De week waarin de EU failliet ging

Wat heeft de Europese volkerenfamilie tot een progressief in plaats van een stilstaand deel der mensheid gemaakt? Niet hun buitengewone eigenschappen, die, als zij al bestaan, een gevolg zijn en niet de oorzaak; maar hun opmerklijke verscheidenheid van karakter en cultuur. Individuen, klassen, naties zijn steeds in hoge mate verschillend van elkaar geweest; zij hebben een grote verscheidenheid aan wegen bewandeld, die elk leidden tot iets waardevols en al zijn steeds weer de mensen die op een andere weg waren onverdraagzaam voor elkaar geweest, en zou ieder het een uitstekende zaak hebben gevonden als alle anderen gedwongen waren om zijn kant uit te gaan, toch hebben hun pogingen om elkaars ontwikkeling in de kiem te smoren zelden een duurzaam succes gehad, en is elke richting blijven bestaan om op zijn beurt het goeds te ontvangen dat de anderen konden bieden. Naar mijn mening heeft Europa haar progressieve en veelzijde ontwikkeling volledig te danken aan deze verscheidenheid van wegen. - Over Vrijheid, door John Stuart Mill: pagina 122 - 123.

Ik heb in een eerder schrijven al kritiek geuit op de politieke samenwerking tussen de diverse lidstaten van de EU. Ik heb bewust opnieuw gekozen voor dezelfde inleidende tekst, omdat dit laat zien dat pluriformiteit geen struikelblok hoeft te zijn voor het vormen van een politieke unie. Sterker nog: het kan juist een kracht zijn van een unie! Dát is namelijk tevens de reden waarom de euro als munteenheid jaren werd beschouwd als de meest stabiele munteenheid van de wereld. De diversiteit van alle lidstaten van de EU zijn een belangrijke factor voor de potentiële economische kracht van de euro.
Hoe bizar is het wel niet dat de politieke betrekkingen tussen de lidstaten onderling heeft geleid tot een faillissement van de EU.

Griekenland is een land waar veel over te zeggen is en ís gezegd en waar heel veel meningen over zijn gevormd, waarheidsgetrouwe meningen en louter meningen gevormd op basis van onderbuikgevoelens.
Het groeiend negatieve sentiment over Griekenland bestaat dan ook voornamelijk uit de tweede categorie en wordt constant gevoed door een breed scala aan nieuwsartikelen waardoor zelfs belangrijke nieuwsmedia zoals RTL Nieuws zich schuldig maken aan het creëren van een negatief sentiment door keer op keer artikelen te publiceren met daarin 'feiten' begeleid door een serie aan informatie waardoor het beeld ontstaat van een land die geheel zelf schuldig is aan de situatie waarin het zich bevindt.
Terwijl de realiteit van deze situatie is die van een twee-zijdig zwaard, waarbij er sprake is van een wederzijdse (economische) afhankelijkheid tussen Griekenland en de EU.

Ik verwijs mijn lezer maar al te graag naar dit artikel waarin een verhelderende uiteenzetting is gemaakt van daadwerkelijke feiten rondom Griekenland.
De oplettende lezer vraagt zich nu af: indien Griekenland daadwerkelijk zoveel heeft hervormd, waarom blijft Rutte en al die andere politici dan krampachtig vasthouden aan de meest gehoorde uitspraak in de discussie rondom Griekenland: "Griekenland moet hervormen"? Dat, mijn beste lezer, is vermoedelijk te herleiden naar de definitie van het begrip 'hervormen'. Sinds de uitbraak van de kredietcrisis werd ons maar al te duidelijk dat het huidige systeem van het kapitalistisch model niet meer houdbaar is in onze geglobaliseerde wereld. Politici hebben hun agenda's compleet omgegooid: vooraleerst omdat er crisismanagement moest worden uitgevoerd om zodoende alle (economische) schade zoveel mogelijk te beperken (zijn ze keihard in gefaald). Vervolgens wordt er onderzocht hoe de kredietcrisis überhaupt heeft kunnen gebeuren (iets met gierigheid en te weinig controle waardoor er teveel lucht in de economie was gepompt en teveel controle waardoor men het idee had dat banken moesten worden gered in het kader van crisismanagement) en is er een plan gekomen om een dergelijke systeemcrisis in de toekomst te voorkomen (onmogelijk).

En in dat gat, lieve mensen, is Griekenland gevallen. Los van de interne problematiek dat Griekenland rijk is (lees: corruptie en grootschalige fraude), hebben landen vanwege hun radicale bezuinigingsbeleid geen geld meer over om te investeren in Griekenland. Terwijl juist Griekenland van alle landen het hardst geld nodig heeft om te investeren in nieuwe infrastructuren kwa invulling en begroting van overheidsbeleid.
Vreemd genoeg zijn dergelijke ideeën ongekend bij onze politici die enkel ogen hebben voor hun eigen financiële stromingen en zodoende een 100% garantie willen krijgen dat AL het geld dat zij (!!!) hebben uitgeleend terug wordt betaald. Want indien dit niet het geval is, moeten allerlei banken van deze noordelijke lidstaten opnieuw honderden miljoenen euro's afschrijven en dát is natuurlijk uit den boze, gezien de afgelopen crises die wij hebben gehad. Stel je toch eens voor: heb je als land een bank gered, komt deze opnieuw in de problemen vanwege een land waar ooit honderden miljoenen in zijn geïnvesteerd in de verwachting het dubbele en wellicht zelfs het driedubbele voor terug te krijgen.
Want dát is waar politici zich uiteindelijk enkel druk om maken: dat de banken opnieuw honderden miljoenen euro's moeten afschrijven op Griekse leningen, met het risico dat een bank alsnog op omvallen staat. Dat hierdoor de volledige geopolitieke stabiliteit van de EU op het spel komt te staan is kennelijk van secundair belang, want als er 1 ding is wat politici hebben geleerd, dan is het dat economische stabiliteit voor alles gaat.

Toegegeven: economische stabiliteit is van fundamenteel belang voor een natie. Het is eigenlijk bizar hoe diverse sociaal-contracttheorieën geen enkel woord schrijven over economische stabiliteit als voorwaarde voor de vorming van een stabiele samenleving. Misschien dat Hobbes daarom meer gelijk heeft dan Rousseau, met zijn 'oorlog van allen tegen allen', indien grondstoffen het primaire doel is van de natuurwet beschouwd vanuit Hobbes' filosofie. Toch behoort economie niet het primaire uitgangspunt te zijn van de stabiliteit van een samenleving, maar moet economie hand in hand gaan met de stabiliteit van een samenleving.
Dan vraag ik mij af: kunnen wij dan geen enkel begrip opbrengen voor de Grieken? Zijn wij zover afgedwaald van onze verlichtingsidealen die het Europese vasteland naar de moderne tijd en nu onze post-moderne tijd hebben gebracht? Sinds wanneer zijn vrijheid, gelijkheid en broederschap ondergeschikt gemaakt aan economische welvaart dat ieder land probeert te onttrekken aan de samenwerking van de EU? Is de EU enkel opgericht om te kunnen profiteren van elkanders welvaart of is er ook sprake van een politieke unie waarin (politieke) samenwerking bijdraagt aan economische welvaart voor elke EU-lidstaat?

Gezien de ontwikkelingen van de afgelopen weken in de kwestie rondom Griekenland bestempel ik de EU als failliet en dan wordt het wellicht inderdaad weer tijd om te stoppen met geopolitieke samenwerking. Want zelfs al zou er een nieuwe overeenkomst kunnen worden opgesteld, waarom zouden de EU-lidstaten tenslotte samenwerken met elkaar terwijl men enkel van elkaar probeert te profiteren? Je zou bijna gek moeten zijn om vanuit deze propositie een samenwerking aan te gaan met andere landen.
Dan was de Sovjet-Unie een effectievere samenwerking dan die van de EU, daarin heerste tenminste wél gelijkheid en broederschap...

En moge alles breken, wat aan onze waarheden breken- kan! Menig huis valt er nog te bouwen - Friedrich Nietzsche - Aldus Sprak Zarathoestra

Mijn vrienden, ik wens jullie allen een hele fijne zondag toe! Het zijn spannende tijden om in te leven, maar op dit moment zie ik de kwestie rondom Griekenland erg negatief in, zelfs als een rasechte optimist... Laten wij hopen dat onze (politieke) leiders uiteindelijk tot inzicht zullen komen dat er water bij de wijn moet worden gedaan, wilt de EU nog enige vorm van bestaansrecht hebben.
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof en wereldverbeteraar, Halbe!

