoektocht is. Dat de ironie van het leven is dat echt geluk nooit zal kunnen worden verkregen. Dat wij alleen een vorm van geluk kunnen vinden in onszelf, maar dat het pad naar innerlijke geluk wordt gevormd door het leven om ons heen.

I'll will try to a-fix you - hopen dat ik verder kan gaan op het pad des levens dat ik dusver voor mijzelf hebt gevormd. En tegelijkertijd bewust ben van het feit dat hoop niet bestaat, dat ik zelf de architect ben van mijn leven.

Mensen, ik wens ieder een hele fijne dag toe! Morgen begint een nieuwe week met nieuwe kansen, laat deze niet lopen want voor je het weet leef je met de spijt dat je nooit die ene kans hebt gegrepen.
Een dikke knuffel van Halbe!

Een duik in de menselijke psyche - Intense verdriet

Nummertje twee van mijn duik in de menselijke psyche - of moet ik zeggen die van mijzelf. Het begin was vrij simpel, het ging vooral om mijn frustraties rondom het onderwerp "liefde" en wat een goede manier is om ermee om te gaan.

Maar naarmate het gesprek vorderde ging het terug richting het verleden, dat wat voor mij zo moeilijk is om los te laten. Hoe zeer verlang ik nu wel niet naar iemand om bij uit te kunnen huilen wanneer ik verdrietig ben, om te kunnen knuffelen wanneer ik vrolijk ben, om samen mee te kunnen lachen in blijdschap.
Ook het onderwerp "Patricia" kwam weer ter sprake, hetzij nu vooral in objectieve manier. Ik had het gevoel dat ik mijzelf had "verblind" voor de situatie waarin wij ons toen bevonden. Mijn psycholoog zei het volgende: ik denk dat je juist héél bewust was van de situatie waarin jij je bevond, maar dat jij het hebt onderschat. Dat jij dacht "dat doe ik wel even", een soort ridder op het witte paard.
Dat was een vrij bijzondere ervaring of om specifieker te zijn, een hele gewaarwording!

Nu heb ik huiswerk gekregen, ik moet een biografie gaan schrijven over mijzelf. Niet specifiek over een onderwerp, maar over alles wat in mijn leven is voorgevallen en wat ik heb onthouden.
Ik ben vandaag gelijk begonnen. Natuurlijk is het niet de bedoeling om een boekwerk te schrijven, maar heb ik specifieke tijden afgesproken hoe lang ik moet schrijven.
Het was eigenlijk best wel makkelijk, totdat de tijd voorbij was...toen kwamen de tranen, het intense verdriet hoe ik deze tijd van vroeger mist.

Wat was het leven toch geweldig toen wij kleine kinderen waren! Onbekommerd kunnen spelen met vriendjes en vriendinnetjes totdat papa of mama naar buiten kwam om te roepen dat je moest eten.
Soms mis ik die tijd, de tijd waarin je zeeën van tijd had, dat je je nog kon vervelen. Nu kan ik me er moeilijk iets bij voorstellen, als "volwassen" persoon heb je allerlei verantwoordelijkheden waaraan je moet voldoen. En doe je dat niet, dan kom je in de problemen in de breedste zin van het woord.

Ik denk dat ik maar één van velen ben die dit gevoel ervaart - het gemis om te kunnen ervaren hoe wij als kinderen leefden. En dit gemis is iets wat wij als mensen moeten accepteren, want dat wat ooit was is verdwenen en komt nooit meer terug - Dwaal niet in het verleden, maar leef in het heden met het zicht op de toekomst!
Hoe waardevol zijn deze woorden niet voor mij en hoe moeilijk is het voor mij om hieraan te houden. Het enige wat mij rest is intense verdriet - het ervaren van de pijn van gemis tot in je diepste botten.

Toch is het niet zo erg om jezelf soms te reflecteren op het verleden. Tenslotte zijn wij de persoon geworden die wij nu zijn door ons verleden - het reeds-zijn-in om Martin Heidegger te quoten.
Mijn mening is dat je soms gerust verdrietig mag zijn over het verleden als dat zo moeilijk is om los te laten. Het is via dit verdriet - deze pijn - dat wij uiteindelijk leren om ons verleden te accepteren zoals het is en misschien zelfs los te laten! Lukt ons dit, dan wacht ons als persoon een glorieuze toekomst want iets wat je loslaat kan je ook weer terugpakken.

Mensen, ik wens ieder een hele fijne dag toe! Het is lekker weer. Ik ga weer op mijn balkon zitten onder het genot van mijn boek over griekse filosofie!
Een dikke knuffel van Halbe!

Het omarmen van verdriet

Het is vreemd hoe snel verdriet kan komen. Althans, hoe zo ervaar ik het. Het ene moment ben ik aan het praten met iemand en het andere moment krijg ik last van een brok in mijn keel. Vooral als het gesprek een wending krijgt die ik niet zo prettig vind. Waarbij ik het gevoel heb dat het gesprek een richting opgaat waarvan ik weet dat het onderwerp voor mij heel gevoelig is.

Vandaag ging het anders. Een collega van mij was aan het springen van blijdschap en kerstliedjes aan het zingen. Zij ging vanavond de kerstboom optuigen. Het deed mij eerst niks, maar al gauw kwamen de herinneringen van vroeger naar boven. Mijn moeder was altijd in de weer rond deze tijd. Ook al was ze ziek, elk jaar werd er een kerstboom opgetuigt. Soms waren alleen mams en ik bezig, terwijl andere jaren paps er ook bij was en dan gingen wij met z'n drieën de kerstboom optuigen.

Even deed het pijn, het besef dat dit alweer een jaar is waarbij het niet mogelijk is. Een jaar waarin een hoop is gebeurd. Een jaar waarbij ik mijzelf heb hervonden in het leven, hoe mijn gedachtengoed over het leven is gematureerd. En toch voelde het bitter aan, want ook dit jaar zal het een kerst worden zonder mijn ouders. Zij daar helemaal in Colombia en ik hier in het "verre" Nederland.
Even kwamen de tranen en voelde ik mijn ogen branden van verdriet. En plotseling deed ik onbewust iets wat ik al tijden niet meer heb gedaan: ik heb mijn verdriet omarmt.

Toen ik nog op school zat, had ik een keer gesproken met een docent van mij. Diezelfde docent die mij vertelde dat ik "een breuk in mijn ziel heb". Zij gaf mij de tip om het verdriet dat ik ervaar niet proberen weg te duwen, maar in plaats daarvan moest ik het omarmen zodat ik het een plek kan geven in mijn hart.
Zij vertelde mij het volgende: "Omarm je verdriet en accepteer het feit dat je verdrietig ben. Laat het rustig over je heen komen en wanneer je het gevoel heb dat het voldoende is geweest zal het vanzelf weggaan. En ga daarna iets voor jezelf doen, je zal merken dat je jezelf veel beter voel daarna."

Hoe bitter ik was toen ik de trein instapte, hoe overdonderd ik was toen ik de trein uitstapte. Het is een gewaarwording die ik al heel lang niet meer heb ervaren.
Ik merk al aan mijzelf dat ik dit jaar zoveel ben gegroeid, dat ik nog nooit zo stabiel ben geweest in een decembermaand als dit jaar. Maar wat mij vanavond overkwam is niet om te omschrijven in woorden. Ik mistte mijn ouders, dat is een feit. Ik voelde ook een lichte vorm van bitterheid in mijn hart. Maar bovenal voelde ik mij gelukkig. Ik heb geaccepteert dat ik verdrietig ben en dat ik mijn ouders mis, maar tegelijk ben ik gelukkig met het leven dat ik nu heb. Ik kom tevreden thuis in een huis waar ik mij gelukkig voel. En er is niemand in de hele wereld die dat gevoel van mij kan afpakken!

Mensen, ik wens ieder een hele fijne avond!
Geniet van deze decembermaand, maar bovenal geniet van de warmte van je medemens. Durf de persoon die naast je zit in de bus of tegenover je zit in de trein een fijne avond te wensen. Buiten is het al zo koud, probeer het dan binnen lekker warm te maken, ook al is het in het openbaar vervoer.

Een hele dikke knuffel van Halbe!

Geluk

Geluk...het is de spil van ons bestaan. Het hoogtepunt van onze emoties waarbij wij ons in een euforie bevinden. Alles is mooi en alles is goed. Het is een thema dat mij sinds een week heel erg bezighoudt in mijn hoofd. Afgelopen week was ik aan het werk en ik was aan het praten met mijn collega's. Ik kreeg opeens de vraag naar mijn hoofd toe geslingerd: "halbe, ben jij gelukkig?"

Tot mijn grote verbazing en onderliggend angst had ik moeite met het beantwoorden van deze vraag. Er kwam een "ja" uit mijn mond, maar mijn hoofd en lichaam zei nee. Is geluk niet meer een soort momentopname? Tenslotte is het tegenovergestelde, ongeluk, ook vaak een momentopname. Niet voor niks wordt een "ongeluk" vaak bestempeld als een negatieve gebeurtenis. Het is een nare gebeurtenis met een hoop negatieviteit dat erom heen hangt.

Hetzelfde geld voor ongelukkig zijn. Iemand die ongelukkig is kan niet genieten van het leven. Zo iemand vervloekt eerder het leven en zijn bestaan. Sommigen leven jarenlang met dit gevoel, ook bekend als "manische depressie". Het is nog maar afwachten of deze mensen alle jaren volhouden. Afgelopen 2 weken heb ik verschillende keren vertraging gehad met de NS. Tweemaal was er sprake van een aanrijding met een persoon. En als het niet hier in Zuid-Holland is, dan is het wel het beruchte stuk tussen Alkmaar en Castricum. Ook daar is de afgelopen 2 weken iemand voor de trein terecht gekomen. Direct wanneer ik zoiets hoor volg het woord "zelfmoord" in mijn hoofd. Ik ril bij de gedachte van zelfmoord.

En toch heb ik begrip voor deze mensen. Begrijp me niet verkeerd, ik heb absoluut geen intentie om zelfmoord te plegen of iets in die richting. Ik zou nooit en te nimmer het mes op mijn polsen kunnen leggen of mijzelf voor de trein gooien. Nee, daarvoor is mijn liefde van het leven te groot. Maar soms vraag ik me af "is het het waard, om ongeluk te ervaren?"

Ik zeg vaak, geluk maak je zelf. Je bent zelf verantwoordelijk voor de keuzen die jij maak in het leven. Maar het zijn de gevolgen van de keuzes die soms niet te overzien zijn. Dat maakt mensen ongelukkig, het gevoel hebben de controle over je eigen leven te verliezen.
Afgelopen week heb ik toch weer een paar tranen moeten laten vallen. Even doemden allerlei vragen op in mijn hoofd. "Ben ik gelukkig?" "Ben ik ongelukkig?" "Waarom kan ik niet genieten van het leven dat ik nu leid" "Waarom heb ik het gevoel dat mijn leven altijd een chaos is geweest?"

De tranen waren net zo snel weer verdwenen. Ik was aan het werk en ik moest mij richten op mijn werk, niet op mijn verdriet. Ik heb toen al mijn energie gericht op mijn werkzaamheden en dat lukte! Dat was fijn, heel fijn. Ik moest zelfs overwerken tot half 8. Ik had er geen problemen mee, het zorgde ervoor dat mijn gedachten niet afdwaalden naar mijn verdriet.
Later de afgelopen week kwam ik toevallig foto's tegen van vroeger. Dan bedoel ik ook echt vroeger, toen ik een kind was. Soms verlang ik naar die tijd. Hoe fijn het leven is, als je een kind ben. Alleen genieten van het leven, spelen, eten. Natuurlijk maak je soms ruzie, maar na ruzie maak je het altijd goed met je vriendjes.

Maar ik vond ook foto's van mijn tienerjaren. De beruchte jaren van mijn moeder's ziekte. Tot mijn grote verbazing keek ik vaak erg vrolijk op die foto's. Natuurlijk waren er in die dagen een hoop momenten van verdriet en tranen, maar er was ook een hoop blijdschap en geluk. Je bent gelukkig met dat wat je hebt. Ik kan me vaak genoeg herinneren dat ik mijn tranen zijn beloop liet gaan wanneer het mij teveel werd. Maar nooit deed ik dit in het bijzijn van mijn moeder. Ik wilde sterk zijn voor haar, ik wilde haar steunpilaar zijn.
En dat was ik ook ik, dat weet ik. Mijn vader had altijd moeite gehad met de ziekte van mijn moeder. Ik denk dat hij dit nooit heeft kunnen accepteren, dat zij zo ziek was geworden. Ik had geen keuze. Ik kreeg alle omstandigheden door mijn strot gedouwd. En vreemd genoeg heb ik tot de dag van vandaag geen spijt van mijn leven.

Hoe verdrietig ik ook ook soms ben, het leven heeft mij gevormd tot de man die ik vandaag ben. Ik durf niet volop te zeggen dat ik gelukkig ben, maar ik ben ook niet ongelukkig. Ik bevind me nu op het punt in mijn leven dat ik werk aan mijn toekomst, zodat ik met de tijd gelukkig kan worden. Wie weet wanneer deze tijd aanbreekt. Misschien duurt het nog wel jaren voordat deze tijd aanbreekt. Maar ooit zal deze tijd aanbreken. Tot dan maak ik er het beste van!

Mensen, werk ze deze week. Ik heb morgen een sollicitatiegesprek, dus ik kan uitslapen! Tenminste, voor mijn doen is half 7 uitslapen even ter informatie haha.
Dikke knuffel van Halbe!

Tranen

Tranen...van verdriet. Teveel gebeurd en te weinig tijd gegeven voor verwerking. Altijd doorgaan en nooit de tijd nemen om het een plek in het hart te geven. Het wegdrukken van emoties zodat de mensen om mij heen niet zien wat er in mij omgaat. Blijven glimlachen, ook al hebben emoties geen betekenis meer.

Tranen...van eenzaamheid. Alleen thuiskomen en alleen in slaap vallen. Alleen wakker worden en alleen koken. Alleen gelukkig zijn, terwijl geluk iets is wat je moet delen met de mensen om je heen. Er bestaat niks mooiers dan een glimlach tevoorschijn toveren op het gezicht van andere mensen.

Tranen...van angst. Angst om te stikken, wanneer ik last krijg van een emotionele brok in mijn keel. Angst om dezelfde fouten te maken, angst dat wat ik doe niks uitmaakt. Angst om de kracht te verliezen dat mij gaande houdt. Angst om mijzelf te verliezen in mijn emoties.

Tranen...van woede. Boosheid dat het mij moest overkomen. Dat het leven op zo'n manier door mijn strot wordt gedouwd. Dat ik niet kan genieten van het leven zoals andere mensen dat doen. Dat zaken voor mij altijd gecompliceerd zijn. Het gevoel hebben dat mijn leven zo anders had kunnen lopen.

Tranen...van radeloosheid. Niet weten wat wijsheid is. Zoeken naar mijn eigen weg. Moe worden van mijn verdriet. Hopen dat ik in de nabije toekomst mijn eigen leven in handen heb. Dat de chaos dat mijn leven is structuur wordt. Niet meer het gevoel hebben om eenzaam te zijn en geen angst meer om te stikken. Geen woede, maar rationaliseren van emoties.

Ik heb ADHD. Ik heb onderzoeken gedaan bij het GGZ en de diagnose ADHD is gemaakt. Maar er is mogelijk sprake van een onderliggend probleem. Dat lijkt mij erg aannemelijk. Soms heb ik het gevoel dat ik al op de helft van mijn leven ben. Zoveel dingen die zijn gebeurd, zoveel verdriet dat blijft. Zoveel emoties die soms door mijn lichaam gieren dat ik er gek van wordt. Zoveel chaos in mijn hoofd dat ik het liefste wil wegrennen.

Maar ik ga het niet doen. Ik trotseer het leven. Hoe zwaar het ook is, hoe pijnlijk sommige dagen zijn, hoe beangstigend ik mij soms voel; het leven gaat door. Ieder persoon heeft zijn eigen verhaal. Ik weet dat ik aandacht zoek, omdat ik zelf nog steeds elke dag zoek naar een plekje voor mijn verdriet.
Nog steeds vraag ik mij af, is wat ik heb meegemaakt echt zo erg? Of hebben andere mensen het zwaarder? Wat voor impact hebben problemen op het alledaagse leven? Waarom heb ik het gevoel dat ik de énige persoon ben bij wie deze problemen daadwerkelijk invloed heeft op mijn leven? Op wat voor manier gaan mensen om met hun problemen en hoe is dat anders dan de manier hoe ik omga met mijn problemen?

Dit zijn enkele vragen die ik hoop te beantwoorden wanneer mijn behandeling start voor ADHD bij het GGZ. Tot die tijd moet ik het doen met de wijsheid die ik bezit. Moet ik mij neerleggen bij het leven dat ik nu leidt. Genieten van dat wat ik heb en mijn blik op de toekomst richten. Maar de tranen blijven...en die zullen nooit verdwijnen. Het litteken op mijn ziel blijft en zal altijd aanwezig zijn.

Ik wens ieder een hele fijne avond. Werk ze/studeer ze/luier ze. Pluk de dag en maak wat van het leven. Het is zo zonde om het weg te gooien, tenslotte leef je maar 1 keer.
Dikke knuffel van Halbe!