Filosofisch intermezzo - Klimaatverandering als onze Apocalypse

Het is genoeg, we zijn te ver gegaan!!! De industriële revolutie heeft ons in een ongewenste situatie gebracht. We zijn door de natuur geraasd, we vernietigen onze levensbronnen. We moeten stoppen, we moeten veranderen, we moeten een ander pad kiezen, we moeten onze levens veranderen, en de manier waarop we zaken doen.
Laten we 'het menselijke tijdperk' begroeten. Laten we stoppen met de vernietiging van de aarde, van de mensheid; van ons. Laat het voor iedereen duidelijk zijn: we moeten een nieuwe houding vinden, een nieuwe cultuur, een nieuwe instelling, een nieuwe eenheid van de mensheid, voor ons voortbestaan. [...]
We zijn ons allemaal bewust van waar de mensheid naartoe gaat. We kunnen de mensheid in een betere richting krijgen, als we samenwerken. We kunnen een nieuwe religie creëren die ons allemaal samenbrengt.
Er zijn veel religies die mensen samen krijgen, maar nooit alle mensen. De verschillende goden waarin mensen geloven, scheiden de mensheid juist in groepen. Dat heeft geleid tot conflicten en zelfs oorlogen. Deze religies zijn niet duurzaam. Maar als we in de mensheid geloven, zullen we geen conflicten meer hebben, omdat we één zullen zijn. [...]
Geloven in de mensheid is een andere manier van denken. Een bewustzijn van waar we zijn en wat de aarde voor ons betekent. De noodzaak om die aarde te beschermen is een steeds grotere noodzaak geworden. De ruimtevaart heeft ons een spiegel voorgehouden. We zijn nu echt waar we zijn: op een prachtige planeet, waar we niet zonder kunnen. We zijn allemaal astronauten van het Ruimteschip Aarde. [...]
- Afscheidsbrief van Wubbo Ockels.

Deze brief was het eerste waaraan ik dacht, toen ik vanavond naar Cosmos aan het kijken was. Hoe ironisch is het dat juist astronauten, die juist verder willen gaan dan enkel planeet Aarde, vaak de mensen zijn die ons benadrukken hoe belangrijk het is om te beseffen dat wij maar 1 planeet hebben. Misschien komt het juist omdat zij verder kijken in de toekomst, dat zij de gevaren zien voor de mensheid.
De aflevering van Cosmos ging over het effect van klimaatverandering en hoe wij als mensheid deze verandering teweeg brengen door jaarlijks grote hoeveelheden CO2 in onze atmosfeer te pompen. Ik heb de discussies over klimaatverandering met grote belangstelling gevolgd. Het is echter een triest feit om te constateren hoe mensen, individuen, sceptisch zijn geworden over de vele wetenschappelijke onderzoeken die zijn gepubliceerd op dit gebied. Het voornaamste argument wat ik voornamelijk hoor is 'Als een stelletje wetenschappelijke experts het al niet eens worden met elkaar, waarom zouden wij ons dan hierover druk moeten maken?

Voordat ik hierover doorga wil ik eerst terug gaan naar de afscheidsbrief van Wubbo Ockels. Ik moet bekennen dat ik hem erg positief vind over de mensheid. Vooral de woorden 'Een bewustzijn van waar we zijn en wat de aarde voor ons betekent' vind ik prachtig ideologisch, maar de realiteit is té bitter om dit als waarheid te accepteren.
Wij leven in een egocentrisch tijdperk, individualistisch. Wij kunnen ons enkel zorgen maken over onze eigen problemen en wij kunnen al helemaal geen tijd vrij maken voor andermans problemen! Ik heb al eerder harde kritiek geuit op de moderne Nederlandse samenleving in een vorig schrijven, net als dat ik stevige kritiek heb geuit op ontwikkelingen binnen het moderne culturele sentiment van onze hedendaagse samenleving.
Ik ga al het beschrevene niet opnieuw herhalen. Nee, mijn beste lezer, ik ga nu een stap verder. Ik wil met deze blog het bewustzijn groter maken van de Apocalypse die wij zelf gaan veroorzaken (ervan uitgaande dat wij elkaar niet daarvoor hebben uitgemoord in de vorm van een derde wereldoorlog).

Ik heb een simpele vraag aan jou, mijn beste lezer: Hoe belangrijk ben jij?
Belangrijk is een betrekkelijk begrip. Als iemand dood gaat, zijn er altijd mensen die zullen lijden onder het tragische verlies. Als ik kom te overlijden, dan weet ik zeker dat mijn naaste familie en mijn vriendin moeite zullen hebben met mijn dood. Daarvoor hechten zij enorm veel waarde aan mij. De samenleving zal dit echter niet ervaren, hoogstens het bedrijf waar ik op dat moment werkzaam ben zal een rouwproces doormaken bij het plotselinge verlies van een collega.
Een individu die een belangrijke positie inneemt binnen een bedrijf is waardevol. De economische waarde die het individu bewerkstelligt is de reden waarom dat individu een mooi loon heeft. Maar bij het overlijden van dit individu, zal het bedrijf na de periode van rouw, een vervanger aannemen. Het individu en ik zullen vervagen tot een herinnering; iets dat ooit bestond, maar niet bestaat.
Dat, mijn beste lezer, laat zien waarom jij en ik relatief onbelangrijk zijn. Jij en ik zijn enkel belangrijk voor onze geliefden en vice versá. Zij bepalen jouw wereld net als jij onderdeel bent van hun wereld.
Onze wereld, onze fysieke realiteit wordt beperkt door de reikwijdte van onze 'invloedssfeer'. Deze invloedssfeer werd vroeger beperkt door de mensen die iemand kon en de contacten die een individu rijk was. Met de digitalisering is die invloedssfeer vele malen groter geworden, omdat het onderhouden van netwerken is vergemakkelijkt door netwerksites zoals LinkedIn.
Ook persoonlijke contacten worden 'efficiënter' onderhouden, omdat het makkelijker is om een berichtje achter te laten op facebook, dan persoonlijk langs te gaan.
Los van de psychologische vraagstukken in wat voor mate de digitalisering effect heeft op de sociale vaardigheden van een individu, wil ik opnieuw graag benadrukken hoe de realiteit van het individu wordt beperkt door de reikwijdte van onze invloedssfeer. Ik weet niet wat er op dit moment in Antwerpen gebeurd, ondanks dat de stad hemelsbreed ca. 80 km verwijderd is van Den Haag. Sterker nog, ik weet niet eens wat er zoals hier in Den Haag gebeurd. Mensen pretenderen een begrip te hebben van de wereld waarin zij leven, terwijl zij in werkelijkheid helemaal niks weten! Om te weten wat er in hun eigen stad gebeurd moeten zij of informeren bij hun vrienden danwel kennissen of men gaat informeren bij de vele media websites waarin men ogenschijnlijk meer informatie weet te verkrijgen over de gebeurtenissen in hun eigen stad, terwijl dit nog altijd een selectie is van alle gebeurtenissen die hebben plaatsgevonden in een stad.

In de koers van de geschiedenis is onze samenleving op het punt gekomen dat wij de mogelijkheid hebben om te leven in een individualistisch ingestelde samenleving. Ieder individu heeft de mogelijkheid om invloed uit te oefenen op diens omgeving. Alle maatschappelijke voorzieningen zijn toegankelijk voor elk individu en dat heeft geleid tot een zekere vorm van arrogantie. Wij zijn op het punt gekomen waarop wij onszelf belangrijk vinden. Het bovenstaande is voor vele mensen niet vanzelfsprekend. Zij gaan uit van hun realiteit in de psychologische zin van het woord, waarin zij heer en meester van hun leven zijn. Men pretendeert een begrip te hebben voor complexe zaken waar het individu een beperkte hoeveelheid kennis van heeft vernomen, waarmee het zich een mening toe-eigent over dat complexe thema.
Wubbo Ockels schreef over 'de vele religies van de mens'. Ik vraag mij af: is economie niet heden ten daagse een religie geworden?
Onze welvaart is onlosmakelijk verbonden met onze economie. Een individu die een bepaald niveau van welvaart heeft verkregen, zal deze ten alle tijden willen behouden. Sterker nog, wij streven allemaal naar verheffing van onze welvaart. Wij hebben moeite om tevreden te zijn met de welvaart die wij hebben verkregen en zodoende is het in ons belang dat onze economie groeit waarmee de welvaart van ons land groeit en tezamen met deze welvaart, de welvaart van het individu.

Hoe triest is het dan wel niet om te constateren dat wij onbewust bijdragen aan de vernietiging van onze planeet in onze drang naar welvaart. Wij zijn afhankelijk van elektriciteit. Zelfs jij, mijn lezer, leest dit op een digitale wijze. Jij verbruikt stroom terwijl jij dit leest, net als dat ik stroom gebruikt terwijl ik dit typ. Die stroom wordt nog steeds grotendeels opgewekt in energiecentra waar men fossiele brandstoffen gebruikt om elektriciteit op te wekken.
Hoe is het mogelijk dat wij in een moderne samenleving als Nederland, zo afhankelijk zijn geworden van fossiele brandstoffen? Waarom hebben wij niet decennia lang geleden geïnvesteerd in het ontwikkelen van alternatieve energiebronnen?
Vanavond lieten ze op Cosmos zien hoe twee wetenschappers, onafhankelijk van elkaar zonne-energie konden oogsten en omzetten in elektriciteit. De Franse wetenschapper August Mouchet had in 1878 een machine laten draaien op basis van zonne-energie, waarmee een pré-mature vorm van een ijsmachine werd gemaakt. Helaas kwam men vlak daarna tot de ontdekking hoe olie als energierijke stof een veel effectievere manier was om energie te verkrijgen. Het spreekt voor zich dat zijn technologie een stille dood tegemoet ging...
De tweede wetenschapper was een ingenieur genaamd Frank Schuman. Hij had in 1912/1913 op industriële schaal een experiment opgezet in Egypte, waarmee hij een machine kon laten werken op basis van zonne-energie. De machine was een pomp, waarmee hij grote hoeveelheden water kon verplaatsen en waarmee dus droge gebieden van water konden worden voorzien.
Helaas brak vlak daarna de eerste wereldoorlog uit en stierf ook zijn technologie een stille dood. Ondanks de commerciële toepassing van zonne-energie bleef de mensheid steevast gebruik maken van fossiele brandstoffen.

In onze onwetendheid, hebben wij als individu nooit stil gestaan bij de prijs die wij betalen voor onze welvaart. Wij schenken enkel aandacht aan onze simpele leventjes dat op indringende wijze wordt beïnvloedt door de politiek. En de politiek schenkt op haar beurt enkel aandacht aan de belangen van ons land en om diens individuele carriére, want ja, ook de politicus heeft uiteindelijk de drang om een hoger niveau van welvaart te behalen.
Ik vraag mij dan af: hoe dom zijn onze politici geweest toen zij de invloed van fossiele brandstoffen op onze economie lieten toenemen in plaats van verminderen?
Onze economie is zodanig ingericht dat de prijzen van fossiele brandstoffen van fundamentele invloed zijn op de 'gedragingen' van de economie. Zelfs onze overheid heeft een dergelijk belang, gezien het feit dat de accijns een substantiële bron van inkomsten zijn voor onze overheid. Onze politici denken helemaal niet na over aan gezonde toekomst van onze planeet. En niet alleen Nederlandse politici, nee elke vorm van 'klimaatdiscussie' raakt uiteindelijk overwoekerd door simplistische, aardse problematiek zoals macht, oorlog en natuurlijk de voortwoekerende economische crisis in Europa en het financiële beleid van Amerika.

Misschien ligt een gedeeltelijke verklaring in de psyche van de mens en wordt het individu verblindt door diens existentiële levensproblematiek waardoor deze uiteindelijk de verbinding met de planeet kwijtraakt. Wij zijn té snel geneigd om te kijken naar een korte-termijn visie, terwijl juist de lange-termijn uiteindelijk het belangrijkste component van een mensenleven moet worden.
Jij en ik zijn niet in staat om het scala aan wetenschappelijke literatuur te interpreteren v.w.b. de vele onderzoeken die worden gedaan naar klimaatverandering. Wat ik wel weet is dat alle alternatieve verklaringen voor de opwarming van onze planeet e.g. vulkanische uitbarstingen niet verenigbaar zijn met de schrikbarende groei van de CO2-niveaus in onze atmosfeer. En men kan verwijzen naar 'de extreme winters van de laatste twee jaren', terwijl uit alle metingen blijkt dat de algehele gemiddelde temperaturen op onze planeet steeds hoger worden.

Wat mij vooral verbaasd is dat mensen schreeuwen over een 'steeds groeiend gebrek aan bewijs', terwijl de bewijzen juist steeds vaker te vinden zijn uit de vele metingen die over onze hele planeet worden gedaan. Dat wij dergelijke veranderingen niet ervaren, is vooral te wijten aan de beperkte ervaring van onze fysieke realiteit. Veranderingen op mondiaal niveau zal niet waarneembaar voor het individu, totdat er sprake is van een gebeurtenis als direct gevolg van klimaatverandering.
Een voorbeeld is droogte waardoor oogsten zullen mislukken wat vooral voor armere landen grote gevolgen zal hebben. Dit zal uiteindelijk leiden tot grotere spanningen binnen de internationale politiek. Geografisch gunstige gebieden waar geen droogte heerst zullen opeens politieke belangen ontwikkelen, met als gevolg conflicten. De belangen van het individu komen uiteindelijk boven die van het collectief belang te staan, met alle gevolgen van dien. Het is aan ons, als ontwikkelde westerse wereld om deze toekomstige problemen voor te zijn. Die zogenaamde 'groene revolutie' heeft gefaald, gezien het feit dat er nog steeds chronisch tekort aan voedsel is. Nu is het tijd voor een nieuwe revolutie, de 'energie revolutie'. Door het toepassen van groene energie kan de landbouwsector een nieuwe impuls krijgen én draagt het bij aan vermindering van de uitstoot van CO2. De tijd is nu voor verandering! Doen wij dit niet, dan God helpe ons, want wij geven dan een dode planeet door aan onze kinderen...

Mijn vrienden, dank voor het lezen van deze blog! Geen diepgaande filosofie deze keer, maar een oproep voor het vergroten van ons bewustzijn. Wij moeten écht eens aan onze toekomst gaan denken, willen wij onze mooie planeet doorgeven aan onze kinderen. Wij kunnen het ons niet meer permitteren om onze oogkleppen te sluiten. Het wordt tijd voor een mentaliteitsverandering. Wij leven allemaal op ruimteschip Aarde.
Ik wens jullie allen nog een hele fijne avond toe. Een dikke knuffel van jullie wereld-verbeteraar, Halbe!

Bestaansrecht?

Heb je weleens het gevoel gehad dat je geen bestaansrecht had? Dat alles wat jouw leven maakte, jou werd afgenomen? Dat alle keuzes, gemaakt met de volste wijsheid van het moment, hebben geleid tot het uiteenvallen van het leven dat je ooit had? Dat het verleden mooi was, het heden een hel en de toekomst niet bestaat?

Ik ga nu door deze fase heen. Voor het eerst sinds jaren voel ik mij depressief en vervloek ik mijn leven.
Het is een rare en enge gewaarwording, om die leegte te voelen van eenzaamheid, niet wetende wat wijsheid is, welke keuzes de verstandigste zijn. Het moeilijkste vind ik nog het hebben van hoop. Ik weet dat hoop hetgeen was wat mij vroeger staande had gehouden; hoop dat alle ellende tijdelijk was en dat er betere tijden op komst waren. Die waren er gelukkig ook gekomen; de afgelopen jaren ben ik intens gelukkig geweest met alles wat ik had bereikt. Ik denk dat er weinig mensen zijn die met de tegenslagen die ik heb gehad, in staat zouden zijn geweest om het pad te bewandelen dat ik heb bewandeld.

Maar nu ben ik aan het einde van het pad gekomen. Ik sta met mijn rug tegen de muur, afhankelijk van alle sociale voorzieningen in mijn levensonderhoud. Begrijp mij niet verkeerd, ik mag mijzelf gelukkig prijzen dat ik in een modern land als Nederland woon. Dat ik überhaupt de mogelijkheid heb om gebruik te kunnen maken van sociale voorzieningen die collectief in stand worden gehouden.
Het is die leegte van mijn leven dat het allemaal erg deprimerend maakt. Het is eigenlijk heel bizar, de realisatie dat ik smacht naar sleur; om elke dag hetzelfde werk te doen en van half 9 tot 5 arbeid te verrichten, om 6 uur thuis te komen en te gaan eten, 's avonds gezelligheid met Cynthia en om 11 uur naar bed, zodat de volgende dag om half 7 mijn wekker gaat en een nieuwe dag aanbreekt.

Er zijn verschillende gedachten die nu door mijn hoofd gaan. Het eerste waaraan ik moet denken is een artikel van de Quest waarin stond dat bepaalde hersenen optimaler functioneren onder omstandigheden die gelijkstaan aan die van sleur; terwijl andere hersenen juist minder optimaal functioneren.
Persoonlijk denk ik dat ik na een paar weken al helemaal gestoord zou worden van de sleur en dat ik op zoek zou gaan naar ander werk. En toch zou ik mijn huidige leven opgeven voor een leven vol sleur.
De andere gedachte is een quote van de deense existentiefilosoof Soren Kierkegaard uit zijn werk Het begrip angst, pagina 46-47, nederlands vertaald door J. Sperna Weiland.

De onschuld is onwetendheid. In de onschuld is de mens niet bepaald als geest, maar psychisch bepaald in onmiddelijke eenheid met zijn natuurlijkheid. [...]
In deze toestand is er vrede en rust; maar tegelijk is er iets anders: het is geen onvrede en geen strijd, want er niets om mee te strijden. Wat is het dan? Het niets. Maar welke werking heeft het niets? Het baart angst. De diepste geheimenis van de onschuld, is dat ze tegelijkertijd angst is. Dromend projecteert de geest zijn eigen werkelijkheid. Die werkelijkheid is niets, maar dat niets ziet de onschuld bestendig buiten zich.

'Het niets zou gepaard gaan met angst'; ik denk dat er een grond van waarheid aanwezig is in deze woorden. Ik voel mij onrustig, gefrustreerd, verdrietig over de gevolgen van de keuzes die ik heb gemaakt. Ik weet dat ik de beste keuzes heb gemaakt, uit de slechtste van alle keuzes. Maar ik had nooit gedacht dat ik in een dergelijk zwart gat zou vallen als hetgeen ik mij nu in bevind.
Ik heb gemerkt dat het bevatten van mijn huidige situatie het moeilijkste is van alles. Accepteren dat mijn leven een hel is; het loslaten van mijn hoop. Rationeel kan ik het bevatten; maar mijn emoties hebben een grens bereikt. De enige vraag die ik mijzelf nu nog kan stellen is de volgende: Hoe kan een persoon bestandsrecht hebben, ervaren in de psychologische zin van het woord, als het individu het gevoel heeft dat het geen plek heeft in de maatschappij?

Ik denk dat ik mijn plek in de maatschappij moet herdefiniëren; dat ik moet accepteren dat wij leven in een tijdperk waarin fundamentele veranderingen plaatsvinden in onze maatschappij, waarin het individu ondergeschikt wordt aan de grillen van onze maatschappij.
Wat mij persoonlijk raakt is de gedachte dat het mij altijd was gelukt om het pad te volgen dat ik zelf koos; ik was zelf heer en meester van mijn leven. Dat gevoel is weg; met het verdwijnen van dit gevoel heb ik het gevoel in een existentiële crisis te verkeren. Hah, ironie ten top! De maatschappij heeft een crisis; dus het individu ervaart eveneens een crisis.
Wat gaat mijn leven mij brengen? Ik weet het niet...en ik vind het eng, heel eng. Het maakt mij onrustig en het creëert angst. Angst dat ik op een plek ga komen waar ik niet wil zijn; angst dat mij de mogelijkheid wordt ontnomen om zelf mijn pad te creëren, angst voor het onbekende.
En mijn bestaansrecht? Die krijg ik van alle mensen om mij heen, mijn familie en mijn vrienden en bovenal van Cynthia.

Mijn vrienden, ik wens jullie een hele fijne avond!
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe!

Een semi-filosofische analyse van het concept humaniteit

Sinds jaar en dag verbaas ik mij over mijn medemens – over het feit hoe simpel sommige mensen zijn in hun gedachtepatronen en hoe ondoordacht hun gedrag is. Nu weet ik dat ik een wereldverbeteraar ben, maar ben ik dan de enige persoon in Nederland die zich afvraagt hoe de toekomst van ons land of zelfs die van de mensheid eruit komt te zien?

Milieu – hoe je het wendt of keert, wij moeten met zijn allen leven op deze planeet. De meeste mensen willen kinderen nemen. Dan moeten wij als persoon ook de verantwoording nemen voor het behoud van onze planeet. Het is een kleine moeite om een blikje in je handen te houden wanneer je door de stad slentert. Blijkbaar vinden mensen het normaal om zo’n leeg blikje gewoon ergens neer te plaatsen en de echte asocialen mieteren die zooi op de grond.

Het leukste is echter als je er als persoon iets van zegt. Uit mijn eigen ervaringen is er een verschil in reacties. De ene persoon boeit het niet wat ik zegt en is simplistisch genoeg om te zeggen "dan ruim jij toch dat blikje op". De andere persoon voelt zich daadwerkelijk beledigd omdat ik hem corrigeer op zijn gedrag en dan krijg ik “hou je bek dicht!” te horen. De rebel in mij heeft dan zin om de welbekende middelvinger op te steken. Maar mijn intellectuele stemmetje weet dat ik dan onnodig aan het provoceren ben, dus dan laten we de situatie in het midden.
Ik vraag mijzelf dan altijd af, hebben zij weleens nagedacht over de hoeveelheden afval die wij mensen veroorzaken? Hebben deze mensen weleens stilgestaan bij het feit dat wij als mensheid langzaam aan het veranderen zijn van de dominerende diersoort naar een parasiet van onze ooit zo mooie groenblauwe planeet?

Sociale omgangsnormen – het lijkt erop dat deze steeds meer aan het vervagen zijn. Gedeeltelijk kan dit te wijten zijn aan de “individualisering” van onze maatschappij – anderzijds ligt een grote factor in de inmenging van andere culturen waarbij er sprake is van andere omgangsnormen. Dat is niet per definitie slecht, want een cultuur zal nooit hetzelfde blijven. De ontwikkeling van een volk gaat gelijkwaardig op de ontwikkeling van de cultuur van dat volk en vice versá. Inmenging van andere culturen kan en zal juist vaak een verrijking geven van de originele cultuur waardoor een volk zichzelf op een hoger niveau zal kunnen ontwikkelen!

Het probleem is echter wanneer dit ten koste gaat van de voor ons vertrouwde omgangsnormen. Als een groepje jongeren aan het klooien zijn in de bus, dan kan ik dat tot zekere mate begrijpen. Wij zijn allemaal jong geweest en wij hebben allemaal stomme dingen gedaan. Wat ik niet kan begrijpen dat als ik op een normale manier vraag of het iets rustiger kan, dat er dan direct een tegengeluid “uit de groep komt”. Op zo’n moment zullen zij natuurlijk de zogenaamde “gezamenlijke macht” gebruiken om mij onder de duim te krijgen. Om even een verband te leggen met onze voorouders – primaten – want in zo’n groep is er namelijk sprake van een gelijkwaardige groepsdynamiek met een gelijkwaardig niveau van intellectualiteit, zei het alpha-mannetje zelfs in het algemeen “zal ik hem slaan?". Stiekem vind ik het wel jammer, want ik had hem graag een lesje willen leren in sociale omgangsnormen. Maar ik was toen net aangekomen bij mijn eindbestemming, dus dat lesje hebben zij nog van mij tegoed.

Waar gaat dit verkeerd? Hoe is het mogelijk dat onze omgangsnormen de laatste paar jaren zo snel zijn gedegradeerd naar het niveau van een derde wereldland waarin er weinig tot geen sprake is voor respect hebben voor je medemens en diens leefomgeving? Is dit is een kwestie van perceptie, waardoor wij als mensen tegenwoordig téveel de nadruk leggen op de onderliggende sociale problematiek of is hier daadwerkelijk sprake van een potentieel falen van een nooit-werkend immigratieprogramma?
Zo ja, waarom kom ik dan ook met regelmaat mensen tegen die wél in staat zijn om hun gedrag aan te passen aan de gemiddelde omgangsnormen? Mensen die een deur open houden of helpen met het uit de tram tillen van een kinderwagen? Dat er mensen zijn die uit zichzelf hun plek aanbieden aan iemand die slecht ter been is?
Zoals iemand het heel bot zei: “er valt gewoon niet tegenaan te fokken! Zij krijgen gemiddeld 3 á 4 kinderen en wij gemiddeld 2 kinderen. Daar gaat ons intellectuele gedachtegoed”

Politiek – is ook heel goed bezig! Onze grote vrienden van de partij van de selectieve vrijheid – pardon de PVV natuurlijk heeft het plan om een zogenaamde preventieve oorlog te beginnen met Iran. Prachtig toch – iets dat de schijn heeft om een dreiging te zijn wordt direct de kop ingedrukt.
Dat is hetzelfde als dat ik op straat loop en iemand loopt naar mij toe met zijn handen in zijn véél te grote jaszakken. Daaropvolgend sla ik hem in elkaar, omdat de situatie “de schijn opwekte van een potentiële dreiging”. Proficiat, daar gaat onze conceptie van realiteit – iets wat schijn is voor waarheid aannemen. Ik dacht dat dat de taak is van onze kerk met diens aanhangers, maar blijkbaar gaat dit tegenwoordig ook op politici.
Wat is de volgende stap? Een land bij voorbaat platgooien met kernbommen omdat de schijn is opgewekt van een mogelijke oorlog? Blijkbaar hebben Plato, Aristoteles en Kant toch gefaald in hun pogingen om de mensheid een ethische ontwikkeling mee te geven…

Buitenland - kan er ook iets van. De afstammelingen van het volk dat ooit het grondfundament heeft gelegd voor de westerse filosofie is veranderd in een simplistisch volk zonder een daadwerkelijke toekomstvisie. En niet alleen in Griekenland zijn er rellen, ook Groot-Brittannië moet tegenwoordig zwichten onder het toenemende geweld. Het begint bijna te lijken op een milde vorm van een “Europese revolutie” i.p.v. de franse revolutie van vroeger. En deze keer blijven de politici leven, maar zijn ze wel het slachtoffer van de simpliciteit van de bevolking die puur handelt uit emoties en dus niet bewust in staat is om rationeel na te denken getuige de beelden die ik gisteravond op het RTL Nieuws zag.
Dan doet Ierland nog het beste – het land waar wellicht nog de grootste (economische) problematiek heerst van heel Europa. En tot heden heb ik nog geen berichtgeving gelezen of gehoord over politici of leden van een hoogstaande familie die worden bedreigd door de woede van het volk. Nee hoor, daar heeft iedereen al geaccepteerd dat zij de komende jaren een hoop moeten betalen aan de Europese unie.

Ik vraag mij af, hebben de mensen in Griekenland en Groot-Brittannië weleens nagedacht over de belangen van economie? Over het feit dat de welvaart van een land gelijk opgaat met de groei van de economie? Waarschijnlijk niet, waarschijnlijk zijn het dezelfde soort mensen die naar een voetbalstadium gaan om ruzie te zoeken met zogenaamde supporters van een andere voetbalclub.
Allemaal stuk voor stuk testosteron bommen die niet in staat zijn om een nuttige invulling van hun leven te vinden. De PVV wilt al laten onderzoeken of pedofielen chemisch kunnen worden gecastreerd – dan mogen ze wat mij betreft dit gerust verbreden naar hooligans die een iets te hoge concentratie aan testosteron in hun bloed hebben. Misschien dat ze dan ooit in staat zijn om een soort van normaal gedragspatroon te vertonen.

Jazeker, wij zijn goed bezig als mensheid! 2012 komt eraan – volgens de theorie zou 21 of 23 december de mensheid ten onder gaan. Om deze blog te eindigen met de woorden van grootmeester Einstein: Ik weet niet met welke wapens de derde wereldoorlog zal worden bevochten. De vierde wereldoorlog zal echter worden beslecht met stokken en zwaarden.

Zo, dat was even de langste blog die ik ooit heb geschreven met een flinke portie sarcasme die al een hele tijd niet meer tevoorschijn is gekomen in mijn blogs. Ik wilde als uitgangspunt diverse filosofische vraagstukken gebruiken, maar ik heb toch gekozen om even lekker uit branden over diverse onderwerpen.
Voor de rest wens ik ieder persoon nog een hele fijne dag toe!
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof Halbe – wereldverbeteraar pur sang

Een duik in de menselijke psyche - Het verleden als leermeester

Het weekend is weer voorbij en vandaag heb ik alweer mijn derde gesprek gehad. Net zoals de vorige gesprekken lag de nadruk vooral op mijn verleden, maar deze keer in het kader van mijn toekomst - hoe mijn verleden kan fungeren als mijn leermeester.

Net zoals ieder persoon heb ik fouten gemaakt in mijn leven. In feite is het eigenlijk heel verkeerd om te spreken in termen als "goed en fout", want ieder mens maakt keuzes in zijn/haar leven gebaseerd op de kennis en wijsheid die de persoon in weze pacht te bezitten. Eigenlijk zijn het juist de gevolgen van deze keuzes die bepalen of een gemaakte keuze wordt bestempeld als goed of fout.
Het probleem dat wij hierbij ondervinden is dat deze begrippen altijd in kaders van een "groter onderwerp" moeten worden geplaatst. Dus dan zal ik hierbij zoveel mogelijk praten over keuzes.

Als eerste was er mijn keuze om te stoppen met mijn MBO opleiding klinische chemie/hematologie. In die periode ging het niet zo goed met mij en school had mij geadviseerd om over te stappen naar niveau 3 om uiteindelijk te gaan werken met dat diploma.
Ik wilde vanaf het begin al HBO doen en school had mij een beeld gepresenteert waarin ik alsnog later een deeltijd-MBO kon gaan doen.
Zij hadden zich echter vergist in de realiteit. Want toen ik na een jaar werken terug wilde gaan naar school om mijn opleiding af te maken, bestonden er bijna geen deeltijd-MBO laboratoriumopleidingen meer.

Ik was toen bewust van het feit hoe groot de implicaties waren dat ik opnieuw de keuze had gemaakt om te stoppen met werken en terug te gaan naar school om voltijd mijn MBO af te maken. Echter kwam er een variabele factor in het spel die ik niet had verwacht: liefde.
Hoe wij als mensen zo overrompeld kunnen raken door liefde is mij tot op heden nog onverklaarbaar. Socrates noemt het irrationele gedachten en in weze is het een onderdeel van de mens die wij zijn.

Desondanks is het mij uiteindelijk gelukt om mijn opleiding af te maken. Ik heb vele bergen beklommen en ben uit vele dalen gekropen. Mijn hart heeft de afgelopen jaren veel littekens te verduren gehad. Mensen waarvan ik had gehoopt op te kunnen steunen waren er niet toen ik ze nodig had. Maar altijd waren er andere mensen die er voor mij klaar stonden en dat zal ik nooit vergeten!
Nu sta ik opnieuw op een keerpunt in mijn leven. Ga ik alles op alles wagen en terug naar school om duaal HBO te gaan studeren? Wat direct betekent dat ik eerst een jaar voltijd moet gaan studeren alvorens ik kan gaan beginnen met de combinatie van 4 dagen werken en 1 dag in de week naar school.

Welke keuze ik ook zal gaan maken, het is een weloverwogen keuze. Net zoals ik destijds - 3 jaar geleden - de keuze maakte om terug te gaan naar school sta ik nu opnieuw voor dezelfde soort keuze. Ouder, volwassener, wijzer.
Goed en fout zijn handige begrippen om de gevolgen van een gemaakt keuze te "thematiseren", maar ik ga voorbij deze begrippen. Ik ga een keuze maken gebaseerd op mijn logisch verstand. En mijn emoties? Die probeer ik langzaam een plek te geven samen met mijn logica.
En de toekomst? Die ga ik proberen zelf te vormen zoals ik die wil. Het wordt tijd om de architect van mijn eigen leven te worden!

Mensen, de kop van de week is eraf. Werk ze en anders geniet van je vakantie.
Dikke knuffel van Halbe - jullie semi-filosoof

2009 - Een veelbewogen jaar

Het jaar 2009 loopt op zijn einde. Het jaar waarin ik een kwart eeuw oud ben geworden, terwijl ik voor mijn gevoel al vele jaren ouder ben dan 25.

Mijn jaar begon niet al te positief. December 2008 was voor mij een lange lange héle lange maand. Ik herinner het mij als de dag van gisteren, dat gevoel van verloren te zijn. Anderhalf uur kapot van verdriet in de kantine van mijn stage. Maar na tranen komt de kracht. Zelfs toen ik halsoverkop bij mijn zus uit huis ging en op kamers ging wonen had ik de drang om er wat moois van te maken en dat is mij gelukt!

Mijn stage stond toen even op een wankel evenwicht...in januari had ik mij op een dag ziek gemeld. Ik had mijzelf overgewerkt...ondertussen had ik namelijk ook een bijbaan bij het Albert Heijn en daar maakte ik toch best wel veel uren. Ik heb toen 2 maanden achter elkaar weken gemaakt dat ik 32 uur op mijn stage werkte en daarnaast nog 16 uur bij de AH. Tenzij het een koopzondag was...dan werkte ik 13 dagen achter elkaar. Als je dat 3 maanden lang doet, dan vind je lichaam dat niet zo prettig vreemd he...Dus op een ochtend werd ik wakker met rugpijn en kapotte enkels. Ze hadden er opzich wel begrip voor, maar niet voor het feit dat ik mijn lichaam kapot werkte bij de AH terwijl ik nog mijn verantwoordelijkheden had op mijn stage oeps....

En toen ik op een zekere dag in januari ook nog eens niet kwam opdagen had ik het toch weer erg bont gemaakt op mijn stage...Ik werd wakker met een hoofd vol chaos en ik wist dat ik niet optimaal zou kunnen functioneren die dag. Dus ik bleef liggen en liggen....totdat ik werd opgebeld door mijn stage. "Halbe, ik had jou vanmorgen verwacht op de werkvloer. Is er iets aan de hand?" "Oh nee hoor, ik ben door mijn wekker geslapen! Ik kom gelijk jullie richting op". Op mijn stage aangekomen had ik direct een heftig gesprek met mijn twee stagebegeleiders.

2 maanden later kreeg ik een beangstigende boodschap. Ik moest mijzelf gaan bewijzen dat ik echt een analist kon worden, want mijn stagebegeleiders merkten amper vooruitgang in mij. Het was maart dat ik dat te horen kreeg, dus in principe had ik nog 4 hele maanden. Maar in die 4 maanden moest ik wel gaan afstuderen en dat was toch andere koek. Even leek het erop dat ik de handdoek in de ring zou gooien. Ik had zelfs gekeken op het internet naar een universitaire studie. Mijn gedachten waren "als zij mijn inzet niet kunnen waarderen, dan hoeft het voor mij ook niet. Dan ga ik wel biologie of biomedische wetenschappen studeren aan de VU of het UVA".

Al met al heb ik het beste gemaakt van alles, ook dankzij 2 hele lieve stagebegeleiders die echt hun best hebben gedaan voor mij. En ook alle mensen om mij heen, iedereen die mij het afgelopen jaar op wat voor manier dan ook heeft gesteunt: BEDANKT!
Het heeft uiteindelijk geleidt tot het behalen van mijn diploma in juni. Mijn diplomauitreiking was mijn dag! Niet alleen was mijn moeder aanwezig op die dag, het was voor mij erkenning van 2 hele lange jaren keihard werken, ook op persoonlijk vlak met de nodige tegenslagen die ik moest verwerken.

Ik begon daarna met werken bij Crucell, in de biotechnologie. Mijn mams was maar een maand hier in NL en na die maand ging zij weer terug. Het afscheid viel toch erg tegen...maar het leven gaat door, dus uiteindelijk heb ik mijzelf erbij neergelegd en vreemd genoeg had ik er toen erg snel vrede mee. Toen ik mijn eigen woning had, merkte ik het gemis van mijn vader...ook toen was het een kwestie van een paar traantjes laten vallen en daarna doorgaan. Je moet er zelf het beste van maken! Ik heb de nodige steun gehad van de mensen om mij heen en mijn verhuizing had ik niet kunnen redden zonder Maarten, Jhon, de vriend van mij nicht en mijn oom en tante. Allemaal: BEDANKT voor jullie hulp!

Ik had mijn plekje gevonden bij Crucell, helaas was dat gevoel niet wederzijds. Toegegeven, ik had al een vermoeden dat ik niet op mijn plek zat op de afdeling waar ik kwam te werken. Maar ik heb een "can do"-werkmentaliteit. Jammer alleen dat ik uiteindelijk toch ruzie heb gekregen met mijn trainer en dat het van daaruit verder een negatief spoor naar beneden bracht. Ik weet zeker dat als ik een tweede kans had gekregen, dat ik mijzelf kon bewijzen. Maar zij hadden het gevoel dat er al teveel vertrouwen verloren is gegaan, dus exit Halbe.

Dat was pijnlijk en een hele harde klap in mijn gezicht. Vooral je zelfvertrouwen komt op zo'n moment in gevaar, ook omdat ik een week later de diagnose ADHD te horen kreeg....Tja, dat verklaart een groot gedeelte van de chaos in mijn hoofd. En juist door die chaos heb ik enkele hele domme fouten gemaakt, dat geef ik toe.
Heel toevallig werd ik opgebeld door een uitzendbureau, op de dag dat ik de ontbindingsovereenkomst had getekend bij Crucell. Zij zochten per direct analisten voor een project bij het NVI, het Nederlands Vaccin Instituut. Het ging om een project met de mexicaanse griep. Het eerste wat ik dacht was "ho...ik heb net een baan verprutst en dat staat al niet mooi op je cv. Is dit wel verstandig?". Toch klonk het werk mij wel leuk en niet al te moeilijk, dus ik had zoiets van "wat heb ik te verliezen?"

Ik denk dat het één van de beste keuzes is die ik het afgelopen jaar heb gemaakt. Toegegeven, het werk was niet al te ingewikkeld. Maar het was wel een prachtige ervaring die ik zeker niet had willen missen. Ik werkte toch mee in een wetenschappelijk onderzoek en voor mij is dat een prachtervaring die ik zeker ga meenemen naar de toekomst. Het biedt voor mij inzichten, want ik merkte gelijk het verschil hoe bij het NVI werd gewerkt en bij het NIOZ. Daarnaast was het ook goed voor mijn zelfvertrouwen. Ik heb kunnen bewijzen naar mijzelf dat ik zeker geschikt ben om te werken in het laboratorium! Crucell was een misstap, maar wel één waarvan ik een hoop heb geleerd.

Het heeft vervolgens de deur geopent naar mijn nieuwe baan bij het RIVM. Vroeger was het NVI een onderdeel van het RIVM (rijkinstituut voor volksgezondheid en milieu, voor de leken onder ons ;)). Echter heeft het NVI een productieafdeling dat dus winst maakt. En winst maken gaat niet samen met een overheidsinstantie, dus is er van het NVI een aparte organisatie gemaakt, dat parallel loopt met het RIVM.
Ik heb mijn sporen verdiend bij het NVI en nu ga ik een nieuw spoor in bij het RIVM. Nog steeds voel ik de blijheid met deze baan! Het belangrijkste voor mij is dat ik extra begeleiding kan krijgen i.v.m. mijn ADHD en dat is een hele rustgevende gedachte. Het belangrijkste is echter dat ik nog beter weet waar mijn valkuilen zich bevinden. Ik moet goed letten dat ik mijzelf niet voorbijloopt, want ik realiseer me heel goed dat als ik deze baan verprutst, dat ik een heel slecht toekomstperspectief heb in de wetenschap.

2010 komt eraan! 2009 is voorbij, een veelbewogen jaar waarin een hoop is gebeurd. Behalve op het gebied van relaties haha.....een hoop blauwtjes gelopen maar ach, toch heb ik het wel gewaagd om het nummer te vragen van enkele charmante jongedames en nog gekregen ook! Jammer alleen dat ze daarna niet meer terugsmsen *zucht* vrouwen....
Ach, ik zie het voorlopig wel. Ik heb een date gehad en zij is zeker weten erg leuk! Maar ik heb geleerd om objectief te blijven dus ik zie wel hoe dit gaat aflopen...tot dit tijd geniet van mijn eigen leven!

Mensen, ik wil ieder persoon een voorspoedig, liefdevol, gezond en vreugdevol 2010 toewensen! Dat het een mooi jaar mag worden!
Een hele dikke knuffel van Halbe!

Angst voor de toekomst

Wie kent het niet? Die vervelende emotie genaamd 'angst', dat soms op de raarste momenten je gedachten beheerst?
Angst kan zich op vele manier manifesteren in je gedachten. Je kan voor zoveel dingen bang zijn, maar uiteindelijk wordt je er toch mee geconfronteerd zodat je er niet meer bang voor hoeft te zijn.

Maar angst voor de toekomst, angst voor het onbekende is een andere soort angst. Het is een onrationele angst, gebaseert op de ervaringen en gedachten van het individu.
Mensen die hun leven prima in orde hebben, hebben bijna geen angst voor de toekomst. Waarom zou je? Je hebt je leven op orde, dus er is geen gegronde reden voor angst.

Iemand die net uit een puinzooi komt en zijn/haar leven probeert op te bouwen uit de resten van de voorgaande gebeurtenissen heeft wel vaak reden voor angst.

Vragen...héél veel vragen... "Wat zou er gebeuren als ik deze keuze maak?"
Zelfreflectie "wat als ik deze keuze zou hebben gemaakt? Had ik dan iets kunnen veranderen?"
Wijsheid, de mogelijkheid om te leren van het verleden.
De wil voor het behalen van zijn/haar dromen.
De angst dat het allemaal niets meer uitmaakt en dat er toch weer nieuwe moeilijkheden op komst zijn.

Het verleden is de blauwdruk van het heden en de deur naar de toekomst

Ik zit nu op het punt in mijn leven dat ik bang ben om keuzes te maken. Omdat ik bang ben dat ik de verkeerde keuze maak.
Angst, onrationele angst veroorzaakt door het verleden houdt mij tegen. En toch moet ik ook deze angst confronteren. Angst voor het onbekende is een ingewikkeld iets. Het is hetzelfde als bang bent om te vallen wanneer je ren.

Ik moet mijzelf herinneren aan het feit dat ik zo ver ben gekomen met alles ondanks mijn verleden. Ik heb al verschillende bergen beklommen, ik ben al uit verschillende dalen gekropen. En elke keer lukt het mij weer om een nieuwe leven te bouwen op de puinzooi van het vorige.

Maar ik begin moe te worden. Moe van het constant herhalende proces. Maar dat is het leven, zo gaat het leven nou eenmaal.
Het leven is soms een bittere pil om te slikken, maar als die bittere pil eenmaal in de maag zit voel je er niks meer van.

Goh, als ik nu kijk naar het bovenstaande dan klink ik behoorlijk depressief. Toch ben ik het niet, verre van.
Nee, ik ben aan het veranderen. Ik ben veel integerder geworden, veel minder extravert. Ik ben niet meer dat wereldvreemde jochie van 20 dat de wereld zag als een vreemde plek. Ik wordt dit jaar 25, een kwart eeuw oud.

Het is afwachten hoe het komende jaar gaat lopen. Ik heb weer een paar bijzonder ideeën gekregen. Mijn wens is om de wetenschap in te gaan. En ik heb via de site van de UVA een studie gevonden waarvan het lijkt alsof het speciaal voor mij ontwikkeld is: bio-exact.

Maarja...dan blijf ik wel in deze onzekerheid van geen vast inkomen. Het is nu echt afwegen wat ik belangrijker vind. Ik denk dat als ik het niet op z'n minst ga proberen, dat ik er in de verre toekomst spijt van zal hebben dat ik toen nooit die gevaarlijke stap heb genomen.
Het leven bestaat nou eenmaal uit onzekerheid. De enige zekerheid die wij als mensen hebben, is het feit dat wij leven en dat wij dood gaan.

Het is de weg naar de dood dat ons leven is. En die weg wil ik ten volste benutten! Stiekem neig ik toch weer naar het volgen van de studie. En dat is niet alles, nee, bio-exact is een bachelor. Deze bachelor is een vooropleiding voor de master Life Science. In totaal ben ik dan nog 5 jaar bezig! Maarja, wat is 5 jaar in vergelijking met de rest van mijn leven? Als het nu niet doe, dan zal ik de stap nooit wagen.

En toch is er dat kleine stukje angst...angst voor het onbekende, angst voor de toekomst. Maarja, als ik deze keuze niet maak, dan zal het gevoel van spijt waarschijnlijk vele malen groter zijn dan het gevoel van angst.

Mensen, ik wens jullie een hele fijne dag!
Werk ze/studeer ze!

Een hele dikke knuffel van Halbe!

De complexiteit van het leven

Vandaag was weer zo'n dag die veel te lang duurde. Voor mijn gevoel heb ik er vandaag 48 uur op zit, in plaats van de normale 24 uur. Al sinds gisteravond loopt mijn hoofd over van informatie. Ik heb beroerd geslapen en ik was min of meer op tijd op mijn stage, maar ik voelde me echt niet top...

Ik liep helemaal vast in mijn hoofd. Teveel vragen waar ik geen antwoord op kon vinden. Er is mij weleens verteld dat ik antwoorden zoek op vragen waar menig 40-jarige niet durft over na te denken.

Sinds tijden heb ik me vandaag zo éénzaam gevoeld... Het litteken op mijn hart, waarmee ik loop sinds mijn ouders naar Colombia zijn verhuisd heeft in tijden niet zoveel pijn gedaan. Ik ben gewoon in tranen uitgebarsten op mijn stage. Van frustratie, van woede, van verdriet maar bovenal, van onmacht.

Kerst is op komst. Door omstandigheden kan Gloria er niet bij zijn. Leuk, kerst hoort een familiefeest te zijn. Waar is mijn familie wanneer ik haar nodig heb? Ik heb mijn broer gelukkig nog, maar het blijft wreed wanneer ik iemand nodig heb op te kunnen steunen en er is niemand waarop dat kan.
En met de tijd zal ik vast wel een leuke kerst kunnen maken en er het beste van maken, maar de weg ernaartoe is lang en koud, kouder dan de dagen tot nu toe zijn geweest.

De belangrijkste vraag krijg ik maar niet beantwoord: waarom is mijn leven soms zo'n enorme puinzooi? Waarom krijg ik mijn leven niet geordend zoals ik dat wil?
Vroeger kon ik alleen in tranen uitbarsten wanneer het mij teveel werd. Het liefste ging ik mij afsluiten van de hele wereld om mij heen. Maar ik heb geleerd dat dat niet de manier is. Om met de pijn van het litteken mee leren om te gaan heb ik geleerd om het te accepteren zoals het is.
Zoals het nummer van Dream Theater - The Answers Lies Within al zegt:

Life is short, to learn from your mistakes. And stand behind the choices that you make

Het leven loopt zoals het loopt, hoe crú het ook is. Soms is het een bittere pil om te slikken en krijg je hem niet helemaal doorgeslikt. Dan is het hoesten en proesten en soms zelfs bijna stikken. Dat verstikte gevoel brengt soms zoveel onrust teweeg dat het bijna moeilijk is om niet na te denken over de dood. Hoe simpel eigenlijk de dood is, in vergelijking met de complexiteit van het leven.

Soms vraag ik me af: hoe ziet mijn leven eruit als ik 80 ben? Ga ik überhaupt wel de 80 halen? Als ik een waarzegger uit Engeland moet geloven ligt mij nog een lang en vooral voorspoedig leven in het verschiet.

Daar haal ik mijn hoop uit, uit mijn visie van de toekomst. Daar haal ik mijn kracht uit, wetende dat de toekomst mooier zal zijn dan het heden.
Ik leef met de gedachte dat duisternis niet altijd zal heersen. Na duisternis komt er licht. Maar na licht komt er ook weer duisternis. Zo is de rode draad van het leven en zo zal het altijd zijn.
Maar het leven zelf is véél gecompliceerder dan dat. Ik denk dat de menselijke geest niet kan omvatten hoe gecompliceerd het leven is. En dat moet ik leren te accepteren dat ik dat ook niet kan, hoe graag ik dat ook wil.


Mensen, ik wens jullie een hele fijne dag toe.
Dikke knuffel van Halbe