Psychologisch intermezzo - Het menselijk handelen

"Good and evil, present and absent, 'tis true, work upon the mind: but that which immediately determines the will, from time to time, to every voluntary action, it is the uneasiness of desire, fixed on some absent good, either negative, as indolency to one in pain; or positive, as enjoyment of pleasure. That it is this uneasiness, that determines the will to the succesive voluntary actions, whereof the greatest part of our lives is made up, and by which we are conducted trought different courses to different ends, I shall endeavour to show both from experience, and the reason of the thing." - John Locke, An Essay Concerning Human Understanding, chapter XXI: Of Power, page 234

De filosoof John Locke had een interessante visie op het concept van het menselijk handelen. Hoewel zijn voornaamste werk gecentreerd is op het menselijk kenvermogen kan er wel degelijk verder worden gededuceerd naar de concepten van ons menselijk handelen.
Laten we zoals het een goed intermezzo betaamt eens beginnen met een vraagstelling. Deze luidt als volgt: "Wat bepaald ons menselijk handelen?".
Afgaande op de bovenstaande quote durf ik te stellen dat ons handelen voorkomt uit "the uneasiness of desire" en "enjoyment of pleasure". Of om een enerdzijds andersoortige vertaling te hanteren: 'het ongemak dat voorkomt uit onze verlangens' en 'het genot van plezier'. Echter is dit naar mijn idee een fractie van het volledig mechanisme dat ons menselijk handelen veroorzaakt. Deze bovenstaande zaken fungeren als de primaire oorzaak waaruit wij vervolgens een handeling zullen uitvoeren. Deze primaire oorzaak moet zich eerst uitten in onze bewustwording. Daarna is er sprake van onze wil, de wil om te handelen.

Laten wij eerst een stap terug nemen, naar het concept van verlangens. Wat zijn verlangens? Zijn verlangens geen verzamelnaam voor een scala aan objecten die wij niet bezitten en daardoor de noodzaak ondervinden om deze te willen bezitten? Verlangens zou je mijns inzien kunnen classificeren als een 'denkbeeldig gevoel', als ik er een term van Hume hierbij mag betrekken. Het is een gevoel dat niet echt bestaat, omdat er voorwaarden zijn om een object tot ons bezit te kunnen rekenen, maar ook grenzen, want een situatie kan worden geclassificeerd als een object, maar kan nooit worden gerekend tot een persoonlijk bezit, hoogstens tot een collectief bezit.
Nu we hebben vastgesteld wat verlangens zijn, rijst nu wederom de vraag wat de noodzaak is om deze te willen bezitten. Welke factoren spelen hierbij een rol? Als eerste zijn associatiepatronen essentieel om vast te stellen in wat voor mate verlangens invloed hebben op ons handelen. Associatiepatronen co-existeren met waardering, want afhankelijk van de waardering die wij hebben vastgesteld voor een bepaald object zullen wij een hogere dan wel lagere mate van verlanging naar dat object ervaren.
Zoals eerder gesteld is het concept van waardering afhankelijk van het perspectief van het individu en diens persoonlijke associatiepatronen. Natuurlijk zou je kunnen stellen dat er collectieve associatiepatronen bestaan, maar deze bestaan bij de gratie van collectieve ideeën, een idee dat in ieder individu op dezelfde manier manifesteert in diens psyche. Dat komt doordat ieder individu uiteindelijk in het leven dezelfde ervaringen meemaakt, hetzij in een unieke situatie, waaruit er kennis kan worden gededuceerd. Deze kennis draagt ook weer secundair bij als een factor dat van invloed is op het verlangen naar een object!

Laten we een stapje verder gaan naar de positieve kanten van ons menselijk handelen, namelijk de stelling dat ieder mens handelt om gelukkig te worden. Nu is geluk wederom een betrekkelijk begrip en zal dit niet verder van toepassing zijn voor het thema van deze blog.
De kern van geluk in het kader van de menselijke psyche, is dat deze het individu een goed gevoel geeft. Dit prettige gevoel wordt veroorzaakt onder invloed van verschillende factoren, ten eerste dat er geen sprake is van een overmatige hoeveelheid aan verlangens. Ten tweede dat de aanwezige hoeveelheid verlangens een geringe invloed heeft op het huidige gemoedstoestand van het individu, hierdoor zal het individu afhankelijk van de situatie handelen.
Indien de situatie het toelaat zal het individu wederom een invulling geven aan de verlangens teneinde een verhoogde gemoedstoestand te bereiken. Indien de situatie het niet toelaat zal het individu zich hierbij neerleggen zonder daarbij verdere gevolgen te ondervinden vanwege de geringe invloed op diens gemoedstoestand, totdat de verlangens door wat voor omstandigheden dan ook vergroten en er sprake is van het ervaren van een gemoedstoestand dat wordt geteistert door het gemis van een bepaald object --> pijn.

Nu komen we op een interessant punt! Kan pijn worden gerekend tot een gevoel of een emotie? Ervan uitgaande dat pijn een universeel fenomeen is dat in ieder organisme voorkomt én dat de wetenschap heeft kunnen vaststellen dat er daadwerkelijk unieke pijnimpulsen bestaan in het menselijk lichaam, durf ik te veronderstellen dat pijn mag en kan worden geclassificeerd als een emotie.
Een simpele deductie uit het bovenstaande leidt tot de volgend conclusie: "verlangens worden begeleid door de intensiteit van het ervaren van de emoties genot en pijn. Deze emoties komt voort uit het gemis van een bepaald object in de breedste betekenis van het woord."
De ironie van ons menselijk handelen is dat wij in staat zijn om te veronderstellen in wat voor mate onze verlangens ons handelen beïnvloedt. Indien wij ons bevinden in een situatie waarin het onwenselijk is om ons te laten begeleiden danwel beïnvloeden door onze verlangens, zullen wij als individu een afweging maken tussen deze elementen. De secundaire vraag die dan in mij opkomt is het volgende: "welke van deze elementen volgt het pad der geluk? Zullen wij het geluk verkrijgen door het volgen van onze (irrationele) verlangens of wordt ons ultieme geluk verkregen door een optimale balans tussen onze verlangens en ons rationeel gedachtengoed?".
En dat mijn lezer, is aan jou om te beantwoorden.

Ik wens iedereen een hele fijne week toe!
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe

Emotionele stabiliteit als het pad naar geluk

Emoties, naar mijn idee de kern van ons bestaan. Bewust of onbewust geven wij een emotionele waardering van een object danwel situatie afhankelijk van de betrekkelijkheid tussen het object danwel situatie en het ik als persoon, als bewustzijn. Voor het gemak zal ik hierna gebruik maken van de analogie “entiteit” als substituut voor de onbepaalde invulling van het object danwel situatie.

De betrekkelijkheid is op haar beurt ook afhankelijk van diverse factoren, te weten de indruk die de entiteit op ons heeft. Deze indruk creëert een denkbeeld in onze geest, als projectie van de realiteit.
Dit impliceert dat de emotionele waardering primair afhankelijk is van de denkbeelden in onze geest. En hier komen we op een interessant punt, want onze denkbeelden zijn een projectie van onze geest gebaseerd op de individuele ervaring van de realiteit. Dat betekent dat de indruk die het individu heeft van een entiteit nooit conform de realiteit is, want deze is betrekkelijk t.o.v. de denkbeelden van het individu.
Dat is ook de grondreden dat elke entiteit andere emoties oproept bij het individu. Elk individu zal namelijk anders reageren op de entiteit, afhankelijk van diens persoonlijke instelling, emotionele samenhang en algehele perceptie op de realiteit. Uitspraken zoals “een entiteit dat een collectief gedachtengoed veroorzaakt” is gebaseerd op de perceptie van een grote groep mensen dat wordt geclassificeerd als “algemeen”, terwijl ook dit begrip betrekkelijk is in zijn gebruik. Dat deze entiteit onder een grote groep dezelfde soort emoties oproept hoeft niet per definitie te betekenen dat dit geld voor de gehele mensheid.

Afijn, ik wijk af van het te analyseren onderwerp. Ik ervaar mijn emoties vaak de muur die mijn ontwikkeling weerhoudt. Denkbeelden uit mijn verleden roepen een bepaalde hoeveelheid emoties op waardoor er een zelf-geïnduceert effect ontstaat in mijn hoofd. Echter is er een lineaire correlatie tussen de intensiteit van het denkbeeld en de intensiteit van de emoties die worden opgewekt. Hoe intenser een denkbeeld van een indruk, des te intenser wordt de emoties dat erbij wordt opgeroepen.
Dat is ook de reden dat emotionele onbalans een negatief effect teweegbrengt op jouw hele persoonlijkheid. Een persoon dat blijft hangen in emoties, blijft hangen in zijn perceptie op een entiteit dat niet representatief is voor de realiteit. In de gewaarwording op dat moment is er wel degelijk sprake van een realiteit, maar dan een pseudorealiteit als een entiteit dat wordt opgeroepen door onze denkbeelden en waarop onze perceptie op dat moment zich heeft gevestigd. Hieruit impliceert het voorgaande de bevestiging van de bewering dat onze emoties de kern zijn van ons bestaan, als de grondredenatie hoe essentieel balans in onze emoties zijn voor onze gewaarwording van de realiteit ongeacht de betrekkelijkheid hiervan.

Helaas hebben wij de pech dat er in onze menselijke natuur een proces bestaat genaamd “macht der gewoonte”. Het zorgt ervoor dat wij uit gemak een directe verbinding leggen tussen twee entiteiten, maar ook een verbinding tussen de entiteit en de persoon die het “ik” is, ons bewustzijn. Het is dit proces dat de kern is van het ‘blijven hangen in emoties” waaruit een lijden wordt voortgebracht. Het is deze ‘macht der gewoonte’ dat er direct een associatie wordt gemaakt tussen een denkbeeld als perceptie van de realiteit en de entiteit dat hierbij betrokken is.
En dat is uiteindelijk de reden waarom emoties een persoon kan weerhouden in diens ontwikkeling. Door te blijven hangen in diens perceptie op realiteit als gevolg van een associatie tussen denkbeelden en emoties wordt er een pseudorealiteit gecreëerd gebaseerd op diens denkbeelden en alle secundaire denkbeelden die hieruit voortkomen als gevolg van een fantasie als representatie van de pseudorealiteit.

Dan blijft de volgende vraag: hoe voorkom je als persoon dat je je grip op realiteit niet verliest en verloren raakt in de voorgestelde pseudorealiteit?
Ik als persoon denk dat je eerst bewust moet worden van de processen die gaande zijn in het hoofd. Dat maakt een traumatische ervaring moeilijk om te verwerken, vanwege de intensiteit aan denkbeelden en de geassocieerde emoties. De crux bevindt zich in het feit dat je in staat moet zijn om de intensiteit aan denkbeelden te verminderen door ofwel acceptatie danwel het creëren van een tijdelijke pseudorealiteit in je fantasie om het lijden te verminderen zonder daadwerkelijk de perceptie op de realiteit te verliezen.
En als langzaam de intensiteit aan denkbeelden dusdanig zijn geminimaliseerd met behoud van de originele denkbeelden, dan kan je spreken over het bereiken van een emotionele stabiliteit. Secundair kan dit een pad tevoorschijn brengen voor het bereiken van geluk.

Mensen, ik wens ieder een hele fijne dag toe! Een nieuwe week met nieuwe kansen, grijp deze aan.
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe!

Het litteken op mijn ziel

Een blog gewijd aan het litteken op mijn ziel

Bewustwording - bewustwording van het heden. Weten dat mijn leven is zoals het is en dat de toekomst zoals ik deze voorzag nooit waarheid zal worden. Accepteren dat dit zo is en dat ik zelf hard moet werken om zo dicht mogelijk bij dit beeld te kunnen komen.