Filosofisch intermezzo - Demonisering der Religie

Het geloof is de hoogste hartstocht in een mens. Misschien zijn er in elke generatie velen die er niet eens aan toe komen, maar niemand komt verder. Of er ook in onze tijd velen zijn die het geloof niet ontdekken, wil ik niet uitmaken. Ik durf me alleen op mezelf te beroepen, en dan verberg ik niet dat het zijn tijd met mij nog duurt. Maar daarom wil ik mijzelf of het grote nog niet bedriegen door het geloof tot iets onbetekenends te maken, een soort van kinderziekte die je zo snel mogelijk te boven moet zien te komen. Maar ook voor degene die niet eens tot bij het geloof komt, heeft het leven opgaven genoeg. En als hij die eerlijk liefheeft, is zijn leven allerminst verspeeld, ook al wordt het nooit gelijk aan dat ven hen die het hoogste vernomen en gegrepen hebben. Maar hij die tot het geloof komt (en daarbij maakt het niet uit of hij eenvoudig is of buitengewoon begaafd), blijft niet staan bij het geloof. [...] Hij zou zeggen: 'Ik blijft helemaal niet staan, want ik leef erin'. Toch komt hij ook niet verder, hij komt niet tot iets anders. Want als hij dat zou ontdekken, dan heeft hij daarvoor een andere verklaring. - Soren Kierkegaard - Vrees en Beven, pagina 130/131.

Religie is een lastig concept om te bevatten, vooral voor mensen als ik heeft religie totaal geen meerwaarde. Ik heb geen geloof in een God, of een macht dat boven mij staat. Ik heb ooit in een vorige blog de volgende woorden geschreven: God is Dood. Een paar jaar later heb ik een poging gedaan om een serie te wijden aan de onlosmakelijk verbonden concepten van God, Geloof en Religie. Helaas ben ik gestopt bij de derde essay, waarin ik op een dieper niveau mijn gedachten op constructieve wijze ging uitten in een poging een beter begrip te ontwikkelen van het concept religie. Het uitgangspunt van deze essay is echter niet om een filosofisch accurater begrip te vormen van het concept religie, nee ik ben eens gaan nadenken hoe het komt dat dit begrip in onze moderne maatschappij is verworden tot een soort van scheldwoord, hoe het komt dat religie in ons tijdperk in zekere zin wordt gedemoniseerd tot een ouderwetse denkwijze dat enkel wordt toegeschreven aan mensen die vanwege een gebrek aan intelligentie op die manier de werkelijkheid proberen te aanschouwen.
Religie is niet meer van deze tijd en de verklaring hiervoor is heel simpel: onze moderne maatschappijen is gebouwd en ontwikkeld op basis van technologie. En hoe ontstaat technologie? Door wetenschap, door wetenschap te bedrijven en wetenschappelijke ontdekkingen doen. Wij mogen grote wetenschappers als Newton, Maxwell, Planck en Einstein op onze knieën bedanken voor hun ontdekkingen. Zonder hun werk zouden wij hier niet staan en zou onze wereld er anders hebben uitgezien. Het is de wetenschap, het verlichtende denken dat leidt tot verheffing van naties en op sommige punten zelfs verheffing van de mensheid. En het is deze verheffing, dit verlichtingsdenken dat vaak ten koste gaat van het geloof in een hogere macht. Dit is een goed punt om bij stil te staan, hoe komt het toch dat wij nog steeds denken in termen van een hogere macht?

De franse filosoof Voltaire wordt beschouwd als een typische verlichtingsdenker. In zijn tijd was hij een van de grote denkers van zijn tijd, naast Jean-Jacques Rousseau en Denis Diderot. In zijn werk Philosophical Dictionary staat het volgende geschreven onder de noemer Religie:

If the religion he announces is true, will transports of rage and insolence make it any truer? Should one lose one's temper while saying that people should be gentle, patient, beneficient, just, and fulfil all the duties of society? No, because everybody agrees with you.

De ironie van religie is dat wat in de 'heilige geschriften' staat geschreven louter vaak hetzelfde uitgangspunt kent als sociaal wenselijk gedrag cq. moreel gedrag. In oude tijden werd een zekere hoeveelheid aan macht toegeschreven aan religie. Het dicteerde in zekere zin morele gedragingen zoals die enkel acceptabel waren in de ogen van god, want aan het einde van ieders leven moet je boete doen voor je gedragingen en zal je door petrus worden beoordeeld of je de hemel mag toetreden (naar mijn weten is dit het idee van het christendom?).
In onze verwetenschappelijkte maatschappij erkennen wij deze gedachtegang niet meer als valide, omdat wij dankzij verschillende perioden van verlichting op een rationele manier hebben leren denken en op een rationele wijze geleerd onze wereld te aanschouwen. Hoe komt het dan dat wij nog steeds denken in termen van een hogere macht? Is het ons besef dat wij maar een mens zijn dat wij in staat zijn om dit gegeven te onderscheiden van de omvang van het heelal? Of bevindt zich in ons conform het sociale wezen dat wij zijn, de drang om ons te kunnen verbinden met alle andere wezens op een "hoger niveau"?
Het is fascinerend om het leven op rationele wijze te aanschouwen om tot de conclusie te komen dat het leven enkel op irrationele wijze geleefd kan worden. Elk proces kan via de wetenschappelijke methode worden onderzocht, terwijl de essentie van het onderzochte wellicht nooit op een dergelijke kan worden vastgesteld, het kan louter op irrationele wijze, door middel van gevoel worden ervaren. Het is dit gegeven dat wellicht de deur des levens op een kier laat staan voor het ontwikkelen van een volstrekt irrationele conclusie van het leven, dat hierdoor het geloof tot stand komt. Geloven, voelen, ervan overtuigt zijn dat alles wat op wetenschappelijke wijze kan worden aangetoond louter een methode is om een object te onderzoeken, maar dat de essentie van het object enkel op een metafysisch niveau kan worden ervaren.

De opkomst van wetenschap is gelijk op gegaan met de teloorgang van religie, of althans van diens macht. Wetenschap is het woord van vandaag, als iets op wetenschappelijke cq. empirische wijze kan worden aangetoond, dan wordt het voor waarheid aangenomen en worden er keuzes gemaakt. Toch blijven er nog steeds mensen volhouden dat allerlei ziekten het gevolg zijn van dergelijke ontwikkelingen; dat door bepaalde toevoegingen allerlei 'onverklaarbare' ziekten ontstaan. Het is alsof deze mensen de wetenschap weigeren te accepteren en blijven volhouden aan hun eigen principes. Gelukkig leven wij in een maatschappij waar de vrijheid van het individu ten alle tijden gewaarborgd is, iets wat in andere landen vrij lastig is. Dit geeft echter stof tot nadenken. Er is een zogenaamde holistische denkwijze waarbij mensen denken dat natuurlijke systemen bestaan uit een geheel en door het reduceren van dergelijke systemen tot diens elementen is geen verklaring voor de werking van het systeem.
Toegegeven, wat ik hierboven schreef kan in zekere zin worden geïnterpreteerd als dat het suggereert naar een holistische denkwijze. Ik heb mijn eigen standpunt op dit punt nog niet heel helder voor wat betreft onze menselijke denkwijze van ons menselijk leven. Echter ben ik sterk van mening dat binnen de exacte wetenschap absoluut geen ruimte is voor een holistische danwel andersoortige denkwijze. Het is zo makkelijk te stellen dat de opkomst van wetenschap de oorzaak is van allerlei ziekten. Deze redenatie stoelt op hetzelfde concept als 1 + 1 = 2; het is een louter causaal verband dat in onze hedendaagse maatschappij meer bepaalde ziekten voorkomen dan x jaar geleden toen er net werd begonnen met het registreren van alle verschillende ziekten.
Los van het feit dat er een scala aan mogelijke verklaringen zijn voor dit fenomeen, wil ik echter teruggaan naar de complexe patstelling dat ogenschijnlijk bestaat tussen onze ratio en ons bewustzijn. Waar het holisme pretendeert de oplossing te bieden, met name in het zogenaamde "new-age denken", geeft de wetenschap ons als mensheid houvast aan het creëren van een begripsvorming van alle complexe facetten van ons leven. Maar tegelijk met die begripsvorming blijft er nog steeds een hoop onbegrijpbaar. De wetenschap is in dit licht bezien niks meer en niks minder dan een model dat ons in staat stelt om binnen de menselijke epistemologie een begripsvorming te maken op basis van een theorie, terwijl het nog altijd een theorie is en nooit een volledige reflectie zal kunnen zijn van de werkelijkheid.

Wat is dan die werkelijkheid? Is religie de manier om tot die werkelijkheid te komen? Kan die werkelijkheid op rationele wijze worden omvat binnen het menselijk denkvermogen, of is die werkelijkheid te complex om te bevatten binnen het menselijk denkvermogen?
De wetenschap biedt ons een denkframe aan; een denkframe dat ieder individu in staat stelt om een aspect van de werkelijkheid te kunnen begrijpen. Maar het begrijpen van de werkelijkheid is iets wat ik niet verwacht dat mogelijk ligt binnen het menselijk denkvermogen. In metafysische termen omvat de werkelijkheid iedere dimensie van de realiteit; vanaf elk niveau van materie, of dat nou kwantumniveau is of atomair niveau, tot aan het stellair niveau waarin hele melkwegstelsels bestaan. Dát beschouw ik als de werkelijkheid, los van het concept van de tijd-ruimte dimensie.
Religie daarentegen is volgens velen de werkelijkheid zoals die bestaat, los van ieder niveau. En dat is wat ik beschouw als de oorzaak waarom religie en wetenschap twee zijden van een munt zijn, waardoor ze nooit op een niveau met elkaar kunnen existeren. Religie kan niet worden omschreven in exacte termen. Het is een denkwijze over het bestaan van materie, over het bestaan van de realiteit. Waar de wetenschap deze omschrijft op reductionistische wijze door ieder niveau van de werkelijkheid te ontleden volgens de natuurwetten, gaat de religie uit van een meer holistische wijze van het bestaan van de realiteit waardoor er op irrationele wijze altijd gevoelsmatig een deel overblijft van de realiteit dat onverklaarbaar is.
Het is deze verhouding tot de realiteit dat naar mijn idee de oorzaak is van het hedendaagse demonisering van religie. Iedere keer wanneer mensen worden geconfronteerd met beelden uit een oorlogsgebied, of dat nou Iran of Irak is, of Shri Lanka of Sudan, iedere keer wanneer een terroristische organisatie terreurdaden uitvoert onder het mom van een bepaalde religie beschouwen wij in de verlichte westerse wereld dergelijke organisaties/individuen als mens-onwaardig, als barbaren die over geen enkele vorm van ontwikkeling beschikken. Hoe ironisch is het dat juist in deze landen waar religie van grote invloed is op de lokale cultuur, religie kan fungeren als leidraad voor ontwikkeling van deze landen. Landen waar op termijn wetenschap kan worden geïntroduceerd en waardoor mensen daar ook uiteindelijk de patstelling zullen ervaren tussen religie en wetenschap.

Er wordt weleens gesteld dat wetenschap ook een vorm van religie is. Ik vind dit een drogredenatie pur sang; religie en wetenschap kunnen samen nooit bestaan. Wetenschap gaat uit van het empirische, van het uitvoeren van observaties en het opstellen van een hypothese waaruit een theorie volgt. Religie is het irrationele element van ons bestaan, het is ontastbaar en juist daardoor is het lastig, zo niet onmogelijk om te stellen dat er geen hogere macht bestaat. Wij weten het nou eenmaal niet en mij dunkt dat wij dit nooit zullen weten.

All i know, is that i know nothing - Socrates

Mijn vrienden, dank voor het lezen van deze blog! Ik wens jullie allen een zeer fijne avond.
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe!

De parasiet dat de mens is

Mensen, het is het toppunt van evolutie, voortgebracht door de natuur. Wij zijn gezegend met de mogelijkheid van zelfreflectie, wij kunnen veronderstellen wat de gevolgen zijn van ons handelen. Als mensheid hebben wij een hoop voortgebracht, waarvan de ontwikkeling van technologie zou kunnen worden veronderstelt als de grootste uitvinding van de mensheid. Hoe ironisch is het wel niet dat diezelfde technologie de mensheid laat leven op een niveau dat onslosmakelijk de vernietiging van onze planeet inhoudt?

Als individu genieten wij van de geneugten die het leven ons biedt. Ik vraag mij af, genieten wij daadwerkelijk van het leven of ervaren wij een mentaal construct dat gelijkwaardig is aan het ervaren van emoties en waarvan het een gewaarwording veroorzaakt in ons psyche als een "prettig gevoel"?
John Locke had in zijn werk getiteld "An Essay Concerning Human Understanding" een uiteenzetting gemaakt van het menselijk vermogen om zaken te kunnen begrijpen. Hij veronderstelde dat ons handelen primair wordt bepaald door het nastreven om een prettig gevoel te kunnen ervaren, waarvan het ultimatum vanzelfsprekend het concept van geluk is.
Ook David Hume heeft in zijn werk "Traktaat over de menselijke natuur" een moraaltheorie opgesteld dat als uitgangspunt heeft dat het moraal van een persoon wordt bepaald door diens gevoel. Het is interessant om vast te stellen dat beide filosofen, die overigens niet in hetzelfde tijdperk leefde maar na elkaar, dezelfde ideeën hadden dat ons handelen voornamelijk wordt bepaald door ons gevoel. Het verschil zit hem in het feit dat David Hume dit heeft gebundeld in een moraaltheorie en dat John Locke meer gericht was op de politieke aspecten.

Wij leven in een tijdperk waarin ons geluk door een diversiteit aan allerlei factoren wordt bepaald. Geld is ironisch genoeg de representatie van deze diversiteit aan factoren, het bepaald de mogelijkheden waarmee een individu in staat wordt gesteld om keuzes te maken.
Als ik diverse media mag geloven, worden antidepressiva in ons land op vrij grote schaal gebruikt. Hoe krom is het wel niet dat in een welgesteld land als die van ons mensen niet in staat zijn om het gewenste niveau van geluk te bereiken, terwijl wij als land wel in staat zijn om grote hoeveelheden geld te produceren volgens diverse methoden die door onze economie worden aangedragen!?
Het materialisme in onze hedendaagse maatschappij voert tegenwoordig hoogtij en waarom? Omdat wij bij de aanschaf van een object een tijdelijk moment van geluk ervaren, het geeft ons een prettig gevoel en daar doen wij het uiteindelijk voor. Maar na het tijdelijke gevoel van geluk verdwijnt het net zo snel als dat het ontstond. De waardering voor een object is per definitie subjectief en afhankelijk van de mogelijkheden die een object ons biedt. De aanschaf van een computer is een grote investering, maar het is het waard vanwege de mogelijkheden die een computer ons als individu biedt.

Ik vraag mij alleen wel af, waar gaat dit ons als mensheid heen leiden? Zijn wij per definitie gedoemd om ons hele leven lang te moeten kopen aldoende een tijdelijk gevoel van geluk te kunnen ervaren? Waarom zijn wij mensen niet in staat om op een andere manier dat prettige gevoel te kunnen ervaren?
Afgaande op het niveau van gebruik van anti-depressiva ben ik blijkbaar niet de énige nederlander die worstelt met deze vragen. Des te meer gelukkiger maakt mij de gedachte dat ik langzaam maar zeker mijzelf aan het losrukken ben van dit sentiment. Dat ik mij niet meer laat leiden door de algemene consensus. Een nieuwe mobiel is ontzettend leuk, maar voor mij om het een langdurig gevoel van geluk te kunnen laten ervaren moet het mij een langdurige hoeveelheid aan functionaliteit kunnen bieden, wil ik een gevoel van voldoening kunnen ervaren bij het hanteren van het object (in dit geval mobiele telefoon).

Ik proclameer niet dat ik de wijsheid in weze bezit, maar als meer mensen deze vragen bij zichzelf zouden stellen, zou het dan mogelijk zijn om ooit samen met onze planeet te kunnen leven? De manier hoe wij momenteel als mensheid de aarde bevolken is niks meer dan dezelfde manier hoe een parasiet een gastheer binnendringt om hem langzaam maar zeker van binnenuit leeg te zuigen.
Wij maken gebruik van alle materialen waarop wij onze handen kunnen krijgen om het vervolgens om te vormen tot een ander object. Dit object verkrijgt een waardering en vormt een onderdeel van het transcendentale wezen dat de economie is. Een wezen dat alleen bestaat om te groeien en alleen kan bestaan d.m.v. groei.
Hoe willen wij onze planeet behouden als wij deze blijven verkrachten door puur individueel ons geluk te laten afhangen van materialistische objecten zonder daadwerkelijk waardering te geven aan immateriële zaken, dat ons mogelijkerwijs een groter gevoel van geluk kan geven?

Deze vraag, mijn beste lezers, mogen jullie beantwoorden.
Zoals Socrates het ooit verwoordde:"To live a good life, means to live virtues"

Mijn vrienden, ik wens ieder een hele fijne dag toe!
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe

De zin van het leven

Er zijn weinig dingen zo complex en zo moeilijk te bevatten als de eenheid dat het leven heet.
Een eenheid dat bij het beleven ervan zowel intens verdriet als intens gelukt voorbrengt, een belevenis, een rit dat kan worden vergeleken met een achtbaan.

Het leven biedt verschillende facetten bij het ervaren ervan, zoveel levensvragen.
Wie ben ik?
Wat voor een persoon ben ik?
Waar hoor ik thuis?
Waar wil ik heengaan in het leven?

Aan het begin echter is er geen sprake van deze levensvragen, want dan ben je nog een kind. Er bestaat geen groter onschuld dan die van een kind. Naarmate ervaringen worden opgedaan, groei je als persoon. En opeens ben je volwassen en gaat er een wereld voor je open.

Een wereld dat soms mooi en soms beangstigend aandoet, een wereld waarin jij als persoon een plek moet leren vinden. Het is dit punt in het leven dat de levensvragen opdoen. Ik twijfel niet dat er mensen zijn die deze levensvragen nooit zullen beantwoorden. De reden hiervan verschilt, de één heeft geen behoefte aan een zoektocht des levens. Die geniet gewoon van de rit des levens. Ignorance is bliss, zoals het spreekwoord gaat. Hoe waar is dit spreekwoord wel niet! De ander zal een leven lang zoeken naar het beantwoorden van deze vragen, om deze uiteindelijk nooit te kunnen beantwoorden.

Het is ironisch, want met diverse intense levenservaringen die ik heb opgedaan ben ik in staat om enkele vragen te beantwoorden. En toch geeft het mij geen voldoening, want ik heb de voor mijzelf gestelde doelen bij lange na nog niet bereikt.
Memento Mori – de vergankelijkheid van het leven. Het is een concept dat mij niet meer loslaat sinds ik ermee in aanraking ben gekomen. Wat mij fascineert is dat het mij aanzet om na te denken over de diepere concepten van het leven, voornamelijk in het kader van god, geloof en religie. Hoe meer ik erover nadenk, des te meer het mij intrigeert en des te meer ik voor mijzelf heb besloten dat het mij niet ligt. Dat ik kies voor de mens in mij en niet in een metafysische manifestatie dat wel of niet zou kunnen bestaan.

De filosoof Soren Kierkegaard dacht hier anders over. Als religieus persoon geloofde hij in de intense band tussen mens en god. Grappig dat de concepten van zijn werken mij op een hele bijzondere manier raken, volledig anders dan wanneer ik werken lees van een Nietzsche, Kant of Aristoteles. Ach wie weet zal ik op mijn sterfbed alsnog afwachten of ik “de Here” zal tegenkomen. Tot die tijd geniet ik van het leven zoals het is, op de manier zoals ik al dat wil en tot de tijd dat het mij gegeven is in het kader van Memento Mori.

Nederland in de rel - een nieuwe missie naar Afghanistan

Het is weer eens tijd voor een heerlijk politiek beladen blog over een actueel onderwerp. Nederland is namelijk in de rel want de nieuwste missie naar Afghanistan, Kunduz is goedgekeurd door onze regering. Militairen worden naar erheen gestuurd om ondersteuning te bieden bij het opleiden van politie-agenten. En natuurlijk zijn er weer een hoop mensen die hard schreeuwen hoe slecht dit is.

Ik vind het altijd bijzonder wat voor argumenten er worden gegeven. Het voornaamste argument dat ik tegenkom is "dat zij eens zelf hun zonen erheen moesten sturen". Het is een feit dat de politiek in zekere zin bepaald over de levens van andere mensen. Wat mensen echter vergeten is dat wij de luxe hebben om te leven in een land waar je zelf bepaald wat voor vak jij als persoon uitoefent. Iedereen die ervoor kiest om een militair beroep uit te oefenen, kiest hier bewust voor.
De missie is goedgekeurd door onze regering en ik hoor net al op het nieuws dat 200 leden hun lidmaatschap van groenlinks per direct hebben beëindigd. Toegegeven, ik kan de symboliek van zo'n actie zeker waarderen. Maar heeft het ook een daadwerkelijk toegevoegde waarde aan deze kwestie? Waarom kunnen wij niet accepteren dat wij daadwerkelijk iets kunnen betekenen wat zich in Afghanistan gebeurd? Waarom is de wereldvisie van mensen zo bekrompen?

Het enige argument dat ik enigszins sterk vond was die van de SP: "wij zijn tegen deze missie omdat wij het niet moreel verantwoord vinden om mensenlevens in te ruilen voor economische invloed in dat gebied". Een bijzonder sterk argument, maar opnieuw getuigt dit van een beperkte visie op de zaak.
Als eerste wordt er niet gesproken over een militaire missie, de opzet is dusdanig dat de militairen die erheen worden gestuurd puur ter ondersteuning zijn voor het opleiden van politieagenten. Een lange termijn gevolg is inderdaad een grotere invloed op het wereldtoneel door ons aandeel in bepaalde missies dat door verschillende naties wordt uitgevoerd en logischerwijs kun je inderdaad stellen dat wij er economisch op vooruit gaan. Dit lijkt mij echter een positief argument voor deze missie, want vooruitgang in de economie brengt een vooruitgang teweeg in de welvaart.

Ten tweede moeten wij als westerse wereld onze verantwoordelijkheden nakomen - gesproken over moraliteit. De inval van Afghanistan is zoals wij weten voortgekomen uit de bekrompen visie van Amerika dat ieder land wilde invaderen dat een potentiële bedreiging kon zijn voor de zogenaamde vrijheid van het land. Wij hebben dit land geinvadeerd en dan is het onverantwoord om zomaar weg te gaan. Daarnaast is er wel degelijk sprake van een positieve ontwikkeling van het omvergooien van een bewind dat door moest gaan voor een overheid, maar nooit de bevolking vrijheden heeft gegeven zoals dat behoort in het huidige tijdperk van de mensheid. Wij kunnen bijdragen aan deze vrijheden en het bezorgen van stabiliteit in die regio, is dat geen goede reden voor een missie uit het oogpunt van humaniteit? Dat wij hier in Nederland een goed leven hebben betekent niet dat dit voor ieder mens in de wereld geld en is het niet belangrijk uit het oogpunt van moraliteit dat wij ieder mens op deze planeet een goed leven kunnen bieden?
Ten derde is er het argument dat wij moeten bezuinigen. Het loon van al die militairen moet echter wel worden betaald, of deze militairen zich hier in Nederland bevinden of uitgezonden zijn naar een ver land maakt hiervoor weinig uit.

Schreeuwen om aandacht is altijd leuk, maar het heeft helaas geen toegevoegde waarde aan deze kwestie. Argumenten zijn er te over, maar ijzersterke argumenten schieten tekort. En zelfs een sterk argument zoals de uitspraak van de SP kan worden weerlegd. Kortom, het is een goede zaak dat wij als Nederland ons bevinden in gebieden van het wereldtoneel!

Mensen, ik wens ieder een fijn weekend toe!
Dikke :grouphug: van Halbe - wereldverbeteraar pur sang

Een filosofische analyse - het concept geloof vs. mens

Na het nodige te hebben gelezen over het geloof (lees: het christendom) en mijn huidige kennis over het wezen dat de mens heet vond ik het weer eens tijd om een diepgaande analyse te houden over het verband tussen de twee.

Soren Kierkegaard was een religieus persoon (hij geloofde in god), maar tegelijk was hij ook een felle criticus van het christelijk geloof of om specifiek te zijn, de christelijke kerk. Hij was van mening dat hetgeen het christendom voor staat niet overeenkomt met hetgeen de christendom zou moeten uitspreken. Hij heeft hier dan ook een bijzonder woord voor gemaakt: de christenheid. Wat mij fascineert is dat deze persoon zo geleerd was en toch diep overtuigd was van de existentie van de entiteit "god". Hij zag dan ook de verschillende thema's van het menselijke leven terug in de begrippen van de bijbel - de ethiek in het verhaal van Abraham, de mogelijkheid van herhaling bestaat in het verhaal van Job, de liefde dat wordt geproclameerd door het christelijk geloof en de zonde als grond van het begrip angst.

En dan hebben we het wezen genaamd "mens". Een wezen dat voorkomt met een grote diversiteit aan milieu, samenlevingen en culturen. Al deze begrippen bevatten een historische grondslag. In weze zou je kunnen veronderstellen dat het deze drie factoren zijn plus de mogelijkheid voor een indoctrinatie van het geloof die de grootste invloed uitoefenen op de ontwikkeling van een individu.
Ik kies bewust voor de woordenkeuze van "indoctrinatie", ongeacht de negativiteit die mensen doorgaans associëren met dit woord. Laten we eerlijk zijn, het is de mate van invloed van jouw ouders die bepalen hoe groot jouw waarde van "het geloof" is.
De ironie is echter dat dit secundair wordt bepaald door de samenleving en de desbetreffende cultuur waarin het individu opgroeit. Tenslotte is het niet helemaal ondenkbaar dat indien een persoon geen aanhanger is van een geloof, dat deze persoon zal worden verstoten door de samenleving vanwege de (soms uitzonderlijke) waardering die een samenleving heeft van een bepaald geloof. En dat bij elkaar vormt de cultuur dat onlosmakelijk verbonden is met een samenleving.

De gevolgen zijn dan ook destraseus en zouden bijna een grondreden zijn voor het afschaffen van het geloof: namelijk de afsplitsing dat een geloof kan veroorzaken tussen bevolkingsgroepen.
Een voorbeeld is wat zich nu voltrekt in Sudan, waar de zuidelijke deel grotendeels christelijk gelovig is en het noordelijke deel islamitisch. De onderliggende redenen om een zelfstandige natie te worden zijn logisch en begrijpelijk voor een ongelovig persoon als ik. Het zuidelijke deel krijgt de islam door zijn strot gedouwd, terwijl zij niet in staat zijn om hun eigen geloof te praktiseren.

Laten we eens een kijkje nemen op onze samenleving. Er is ooit een onderzoek gedaan door de Quest naar de "geloofs-samenstelling van Nederland". Hieruit bleek dat iets van 60% van Nederland gelovig is. En hetgeen ik tegenwoordig vaak hoor is het "iets". Blijkbaar voltrekt zich hier in Nederland een beweging van een soort geloof dat niet hoeft te worden gepraktiseert maar waarbij er wel sprake is van het geloof in een hogere macht dat wordt betiteld als iets.
Ik vraag mij dan altijd af, waarom kunnen wij niet als object van dat "iets" ons eigen lichaam invullen en zodoende een soort afsplitsing maken tussen ons bewustzijn en het lichaam dat dient als een soort "behuizing" van ons bewustzijn, als een soort analogie naar de existentie van de ziel? Waarom moeten wij altijd grote gebeurtenissen in ons leven herleiden naar een hogere macht terwijl de oorzaak meestal ligt in de toevalligheden van het leven zelf?
Ik denk dat dat komt omdat bij mensen onbewust danwel bewust weten dat het leven té complex is om te omvatten in onze simpele hersenen. Wij hebben de wil om te redeneren en wanneer deze redernatie niet kan uitten in een conclusie of een syllogisme (= sluitrede) dat wij uit een soort onmacht de reden neerleggen bij "die hogere macht".

En dat zou betekenen dat het concept genaamd geloof nooit en te nimmer zal kunnen verdwijnen uit onze samenlevingen, hoe hard wij ook onze best doen. Het ene geloof is gebaseerd op praktiseren en een bepaalde levensovertuiging, terwijl bij de ander al een levensovertuiging voldoende is om een aanhanger te zijn van dat "geloof", als het zou voldoen aan zogenaamde vooropgestelde "eisen van een geloof".
Dan vraag ik mij toch af, waarom doen sommige bevolkingen dan zo hard hun best om zich af te zonderen van andere bevolkingen? Zijn zij zo blind in hun vooronderstellingen van hun geloof dat zij niet zien hoe zij zichzelf aan het distantiëren zijn van andere bevolkingen? Terwijl het toch echt een vereiste van overleving is om met elkaar te kunnen samen te werken? Welke van de twee volgende woorden is dan hét sleutelwoord: minimaliseren (van de invloed van het geloof in onze gedachtenpatronen) of tolereren (dat er ook mensen bestaan die een andere levensvisie hebben).
Ik als persoon kies voor de gulden middenweg: de invloed van een potentieel geloof dusdanig minimaliseren zodat wij als persoon een zo helder mogelijke visie op het leven kunnen uitoefenen en tegelijk de gedachtenpatronen cq. geloof van andere mensen tolereren, zonder daarbij de ander uit te sluiten.

Mijn vrienden, ik wens ieder een hele fijne zondagavond toe!
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof - Halbe

De paradox van het kerstfeest

Bijna iedereen kent het kerstfeest en weet wat dit inhoudt. Afhankelijk van de cultuurcontext en het land is er sprake van diverse tradities en gewoonten rondom dit fenomeen.
De algemene "kerstgedachte" zoals deze wordt geproclameerd door het christendom is echter die van "vrede op aarde". En hoe mooi en idealistisch ik deze gedachte ook vindt, het is niet realiteitsgetrouw en bevat naar mijn mening een diepe paradox.

Kerst is volgens het christelijk geloof de geboorte van Jezus Christus. In de westerse wereld wordt deze gedachte vaak overspoeld door de enorme hoeveelheden objecten die wij consumeren, gezien het feit dat in landen zoals Engeland al aan het einde van de zomer wordt begonnen met het stallen van kerstspullen. Kapitalisme ten top!
Een klein kind denkt met kerst aan cadeautjes en met recht. Een kind moet kunnen genieten en waar kan een kind nou meer plezier aan beleven dan het ontvangen van een prachtig kerstcadeau van onze vriendelijke kerstman.
Alleen waar "volwassenen" aan denken is mij soms nog een raadsel. Wat ik het meeste hoor zijn de woorden "overvloed aan eten en gezelligheid met de familie". En toch stromen wij met enorme massa's de winkels in om allemaal cadeau's te kopen, het liefst zo duur mogelijk want liefde kan alleen maar worden uitgedrukt in materialistische objecten of niet?

"Vrede op aarde" roepen wij allemaal tijdens het kerstfeest. "Voor het gemak" vergeten wij de ongemakken van de wereld van vandaag, vergeten wij de ongelijkheid dat de mensheid is. Ik vraag mij af hoe mensen in Haïtie hun kerstfeest vieren, ervan uitgaande dat ook bij hun de nodige christelijke roots aanwezig zijn om kerstfeest te kunnen vieren?
Gisteren ging ook ik cadeau's kopen en ik zag toen twee mannen voor de V&D staan met een opstelling waarin een soort ketel hing. Deze mannen waren van het leger des heils. Nu heb ik het zelf ook niet al te breed, maar het aangezicht van twee grote mannen die de kou trotseerden warmde mijn hart zo op dat ik al mijn kleingeld die ik op dat moment had toch met de grootste liefde had gedoneert.
Is het slecht dat wij "westerlingen" zo uitbundig genieten van ons kerstfeest? Absoluut niet! Wij hebben nou eenmaal het voorrecht om te zijn geboren in een welvarend land met een voorspoedig toekomstperspectief. En er is niks mis mee om hier als burger uitbundig van te genieten op wat voor manier dan ook.

Wat mij alleen heel erg tegenstaat is de naar mijn idee paradox van kerst, proclameren dat wij allemaal hard roepen dat er vrede moet komen op aarde om vervolgens onze ogen te sluiten zodat wij kunnen genieten in een moment van bezinning van ons persoonlijk geluk.Je zou natuurlijk stellen dat geluk ook een kwestie is van perceptie en in wezen is dat ook gedeeltelijk zo. Of een diepgelovig persoon zou wellicht beargumenteren dat het "de wil is van god dat er ongelijkwaardigheid bestaat".
Als dat inderdaad de wil is van god, waarom zijn wij mensen dan niet in staat om hier een tegenwerkende kracht voor te bieden? Wij hebben van "god" niet voor niks een "eigen wil" verkregen, een eigen wil dat een wereld van mogelijkheden biedt!
Deze blog verdiend naar mijn idee als afsluiter de volgende quote van Einstein: "I am not only a pacifist but a militant pacifist. I am willing to fight for peace. Nothing will end war unless the people themselves refuse to go to war.

Mensen, desalniettemin wens ik iedereen een heel fijn, sneeuwig, warm en vooral vrolijk kerstfeest toe! Laat je door mijn idealisme niet van de kaart brengen, ik ben ook maar een simpel persoontje...
Dikke knuffel van Halbe - wereldverbeteraar pur sang

Een semi-filosofische analyse van het concept humaniteit

Sinds jaar en dag verbaas ik mij over mijn medemens – over het feit hoe simpel sommige mensen zijn in hun gedachtepatronen en hoe ondoordacht hun gedrag is. Nu weet ik dat ik een wereldverbeteraar ben, maar ben ik dan de enige persoon in Nederland die zich afvraagt hoe de toekomst van ons land of zelfs die van de mensheid eruit komt te zien?

Milieu – hoe je het wendt of keert, wij moeten met zijn allen leven op deze planeet. De meeste mensen willen kinderen nemen. Dan moeten wij als persoon ook de verantwoording nemen voor het behoud van onze planeet. Het is een kleine moeite om een blikje in je handen te houden wanneer je door de stad slentert. Blijkbaar vinden mensen het normaal om zo’n leeg blikje gewoon ergens neer te plaatsen en de echte asocialen mieteren die zooi op de grond.

Het leukste is echter als je er als persoon iets van zegt. Uit mijn eigen ervaringen is er een verschil in reacties. De ene persoon boeit het niet wat ik zegt en is simplistisch genoeg om te zeggen "dan ruim jij toch dat blikje op". De andere persoon voelt zich daadwerkelijk beledigd omdat ik hem corrigeer op zijn gedrag en dan krijg ik “hou je bek dicht!” te horen. De rebel in mij heeft dan zin om de welbekende middelvinger op te steken. Maar mijn intellectuele stemmetje weet dat ik dan onnodig aan het provoceren ben, dus dan laten we de situatie in het midden.
Ik vraag mijzelf dan altijd af, hebben zij weleens nagedacht over de hoeveelheden afval die wij mensen veroorzaken? Hebben deze mensen weleens stilgestaan bij het feit dat wij als mensheid langzaam aan het veranderen zijn van de dominerende diersoort naar een parasiet van onze ooit zo mooie groenblauwe planeet?

Sociale omgangsnormen – het lijkt erop dat deze steeds meer aan het vervagen zijn. Gedeeltelijk kan dit te wijten zijn aan de “individualisering” van onze maatschappij – anderzijds ligt een grote factor in de inmenging van andere culturen waarbij er sprake is van andere omgangsnormen. Dat is niet per definitie slecht, want een cultuur zal nooit hetzelfde blijven. De ontwikkeling van een volk gaat gelijkwaardig op de ontwikkeling van de cultuur van dat volk en vice versá. Inmenging van andere culturen kan en zal juist vaak een verrijking geven van de originele cultuur waardoor een volk zichzelf op een hoger niveau zal kunnen ontwikkelen!

Het probleem is echter wanneer dit ten koste gaat van de voor ons vertrouwde omgangsnormen. Als een groepje jongeren aan het klooien zijn in de bus, dan kan ik dat tot zekere mate begrijpen. Wij zijn allemaal jong geweest en wij hebben allemaal stomme dingen gedaan. Wat ik niet kan begrijpen dat als ik op een normale manier vraag of het iets rustiger kan, dat er dan direct een tegengeluid “uit de groep komt”. Op zo’n moment zullen zij natuurlijk de zogenaamde “gezamenlijke macht” gebruiken om mij onder de duim te krijgen. Om even een verband te leggen met onze voorouders – primaten – want in zo’n groep is er namelijk sprake van een gelijkwaardige groepsdynamiek met een gelijkwaardig niveau van intellectualiteit, zei het alpha-mannetje zelfs in het algemeen “zal ik hem slaan?". Stiekem vind ik het wel jammer, want ik had hem graag een lesje willen leren in sociale omgangsnormen. Maar ik was toen net aangekomen bij mijn eindbestemming, dus dat lesje hebben zij nog van mij tegoed.

Waar gaat dit verkeerd? Hoe is het mogelijk dat onze omgangsnormen de laatste paar jaren zo snel zijn gedegradeerd naar het niveau van een derde wereldland waarin er weinig tot geen sprake is voor respect hebben voor je medemens en diens leefomgeving? Is dit is een kwestie van perceptie, waardoor wij als mensen tegenwoordig téveel de nadruk leggen op de onderliggende sociale problematiek of is hier daadwerkelijk sprake van een potentieel falen van een nooit-werkend immigratieprogramma?
Zo ja, waarom kom ik dan ook met regelmaat mensen tegen die wél in staat zijn om hun gedrag aan te passen aan de gemiddelde omgangsnormen? Mensen die een deur open houden of helpen met het uit de tram tillen van een kinderwagen? Dat er mensen zijn die uit zichzelf hun plek aanbieden aan iemand die slecht ter been is?
Zoals iemand het heel bot zei: “er valt gewoon niet tegenaan te fokken! Zij krijgen gemiddeld 3 á 4 kinderen en wij gemiddeld 2 kinderen. Daar gaat ons intellectuele gedachtegoed”

Politiek – is ook heel goed bezig! Onze grote vrienden van de partij van de selectieve vrijheid – pardon de PVV natuurlijk heeft het plan om een zogenaamde preventieve oorlog te beginnen met Iran. Prachtig toch – iets dat de schijn heeft om een dreiging te zijn wordt direct de kop ingedrukt.
Dat is hetzelfde als dat ik op straat loop en iemand loopt naar mij toe met zijn handen in zijn véél te grote jaszakken. Daaropvolgend sla ik hem in elkaar, omdat de situatie “de schijn opwekte van een potentiële dreiging”. Proficiat, daar gaat onze conceptie van realiteit – iets wat schijn is voor waarheid aannemen. Ik dacht dat dat de taak is van onze kerk met diens aanhangers, maar blijkbaar gaat dit tegenwoordig ook op politici.
Wat is de volgende stap? Een land bij voorbaat platgooien met kernbommen omdat de schijn is opgewekt van een mogelijke oorlog? Blijkbaar hebben Plato, Aristoteles en Kant toch gefaald in hun pogingen om de mensheid een ethische ontwikkeling mee te geven…

Buitenland - kan er ook iets van. De afstammelingen van het volk dat ooit het grondfundament heeft gelegd voor de westerse filosofie is veranderd in een simplistisch volk zonder een daadwerkelijke toekomstvisie. En niet alleen in Griekenland zijn er rellen, ook Groot-Brittannië moet tegenwoordig zwichten onder het toenemende geweld. Het begint bijna te lijken op een milde vorm van een “Europese revolutie” i.p.v. de franse revolutie van vroeger. En deze keer blijven de politici leven, maar zijn ze wel het slachtoffer van de simpliciteit van de bevolking die puur handelt uit emoties en dus niet bewust in staat is om rationeel na te denken getuige de beelden die ik gisteravond op het RTL Nieuws zag.
Dan doet Ierland nog het beste – het land waar wellicht nog de grootste (economische) problematiek heerst van heel Europa. En tot heden heb ik nog geen berichtgeving gelezen of gehoord over politici of leden van een hoogstaande familie die worden bedreigd door de woede van het volk. Nee hoor, daar heeft iedereen al geaccepteerd dat zij de komende jaren een hoop moeten betalen aan de Europese unie.

Ik vraag mij af, hebben de mensen in Griekenland en Groot-Brittannië weleens nagedacht over de belangen van economie? Over het feit dat de welvaart van een land gelijk opgaat met de groei van de economie? Waarschijnlijk niet, waarschijnlijk zijn het dezelfde soort mensen die naar een voetbalstadium gaan om ruzie te zoeken met zogenaamde supporters van een andere voetbalclub.
Allemaal stuk voor stuk testosteron bommen die niet in staat zijn om een nuttige invulling van hun leven te vinden. De PVV wilt al laten onderzoeken of pedofielen chemisch kunnen worden gecastreerd – dan mogen ze wat mij betreft dit gerust verbreden naar hooligans die een iets te hoge concentratie aan testosteron in hun bloed hebben. Misschien dat ze dan ooit in staat zijn om een soort van normaal gedragspatroon te vertonen.

Jazeker, wij zijn goed bezig als mensheid! 2012 komt eraan – volgens de theorie zou 21 of 23 december de mensheid ten onder gaan. Om deze blog te eindigen met de woorden van grootmeester Einstein: Ik weet niet met welke wapens de derde wereldoorlog zal worden bevochten. De vierde wereldoorlog zal echter worden beslecht met stokken en zwaarden.

Zo, dat was even de langste blog die ik ooit heb geschreven met een flinke portie sarcasme die al een hele tijd niet meer tevoorschijn is gekomen in mijn blogs. Ik wilde als uitgangspunt diverse filosofische vraagstukken gebruiken, maar ik heb toch gekozen om even lekker uit branden over diverse onderwerpen.
Voor de rest wens ik ieder persoon nog een hele fijne dag toe!
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof Halbe – wereldverbeteraar pur sang

Mensheid, milieu en economie - Toekomstperspectief of Apocalypse

Zoals uit de titel af te leiden is zal deze blog verschillende thema's aan de kaart stellen. Maar alle thema's hebben een of meerdere overeenkomsten en staan allemaal met elkaar in verband. Wees voorbereid op een blog met een stevige ondertoon!

Pakistan - een land dat hier in Nederland schijnbaar meer wordt geassocieert met terrorisme dan "een land in het midden oosten". Althans, als ik de peiling op de site van het NRC mag geloven. Momenteel vind er een humanitaire ramp van ongekende grootte. Die mensen die daar wonen hebben indirect ervoor gekozen om daar te wonen. Als je eenmaal bent geboren voor een dubbeltje zal je nooit een kwartje worden, zo gaat het spreekwoord en zo is ook vaak de realiteit. Die mensen hebben nou niet eenmaal veel geld tot hun beschikking om hun geluk ergens anders te beproeven. En nu zijn al die mensen de dupe geworden van de macht van moeder natuur.

En niet alleen in Pakistan, ook in China schijnen er grote problemen te ontstaan als gevolg van overstromingen danwel modderstromingen. Is dit niet gewoon weer een signaal van onze globale klimaatverandering? Let wel op het nuance-verschil, ik kies voor het woord "verandering" i.p.v. opwarming. Feit is, het klimaat veranderd en wij mensen gaan de gevolgen ervan onderzien.
Nemen we echter de afgelopen verkiezingen in ons achterhoofd, dan is het bijzonder als je nagaat dat deze in het teken stonden van één onderwerp: economie.
Inderdaad economie, indirect de welvaart van een land. Het zorgt ervoor dat wij kunnen genieten van de genietingen dat het levens ons biedt. Tenzij je een pensioen hebt, want dankzij onze grote vrienden van de financiële sector worden ouderen gekort op hun pensioen. Maar dat is van secundair belang, want onze prioriteit ligt in het feit dat onze economie moet groeien!

Terug naar ontwikkelingshulp, wat uiteraard essentieel is voor een ontwikkeld westers land dat wij zijn. Elke keer wanneer er een ramp van formaat plaatsvindt wordt er een internationale noodoproep uitgevaardigd. Saillant detail echter is dat ik nergens in de media een oproep heb gezien van hoge politieke heren van uit Pakistan die dringend noodhulp nodig hebben. Nee, de eerste persoon die zijn mond opentrok was een pakistaanse afgevaardigde van de VN!? De VN nota bene!? Waarom? Omdat de president het blijkbaar belangrijker vond om zijn zogenaamde tour door Europa af te maken. Is dit de wereld op zijn kop? Sinds wanneer hoef je je als leider geen verantwoording te nemen voor je acties? Schijnbaar is dit al een tijd aan de gang, getuige het optreden van de Nederlandsche Bank in de kwestie DSB Bank.
Gelukkig zijn er eindelijk weer spotjes op televisie te zien waarin aandacht wordt gevraagd voor de noodsituatie in Pakistan en ook niet onbelangrijk, is giro 555 weer geopent. Ik vraag me alleen serieus af, waar gaat dat geld heen? Wie is de beheerder van deze gigantische geldstromen? Hadden wij niet als volk destijds miljoenen verzameld voor de welbekende tsunami in 2004, evenals het nodige geld verzameld voor de ramp in Haïtie een jaar geleden? Waar blijft de oh zo belangrijke transparantie van deze geldstromen? Hoe meer transparantie, des te groter zal het vertrouwen zijn en des te sneller zullen wij als mens geneigd zijn om geld te doneren.

Ik ben blij om te zien dat wij hier in Nederland altijd in staat zijn om geld te doneren aan de behoeftigen. Jammer alleen wanneer ik lees dat het blijkbaar nodig is dat een directeur van het Rode Kruis meer verdiend dan de zogenaamde "dg-norm" (€ 124.000). Maar getuige dit artikel op NRC is geld blijkbaar toch wel een essentiële factor voor enkele hoge heren. Het Rode Kruis zal in ieder geval nooit een donatie van mij ontvangen. Als ze geld tekort komen, dan heeft de directeur vast wel enkele eurootjes over zijn op rekening.
Toch zal ik voorlopig mijn zuurverdiende eurootjes blijven doneren. Ik ben nou eenmaal een vaste donateur van andere organisaties en ik heb tot zover nog geen negatief bericht gehoord dat ervoor zou zorgen dat ik per direct mijn donateurschap stopzet. Het is naar mijn mening toch een essentieel onderdeel van onze menselijkheid. Ieder mens gunt een ander zijn geluk toe. En als je een haatdragend mens zou zijn, dan denk ik niet dat je lang te leven zou hebben.
Ik denk niet dat ik geld ga doneren aan giro 555. Pas waneer de media duidelijk heeft gemaakt wat er is gebeurd met alle miljoenen euro's of welke hufter al dit geld in zijn zak heeft gestopt (en wellicht geïnvesteerd in prachtige investeringen zoals die in Dubai?) ga ik mijn euro's aan hun geven. Tot die tijd verkies ik een hulporganisatie dat mij ook nog eens maandelijks op de hoogte houdt van ontwikkelingen danwel projecten die zij willen of gaan opstarten.

Het is afwachten of er een tijd zal ontstaan dat het nationalisme zijn extremiteiten zal vertonen. Osama Bin Laden heeft nog altijd zijn voetdruk achtergelaten in het gedachtengoed van de westerse wereld met zijn 9/11. Want het is pas na die tijd dat overal in de wereld deze enge manier van denken is gaan nestelen in de alledaagse man. Ook hier in Nederland getuige de PVV met diens strijd tegen de islam. En over 50 jaar, wanneer WO 3 is gestreden zullen we allemaal zeggen hadden wij nou maar nooit toegegeven aan onze xenofobische angsten.

Mijn vrienden, ik wens ieder een hele fijne avond toe! Morgen gaat er een nieuwe week beginnen. Een dikke knuffel van Halbe - wereldverbeteraar pur sang.

Het doel van existentie is de dood

Velen zullen deze titel beschouwen als "pessimistisch" of het idee hebben dat ik vandaag of morgen zelfmoord zal gaan plegen. Zelfmoord is iets wat in mijn ogen het toppunt van zelfvernietiging is of om in filosofische termen te spreken "de complete vernietiging van je eigen existentie om in het niets te verdwijnen". Ik zeg expliciet "niets", want ik heb geen behoefte om in dit blog dieper in te gaan op andere thema's m.b.t. "het naleven".
Pessimisme is gelukkig nog altijd afhankelijk van het individu. Ik vind deze titel niet pessimistische, maar ook zeker niet optimistisch. Dat zijn twee uitersten waartussen wij als mensen constant tussen schipperen. Nee, ik zie deze titel puur als een filosofisch thema hoe wij als mensen "de dood" kunnen plaatsen in ons leven dat wij onze "existentie" noemen.

De dood is namelijk een interessant thema waar vele filosofen zich over hebben gebogen en komt ook met enige regelmaat terug in de verschillende werken. Afgezien van de filosofische gedachtenstroming, is er ook tussen de verschillende filosofen grote verschillen merkbaar over hun mening en hun gedachtengoed over dit onderwerp. En natuurlijk zijn er ook filosofen die hun werken vooral concentreren op de zgn. levensproblematiek, waarbij de dood compleet buiten beschouwing wordt gelaten. Ik noem dan een Nietzsche maar ook een Jean Paul Sartre waarbij zelfs raakvlakken ontstaan met de psychologie.

Heidegger daarentegen is een filosoof die mij heel erg intrigeert. Een van zijn producten is het "systeem van zijn". Essentieel hierbij is de structuur van verleden, heden (ogenblik) en toekomst.
Het verleden is verbonden aan de tijdshorizont reeds-zijn-in, waarbij wij als ons bewustzijn ons zijn reflecteren op het verleden en daarbij onze persoonlijkheid vormen tot de "persoon" die wij vandaag zijn".
Het heden of ogenblik is het zijn-bij waarbij wij als persoon ons bevinden in ons zijn als persoon. Echter is dit een tijdshorizont dat constant vervalt, want het moment van zijn-in vervalt direct in het verleden] met diens reeds-zijn-in.
Als laatste is er de toekomst waarbij er sprake is van het zich-vooruit-zijn. En het is juist dit toekomstperspectief van wie wij willen zijn als persoon dat wij onze existentie "maken".

Leggen wij vervolgens een link met de dood, dan kan je niks anders concluderen dat de dood het doel is van ons existeren. Want wij existeren allemaal als persoon om uiteindelijk dood te gaan. Iets wat niet existeert als bewustzijn kan nooit dood gaan, getuige de vele materialistische dingen waaruit onze wereld bestaat.
Ik vraag mij dan nu af, is het zo slecht dat wij als mens dood gaan? Afgezien van het feit dat goed en slecht verbonden zijn aan het persoonlijke moraal van het individu. Het is niet leuk als iemand dood gaat, vanwege de waarde die wij als persoon geven aan degene die is dood gegaan. Maar leven als een kluizenaar is iets wat weinig mensen doen, niet omdat wij bij willens en wetens de pijn opzoeken wanneer een voor ons waardevol persoon of wezen dood gaat, maar omdat wij op die manier een bevestiging maken voor het leven dat ooit aanwezig was in de persoon of dat wezen.

Mensen, ik wens ieder een fijn weekend toe! Een dikke knuffel van Halbe

Hemel, hel of gewoon Aarde?

Ter informatie: deze blog kan een enigszins sarcastische, soms zelf cynische ondertoon hebben. Voel je hierop niet aangesproken, vooral niet als je gelovig ben.

Zojuist heb ik een spel uitgespeeld op mijn playstation. Yep, op mijn zaterdagavond heb ik na het uitspelen van dit spelletje op een zeer onchristelijk tijdstip spontaan inspiratie gekregen voor een blog. Hoewel ik al langere tijd met deze onderwerpen in mijn hoofd zit. Nietzsche heeft niet voor niks werken geschreven als der antichrist en menselijk, al te menselijk. Ook in zijn werk die ik nu aan het lezen ben, voorbij goed en kwaad komen deze onderwerpen regelmatig aan bod.

Het onderwerp van het spel is dat je een personage ben die de koning van de onderwereld (ook wel bekend als de hel) moet worden. En dat je hele legers moet leiden naar de overwinning. Maar gaandeweg worden gevoelige onderwerpen op een vrolijke soms zelfs belachelijke manier aangekaart. Opeens gaat de mensheid deze onderwereld invaderen, want de mensheid heeft zijn eigen planeet dusdanig verpest dat deze niet meer leefbaar is. Op een gegeven moment wordt er een geweldige one-liner gesproken: humans, clean up your own damn mess!. En laten we eerlijk zijn, het is gewoon zo.

Nu komen we aan op een gevoelig puntje. Vanuit het geloof krijgen wij als mensen mee het idee van het bestaan van een hemel en een hel. Andere varianten hierop zoals de wederopstanding of reïncarnatie laten we voor het gemak even buiten beeld. Laten we het simpelste beeld in ons hoofd nemen; wij gaan dood en als wij als mens een "goed mens" zijn geweest, dan gaan we naar de hemel toe.

Mocht dat zo zijn, dan zou dat moeten betekenen dat ons leven hier op aarde van geen enkel nut is! Nou, als dat geen goede basis is voor het ontwikkelen van een flinke depressie dan weet ik het ook niet. Gelukkig betekent dit wel dat wij ons helemaal niet druk hoeven te maken over alles wat ons overkomt, want zolang wij maar "een goed mens" zijn en blijven komen we in de hemel terecht. Paradox ten top, want iemand die zelfmoord pleeft zal in de hel terecht komen want zelfmoord is een zonde. Is het niet zo dat alles wat wij meemaken in het ogen van een diepgelovige persoon "de wil is van god"? Dus dan zou je kunnen veronderstellen dat het de wil is van god dat deze persoon zelfmoord pleegt. En dan komt deze persoon alsnog in de hel terecht! Kortom, god gaat dus zowel over goed als slecht...Paradox ten top, want god is goed en de duivel (satan) is slecht. Niet voor niks worden wij als mensen verleidt tot het begaan van een zonde door satan.

Ik ben nog altijd van mening dat goed en slecht twee zijden van de munt zijn. Het zijn twee tegenstellingen van het leven, net zoals donker en licht, haat en liefde. Zonder de één bestaat de ander niet. Net zomin kan er een hemel bestaan zonder een hel. En de mensheid? Die zal nooit kunnen leven zonder het bestaan van een god of het idee van het bestaan van een ander almachtig wezen. Mensen hebben de neiging om bepaalde aspecten van het leven in een hokje te plaatsen met "onverklaarbaar". En juist dat onverklaarbare is een heerlijke voedingsbodem voor het ontstaan van religie met diens persoonlijke geloofsovertuiging. En de aarde? Tja...ik denk dat we dan op een astronomische schaal moeten kijken richting de zon.

Ik had laatst een heel leuk gesprek met een paar vriendinnen van mij. 1 is gelovig en ook gelovig opgevoed, om even onderscheid te maken tussen gelovig zijn en geloof mee krijg uit je opvoeding. Zij probeert elke zondag naar de kerk te gaan, maar soms lukt dat nou eenmaal niet. De andere is dus iemand die bijna nooit naar de kerk gaat, maar wel gelooft in god, hemel en hel.
Persoonlijk vind ik het erg mooi als je als persoon zijnde kan geloven. Maar mij lukt het niet, daarvoor denk ik té rationeel na over het leven. Er zijn téveel zwarte gaten in het geloof. Tenslotte is geloof iets persoonlijks, religie is de basis voor geloof; het kader waarin een godsdienst (synoniem voor religie) tot ontwikkeling komt.

Ach, ik leef mijn leven op de manier zoals ik dat wil. Het klinkt heel pessimistisch, maar gelukkig gaan we allemaal dood. Anders zou het heel erg druk zijn op onze planeet, tenslotte hebben we hier in nederland als genoeg problemen met de huisvesting. Dan zal het daarboven waarschijnlijk nog drukker zijn, het zal mij benieuwen hoe god dat wilt oplossen. Misschien gooit hij het wel op een akkoordje met satan. Heb jij misschien een stukje hel over? Ik kom een stuk hemel tekort.
Juist daarom ben ik van mening om te leven in het nu! Want nu leven we en wat er na het leven zou komen, is een vraag die wij nooit kunnen beantwoorden zonder na te denken over het bestaan van een hemel en aarde....

Mensen, ik wens ieder nog een fijne dag!
Dikke knuffel van Halbe

Het omarmen van verdriet

Het is vreemd hoe snel verdriet kan komen. Althans, hoe zo ervaar ik het. Het ene moment ben ik aan het praten met iemand en het andere moment krijg ik last van een brok in mijn keel. Vooral als het gesprek een wending krijgt die ik niet zo prettig vind. Waarbij ik het gevoel heb dat het gesprek een richting opgaat waarvan ik weet dat het onderwerp voor mij heel gevoelig is.

Vandaag ging het anders. Een collega van mij was aan het springen van blijdschap en kerstliedjes aan het zingen. Zij ging vanavond de kerstboom optuigen. Het deed mij eerst niks, maar al gauw kwamen de herinneringen van vroeger naar boven. Mijn moeder was altijd in de weer rond deze tijd. Ook al was ze ziek, elk jaar werd er een kerstboom opgetuigt. Soms waren alleen mams en ik bezig, terwijl andere jaren paps er ook bij was en dan gingen wij met z'n drieën de kerstboom optuigen.

Even deed het pijn, het besef dat dit alweer een jaar is waarbij het niet mogelijk is. Een jaar waarin een hoop is gebeurd. Een jaar waarbij ik mijzelf heb hervonden in het leven, hoe mijn gedachtengoed over het leven is gematureerd. En toch voelde het bitter aan, want ook dit jaar zal het een kerst worden zonder mijn ouders. Zij daar helemaal in Colombia en ik hier in het "verre" Nederland.
Even kwamen de tranen en voelde ik mijn ogen branden van verdriet. En plotseling deed ik onbewust iets wat ik al tijden niet meer heb gedaan: ik heb mijn verdriet omarmt.

Toen ik nog op school zat, had ik een keer gesproken met een docent van mij. Diezelfde docent die mij vertelde dat ik "een breuk in mijn ziel heb". Zij gaf mij de tip om het verdriet dat ik ervaar niet proberen weg te duwen, maar in plaats daarvan moest ik het omarmen zodat ik het een plek kan geven in mijn hart.
Zij vertelde mij het volgende: "Omarm je verdriet en accepteer het feit dat je verdrietig ben. Laat het rustig over je heen komen en wanneer je het gevoel heb dat het voldoende is geweest zal het vanzelf weggaan. En ga daarna iets voor jezelf doen, je zal merken dat je jezelf veel beter voel daarna."

Hoe bitter ik was toen ik de trein instapte, hoe overdonderd ik was toen ik de trein uitstapte. Het is een gewaarwording die ik al heel lang niet meer heb ervaren.
Ik merk al aan mijzelf dat ik dit jaar zoveel ben gegroeid, dat ik nog nooit zo stabiel ben geweest in een decembermaand als dit jaar. Maar wat mij vanavond overkwam is niet om te omschrijven in woorden. Ik mistte mijn ouders, dat is een feit. Ik voelde ook een lichte vorm van bitterheid in mijn hart. Maar bovenal voelde ik mij gelukkig. Ik heb geaccepteert dat ik verdrietig ben en dat ik mijn ouders mis, maar tegelijk ben ik gelukkig met het leven dat ik nu heb. Ik kom tevreden thuis in een huis waar ik mij gelukkig voel. En er is niemand in de hele wereld die dat gevoel van mij kan afpakken!

Mensen, ik wens ieder een hele fijne avond!
Geniet van deze decembermaand, maar bovenal geniet van de warmte van je medemens. Durf de persoon die naast je zit in de bus of tegenover je zit in de trein een fijne avond te wensen. Buiten is het al zo koud, probeer het dan binnen lekker warm te maken, ook al is het in het openbaar vervoer.

Een hele dikke knuffel van Halbe!

De mens

Het is iets wat mij nooit ophoudt te verbazen, het wezen dat de mens heet. Ik heb redelijk wat mensenkennis, al zeg ik het zelf. Ik heb de afgelopen paar jaren toch heel wat verschillende mensen leren kennen. En op het moment dat je erover gaat nadenken hoe mensen zijn en dat je hun denkt te snappen, veranderd hun gedrag precies naar datgeen wat je het minst verwacht.

Zo is er mijn huurbaas. Al vanaf het moment dat ik hem leerde kennen had ik zoiets van "het is een vriendelijke man, maar een simpele ziel". Dat zal nooit veranderen, nog steeds zijn er dingen in dit huishouden die niet kloppen.
Maar de afgelopen paar weken zie ik iets anders...Ik zie een oude man die zich eenzaam voelt. En dat vind ik toch wel zielig. Hij zit dan maar in de keuken, te genieten van zijn biertje en zijn joint waarin een ontiegelijke hoeveelheid wiet in zit.

Meestal probeer ik hem te vermijden. Vooral de afgelopen week, ik ben ontiegelijk chagrijnig geweest en dan had ik gewoon géén zin in een praatje. Als hij stoned is, dan kan je geen normaal gesprek met hem hebben. Maarja, als je gaat afwassen loopt het toch weer uit op een gesprek. En dan ben ik niet iemand die het gesprek gaat afkappen.
Maar de afgelopen paar dagen zie ik dat het niet zo goed met hem gaat. Hij zei een paar uur geleden al "ik eet de laatste tijd bijna niks". Ik had erg trek dus het enige wat ik tegen hem zei was: "Je moet wel zorgen dat je eet. Let op jezelf, want er is niemand die het voor jou doet".

Ik heb ook met hem gepraat of het niet een idee is om dit huis te koop te zetten en terug te gaan naar een klein woninkje met zijn zoon. Hij heeft hersenen, daar ben ik overtuigd. Maar zijn drank - en wietgebruik gaat hem problemen opleveren, daar ben ik van overtuigd.

Het verbaast mij als ik om mij heen kijk en luister naar de mensen en hoor hoe sommige mensen bezig zijn met hun leven. Dan vraag ik mij af: is het echt zo moeilijk om iets van je leven te maken?
Waar gaat het mis? Heeft het te maken met iets wat een mens in zijn/haar jeugd heeft meegemaakt? Of is het simpelheid, geen zin hebben om er iets van te maken?

Ik weet dat het leven ingewikkeld is. Ook ik heb ontdekt hoe hard het leven is. Zelfregulatie kan soms een ingewikkeld iets zijn, nog steeds heb ik soms moeite met het op peil houden van mijn eigen balans. Vooral als je last heb van emoties die hoog oplopen of een hoofd dat overloopt van gedachten. Op zo'n moment is het fijn als je je kan afsluiten van de rest van de wereld. Maar zo werkt het niet! Trotseer het leven en maak er iets moois van, daarvoor leef je!

Hetzelfde geld voor daklozen. Waar is het bij hun verkeerd gegaan? Ik vind het een vreemd fenomeen, in de westerse wereld. Je zou verwachten dat iemand die geboren is in de westerse wereld blij is met hetgeen wat hem is gegunt. Maar het tegendeel is waar!
Ik vraag mij altijd af, hoe krijgt een mens het voor elkaar om dakloos te raken? Is het een kwestie van psychologische oorzaak? Financiële oorzaken?

Als ik boodschappen ga doen en ik zie zo'n mannetje voor de winkel staan met een blaadje, dan weet ik mijzelf geen houding aan te nemen. Aan de ene kant denk ik bij mijzelf "man, zoek een baan en maak iets van je leven!". Maar anderzijds heb ik medelijden met deze man. Want je weet niet zijn verhaal. Meestal zeg ik even gedag en dan loop ik gauw verder, in de hoop dat die man ooit in de toekomst nog een dak boven zijn hoofd krijgt.

En mijn huurbaas? Wie weet wordt het ooit nog wat met hem. Wie weet ziet hij het licht en gaat hij iets doen aan zijn drank - en drugsmisbruik. Ik gun het hem, want iemand met een goed hart zal goed doen.

Mensen, ik wens ieder een fijne avond toe. Een dikke knuffel van Halbe!