Bijna iedereen kent het kerstfeest en weet wat dit inhoudt. Afhankelijk van de cultuurcontext en het land is er sprake van diverse tradities en gewoonten rondom dit fenomeen.
De algemene "kerstgedachte" zoals deze wordt geproclameerd door het christendom is echter die van "vrede op aarde". En hoe mooi en idealistisch ik deze gedachte ook vindt, het is niet realiteitsgetrouw en bevat naar mijn mening een diepe paradox.
Kerst is volgens het christelijk geloof de geboorte van Jezus Christus. In de westerse wereld wordt deze gedachte vaak overspoeld door de enorme hoeveelheden objecten die wij consumeren, gezien het feit dat in landen zoals Engeland al aan het einde van de zomer wordt begonnen met het stallen van kerstspullen. Kapitalisme ten top!
Een klein kind denkt met kerst aan cadeautjes en met recht. Een kind moet kunnen genieten en waar kan een kind nou meer plezier aan beleven dan het ontvangen van een prachtig kerstcadeau van onze vriendelijke kerstman.
Alleen waar "volwassenen" aan denken is mij soms nog een raadsel. Wat ik het meeste hoor zijn de woorden "overvloed aan eten en gezelligheid met de familie". En toch stromen wij met enorme massa's de winkels in om allemaal cadeau's te kopen, het liefst zo duur mogelijk want liefde kan alleen maar worden uitgedrukt in materialistische objecten of niet?
"Vrede op aarde" roepen wij allemaal tijdens het kerstfeest. "Voor het gemak" vergeten wij de ongemakken van de wereld van vandaag, vergeten wij de ongelijkheid dat de mensheid is. Ik vraag mij af hoe mensen in Haïtie hun kerstfeest vieren, ervan uitgaande dat ook bij hun de nodige christelijke roots aanwezig zijn om kerstfeest te kunnen vieren?
Gisteren ging ook ik cadeau's kopen en ik zag toen twee mannen voor de V&D staan met een opstelling waarin een soort ketel hing. Deze mannen waren van het leger des heils. Nu heb ik het zelf ook niet al te breed, maar het aangezicht van twee grote mannen die de kou trotseerden warmde mijn hart zo op dat ik al mijn kleingeld die ik op dat moment had toch met de grootste liefde had gedoneert.
Is het slecht dat wij "westerlingen" zo uitbundig genieten van ons kerstfeest? Absoluut niet! Wij hebben nou eenmaal het voorrecht om te zijn geboren in een welvarend land met een voorspoedig toekomstperspectief. En er is niks mis mee om hier als burger uitbundig van te genieten op wat voor manier dan ook.
Wat mij alleen heel erg tegenstaat is de naar mijn idee paradox van kerst, proclameren dat wij allemaal hard roepen dat er vrede moet komen op aarde om vervolgens onze ogen te sluiten zodat wij kunnen genieten in een moment van bezinning van ons persoonlijk geluk.Je zou natuurlijk stellen dat geluk ook een kwestie is van perceptie en in wezen is dat ook gedeeltelijk zo. Of een diepgelovig persoon zou wellicht beargumenteren dat het "de wil is van god dat er ongelijkwaardigheid bestaat".
Als dat inderdaad de wil is van god, waarom zijn wij mensen dan niet in staat om hier een tegenwerkende kracht voor te bieden? Wij hebben van "god" niet voor niks een "eigen wil" verkregen, een eigen wil dat een wereld van mogelijkheden biedt!
Deze blog verdiend naar mijn idee als afsluiter de volgende quote van Einstein: "I am not only a pacifist but a militant pacifist. I am willing to fight for peace. Nothing will end war unless the people themselves refuse to go to war.
Mensen, desalniettemin wens ik iedereen een heel fijn, sneeuwig, warm en vooral vrolijk kerstfeest toe! Laat je door mijn idealisme niet van de kaart brengen, ik ben ook maar een simpel persoontje...
Dikke knuffel van Halbe - wereldverbeteraar pur sang
Posts tonen met het label kerst. Alle posts tonen
Posts tonen met het label kerst. Alle posts tonen
vrijdag 24 december 2010
woensdag 9 december 2009
Het omarmen van verdriet
Het is vreemd hoe snel verdriet kan komen. Althans, hoe zo ervaar ik het. Het ene moment ben ik aan het praten met iemand en het andere moment krijg ik last van een brok in mijn keel. Vooral als het gesprek een wending krijgt die ik niet zo prettig vind. Waarbij ik het gevoel heb dat het gesprek een richting opgaat waarvan ik weet dat het onderwerp voor mij heel gevoelig is.
Vandaag ging het anders. Een collega van mij was aan het springen van blijdschap en kerstliedjes aan het zingen. Zij ging vanavond de kerstboom optuigen. Het deed mij eerst niks, maar al gauw kwamen de herinneringen van vroeger naar boven. Mijn moeder was altijd in de weer rond deze tijd. Ook al was ze ziek, elk jaar werd er een kerstboom opgetuigt. Soms waren alleen mams en ik bezig, terwijl andere jaren paps er ook bij was en dan gingen wij met z'n drieën de kerstboom optuigen.
Even deed het pijn, het besef dat dit alweer een jaar is waarbij het niet mogelijk is. Een jaar waarin een hoop is gebeurd. Een jaar waarbij ik mijzelf heb hervonden in het leven, hoe mijn gedachtengoed over het leven is gematureerd. En toch voelde het bitter aan, want ook dit jaar zal het een kerst worden zonder mijn ouders. Zij daar helemaal in Colombia en ik hier in het "verre" Nederland.
Even kwamen de tranen en voelde ik mijn ogen branden van verdriet. En plotseling deed ik onbewust iets wat ik al tijden niet meer heb gedaan: ik heb mijn verdriet omarmt.
Toen ik nog op school zat, had ik een keer gesproken met een docent van mij. Diezelfde docent die mij vertelde dat ik "een breuk in mijn ziel heb". Zij gaf mij de tip om het verdriet dat ik ervaar niet proberen weg te duwen, maar in plaats daarvan moest ik het omarmen zodat ik het een plek kan geven in mijn hart.
Zij vertelde mij het volgende: "Omarm je verdriet en accepteer het feit dat je verdrietig ben. Laat het rustig over je heen komen en wanneer je het gevoel heb dat het voldoende is geweest zal het vanzelf weggaan. En ga daarna iets voor jezelf doen, je zal merken dat je jezelf veel beter voel daarna."
Hoe bitter ik was toen ik de trein instapte, hoe overdonderd ik was toen ik de trein uitstapte. Het is een gewaarwording die ik al heel lang niet meer heb ervaren.
Ik merk al aan mijzelf dat ik dit jaar zoveel ben gegroeid, dat ik nog nooit zo stabiel ben geweest in een decembermaand als dit jaar. Maar wat mij vanavond overkwam is niet om te omschrijven in woorden. Ik mistte mijn ouders, dat is een feit. Ik voelde ook een lichte vorm van bitterheid in mijn hart. Maar bovenal voelde ik mij gelukkig. Ik heb geaccepteert dat ik verdrietig ben en dat ik mijn ouders mis, maar tegelijk ben ik gelukkig met het leven dat ik nu heb. Ik kom tevreden thuis in een huis waar ik mij gelukkig voel. En er is niemand in de hele wereld die dat gevoel van mij kan afpakken!
Mensen, ik wens ieder een hele fijne avond!
Geniet van deze decembermaand, maar bovenal geniet van de warmte van je medemens. Durf de persoon die naast je zit in de bus of tegenover je zit in de trein een fijne avond te wensen. Buiten is het al zo koud, probeer het dan binnen lekker warm te maken, ook al is het in het openbaar vervoer.
Een hele dikke knuffel van Halbe!
Vandaag ging het anders. Een collega van mij was aan het springen van blijdschap en kerstliedjes aan het zingen. Zij ging vanavond de kerstboom optuigen. Het deed mij eerst niks, maar al gauw kwamen de herinneringen van vroeger naar boven. Mijn moeder was altijd in de weer rond deze tijd. Ook al was ze ziek, elk jaar werd er een kerstboom opgetuigt. Soms waren alleen mams en ik bezig, terwijl andere jaren paps er ook bij was en dan gingen wij met z'n drieën de kerstboom optuigen.
Even deed het pijn, het besef dat dit alweer een jaar is waarbij het niet mogelijk is. Een jaar waarin een hoop is gebeurd. Een jaar waarbij ik mijzelf heb hervonden in het leven, hoe mijn gedachtengoed over het leven is gematureerd. En toch voelde het bitter aan, want ook dit jaar zal het een kerst worden zonder mijn ouders. Zij daar helemaal in Colombia en ik hier in het "verre" Nederland.
Even kwamen de tranen en voelde ik mijn ogen branden van verdriet. En plotseling deed ik onbewust iets wat ik al tijden niet meer heb gedaan: ik heb mijn verdriet omarmt.
Toen ik nog op school zat, had ik een keer gesproken met een docent van mij. Diezelfde docent die mij vertelde dat ik "een breuk in mijn ziel heb". Zij gaf mij de tip om het verdriet dat ik ervaar niet proberen weg te duwen, maar in plaats daarvan moest ik het omarmen zodat ik het een plek kan geven in mijn hart.
Zij vertelde mij het volgende: "Omarm je verdriet en accepteer het feit dat je verdrietig ben. Laat het rustig over je heen komen en wanneer je het gevoel heb dat het voldoende is geweest zal het vanzelf weggaan. En ga daarna iets voor jezelf doen, je zal merken dat je jezelf veel beter voel daarna."
Hoe bitter ik was toen ik de trein instapte, hoe overdonderd ik was toen ik de trein uitstapte. Het is een gewaarwording die ik al heel lang niet meer heb ervaren.
Ik merk al aan mijzelf dat ik dit jaar zoveel ben gegroeid, dat ik nog nooit zo stabiel ben geweest in een decembermaand als dit jaar. Maar wat mij vanavond overkwam is niet om te omschrijven in woorden. Ik mistte mijn ouders, dat is een feit. Ik voelde ook een lichte vorm van bitterheid in mijn hart. Maar bovenal voelde ik mij gelukkig. Ik heb geaccepteert dat ik verdrietig ben en dat ik mijn ouders mis, maar tegelijk ben ik gelukkig met het leven dat ik nu heb. Ik kom tevreden thuis in een huis waar ik mij gelukkig voel. En er is niemand in de hele wereld die dat gevoel van mij kan afpakken!
Mensen, ik wens ieder een hele fijne avond!
Geniet van deze decembermaand, maar bovenal geniet van de warmte van je medemens. Durf de persoon die naast je zit in de bus of tegenover je zit in de trein een fijne avond te wensen. Buiten is het al zo koud, probeer het dan binnen lekker warm te maken, ook al is het in het openbaar vervoer.
Een hele dikke knuffel van Halbe!
maandag 1 december 2008
De complexiteit van het leven
Vandaag was weer zo'n dag die veel te lang duurde. Voor mijn gevoel heb ik er vandaag 48 uur op zit, in plaats van de normale 24 uur. Al sinds gisteravond loopt mijn hoofd over van informatie. Ik heb beroerd geslapen en ik was min of meer op tijd op mijn stage, maar ik voelde me echt niet top...
Ik liep helemaal vast in mijn hoofd. Teveel vragen waar ik geen antwoord op kon vinden. Er is mij weleens verteld dat ik antwoorden zoek op vragen waar menig 40-jarige niet durft over na te denken.
Sinds tijden heb ik me vandaag zo éénzaam gevoeld... Het litteken op mijn hart, waarmee ik loop sinds mijn ouders naar Colombia zijn verhuisd heeft in tijden niet zoveel pijn gedaan. Ik ben gewoon in tranen uitgebarsten op mijn stage. Van frustratie, van woede, van verdriet maar bovenal, van onmacht.
Kerst is op komst. Door omstandigheden kan Gloria er niet bij zijn. Leuk, kerst hoort een familiefeest te zijn. Waar is mijn familie wanneer ik haar nodig heb? Ik heb mijn broer gelukkig nog, maar het blijft wreed wanneer ik iemand nodig heb op te kunnen steunen en er is niemand waarop dat kan.
En met de tijd zal ik vast wel een leuke kerst kunnen maken en er het beste van maken, maar de weg ernaartoe is lang en koud, kouder dan de dagen tot nu toe zijn geweest.
De belangrijkste vraag krijg ik maar niet beantwoord: waarom is mijn leven soms zo'n enorme puinzooi? Waarom krijg ik mijn leven niet geordend zoals ik dat wil?
Vroeger kon ik alleen in tranen uitbarsten wanneer het mij teveel werd. Het liefste ging ik mij afsluiten van de hele wereld om mij heen. Maar ik heb geleerd dat dat niet de manier is. Om met de pijn van het litteken mee leren om te gaan heb ik geleerd om het te accepteren zoals het is.
Zoals het nummer van Dream Theater - The Answers Lies Within al zegt:
Life is short, to learn from your mistakes. And stand behind the choices that you make
Het leven loopt zoals het loopt, hoe crú het ook is. Soms is het een bittere pil om te slikken en krijg je hem niet helemaal doorgeslikt. Dan is het hoesten en proesten en soms zelfs bijna stikken. Dat verstikte gevoel brengt soms zoveel onrust teweeg dat het bijna moeilijk is om niet na te denken over de dood. Hoe simpel eigenlijk de dood is, in vergelijking met de complexiteit van het leven.
Soms vraag ik me af: hoe ziet mijn leven eruit als ik 80 ben? Ga ik überhaupt wel de 80 halen? Als ik een waarzegger uit Engeland moet geloven ligt mij nog een lang en vooral voorspoedig leven in het verschiet.
Daar haal ik mijn hoop uit, uit mijn visie van de toekomst. Daar haal ik mijn kracht uit, wetende dat de toekomst mooier zal zijn dan het heden.
Ik leef met de gedachte dat duisternis niet altijd zal heersen. Na duisternis komt er licht. Maar na licht komt er ook weer duisternis. Zo is de rode draad van het leven en zo zal het altijd zijn.
Maar het leven zelf is véél gecompliceerder dan dat. Ik denk dat de menselijke geest niet kan omvatten hoe gecompliceerd het leven is. En dat moet ik leren te accepteren dat ik dat ook niet kan, hoe graag ik dat ook wil.
Mensen, ik wens jullie een hele fijne dag toe.
Dikke knuffel van Halbe
Ik liep helemaal vast in mijn hoofd. Teveel vragen waar ik geen antwoord op kon vinden. Er is mij weleens verteld dat ik antwoorden zoek op vragen waar menig 40-jarige niet durft over na te denken.
Sinds tijden heb ik me vandaag zo éénzaam gevoeld... Het litteken op mijn hart, waarmee ik loop sinds mijn ouders naar Colombia zijn verhuisd heeft in tijden niet zoveel pijn gedaan. Ik ben gewoon in tranen uitgebarsten op mijn stage. Van frustratie, van woede, van verdriet maar bovenal, van onmacht.
Kerst is op komst. Door omstandigheden kan Gloria er niet bij zijn. Leuk, kerst hoort een familiefeest te zijn. Waar is mijn familie wanneer ik haar nodig heb? Ik heb mijn broer gelukkig nog, maar het blijft wreed wanneer ik iemand nodig heb op te kunnen steunen en er is niemand waarop dat kan.
En met de tijd zal ik vast wel een leuke kerst kunnen maken en er het beste van maken, maar de weg ernaartoe is lang en koud, kouder dan de dagen tot nu toe zijn geweest.
De belangrijkste vraag krijg ik maar niet beantwoord: waarom is mijn leven soms zo'n enorme puinzooi? Waarom krijg ik mijn leven niet geordend zoals ik dat wil?
Vroeger kon ik alleen in tranen uitbarsten wanneer het mij teveel werd. Het liefste ging ik mij afsluiten van de hele wereld om mij heen. Maar ik heb geleerd dat dat niet de manier is. Om met de pijn van het litteken mee leren om te gaan heb ik geleerd om het te accepteren zoals het is.
Zoals het nummer van Dream Theater - The Answers Lies Within al zegt:
Life is short, to learn from your mistakes. And stand behind the choices that you make
Het leven loopt zoals het loopt, hoe crú het ook is. Soms is het een bittere pil om te slikken en krijg je hem niet helemaal doorgeslikt. Dan is het hoesten en proesten en soms zelfs bijna stikken. Dat verstikte gevoel brengt soms zoveel onrust teweeg dat het bijna moeilijk is om niet na te denken over de dood. Hoe simpel eigenlijk de dood is, in vergelijking met de complexiteit van het leven.
Soms vraag ik me af: hoe ziet mijn leven eruit als ik 80 ben? Ga ik überhaupt wel de 80 halen? Als ik een waarzegger uit Engeland moet geloven ligt mij nog een lang en vooral voorspoedig leven in het verschiet.
Daar haal ik mijn hoop uit, uit mijn visie van de toekomst. Daar haal ik mijn kracht uit, wetende dat de toekomst mooier zal zijn dan het heden.
Ik leef met de gedachte dat duisternis niet altijd zal heersen. Na duisternis komt er licht. Maar na licht komt er ook weer duisternis. Zo is de rode draad van het leven en zo zal het altijd zijn.
Maar het leven zelf is véél gecompliceerder dan dat. Ik denk dat de menselijke geest niet kan omvatten hoe gecompliceerd het leven is. En dat moet ik leren te accepteren dat ik dat ook niet kan, hoe graag ik dat ook wil.
Mensen, ik wens jullie een hele fijne dag toe.
Dikke knuffel van Halbe
Abonneren op:
Posts (Atom)