Pijn - intense pijn van de leegte in mijn hart - een leegte dat met moeite wordt gevuld. Een leegte dat een intens lijden met zich meebrengt. Een intens lijden dat tot in de diepste krochten van mijn ziel voelbaar is - een intens lijden dat mij laat ervaren wat de essentie is van het leven.

Eenzaamheid - eenzaam voelen terwijl ik wordt omringd door de mensen die een plek in mijn hart hebben. Eenzaamheid dat wordt gevoed door de leegte in mijn hart en het lijden van mijn ziel.

Verdriet - de tranen blijven komen, hoe hard ik ook mijn best doe om deze in te houden. Maar het is juist door deze emotionele ontlading dat ik weer een stapje dichter ben om de leegte in mijn hart te vullen met de warmte en liefde van de mensen om mij heen.

Verbitterd - verbitterd door het feit dat ik het leven door mijn strot gedouwd kreeg. Verbitterd door hetgeen mij moest overkomen - door het intens lijden dat mij nooit bespaard werd. Verbitterd dat de verschillende pogingen die ik deed om mijn toekomst te vormen naar hetgeen ik wilde werd verscheurd in het moment dat ik voor mijzelf moest kiezen.

Accepteren - accepteren dat mijn leven is zoals het is. Accepteren dat het verleden nooit zal veranderen, hoe hard ik ook mijn best doe. Dat het heden een reflectie is van mijn verleden en dat ik mijn verleden moest loslaten, hoe eng het ook is.

Zoeken naar geluk - hopen dat ik ooit mijn geluk zal vinden, wetend dat het een oneindige zoektocht is. Dat de ironie van het leven is dat echt geluk nooit zal kunnen worden verkregen. Dat wij alleen een vorm van geluk kunnen vinden in onszelf, maar dat het pad naar innerlijke geluk wordt gevormd door het leven om ons heen.

I'll will try to a-fix you - hopen dat ik verder kan gaan op het pad des levens dat ik dusver voor mijzelf hebt gevormd. En tegelijkertijd bewust ben van het feit dat hoop niet bestaat, dat ik zelf de architect ben van mijn leven.

Mensen, ik wens ieder een hele fijne dag toe! Morgen begint een nieuwe week met nieuwe kansen, laat deze niet lopen want voor je het weet leef je met de spijt dat je nooit die ene kans hebt gegrepen.
Een dikke knuffel van Halbe!

Een filosofische analyse - keuzes, wijsheid en geluk

Geheel in lijn met mijn vorige blogs ga ik nu een stapje verder. Ik ga een poging doen om een analyse te maken van de invloed van onze emoties op onze keuzes en hoe in het verlengde hiervan uiteindelijk een vorm van geluk wordt bepaald.
Als persoon kom je terecht in een variatie aan situaties en de uitkomst hiervan bepaald in zekere zin het pad waarop je als persoon loopt. De ironie hiervan is dat je nooit zal (kunnen) weten wat het vervolg van dit pad inhoudt - voorspoed of tegenspoed.

Voorspoed laat je groeien als persoon - in rustig vaarwater maak je als persoon bewuste keuzes. Als persoon vorm je in weze zelf het pad dat jouw leven is. Een klein hobbeltje op de weg wordt met het grootste gemak overwonnen. Een grote heuvel kost iets meer tijd, maar juist door de extra inspanning is de overwinning hiervan van grotere waarde!
Tegenspoed laat je in weze ook groeien als persoon - maar de intensiteit waarmee dit gebeurd staat in schril contrast met die van voorspoed. Binnen korte tijd wordt je als persoon geconfrontreerd met de bittere realiteit van het leven. Keuzes die binnen een te kort tijdsbestek moeten worden gemaakt - waardoor de gemaakte keuze een keuze blijft zonder welbewust erover te hebben nagedacht. Wat is dan de meerwaarde van deze keuze? Wat maakt deze keuze zo complex ten opzichte van een keuze in tijden van voorspoed?

Is het niet gewoon dat het maken van keuzes moeilijk blijft? Of het nou een keuze is dat wordt gemaakt in voorspoed of tegenspoed, de gevolgen van de gemaakte keuzes zijn soms nou eenmaal niet te overzien.
Des te gruwelijker is de realiteit als blijkt dat de gemaakte keuze nog meer tegenspoed heeft gebracht, want tegenspoed impliceert niks anders dan een analogie naar "ongelukkig zijn". En dat betekent dat er sprake is van een scala aan negatieve emoties. Het gevolg is dat er daaropvolgend keuzes worden gemaakt die volledig binnen het kader van emoties liggen - buiten het rationele gedachtengoed en dus opnieuw geen welbewuste keuzes zijn.
Een welbewuste keuze impliceert niks meer dan dat er bewust is gedacht over de gevolgen van de gemaakte keuze - dat er door middel van wijsheid een keuze wordt gemaakt.

Maar kunnen wij als persoon wijsheid verkrijgen? Is wijsheid niet dezelfde metafysische substantie als geluk? Zo ja, dan betekent het evenmin als de oneindige zoektocht naar geluk dat de ultieme wijsheid nooit zal worden bereikt! En dat betekent dat er nooit volledig sprake zal kunnen zijn van een welbewuste keuze - want elke keuze die wij maken is beïnvloed door onze emoties en de huidige situatie waarin de desbetreffende keuze wordt gemaakt. Hieruit volgt dat elke keuze onbewust toch welbewust is, maar dat de énige variatie de inkleuring is van emoties. En zijn emoties niet hetgeen die ons de ervaring geven van het leven?
Uiteindelijk zullen wij dus moeten kiezen tussen hetgeen wat onze emoties (cq. hart) ons ingeeft en hetgeen ons verstand ingeeft. Maar wat is nou de weg naar geluk? Is dat hetgeen ons hart ons ingeeft of toch ons rationele gedachtengoed?

Als wij luisteren naar ons hart, dan zullen wij wellicht geluk vinden. Maar soms kan ons hart niet worden vertrouwd, soms zien wij de dingen niet zoals ze daadwerkelijk zijn. En dat zijn de momenten waarop wij moeten luisteren naar ons verstand. Ik denk dat de weg naar geluk een balans is tussen het maken van de keuze zoals deze wordt gegeven door ons hart en het maken van de keuze zoals deze wordt gegeven door ons verstand. Aldus besluiten wij met een uitspraak van Friedrich Nietzsche: zijn wij niet uiteindelijk allemaal - gelukzoekers in het leven?

Mensen, ik wens ieder een hele fijne dag toe! Het is weer een nieuwe week met nieuwe kansen. Grijp deze kansen ten volste, want je weet nooit wanneer de kans zich opnieuw zal voordoen.
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe!

De ironie van geluk - de oneindige zoektocht ernaar

In navolging van mijn vorige blog ga ik deze keer dieper in op het concept van geluk, de tegenstelling van de menselijke levensproblematiek. Hoewel het niet zozeer de tegenstelling is, is het wel dankzij geluk dat wij als mens in staat zijn om te kunnen genieten van het leven. Je zou kunnen veronderstellen dat geluk de metafysische manifestatie is waarmee wij als persoon waarde geven aan ons leven.

Laten we eens beginnen met een filosofisch vraagstuk: wat is geluk?. Tot heden zijn al mijn pogingen om een definitie hiervan te geven mislukt. Ik heb al verschillende blogs hieraan gewijd en toch mis ik nét de essentie van het concept genaamd geluk.
Geluk is - zoals ik eerder heb vastgesteld - ondefinieerbaar in concrete danwel absolute termen. Het is subjectief, afhankelijk van het individu met diens levensvisie. Echter ben ik er nu wél in geslaagd om een manifestatie te geven aan dit concept - namelijk de waarde dat een individu hecht aan het leven. Afgezien van het feit dat ook dit subjectief is, geeft dit een extra dimensie aan het concept van geluk en ben ik wellicht in staat om er een definitie aan te geven dat overeenkomt met het bovenstaande.

Ik heb veronderstelt dat geluk een metafysische manifestatie is. Dat impliceert dat geluk een idee is dat kan worden geplaatst onder de categorie van het goede - om even een versimpelde synthese te maken van Plato's ideeën en Aristoteles' catogorieën.
Dat betekent dat het een object is dat buiten ons voorstellingsvermogen gaat. Er zal nooit een geluk an sich kunnen bestaan, omdat het een subjectief begrip is. Dat betekent niet dat wij het niet kunnen waarnemen - geluk is namelijk ontologisch zeker waarneembaar als manifestatie van vreugde. Op het moment dat wij als persoon genot en vreugde ervaren, ervaren wij op datdezelfde moment een moment van geluk. Hoe dicht de lijn tussen bovenstaande thema's ook liggen - genot en vreugde bevinden zich op een ander niveau van existentie dan geluk. Deze twee ervaren wij als een esthetisch gegeven - iets wat wij waarnemen en ervaren buiten ons bewustzijn om. Het vindt zijn manifestatie in prikkels die wij verkrijgen van buitenaf. Terwijl geluk hetgeen is dat zich manifesteert in ons bewustzijn.

Langzaam beginnen we toch tot een soort definitie te komen van geluk. Uit het bovenstaande kan er worden gededuceert dat een persoon dat een moment van vreugde en genot ervaart niet per definitie een moment van geluk zal ervaren want dit zijn losstaande thema's die alle drie los van elkaar existeren.
Toch is het zeker mogelijk om via vreugde en genot een kort moment van geluk te ervaren. De ironie van hetgeen wij hierin tegenkomen is dat het moment dat de vreugde en genot voorbij zijn, het geluk ook snel daarna zal verdwijnen. Maar ook zonder toedoen van externe factoren eindigt de zoektocht naar geluk per definitie in een vondst van geluk als metafysische manifestatie in een gekozen object; het moment dat wij als persoon ons "geluk hebben gevonden" verliezen wij het direct om dit vervolgens opnieuw na te jagen.
Lukt dit ons niet - zijn wij als persoon niet in staat om dit object na te jagen - dan zullen wij dit ervaren als een gemis van geluk - wij worden dan ongelukkig. En zo zie je, geluk kan niet bestaan zonder ongeluk. Maar waar het éne zich manifesteert als een metafysische substantie van een object, zal het ander zich manifesteren in de persoon zelf als een soort manifestatie van niet-geluk.

Mensen, het was weer een pittig stukje filosofie. Bedankt voor het lezen! Het is weekend, tijd dus om te kunnen genieten van genot en vreugde om aldoende een moment te ervaren van geluk.
Ik wens ieder een heel fijn weekend toe!
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof - Halbe

Een duik in de menselijke psyche - Geluk vs. Ongeluk

Ik zat te twijfelen hoe ik deze blog zou noemen. Meestal neem ik pas een diepe duik in de (mijn) menselijke psyche nadat ik een gesprek heb gehad, maar toch vind ik het toepasselijk om er vandaag weer eentje te schrijven. Deze keer gaat het om een voor ons mensen universeel thema: geluk.

Socrates noemt geluk een deugd; hij is van mening dat het doel van ieder mens is om gelukkig te worden. Helaas weten wij allemaal dat geluk een abstract onderwerp is, het is ondefinieerbaar. Ieder persoon heeft een eigen concept van geluk. Dat waar ik gelukkig van wordt is niet per definitie datgene waar mijn zus gelukkig van wordt. Mijn zus wordt gelukkig van andere dingen dan mijn broer, net zoals hij gelukkig zal worden van andere dingen dan mijn ouders. En zo kan je oneindig doorgaan...
Natuurlijk zijn er "universele" begrippen waar ieder mens in meer of mindere mate gelukkig van zou worden. Gezondheid, persoonlijke welvaart, rijkdom. Echter zijn dit stuk voor stuk thema's dat voor ieder individu een andere waarde bezit. Rijkdom is leuk, maar het staat in mijn lijstje van "waar wordt ik gelukkig van" toch echt helemaal onderaan.

Aristoteles komt naar mijn mening dichter in de buurt van dit thema dan de leraar van zijn leraar (Plato). Hij was van mening dat de funderingen van geluk te vinden is in het welzijn van een heel volk. Zijn hypothese was dat als een heel volk gelukkig is, het individu óók gelukkig is. Tenslotte is een volk samengesteld uit een groep individuen die bij elkaar "het volk" zijn.
Geluk bereik je door je handelingen. Vrij logisch, als we Socrates' uitspraak in ons achterhoofd houden. Ieder mens is op zoek naar zijn geluk, of dat nou in de vorm is van thema's als rijkdom, persoonlijke welvaart (wat indirect zou leiden tot rijkdom in de breedste zin van het woord) of gewoon simpel een goede gezondheid verkrijgen. Wanneer ieder persoon dit bereikt heeft, gelukkig is geworden door zijn handelingen, kun je veronderstellen dat een volk gelukkig is. Dus dan gaat de uitspraak van Aristoteles toch weer op.
Of om een uitspraak uit diens werk Ethica Nicomachea te quoten (wat op haar beurt is voortgekomen uit een gedicht van Hesidos):
Hij is het allerbest die zelf alles inziet en ook hij is op zijn beurt goed die luistert als iemand goed heeft gesproken. Maar wie noch zelf inzicht heeft, nocht naar een ander luistert en zich diens woorden inprent, is daarentegen een nutteloze man.

Dan komen we nu op het volgende filosofisch probleem: wat is ongeluk?. Is het de staat van ons bewustzijn waarin wij ons ontwaren in een door ons ongewenste situatie? Is ongeluk een synoniem voor het ervaren van psychische pijn? Is het ongeluk niks meer en niks minder dan de toestand waarin wij ons bevinden wanneer wij pijn ervaren? Zou dat niet indirect moeten betekenen dat de uitspraak van Socrates een implicatie is van pure waarheid en dat wij als mensen allemaal op zoek zijn naar ons eigen geluk?
Wat is dan het nut van lijden? Bestaat lijden niet als tegenhanger van geluk - leren wij niet als mens het geluk te waarderen door de pijn van het lijden te ondergaan? Wij mensen zijn tot heden nog altijd simpele wezens in vergelijking met het grotere geheel. En toch zijn wij in staat om de grootste dingen te bevatten - als mens en het zijn van dit mens. Echter kunnen wij pas zaken bevatten als wij onze geest ervoor openstellen. Dit kan langzaam gebeuren, doordat wij als mensen ouder worden. Zoals een spreekwoord het zegt: wijsheid komt met de jaren.

Maar lijden, lijden zorgt voor het openrijten van je innerste zelf - je diepste ik - je ziel. Pijn is een harde leermeester, hoe meer pijn wij ervaren des te groter wordt de waarde van de ervaring die deze pijn met zich meebrengt. Dat betekent niet dat pijn kan worden gedefinieert als goed, want genot kan ook een hele goede leermeester zijn, soms zelfs beter dan pijn.
Genot en pijn zijn diens tegenstellingen in die zin dat het ons als mens in staat stelt om te leren van de gevolgen van onze handelingen met als einddoel het nastreven van ons geluk. Tot het moment dat het daar is en wij ons doel hebben bereikt. De ironie van ons leven is echter dat wij als mensen direct een ander doel zullen nastreven, want het najagen van geluk is zekere zin een oneindige zoektocht.
Om Friedrich Nietzsche te quoten: Zijn wij niet uiteindelijk allemaal - gelukzoekers van het leven?

Mensen, de kop van de week is eraf. Een nieuwe week met nieuwe kansen! Geluk bereik je niet als persoon door de makkelijkste weg te kiezen. Lukt het je wel, dan is de waarden van dit geluk niet te vergelijken met het nemen van de moeilijke weg. Tenslotte is de waarde van geluk mijns inzien afhankelijk van de lengte van de weg die wij hebben bewandeld om dit geluk te bereiken.
Ik wens ieder een fijne avond toe! Dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe.