De week waarin de EU failliet ging

Wat heeft de Europese volkerenfamilie tot een progressief in plaats van een stilstaand deel der mensheid gemaakt? Niet hun buitengewone eigenschappen, die, als zij al bestaan, een gevolg zijn en niet de oorzaak; maar hun opmerklijke verscheidenheid van karakter en cultuur. Individuen, klassen, naties zijn steeds in hoge mate verschillend van elkaar geweest; zij hebben een grote verscheidenheid aan wegen bewandeld, die elk leidden tot iets waardevols en al zijn steeds weer de mensen die op een andere weg waren onverdraagzaam voor elkaar geweest, en zou ieder het een uitstekende zaak hebben gevonden als alle anderen gedwongen waren om zijn kant uit te gaan, toch hebben hun pogingen om elkaars ontwikkeling in de kiem te smoren zelden een duurzaam succes gehad, en is elke richting blijven bestaan om op zijn beurt het goeds te ontvangen dat de anderen konden bieden. Naar mijn mening heeft Europa haar progressieve en veelzijde ontwikkeling volledig te danken aan deze verscheidenheid van wegen. - Over Vrijheid, door John Stuart Mill: pagina 122 - 123.

Ik heb in een eerder schrijven al kritiek geuit op de politieke samenwerking tussen de diverse lidstaten van de EU. Ik heb bewust opnieuw gekozen voor dezelfde inleidende tekst, omdat dit laat zien dat pluriformiteit geen struikelblok hoeft te zijn voor het vormen van een politieke unie. Sterker nog: het kan juist een kracht zijn van een unie! Dát is namelijk tevens de reden waarom de euro als munteenheid jaren werd beschouwd als de meest stabiele munteenheid van de wereld. De diversiteit van alle lidstaten van de EU zijn een belangrijke factor voor de potentiële economische kracht van de euro.
Hoe bizar is het wel niet dat de politieke betrekkingen tussen de lidstaten onderling heeft geleid tot een faillissement van de EU.

Griekenland is een land waar veel over te zeggen is en ís gezegd en waar heel veel meningen over zijn gevormd, waarheidsgetrouwe meningen en louter meningen gevormd op basis van onderbuikgevoelens.
Het groeiend negatieve sentiment over Griekenland bestaat dan ook voornamelijk uit de tweede categorie en wordt constant gevoed door een breed scala aan nieuwsartikelen waardoor zelfs belangrijke nieuwsmedia zoals RTL Nieuws zich schuldig maken aan het creëren van een negatief sentiment door keer op keer artikelen te publiceren met daarin 'feiten' begeleid door een serie aan informatie waardoor het beeld ontstaat van een land die geheel zelf schuldig is aan de situatie waarin het zich bevindt.
Terwijl de realiteit van deze situatie is die van een twee-zijdig zwaard, waarbij er sprake is van een wederzijdse (economische) afhankelijkheid tussen Griekenland en de EU.

Ik verwijs mijn lezer maar al te graag naar dit artikel waarin een verhelderende uiteenzetting is gemaakt van daadwerkelijke feiten rondom Griekenland.
De oplettende lezer vraagt zich nu af: indien Griekenland daadwerkelijk zoveel heeft hervormd, waarom blijft Rutte en al die andere politici dan krampachtig vasthouden aan de meest gehoorde uitspraak in de discussie rondom Griekenland: "Griekenland moet hervormen"? Dat, mijn beste lezer, is vermoedelijk te herleiden naar de definitie van het begrip 'hervormen'. Sinds de uitbraak van de kredietcrisis werd ons maar al te duidelijk dat het huidige systeem van het kapitalistisch model niet meer houdbaar is in onze geglobaliseerde wereld. Politici hebben hun agenda's compleet omgegooid: vooraleerst omdat er crisismanagement moest worden uitgevoerd om zodoende alle (economische) schade zoveel mogelijk te beperken (zijn ze keihard in gefaald). Vervolgens wordt er onderzocht hoe de kredietcrisis überhaupt heeft kunnen gebeuren (iets met gierigheid en te weinig controle waardoor er teveel lucht in de economie was gepompt en teveel controle waardoor men het idee had dat banken moesten worden gered in het kader van crisismanagement) en is er een plan gekomen om een dergelijke systeemcrisis in de toekomst te voorkomen (onmogelijk).

En in dat gat, lieve mensen, is Griekenland gevallen. Los van de interne problematiek dat Griekenland rijk is (lees: corruptie en grootschalige fraude), hebben landen vanwege hun radicale bezuinigingsbeleid geen geld meer over om te investeren in Griekenland. Terwijl juist Griekenland van alle landen het hardst geld nodig heeft om te investeren in nieuwe infrastructuren kwa invulling en begroting van overheidsbeleid.
Vreemd genoeg zijn dergelijke ideeën ongekend bij onze politici die enkel ogen hebben voor hun eigen financiële stromingen en zodoende een 100% garantie willen krijgen dat AL het geld dat zij (!!!) hebben uitgeleend terug wordt betaald. Want indien dit niet het geval is, moeten allerlei banken van deze noordelijke lidstaten opnieuw honderden miljoenen euro's afschrijven en dát is natuurlijk uit den boze, gezien de afgelopen crises die wij hebben gehad. Stel je toch eens voor: heb je als land een bank gered, komt deze opnieuw in de problemen vanwege een land waar ooit honderden miljoenen in zijn geïnvesteerd in de verwachting het dubbele en wellicht zelfs het driedubbele voor terug te krijgen.
Want dát is waar politici zich uiteindelijk enkel druk om maken: dat de banken opnieuw honderden miljoenen euro's moeten afschrijven op Griekse leningen, met het risico dat een bank alsnog op omvallen staat. Dat hierdoor de volledige geopolitieke stabiliteit van de EU op het spel komt te staan is kennelijk van secundair belang, want als er 1 ding is wat politici hebben geleerd, dan is het dat economische stabiliteit voor alles gaat.

Toegegeven: economische stabiliteit is van fundamenteel belang voor een natie. Het is eigenlijk bizar hoe diverse sociaal-contracttheorieën geen enkel woord schrijven over economische stabiliteit als voorwaarde voor de vorming van een stabiele samenleving. Misschien dat Hobbes daarom meer gelijk heeft dan Rousseau, met zijn 'oorlog van allen tegen allen', indien grondstoffen het primaire doel is van de natuurwet beschouwd vanuit Hobbes' filosofie. Toch behoort economie niet het primaire uitgangspunt te zijn van de stabiliteit van een samenleving, maar moet economie hand in hand gaan met de stabiliteit van een samenleving.
Dan vraag ik mij af: kunnen wij dan geen enkel begrip opbrengen voor de Grieken? Zijn wij zover afgedwaald van onze verlichtingsidealen die het Europese vasteland naar de moderne tijd en nu onze post-moderne tijd hebben gebracht? Sinds wanneer zijn vrijheid, gelijkheid en broederschap ondergeschikt gemaakt aan economische welvaart dat ieder land probeert te onttrekken aan de samenwerking van de EU? Is de EU enkel opgericht om te kunnen profiteren van elkanders welvaart of is er ook sprake van een politieke unie waarin (politieke) samenwerking bijdraagt aan economische welvaart voor elke EU-lidstaat?

Gezien de ontwikkelingen van de afgelopen weken in de kwestie rondom Griekenland bestempel ik de EU als failliet en dan wordt het wellicht inderdaad weer tijd om te stoppen met geopolitieke samenwerking. Want zelfs al zou er een nieuwe overeenkomst kunnen worden opgesteld, waarom zouden de EU-lidstaten tenslotte samenwerken met elkaar terwijl men enkel van elkaar probeert te profiteren? Je zou bijna gek moeten zijn om vanuit deze propositie een samenwerking aan te gaan met andere landen.
Dan was de Sovjet-Unie een effectievere samenwerking dan die van de EU, daarin heerste tenminste wél gelijkheid en broederschap...

En moge alles breken, wat aan onze waarheden breken- kan! Menig huis valt er nog te bouwen - Friedrich Nietzsche - Aldus Sprak Zarathoestra

Mijn vrienden, ik wens jullie allen een hele fijne zondag toe! Het zijn spannende tijden om in te leven, maar op dit moment zie ik de kwestie rondom Griekenland erg negatief in, zelfs als een rasechte optimist... Laten wij hopen dat onze (politieke) leiders uiteindelijk tot inzicht zullen komen dat er water bij de wijn moet worden gedaan, wilt de EU nog enige vorm van bestaansrecht hebben.
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof en wereldverbeteraar, Halbe!

Filosofisch intermezzo - Het begrip Europa

Iets als waar beschouwen is een gebeurtenis in ons verstand die op objectieve gronden kan berusten, maar in de geest van wie het oordeel uitspreekt ook subjectieve oorzaken vereist. Wanneer het oordeel voor iedereen geldig is, voorzover hij maar met rede begaafd is, is de grond ervan objectief toereikend, en heet als-waar-beschouwen ervan overtuiging. Als het alleen een grond heeft in het bijzondere karakter van het subject, noemen we het als-waar-beschouwen overtuigdheid.
Overtuigdheid is louter schijn, omdat de grond voor het oordeel dat uitsluitend in het subject ligt, als objectief wordt beschouwd. Daarom heeft zo'n oordeel ook alleen privé-geldigheid, en kan het als-waar-beschouwen ervan niet worden meegedeeld. [...]
Ik kan alleen datgene beweren d.w.z. als een voor iedereen noodzakelijk geldig oordeel uitspreken, wat overtuiging bewerkstelligt. Overtuigdheid kan ik voor mezelf houden als ik me daarbij wel bevindt, maar ik kan, en mag er buiten geen geldigheid voor opeisen. [...]
Ik mag het nooit wagen te menen, zonder tenminste iets te weten, waardoor het op zich louter problematische oordeel een verbinding met de waarheid krijgt, die weliswaar niet volledig is, maar in elk geval meer dan een willekeurig verzinsel. - Immanuel Kant, Kritiek van de Zuivere Rede, Nederlandse vertaling door Boom, pagina 651 - 653.

Zoals ik eerder heb geschreven, leven wij in een land waarin de cultuur is gedegradeerd tot een verkapte vorm van nationaal-socialisme. De twee kampen, die van de onderontwikkelde moslim die mij met de dood bedreigd wanneer ik roep Allah is een leugen en de xenofoob die het liefst een nieuwe geblondeerde Hitler ziet opstaan, geheel in de trant van het Arische ras; zijn op scherpe voet met elkaar komen te staan. Gelukkig leven wij nog altijd in een samenleving die het belang van vrijheid en vrijheid van meningsuiting erkent én verdedigd.
Morgen zijn de verkiezingen voor het Europese Parlement en ik vermoed dat er een hoge opkomst zal zijn. Zoals politiek verslaggever Jos Heymans al is opgevallen, leeft er een steeds groter wordend anti-EU sentiment. Hij schrijft: Nederland is een naar land geworden. Dit sentiment wordt verder gevoed, omdat mensen het idee hebben dat de EU ondemocratisch is, zoals Matthijs Bouwman schreef in zijn column Als Europa ondemocratisch is, dan is Nederland dat ook..
Hoe interessant ik deze artikelen ook geschreven vind, ik mis nog steeds een oorzaak; een vinger die op de zere plek wordt geplaatst. Waarom kunnen mensen niet begrijpen dat Europa noodzakelijk is voor ons land? Het antwoord op deze vraag vond ik in een artikel van De Correspondent: Europa heeft haar lager opgeleiden uitgesloten.
Het is fascinerend om tot deze realisatie te komen. Vroeger was ik ook nooit pro-EU. Ik vond het raar, ik kon maar niet begrijpen waarom het zo belangrijk is en zou zijn voor ons land. Hoe meer ik mij verdiep in dergelijke complexe materie, des te groter wordt mijn begrip van Europa.

Laat ik eens beginnen met deze vraagstelling: Wat is Europa?
Europa is een unieke samenwerking tussen onafhankelijke lidstaten. Ieder land heeft zijn eigen soevereiniteit: het bepaald zijn eigen staatsinrichting en vormgeving van rechtspraak. Soevereiniteit is binnen deze context louter een machtsconstruct, waarbij iedere lidstaat cq. natie de macht heeft om zelf te bepalen hoe het zich ontwikkeld.
De wereld is echter significant veranderd t.o.v. van de originele oprichting van de EU in 1958. Waar er destijds een verbond werd opgesteld tussen zes landen, is het nu uitgegroeid tot een intensief samenwerkingsverband tussen 28 (!!!) lidstaten.
Wat wellicht de belangrijkste ontwikkeling is, is dat er langzaam maar zeker soevereiniteit van lidstaten werd afgestaan aan de EU. Er zijn mensen die dit ondemocratisch noemen; ik noem het noodzakelijk. De wereldbevolking is enorm toegenomen sinds 1958; met deze groei moet de welvaart ten alle tijde worden gewaarborgd en dat kan enkel worden bewerkstelligt met de groei en ontwikkeling van de economie van iedere lidstaat. Import - en export van goederen tussen alle lidstaten fungeerde als een belangrijke factor voor de groei van elke economie en om dit goed te kunnen reguleren was het noodzakelijk dat er op Europees niveau afspraken werden gemaakt cq. verdragen werden afgesloten waardoor de handel gewaarborgd zou worden.
Het summum hiervan is de oprichting van een economische unie; alle lidstaten zouden hun munt vervangen door een Europese munt. Dit zou allerlei gunstige effecten hebben op de economieën van alle lidstaten. In de eerste instantie had het ook daadwerkelijk een gunstig effect. De eerste paar jaren werden weliswaar gekenmerkt door een lichte recessie; dit werd echter ook ondersteunt door de zogenaamde 'internetbubbel', waardoor beurzen in 2000 plotseling zware verliezen te kampen hadden. Als samenleving hadden wij de recessie destijds aangemerkt als zijnde een gevolg van de invoering van de euro, maar niemand die zichzelf de vraag stelt:
Werd de recessie niet veroorzaakt als gevolg van de uiteenspatting van de internetbubbel? En waardoor de invoering van de Euro en de recessie die hierop volgde enkel parallelle gebeurtenissen waren?

Dit is niet de plaats om deze overigens enorm interessante vraagstelling te beantwoorden. Nee, wat ik wil bereiken is dat mijn lezer een objectief oordeel gaat vormen over Europa. Nu hoor ik bijna mijn lezer schreeuwen tegen zijn beeldscherm vervloekte jongeman! Het enige wat jij schrijft is hoe geweldig Europa is, waar blijft de kritische noot?! Hoe is het godverdomme mogelijk dat die klootzakken in het Europese parlement maandelijks honderden euro's in hun zak kunnen steken zonder ook maar een vinger aan arbeid te besteden? Mijn beste lezer, ik was inderdaad van plan om op dit punt een kritische noot te laten zien.
Laat ik eerst eens beginnen met de voornaamste kritiek dat ik hoor en lees: wij pompen geld in landen die lid zijn van de EU en dat wij nooit terug zullen zien.
Het is een feit dat andere landen een incorrect economisch beleid hebben gevoerd. Bij de invoering van de euro ging men klaarblijkelijk van uit dat ieder land een verantwoord economisch beleid ging voeren. Helaas was er een diepgaande, kapitalistische crisis voor nodig, waarbij de hele economische structuur van de mondiale economie op instorten stond, voor dit wanbeleid aan het licht kwam. Noem het gerust naïviteit van de mensen die het originele plan hadden bedacht voor de oprichting van een economische unie, ik beschouw dit als inherent aan de mens. De quote die dit het beste omschrijft is afkomstig uit het werk Leviathan, geschreven door de politiek filosoof Thomas Hobbes:

Goed en kwaad zijn namen die onze begeerten en aversies aanduiden. Omdat mensen verschillen van temperament, gewoonten en overtuiging, zijn deze begeerten en aversies overal verschillend. [...] Ja, zelfs een en dezelfde mens verschilt voortdurend van mening met zichzelf, en prijst de ene maal iets (dat wil zeggen, noemt iets goed), wat hij bij een volgende gelegenheid afkeurt en slecht noemt. Hierdoor ontstaan meningsverschillen, strijd, en ten slotte oorlog, zodat de mens in de natuurstaat leeft (met andere woorden, in een toestand van oorlog), zolang als zijn individuele begeerte de maatstaf is van goed en kwaad.

Wellicht dat er mensen zijn (geweest) die hebben geprofiteerd van alle ellende dat is voortgekomen uit de benoemde 'eurocrisis'. Net als velen was ik een sympathisant van de occupy-beweging die heel tragisch een stille dood heeft gehad. Net als iedereen hoopte ik een verandering te zien in het gedrag van bankiers met diens exorbitant bonusbeleid. Helaas is niks hiervan waar... Maar dan komt nu de vraag: ligt de schuld cq. de oorzaak van de eurocrisis en van alle individuen die een rol hebben gespeeld bij de EU, of vinden wij de oorzaak terug in de mens? Ik stel dat de schuld bij de mens ligt; het individu dat zichzelf macht toeëigend en aldoende zijn eigen (maatschappelijke) positie verstevigd is in de ogen van één een huichelaar en in de ogen van een ander een succesverhaal. Oordeel zelf, ik ben van mening dat ik niet bij machte ben om hierover te oordelen. Wellicht dat ik hierover een ethisch intermezzo kan schrijven, hier is het althans niet de goede plek om erover te praten.
Afijn, dan blijft de originele propositie bestaan: 'wij pompen geld in een bodemloze put'. Wat men echter vergeet is de noodzaak van de stabiliteit van de eurozone als economische unie. Het construct is zo complex, dat geen mens hiervan een begrip kan vormen. Economie wordt nog altijd beschouwd als een gamma-wetenschap; het hanteren van grote foutenmarges bij de implementatie van een bepaald model dat functioneert als fundament van een bepaalde economie. Er zijn teveel onvoorspelbare factoren aanwezig waarmee een waarheidsgetrouwe voorspelling kon worden gedaan indien een bepaald land failliet zou gaan.
Een faillissement van de complete economische unie was wel degelijk een reëel gevaar bij het faillissement van een lidstaat. Tenslotte zijn alle economieën op een bepaald fundamenteel niveau verbonden aan elkaar, waardoor het construct als een kaartenhuis in elkaar zou storten. Dit zou onvermijdelijk hebben geleid tot maatschappelijke onrust en misschien zelfs oorlog. Dit zijn zaken waar de gemiddelde burger niet bij stilstaat wanneer het praat over de EU. Wanneer men over de EU praat, dan praat men voornamelijk over alle bureaucratie en alle 'onnodige regelgeving'. Maar met praat nooit over hetgeen dat is voorkomen met de oprichting van de EU.

De volgende kritische vraagstelling zou dan zijn: Hadden wij dan in de eerste instantie de EU niet moeten oprichten of op zijn minst niet moeten meedoen met de euro als de gevaren zo groot zijn?
Ten eerste waren de gevaren helemaal niet zo groot. Opnieuw was de verwachting dat ieder land een degelijk economisch beleid zou gaan voeren. Dat dit niet gebeurd is, heeft nu tenminste geleid tot (politieke) gewaarwording en is men aan het nadenken over mechanismen die men kan gebruiken indien er signalen zijn dat een land geen goed economisch beleid voert. In deze zin hebben wij geleerd van onze fouten en is het nu zaak om te kijken naar de toekomst; niet naar de gemaakte fouten. Dit is hetzelfde leerproces als ieder individu die een vak moet leren; zo leren wij als eenheid hoe wij de EU beter kunnen inrichten.
Ten tweede vergeet iedereen het belang van de eurozone voor onze economie; ons land heeft een open economie. Dat betekent dat wij voornamelijk inkomsten genereren op basis van diensten die betrekking hebben op import - en export van goederen. Willen wij als land ons huidige niveau van welvaart behouden én in de toekomst een betere welvaart creëren, dan zijn juist die open grenzen en onze open economie van groot belang. Onze economie groeit op basis van de handel die wij of zelf bedrijven, of doorvoeren naar andere landen in de eurozone. Het sluiten van grenzen zal enkel een vertragend zo niet negatief effect hebben op onze economie. Wij hebben al zeven jaar lang een recessie gehad, willen jullie nog langer in deze recessie blijven zitten?

Het laatste puntje is uiteraard al het geld dat wij kwijt zijn aan Europa en wat wellicht nog belangrijker is: hoe het komt dat europarlementariërs zoveel inkomsten hebben zonder dat wij daar iets van merken.
Als eerste is dit probleem gelijkwaardig aan hetgeen wij ervaren met de politici van ons eigen land. Zij krijgen een vrij riante beloning voor het werk dat zij verrichten. Maar een hoop werk dát zij verrichten, ervaren wij niet direct. Wij ervaren het enkel indirect; op basis van het beleid dat ten uitvoer wordt gebracht onder leiding van een bepaalde minister. Kunnen wij nu ook stellen dat onze politici geen danwel slecht werk leveren?
Ten tweede wordt er een hoop gedebatteerd buiten onze informatiekring om. Ik laat het politieke vraagstuk of dit verantwoord is of niet in het midden; mij gaat het enkel om de bewustwording van mensen dat de politici onze belangen vertegenwoordigen, maar dat zij eveneens kijken naar de toekomst en welke regels en wetten op europees niveau noodzakelijk zijn voor de stabiliteit van de eurozone. Ook wij zullen als natie soms water bij de wijn moeten doen. En als dat betekent dat wij soms iets meer moeten betalen voor diensten die wij niet direct ervaren, dan is iets wat wij zullen moeten accepteren. Of willen wij dan de wereld niet in dezelfde conditie doorgeven aan onze kinderen, als wij die hebben gekregen van onze ouders?

Nu kan ik begrijpen dat de lezer mij op dit punt classificeert als een eurofiel. Wat ik echter wil benadrukken en dan kom ik nu terug op de inleiding, dat hetgeen wij als waarheid accepteren, geen echte waarheid is. Ik beschouw mijzelf namelijk niet als een eurofiel; ik beschouw Europa als een noodzaak voor een toekomstig Nederland. Een land waarin wij ooit trots op kunnen zijn om te wonen; dat wij trots kunnen zijn om ons als Nederlander te benoemen. Wat is Europa meer dan enkel een psychologisch construct waarmee politici vorm proberen te geven aan de intensieve samenwerking tussen alle mensen die lid zijn van de EU? 'Europa als natie bestaat niet', zoals ik ooit schreef over de zogenaamde Europese identiteit. Het enige wat wij moeten doen is stemmen op een partij waarvan wij overtuigd zijn dat het ons een pad laat bewandelen waarmee wij een zonnige toekomst tegemoet zien.

Mijn vrienden, ik wens jullie allen een hele fijne dag toe! Het is vandaag wederom een zonnige dag, hopelijk hebben jullie ervan genoten.
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe!

Gulden vs. Euro

Het is weer zover, de PVV heeft officieel aangekondigd een onderzoek te willen laten uitvoeren naar een mogelijke terugkeer van de gulden. Natuurlijk zijn er direct een hoop mensen die op hun allerhardst schreeuwen "IK HAAT DE EURO! IK WIL DE GULDEN TERUG!". Ik vraag mij alleen waarlijk af of al deze schreeuwers weleens diep hebben nagedacht over de gevolgen van de terugkeer van de gulden.

Laten we eens een analyse uitvoeren op het scala aan economische scenario's. Maar voordat we dat kunnen doen, moeten we eerst een reflectie maken op de economie zoals deze 'vroeger' bestond, in het pré-euro tijdperk.
Je had de gulden, deze munteenheid bestond in bepaalde vormen al vanaf de middeleeuwen, de tijd waarin ons land groot werd door handelsverenigingen als de VOC. Vroeger werd de waarde van de munt bepaald door het gewicht, dit gewicht werd voornamelijk veroorzaakt de hoeveelheid zilver/goud dat erin werd verwerkt. En toen kwam de industriële revolutie en de ontwikkeling van de economie als wetenschappelijke discipline, aangedragen door denkers als John Locke, John Stuart Mill en Adam Smith.
Voornamelijk de laatste was een voorstander van de ontwikkeling van een open economie en wordt ook gezien als de vader van de moderne economie. Adam Smith voorzag een systeem dat in staat was zichzelf te ontwikkelen. Na hem zijn andere knappe koppen aan de slag gegaan om dit systeem te verwezenlijken en dat gebeurde dan ook, de industriële revolutie was een feit. Het zorgde voor bepaalde vormen van welvaart.

De ironie van de economie zoals deze destijds bestond is dat er sprake was onethische situaties. Alles stond in het kader van de economie. De arbeider werd uitgebuit terwijl de rijke man nog rijker werd. Je zou dit bijna kunnen bestempelen als een paradox van de economie.
Sindsdien is welvaart een steeds belangrijker thema geworden in de ontwikkeling van de mensheid. Het was welvaart die ervoor zorgde dat mensen langer konden blijven leven, waardoor zij meer tijd over hadden om zich bezig te houden met andere zaken. Het was uiteindelijk welvaart die ervoor zorgde dat de mensheid zich op een hoger niveau kon blijven ontwikkelen. Natuurlijk heeft dit ook de nodige problemen met zich meegebracht, getuige de 1e en 2e wereldoorlogen, maar ook dan kan je bij jezelf afvragen of het niet een universeel probleem is van de mens dat deze altijd zal blijven nastreven naar macht, zoals Friedrich Nietzsche zo vaak heeft besproken in zijn werken.

Afijn, we wijken af van het thema economie. Het bovenstaande laat zien hoe vervlochten de economie is met de welvaart van een samenleving en dat het direct of indirect invloed zal hebben op het individu.
Ons land is nog altijd primair afhankelijk van onze export voor de groei van onze economie. Niet alleen ons land, elk land is in zekere zin afhankelijk van de export van een land, want dit verspreidt namelijk de afzetmarkt van een bepaald bedrijf dat handel voert. Het zorgt voor internationale concurentie, waardoor bedrijven op grotere schaal een concurentiestrijd met elkaar kunnen aangaan, waardoor producten goedkoper worden (ervan uitgaande dat ieder mens ethisch handelt en zich niet laat verleiden voor corruptie) en waardoor het individu het desbetreffende product zal kopen.
Internationale concurrentie met een evenredige grote afzetmarkt zorgt voor groei voor het primaire bedrijf, danwel moederbedrijf waardoor het primaire bedrijf zal gaan groeien, meer inkomsten/omzet genereert, meer belasting zal moeten betalen en het land van herkomst meer uitgaven kan doen door de hogere inkomensten vanuit belastingen.

In de tijd van de gulden hadden we te maken met allerlei nationale betrekkingen, economiën en wetten. De wisselkoers werd bepaald door allerlei verschillende meetbare factoren waarmee kon worden vastgesteld hoe een bepaald land zich verhield t.o.v. andere landen. Het spreekt voor zich dat de concurentiepositie van landen wordt bepaald door de inkomsten gegeneerd door bedrijven die voornamelijk internationaal handel drijven.
Om even een bepaald land te noemen dat op de internationele markt sterk staat aangeschreven: Duitsland. Hoe zou het toch komen dat een land als Duitsland wordt gekenmerkt als "de motor van Europa"? Nou, ervan uitgaande dat de hierboven beschreven analyse klopt, dan heeft dit te maken met inkomsten die het land genereert uit belastingen die wordt geheven op inkomsten die bedrijven genereren.
Als ik een kijkje neem op de lijst van de farmaceutische industrie, een zogeheten miljardensector, dan zie ik een duits bedrijf "Bayer" op de nummer 4 staan, hetzelfde geld ook voor de automobiel industrie, waarop een duits bedrijf op de 4e plaats staat. Kijk ik vervolgens in de Chemische industrie zie ik een duits bedrijf zelfs op de 1e plaats staan.
Maar waarschijnlijk zal de pagina waarin een overzicht is gemaakt van alle industriën in de hele wereld een beter beeld geven van de economische kracht van duitsland, deze staat namelijk in de lijst op nummer 4!

De wisselkoers zorgde ervoor dat elk bedrijf dat handel over de grens dreef een indexering moest maken van de gelijkwaardige verhouding van de verschillende valuta's. Dat kost niet alleen geld, maar het zorgt er ook voor dat er potentiële fouten worden gemaakt tijdens het proces.
Wij leven in een tijdperk met economische weelderigheid, ongeacht de huidige economische problematiek durf ik waarlijk te zeggen dat wij het nog nooit zo goed hebben gehad. Wij kunnen genieten van alle geneugten van het leven, we hebben allemaal onze tv's, computer, internet, smartphones, allemaal betaalbaar van hetgeen onze inkomsten dit toelaten. Dit proces wordt allemaal versneld door de magnitude van de economische processen van het hedendaagse tijdperk. Juist in dit kader is er een idee gemaakt voor de invoering van een munt waarmee alle economiën van ieder lid werd verbonden aan een ander lid. Dit zorgde voor een vervlechting van alle individuele inkomsten van ieder bedrijf van een land. Ieder land zou nog zijn eigen individuele economie behouden, maar voor de uitwerking van de economie in de praktijk zou alles uitmonden in een "universele" munt: de euro.

Ik was nog vrij jong toen de euro werd ingevoerd, dus ik kan me ook geen exacte voorstelling maken van de verhoudingen tussen de gulden en de euro toen deze werd ingevoerd. Ik kan me wel herinneren dat enkele maanden na de invoering van de euro mensen teleurgesteld waren, omdat deze schijnbaar achteruit waren gegaan en koopkracht hebben verloren.
Ik vraag mij af, is het een verlies van koopkracht, of zijn er gewoon een hoop mensen geweest die op een onethische wijze hebben geprofiteert van de omwisseling van de gulden in de euro? Mensen zijn vanuit hun natuurlijke aard profiteurs, het is dankzij ons moraal dat wij een ander mens ook iets gunnen.
Het is vrij aannemelijk om te stellen dat er in het begin diverse verliezen zijn gemaakt tijdens de invoering van de euro, maar het is ook vrij aannemelijk om te stellen dat het op de lange termijn veel positievere effecten zou hebben vanwege de open economie, dat existeert bij de gratie van groei. Hoe meer mededelers er zijn die een inbreng hebben in de economie, des te meer deze zal groeien.

De argumenten die een hoop mensen aanleveren zijn puur gebaseerd op irrationele gevoelens. De onvrede dat een land de kantjes eraf heeft geloopt, terwijl wij hier "zo hard aan het werk zijn". Punt is alleen dat het probleem vaak niet ligt bij de dagelijkse burger, maar bij een slecht economisch beleid, al dan wel of niet gecombineerd met corruptie zolang het moraal van het individu dit toelaat.
Ik vraag mij af, ieder mens dat hard schreeuwt hoe slecht de euro wel niet is, wat voor mogelijkheden hoopt dit individu te verkrijgen bij de terugkeer van de gulden? Hoopt dit persoon dat hij/zij meer geld aan het einde van de maand zal overhouden? Nou, ik zal iedereen bij deze direct uit zijn/haar droom helpen, dat zal dus niet gebeuren. Sterker, als je de miljoenennota's naleest tussen de jaren 2000 en 2010, dan wordt er geen enkel woord in gesproken over een mogelijk verlies als gevolg van de invoering van de euro. Nee, er wordt gesproken over de effecten van de toeslagen van 2001, van lagere beursen als gevolg van verlies van consumentenvertrouwen, van hoog-conjuctuur in de jaren 2005/2007 en de enorme gevolgen van de instorting van de huizenmarkt en de ontwikkeling van de grootste economische crisis dat nog nooit eerder is voorgekomen: de kredietcrisis.

En nu zitten we met de gevolgen van de kredietcrisis. Overal is er sprake van het verlies van consumentenvertrouwen, niemand heeft vertrouwen meer dat er een goed economisch beleid zal kunnen worden gevoerd. En misschien ben ik wel zo'n simpel persoontje, maar mij dunkt dat het dit verlies aan vertrouwen is dat hetgeen een serieuze stempel drukt op de huidige economische crisis rondom Griekenland en Italië. Waarom staat Italië dan ook in deze lijst boven engeland van industriële nominale output en is iedereen opeens binnen een jaar tijd in rep en roer over het zogenaamd slecht functioneren van Italië?
Mij dunkt dat dit verregaande effecten zijn van de kredietcrisis, die naar mijn mening nog altijd primair wordt veroorzaakt door hedgefunds die worden geleidt door mensen die zichzelf verrijken over de ruggen van anderen. Zodra er ergens geen geld vandaan kan worden gehaald, gaan ze op zoek naar andere methoden om geld vandaan te halen.
Kortom, de terugkeer van de gulden zal mijns inzien niks veranderen. Het verplaatst alleen de huidige problemen vanuit een universeel perspectief naar een nationaal perspectief, de huidige economische problematiek zal gewoon blijven bestaan. Maarja, wie ben ik nou weer, wat weet ik van economie, toch?

Zo, mensen bedankt voor het lezen! Een diepgaande analyse waarom ik vind dat de gulden niet moet worden teruggevoerd.
Ik wens iedereen nog een hele fijne dag toe!
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe