When it is time to part

In man's life, happenings take place
Some are bad, some are good
But all happenings come to an end,
Even though we do not want them to end

Some happenings, we forget,
Other happenings, we never forget

Memories can fade away,
But feelings never will

There comes a time, when people must part
There comes a time, when it must come to an end
It is that time, when we experience heartache
It is that time, when everything we valued, has lost it's value

We tried to fight it
We tried to beat it
We tried to hate it
We tried to defeat it

But alas, when it is time for us to part, nothing can change it
For it is the past that makes up the present
And it is in the present that we learn from our mistakes in the past
For that is the irony that consists of life...

Hartzeer

Nog nooit heb ik zoveel van iemand gehouden als van haar, nog nooit had ik mij zo intens verbonden gevoeld als met haar. Het mocht niet zo zijn, het leven had anders bepaald.

Het is een vreemde gewaarwording, om deze pijn jaren later alsnog te herbeleven. Tegelijk is het ironisch, want ik weet wat de prikkel is die deze vloedgolf aan emoties heeft veroorzaakt. Het moeilijkste zijn alle contradictoire gedachten in mijn hoofd - de intense wens om haar op te bellen en een fijne dag te wensen. Helaas weet ik dat het wijsheid is om dit niet te doen, om bewust die afstand tussen ons te behouden.

Verbittering - is het goede woord om deze situatie te omschrijven. Er is teveel gebeurd, want wij zouden samen nooit gelukkig worden. De ervaringen die wij beiden hebben opgedaan zijn té intens en zullen nooit meer worden vergeten. Ondanks alle liefde die wij voor elkaar hadden gevoeld en wellicht nog steeds voelen kan er geen fundament meer worden gelegd op de brokstukken van het oude fundament.
Eigenlijk is het vreemd, want je zou kunnen veronderstellen dat wij allebei ouder en wijzer zijn geworden, dus dat er wellicht toch een nieuw fundament zou kunnen worden gelegd. Echter is dit een schijn, want wanneer eenmaal iets gebroken is, kan het wel worden gerepareerd, maar het zal nooit terugkeren naar de oude toestand.

Herhaling bestaat niet - zoals Soren Kierkegaard beschreef in zijn boek met de gelijknamige titel. Er zal alleen een representatie zijn van een situatie dat onder gelijkwaardige omstandigheden plaatsvindt waardoor de schijn ontstaat van herhaling. Maar een échte herhaling in het breedste begrip van het woord kan niet bestaan, dat is de dynamiek van het leven.

Hartzeer is het gevoel dat ik nu ervaar. Verbitterd dat het zo moest lopen, wetende dat wij mensen primair afgaan op onze ervaringen cq. "onderbuikgevoelens". Zelfs in een professioneel werkgebied is het de kunst om deze "onderbuikgevoelens" dusdanig te minimaliseren dat het geen invloed zal hebben op de uiteindelijke conclusie. Hoe anders is het op het persoonlijke vlak, waarin je als persoon lering probeert te trekken uit een situatie, terwijl de innerlijke wens is dat deze lering nooit zou zijn voortgekomen en dat ik mij nog steeds bevond in de waas van geluk.

Het spijt me dat het zo is gelopen en het spijt mij nog meer dat ik jou nu zo mis - ik zal altijd van je blijven houden

Het leven gaat door - De pijn blijft

Er zijn dagen in het leven dat ik mij afvraag: "wat is de zin van het leven?" Dat zijn de dagen dat ik moeite heb met genieten van de geneugten die het leven biedt, dat ik lach terwijl diep in mij een intens lijden zich voordoet. Want hoe mooi het leven ook kan zijn, de pijn zal altijd blijven...

Sinds een week ligt mijn gevoel behoorlijk overhoop, diverse contradictoire gedachten beheersen mij. Zoals de meeste mensen probeer ik een uitlaatklep te vinden voor mijn verdriet om vervolgens door te gaan. Maar helaas hebben niet de meeste mensen de ervaringen meegemaakt die ik heb meegemaakt en dat maakt de vergelijking tussen mij en mijn medemens er een als de vergelijking tussen appels met peren.
Het is een vreemde gewaarwording om dit gevoel opnieuw te ervaren, omdat ik het gevoel had herboren te zijn na de intensiteit aan ervaringen die ik de afgelopen jaren heb meegemaakt en dat ik het gevoel had al deze ervaringen te hebben afgesloten met de jaarwisseling van 2010.

Toch is er wel een groot verschil, vorig jaar werd ik overweldigd door deze emoties. Soms maakt het mij bang, soms frustreerde het mij en soms wilde ik gewoon dat alles eindigde. Nu confronteer ik het met geheven hoofd, accepteer ik mijn verdriet en mijn intens lijden en ga ik door met alles!
Dat neemt niet weg dat sommige dagen nog steeds langer en zwaarder aanvoelen dan anders en dat dat gevoel diep binnen, die innerlijke wens dat mijn leven anders zou zijn geweest dan het nu is nog steeds aanwezig is. Ik denk dat dat een goed doel is voor mij aan te werken, accepteren dat mijn dromen van hoe mijn leven er nu uit zal zien nooit waarheid zal kunnen worden - althans in deze tijdsperiode. Misschien dat als ik hard werk dat het leven mij gegund is om mijn dromen alsnog te laten uitkomen - in de toekomst.

De pijn blijft - dat heb ik nu ontdekt. Ongeacht hoe het leven is en hoe mooi het leven jou toelacht, als je dromen en wensen hebt gehad en deze zijn voor jouw ogen weggerukt en verdwenen met de noorderzon, dan laat dit een diep gat achter in je hart. En dat gat zal altijd leeg blijven, hoe goed je ook je best doet om deze te vullen. Ik denk dat er mensen zijn die hun hele leven op zoek zijn naar een invulling van dit gat en ik weet dat ik één van deze mensen zal kunnen worden. Ware het niet dat ik heb ingezien dat het enige dat dit gat zal kunnen vullen is acceptatie van het heden en het bijstellen van deze dromen en wensen naar een realistisch perspectief en hiernaartoe werken.

Fantasie is erg leuk en het kan het lijden verzachten, maar realiteit is hetgeen waarin wij leven. Durf deze fantasie los te laten en toe werken naar de vervulling van de bijgestelde dromen en wensen of leef de rest van je leven in een waas van dat wat het leven had kunnen zijn, want de pijn...zal altijd blijven

Durf

Durf

Durf jouw littekens te accepteren - Ieder mens verkrijgt een of meerdere littekens door de rit dat het leven heet. Hoe meer littekens, des te groter wordt de wens om verbitterd te raken over het leven. Maar waarom verbitterd raken terwijl er zoveel is om voor te leven? Ja, je hebt als persoon geleden, maar na het lijden kan je verder leven mét het litteken dat jou heeft getekend voor het leven. Lijdt met het litteken, maar ervaar het leven in al zijn glorie.

Durf los te laten - Alle zaken in het leven die wij meemaken, zoveel zaken waaraan wij een emotionele waarde aan hechten. Hoe beangstigend is het wel niet om dit los te laten? Dat waaraan wij ons vastklampen zal uiteindelijk toch verdwijnen, want aan alle goede dingen komt een einde. Dat is een onderdeel van het leven...Loslaten is moeilijk, maar het wordt een hel wanneer je niet kunt loslaten...

Durf vooruit te komen - Hoe makkelijk is het wel niet om alleen de bekende paden te betreden. Het weerhoudt ons van het ervaren van pijn en verdiet, het zorgt ervoor dat wij niet kunnen worden gekwetst door de grillen die het leven biedt. Maar is het niet dankzij deze grillen dat wij het leven leren te waarderen? Zijn het niet de slechte dagen in het leven die de goede dagen in het leven het waard maken om het te ervaren?

Durf jezelf te kennen - Hoe makkelijk is het leven wel niet, als wij blindelings afgaan op alles wat het leven ons biedt. Maar denken wij weleens over de gevolgen van onze keuzes? Staan wij weleens stil bij het moment dat het leven ons laat ervaren wie wij echt zijn? Het kan beangstigend zijn om jezelf te leren kennen, maar na het overwinnen van deze angst gaat er een wereld voor jezelf open...Het is eng om jezelf te leren kennen, maar het is nog meer beangstigender om op je sterfbed tot de ontdekking te komen dat je nooit hebt geweten wie jij bent.

Durf te leven - Het leven kan soms overweldigend zijn en sommige dagen wens je dat nooit had bestaan. De grillen van het leven voelt soms als een loodzwaar pak op je schouders en dat maakt je zo zwak waardoor je het gevoel hebt dat het onmogelijk is om ooit nog een stap te verzetten. Maar zodra je met twee stevige benen op de grond staat, dan zal je altijd vooruit komen in het leven. Ongeacht de grootte van dit pakket, al dan wel of niet gecombineerd met een scala aan littekens. De toekomst is nog altijd onzeker. Misschien wacht er in de toekomst wel nog meer onheil, maar een ding is zeker, de toekomst bevat ook een hoop goeds zolang jij als mens iets hebt om voor te leven.



Mijn vrienden, ik wens iedereen een heel fijn weekend toe!
Een dikke knuffel van Halbe - levensgenieter pur sang

De ziekte dat liefde heet

Gezien het feit dat de intensiteit aan emoties mij ervan weerhoudt om te kunnen genieten van een optimale nachtrust, leek het mij een goed plan om mijn gedachten op digitaal papier over te zetten. Een duistere titel voor een blog die weinig duisters zal bevatten, afgezien van de verbitterde ondertoon en hoogstens hier en daar cynische opmerkingen die voornamelijk wordt gevoed door mijn huidige antipathie jegens dit fenomeen.

Soren Kierkegaard schreef in zijn werk Wat de liefde doet de volgende woorden:"wat de liefde doet, dat is ze, en wat ze is, dat doet ze". Het lijkt een simplistische cirkelberedenering en toch is het een beknopte omschrijving van de essentie van dit fenomeen. Een metafysicus zou liefde hoogstwaarschijnlijk omschrijven als de 'zijnsmanifestatie tussen twee personen'.
Zelf beschouw ik liefde als een psychologisch mechanisme dat de som is van fysieke aantrekkingskracht, wederzijdse interesse in bepaalde zaken/hobby's danwel een gezamelijke overeenkomstige gedachtengang over een visie op het leven. De ironie is echter dat ik wel een poging kan doen om liefde rationeel te benaderen, maar zoals wij allen weten bestaat liefde niet op het rationele niveau. Rationeel is logica en als er iets onlogisch is dan is het concept van liefde, een puur irrationeel concept.

Toch durf ik liefde nu een ziekte te noemen - geheel en al onder invloed van mijn huidige antipathie jegens dit fenomeen. Je zou bijna kunnen veronderstellen dat liefde een soort 'mindsetting' is, voornamelijk verbonden aan de intensiteit aan emoties waarover een persoon beschikt. Waarvoor kan er anders een verklaring worden gevonden voor het feit dat voor sommige mensen een enkele misstap in de liefde reden genoeg is om voor altijd de liefde af te zweren terwijl een ander keer op keer het hart wordt gebroken?
Ik weet uit eigen ervaring dat geen enkel verdriet intenser is dan liefdesverdriet, afgezien van het feit dat ook liefde zich op diverse manieren kan manifesteren in een persoon, maar hier heb ik al eerder een filosofisch intermezzo over geschreven. En eerlijk is eerlijk, gedurende een onbepaalde tijd erna heb ik ook geen behoefte aan liefde. Dan ben ik nog verzadigd van de pijn en het verdriet die de liefde heeft veroorzaakt. Maar na verloop van tijd lukt het mij toch altijd om te herstellen en stel ik mijn hart wederom open voor liefde.

Eigenlijk is het heel krom, want waarom stel ik mijn hart open, keer op keer, met de mogelijkheid dat ik verliefd wordt op een persoontje en als die persoon mij verlaat dat er een leegte achterblijft in mijn hart en opnieuw het intense lijden veroorzaakt. Elke keer verbaas ik mijzelf dat ik toch over het lef beschik om mijn hart open te stellen. En juist hierdoor stel ik mijzelf kwetsbaar op en kan ik op de meest simpele manier diep worden gekwetst terwijl een ander persoon mij nooit op dit niveau zou kunnen pijnigen.
Het antwoord is wederom simpel: geluk. Als er iets is dat mij en samen met mij een heleboel andere mensen heel snel gelukkig kan maken, dan is het de mogelijkheid dat een persoon mij liefhebt. De gedachte dat er een persoon rondloopt dat net zoveel om mij geeft als ik om haar maakt mij gelukkig. Het maakt de grillen van het leven draaglijker. Want dan sta je niet meer alleen als je ziek bent, of wanneer je verdrietig ben of wanneer je gelukkig voelt en dit wilt delen met een persoon.
Natuurlijk kan je al het bovenstaande delen met vrienden en familie, maar laten we eerlijk zijn, de liefde die je als persoon voelt voor een partner is een ander soort liefde dan de liefde die je voelt voor vrienden en familie. De band die wordt gevormt is de innigste vorm die je maar kunt voorstellen. Dat maakt liefde zo complex, want het is juist deze innige vorm die tegelijk zo stevig als fragiel is.

Daarom noem ik liefde een ziekte - wederom onder invloed van mijn nieuw verkregen antipathie. Want ongeacht het feit dat het het snelste pad is naar geluk, is het ook tegelijk het snelste pad naar ongeluk en een intens lijden.
Want hoe innig de gesmeden band der liefde is, des te fragieler is de draad die twee personen bij elkaar houdt. Twee personen die niet in staat zijn om elkaar los te laten en elkanders vrijheid te geven, zullen een ontzagwekkende druk uitoefenen op de band der liefde en binnen korte tijd zal deze breken. En dan kan er een poging worden gedaan om deze band opnieuw te smeden, maar deze zal nog fragieler zijn als de vorige. Want er is geen angst zo groot als de mogelijkheid van het verliezen van een geliefde.

Liefde is een ziekte en wij zijn allemaal diens slachtoffers. Er bestaat geen medicijn hiertegen - de enige genezing hiervan is de dood

De bitterzoete smaak van het leven

Wat doe je als je het leven door je strot gedouwd hebt gekregen? Als je het gevoel hebt dat elke dag een gevecht is overleving? Wanneer je wordt overspoeld door een intensiteit aan emoties, gedachten en jouw diepste innerlijke wensen?
Simplistisch gezegd zijn er twee mogelijkheden. 1) je pleegt zelfmoord, want dat betekent dat je niet in staat ben om de grillen van het leven te weerstaan. 2) je bljift doorgaan met het vechten, hoe intens de hoeveelheid aan emoties, gedachten en innerlijke wensen zijn, zolang je blijft leven blijft het gevecht voortgaan.

Gezien het feit dat zelfmoord nooit iets is geweest dat aan mij gelegen was, zijn de momenten waarop ik overspoeld wordt door de vloedgolf aan emoties de momenten waarin de natuur van mijn persoonlijkheid boven komt drijven. Ik weet dat er in mij een rebel zit. Het is dezelfde rebel die mij regelmatig in de problemen brengt, wanneer ik weer eens stronteigenwijs ben. Maar het is ook dezelfde rebel die mij zover heeft gebracht in het leven, het is de vechtersbaas in mij.

Sinds ik ben begonnen met het lezen van filosofie heb ik een intense ontwikkeling meegemaakt. Langzaam ben ik me gaan verdiepen in de mysteriën van het leven, in de complexiteit dat het leven is. Iets wat ik al jarenlang probeer te doordringen, dé vraag des levens: “waarom?”
Waarom lopen de dingen zoals ze lopen? Waarom gebeuren er dingen in ons leven waar wij geen macht over hebben? Is het een entiteit dat met touwtjes ons leven bepaald? Of is het onze noodlot waar wij naartoe leven en waar wij onherroepelijk danwel onbewust naar luisteren?
Determinisme is voor mij een fascinerend concept. Het is gefundeerd op ons menselijk bewustzijn en de mogelijkheid voor het kiezen van een pad des levens dat wij bewandelen. Ironisch eigenlijk als je nagaat dat de keuzes die wij maken gebaseerd zijn op de wijsheid die wij hebben verkregen uit het verleden. Het heden is een reflectie van het verleden – dwaal dus niet in het verleden maar leef in het heden met het zicht op de toekomst.
En toch kan je veronderstellen dat het toekomstige pad dat wij aanleggen gefundeerd is op ons verleden, omdat de keuzes onlosmakelijk verbonden zijn met ons verleden. Bestaat er dan wel zoiets als een menselijke wil? Kan een concept zoals het determinisme wel existeren? Ik denk wel degelijk dat wij een beperkte hoeveelheid invloed kunnen uitoefenen op ons leven, maar dat deze invloed en de daaruit volgende mogelijkheden sterk beperkt worden door ons verleden. En dat is iets wat een hoop niet kunnen bevatten, of eigenlijk willen bevatten. Wij willen niet accepteren dat er iets existeert dat bepaald hoe wij uiteindelijk ons leven zullen indelen, daarvoor zijn wij te arrogant door de illusie die wij hebben gecreëerd vanwege de invloed die wij kunnen uitoefenen door onze vrije wil.

De vrije wil is een leuk concept, maar het is nog altijd afhankelijk van de som van onze menselijke rede en onze emoties. En zijn onze emoties niet per definitie verbonden aan de associatie van denkbeelden die wij creëren met een bepaald object? Wij hebben ooit in onze hoofd een verbinding gemaakt tussen object X en een emotie die dit object bij ons oproept door de indruk die het object achterlaat. Dus dat toont de eerder gelegde correlatie aan namelijk dat ons heden een reflectie is van ons verleden.
Wat is het leven toch een mooi iets, met de illusie van de vrije wil die wij onszelf hebben opgelegd. De realisatie van dit concept laat een bitterzoete smaak achter. Ignorance is bliss en god is het equivalent van satan dat hij ons deze pijn laat ervaren. Prachtig toch, het leven! Toch maar zelfmoord plegen?

Mensen, ik wens ieder nog een fijne dag toe.
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe

Een duik in de menselijke psyche - het begrip (emotionele) pijn

Na dagen van onrust beginnen mijn emoties eindelijk weer een plekje te vinden in mijn hart. En nu begint het proces van verwerking en begrijpen. Geheel in de lijn van Soren Kierkegaards' woorden: het leven wordt voorwaarts geleefd en achterwaarts begrepen.

De eerste vraag ik mij nu stel is de volgende: Wat was de kern van mijn onrust? . Een simpele reflectieanalyse toont het volgende antwoord: pijn. Daaropvolgende vraag ik mij nu af: wat is eigenlijk pijn? Wat is de essentie van pijn? Wat betekent het eigenlijk als iemand zegt: "ik heb pijn"? Laten we eens een analyse loslaten op het begrip pijn.

Pijn - plastisch gezegd zijn het prikkels die vanuit een lokale plaats naar onze hersenen worden gestuurd en daar de classificatie "pijn" krijgt. Het zorgt ervoor dat schade aan ons menselijk lichaam wordt beperkt, door bewust te worden van de schade dat al is aangericht door een object. Maar wat is dan emotionele pijn? Onder wat voor classificatie kan de pijn worden ingedeeld als er sprake is van een intensiteit aan emoties? Dat de tsunami aan emoties zo intens is dat er sprake is van een intens lijden - valt dit ook onder pijn?
Lijden impliceert in mijn optiek het piekmoment van pijn - de momentopname waarop de hoeveelheid aan pijnprikkels zo groot is dat onze hele wereld op dat moment is beperkt tot het kader van het menselijk lichaam met diens intense beleving van pijn.
Als we een poging doen om een verband te leggen naar het begrip "emotionele pijn" wat kunnen we dan vaststellen? Wat voor informatie cq. kennis kan ons dit opleveren? Is emotionele pijn niet per definitie verbonden aan onze beleving van het leven? Ik heb al eerder vastgesteld dat wij als mensen ons leven inkleuren door middel van emoties - dat emoties in zekere mate de beleving is van ons bewustzijn van het "in-de-wereld-zijn", als ik even een Heideggerse term erin mag gooien.

Wat houdt emotionele pijn dan in? Door het deduceren van het eerder vastgestelde kan ik vaststellen dat emotionele pijn pijnprikkels zijn die worden veroorzaakt door onze emoties. Maar de oorzaak van emotionele pijn ligt anders dan normale pijn - er is geen fysiologische basis voor emotionele pijn. De emotionele pijn ligt veel dieper - op het niveau van de metafysica.
Het is niet aantoonbaar en toch bestaat cq. existeert het. Net zoals ieder persoon die liefdesverdriet heeft ervaren weet hoe intens emotionele pijn kan zijn. Zou dit niet dan de essentie zijn van lijden? Dat er een transcendentie is van "fysische pijn" naar "emotionele pijn"? Dat er sprake is van lijden zodra deze transcendentie is bereikt? Wat is dan het nut van pijn? Wat is dan de zin van pijn?

Ik zeg, het is dankzij deze ervaring van pijn dat ik begrip ontwikkel voor de trigger die pijn veroorzaakt. Mijn emotionele pijn veroorzaakt door een complex netwerk van diverse factoren dat uiteindelijk uit in een intens lijden. Maar het is dankzij dit intens lijden dat ik verder kom in het leven. Het is dankzij deze pijn dat ik genot en warmte leer te waarderen. Hoe dieper het lijden - des te dieper gaat mijn waardering voor het genot en de warmte - des te dieper zal mijn beleving zijn van het leven. En of dat nou iets goeds of slecht is laat ik in het midden voor de andere semi-filosofen en psychologen onder ons.

Mensen, ik wens ieder een hele fijne dag toe! Ga naar buiten en geniet van de sneeuw, ik weet dat ik geniet van deze witte schoonheid!
Een dikke knuffel van Halbe - levensgenieter pur sang

Het litteken op mijn ziel

Een blog gewijd aan het litteken op mijn ziel

Bewustwording - bewustwording van het heden. Weten dat mijn leven is zoals het is en dat de toekomst zoals ik deze voorzag nooit waarheid zal worden. Accepteren dat dit zo is en dat ik zelf hard moet werken om zo dicht mogelijk bij dit beeld te kunnen komen.

Pijn - intense pijn van de leegte in mijn hart - een leegte dat met moeite wordt gevuld. Een leegte dat een intens lijden met zich meebrengt. Een intens lijden dat tot in de diepste krochten van mijn ziel voelbaar is - een intens lijden dat mij laat ervaren wat de essentie is van het leven.

Eenzaamheid - eenzaam voelen terwijl ik wordt omringd door de mensen die een plek in mijn hart hebben. Eenzaamheid dat wordt gevoed door de leegte in mijn hart en het lijden van mijn ziel.

Verdriet - de tranen blijven komen, hoe hard ik ook mijn best doe om deze in te houden. Maar het is juist door deze emotionele ontlading dat ik weer een stapje dichter ben om de leegte in mijn hart te vullen met de warmte en liefde van de mensen om mij heen.

Verbitterd - verbitterd door het feit dat ik het leven door mijn strot gedouwd kreeg. Verbitterd door hetgeen mij moest overkomen - door het intens lijden dat mij nooit bespaard werd. Verbitterd dat de verschillende pogingen die ik deed om mijn toekomst te vormen naar hetgeen ik wilde werd verscheurd in het moment dat ik voor mijzelf moest kiezen.

Accepteren - accepteren dat mijn leven is zoals het is. Accepteren dat het verleden nooit zal veranderen, hoe hard ik ook mijn best doe. Dat het heden een reflectie is van mijn verleden en dat ik mijn verleden moest loslaten, hoe eng het ook is.

Zoeken naar geluk - hopen dat ik ooit mijn geluk zal vinden, wetend dat het een oneindige zoektocht is. Dat de ironie van het leven is dat echt geluk nooit zal kunnen worden verkregen. Dat wij alleen een vorm van geluk kunnen vinden in onszelf, maar dat het pad naar innerlijke geluk wordt gevormd door het leven om ons heen.

I'll will try to a-fix you - hopen dat ik verder kan gaan op het pad des levens dat ik dusver voor mijzelf hebt gevormd. En tegelijkertijd bewust ben van het feit dat hoop niet bestaat, dat ik zelf de architect ben van mijn leven.

Mensen, ik wens ieder een hele fijne dag toe! Morgen begint een nieuwe week met nieuwe kansen, laat deze niet lopen want voor je het weet leef je met de spijt dat je nooit die ene kans hebt gegrepen.
Een dikke knuffel van Halbe!

Een duik in de menselijke psyche - Acceptatie, bevrijding en loslaten

Voor de mensen die erop zaten te wachten, nummertje vijf in de serie van een duik in de menselijke psyche. Een tijd geleden alweer had een hyves-vriendin een blog geschreven over het thema loslaten. Het sprak mij zeker aan, maar ik had er nooit over gedacht dat het thema voor mij mettertijd zo belangrijk zou worden.

Een paar maanden geleden, voordat mijn behandeling was begonnen, had ik een moment van "verloren zijn". Ik werd op een dag compleet overdonderd door intense verdriet.
Uiteindelijk ben ik na de middagpauze naar huis gegaan. Mijn concentratie was weg en mijn lust om te werken was ook compleet weg. Op weg naar huis werd ik opgebeld door mijn psycholoog. Ik had even gepraat en het ging toen al stukken beter met mij. De woorden die daarna door de telefoon galmden ben ik echter nooit vergeten: volgens mij moet je eens proberen dingen te loslaten.

Eerlijk is eerlijk, ik heb er toen weinig mee gedaan. Maar het concept is sindsdien met enige regelmaat teruggekomen. Vooral toen ik ging verdiepen in de filosofie met diens semi-psychologische ideeën m.b.t. geluk kreeg dit thema steeds meer aandacht in mijn hoofd. Ik begon mijzelf af te vragen: Wat moet ik loslaten? Is het mijn verdriet? De wil om alles te veranderen naar datgeen waarin ik eindelijk gelukkig kan worden? Wat is hetgeen waar ik krampachtig aan het vasthouden ben en wat ik niet wil loslaten?

Wij mensen zijn gewoontedieren, dat is een feit. Alles wat wij kennen is vertrouwd en moet niet veranderen, want verandering brengt iets nieuws en dat is per definitie eng. Dat wat voor ons vertrouwd is, klampen wij krampachtig aan vast in de hoop dat wij het niet zullen verliezen. Wat wij (onbewust?) altijd vergeten is de dynamiek dat het leven heet. Zoals de oude grieken hadden geconstanteerd, bepaalde ideeën zijn eeuwig, oneindig. Deze ideeën worden begrepen in de ruimste betekenis van het woord. Hierbij gaat het over thema's zoals het goede en het slechte, pijn en genot, geluk en ongeluk.
Maar dat wat leeft zal ooit doodgaan. Hetzelfde geld ook voor de menselijke problematiek met diens lotsbestemming.

Ieder mens zal in zijn/haar leven ooit aankomen op het punt dat het leven overhoop wordt gegooid. Alles wat ooit vertrouwd was bestaat niet meer. Dat zijn de momenten waarop wij lijden, lijden in het moment van keuzes. Zoals Kierkegaard het noemt: de afgrond van vrijheid.
Het onbekende willen wij niet tarten, in de hoop dat het ons met rust laat. En wanneer het op ons pad komt zijn wij bevangen in het moment. Het is deze gevangenis dat onze toekomst bepaalt. Wij kunnen ervoor kiezen om jarenlang rond te dwalen in deze gevangenis, zonder enige keuze te maken. Ronddwalen in het leven om er een abstract beeld bij te creeëren.

Durf dit vertrouwde los te laten! Begin met de acceptatie van de feiten. Zonder acceptatie is er niks wat wij kunnen loslaten. Ja, het leven kan zwaar zijn en en ja, het leven brengt ons als mens een intens lijden voort. Maar wij mensen zijn de architect van ons leven, ongeacht of er sprake is van een lotsbestemming of niet. Zou het bestaan, dan betekent dit dat alle keuzes die wij al maken voorbestemt zijn. Is dat zo slecht dan? Ignorance is bliss - zolang wij niet weten of wij mensen gedoemd zijn om te leven naar de wetten des levens zijn wij nog altijd in staat om invloed uit te oefenen op ons leven. Je hoofd hoeft geen gevangenis te zijn, want jij bent jouw eigen gevangenisbewaarder.

De sleutel van de deur om uit deze gevangenis hebben wij zelf in onze hand en het énige wat wij hoeven te doen is deze in het slot steken, de deur open te doen en naar buiten te lopen, richting het pad des levens. Eenmaal buiten kunnen we dát loslaten wat wij nooit hebben durven los te laten. Gooi het weg en loop verder richting het onbekende. De toekomst is onzeker, dus waarom problemen maken die er niet zijn?

Mijn vrienden, wees niet je eigen gevangenbewaarder. Het pad des levens heeft je veel te bieden, durf erop te lopen!
Ik wens ieder nog een hele fijne avond toe. Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe.

Een duik in de menselijke psyche - Geluk vs. Ongeluk

Ik zat te twijfelen hoe ik deze blog zou noemen. Meestal neem ik pas een diepe duik in de (mijn) menselijke psyche nadat ik een gesprek heb gehad, maar toch vind ik het toepasselijk om er vandaag weer eentje te schrijven. Deze keer gaat het om een voor ons mensen universeel thema: geluk.

Socrates noemt geluk een deugd; hij is van mening dat het doel van ieder mens is om gelukkig te worden. Helaas weten wij allemaal dat geluk een abstract onderwerp is, het is ondefinieerbaar. Ieder persoon heeft een eigen concept van geluk. Dat waar ik gelukkig van wordt is niet per definitie datgene waar mijn zus gelukkig van wordt. Mijn zus wordt gelukkig van andere dingen dan mijn broer, net zoals hij gelukkig zal worden van andere dingen dan mijn ouders. En zo kan je oneindig doorgaan...
Natuurlijk zijn er "universele" begrippen waar ieder mens in meer of mindere mate gelukkig van zou worden. Gezondheid, persoonlijke welvaart, rijkdom. Echter zijn dit stuk voor stuk thema's dat voor ieder individu een andere waarde bezit. Rijkdom is leuk, maar het staat in mijn lijstje van "waar wordt ik gelukkig van" toch echt helemaal onderaan.

Aristoteles komt naar mijn mening dichter in de buurt van dit thema dan de leraar van zijn leraar (Plato). Hij was van mening dat de funderingen van geluk te vinden is in het welzijn van een heel volk. Zijn hypothese was dat als een heel volk gelukkig is, het individu óók gelukkig is. Tenslotte is een volk samengesteld uit een groep individuen die bij elkaar "het volk" zijn.
Geluk bereik je door je handelingen. Vrij logisch, als we Socrates' uitspraak in ons achterhoofd houden. Ieder mens is op zoek naar zijn geluk, of dat nou in de vorm is van thema's als rijkdom, persoonlijke welvaart (wat indirect zou leiden tot rijkdom in de breedste zin van het woord) of gewoon simpel een goede gezondheid verkrijgen. Wanneer ieder persoon dit bereikt heeft, gelukkig is geworden door zijn handelingen, kun je veronderstellen dat een volk gelukkig is. Dus dan gaat de uitspraak van Aristoteles toch weer op.
Of om een uitspraak uit diens werk Ethica Nicomachea te quoten (wat op haar beurt is voortgekomen uit een gedicht van Hesidos):
Hij is het allerbest die zelf alles inziet en ook hij is op zijn beurt goed die luistert als iemand goed heeft gesproken. Maar wie noch zelf inzicht heeft, nocht naar een ander luistert en zich diens woorden inprent, is daarentegen een nutteloze man.

Dan komen we nu op het volgende filosofisch probleem: wat is ongeluk?. Is het de staat van ons bewustzijn waarin wij ons ontwaren in een door ons ongewenste situatie? Is ongeluk een synoniem voor het ervaren van psychische pijn? Is het ongeluk niks meer en niks minder dan de toestand waarin wij ons bevinden wanneer wij pijn ervaren? Zou dat niet indirect moeten betekenen dat de uitspraak van Socrates een implicatie is van pure waarheid en dat wij als mensen allemaal op zoek zijn naar ons eigen geluk?
Wat is dan het nut van lijden? Bestaat lijden niet als tegenhanger van geluk - leren wij niet als mens het geluk te waarderen door de pijn van het lijden te ondergaan? Wij mensen zijn tot heden nog altijd simpele wezens in vergelijking met het grotere geheel. En toch zijn wij in staat om de grootste dingen te bevatten - als mens en het zijn van dit mens. Echter kunnen wij pas zaken bevatten als wij onze geest ervoor openstellen. Dit kan langzaam gebeuren, doordat wij als mensen ouder worden. Zoals een spreekwoord het zegt: wijsheid komt met de jaren.

Maar lijden, lijden zorgt voor het openrijten van je innerste zelf - je diepste ik - je ziel. Pijn is een harde leermeester, hoe meer pijn wij ervaren des te groter wordt de waarde van de ervaring die deze pijn met zich meebrengt. Dat betekent niet dat pijn kan worden gedefinieert als goed, want genot kan ook een hele goede leermeester zijn, soms zelfs beter dan pijn.
Genot en pijn zijn diens tegenstellingen in die zin dat het ons als mens in staat stelt om te leren van de gevolgen van onze handelingen met als einddoel het nastreven van ons geluk. Tot het moment dat het daar is en wij ons doel hebben bereikt. De ironie van ons leven is echter dat wij als mensen direct een ander doel zullen nastreven, want het najagen van geluk is zekere zin een oneindige zoektocht.
Om Friedrich Nietzsche te quoten: Zijn wij niet uiteindelijk allemaal - gelukzoekers van het leven?

Mensen, de kop van de week is eraf. Een nieuwe week met nieuwe kansen! Geluk bereik je niet als persoon door de makkelijkste weg te kiezen. Lukt het je wel, dan is de waarden van dit geluk niet te vergelijken met het nemen van de moeilijke weg. Tenslotte is de waarde van geluk mijns inzien afhankelijk van de lengte van de weg die wij hebben bewandeld om dit geluk te bereiken.
Ik wens ieder een fijne avond toe! Dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe.