Enkelen zullen het wellicht zijn opgevallen, de laatste tijd is zowel de frequentie van het schrijven van mijn blogs gedaald als de thema's zijn veranderd. Toch vind ik het toepasselijk om de laatste afsluiter te schrijven van de serie "een duik in de menselijke psyche".
Mijn ontdekkingsreis op het pad des levens is vooralsnog lang niet voorbij. Het is eerder zojuist begonnen. Ik heb het gevoel dat ik een nieuwe weg ben ingeslagen. Het afgelopen jaar heb ik een hoop geleerd over het leven, maar vooral over mijzelf. Wat mij fascineert is dat ik dacht ik wist wie ik ben en wat voor een persoon ik ben. Niet voor niks maak ik al jarenlang gebruik van "zelfreflectie", waarbij ik in mijn hoofd verschillende scenario's naspeel van situaties die zijn voorgevallen. Ik probeer altijd te analyseren hoe ik heb gedragen in die situatie en waarom. Je zou kunnen zeggen dat ik al jarenlang mijn eigen gedrag probeerde te analyseren.
Het bijzondere is dat ik in de veronderstelling was mijzelf te hebben gevonden. Totdat ik tot de ontdekking kwam dat ik nog nooit diep tot de kern van mijn zijn was gekomen. Ruim een jaar geleden had ik eindelijk mijn studie afgerond. Ik dacht "nu kan het leven beginnen". Achteraf gezien was ik destijds ontzettend naïef. Naïeviteit is eigenlijk niks meer dan het uitvoeren van een onrealistische visie op de realiteit. Als persoon ben je wel aanwezig in de wereld, maar leef je nog gedeeltelijk in een droomwereld.
Pas toen dingen begonnen mis te gaan en uiteindelijk bovenop alles nog de diagnose "ADHD" kwam, werd ik wakker. Een ruwe ontwakening in het proces dat het leven heet.
Ik kan uit eigen ervaringen zeggen dat het lastige perioden zijn om doorheen te komen. Opeens is alles wat bekend was, onbekend geworden. De grond dat eerst vast was, veranderde in modder en drijfzand. En soms had ik het gevoel dat ik aan het vallen was in een zwart gat. Het enige wat je als persoon kan doen is alles over je heen laten gaan in de hoop er lering uit te halen.
Het litteken op mijn ziel bestaat nog steeds en zal altijd bestaan. Het verleden heeft mij gevormd tot de persoon die ik ben. Echter moet ik niet mijn leven vormen naar dit litteken. Het moment dat je als persoon jouw eigen leven gaat beperken en centreren rondom jouw persoonlijke levensproblematiek is het punt dat je op weg ben naar een dieptepunt in jouw leven. En wij mensen zijn in staat om heel diep te vallen in deze bijna eindeloze put. Eenmaal aangekomen op de bodem van deze put is het soms een hele lange klim om eruit te klimmen. Laat het zo niet zo ver komen! Emoties zijn nou eenmaal essentieel voor onze ervaring van het leven, maar laat je leven niet regeren door deze emoties want jij als persoon bent nog steeds heer en meester over jouw eigen lichaam met diens innerlijke belevinsgwereld.
Om terug te komen op het synoniem die ik in mijn laatste blog van deze serie hebt geschreven: de gevangenis van ons leven zit in ons hoofd. En wij hebben zelf de sleutel in onze hand om de deur te openen en naar buiten te lopen richting de belevingswereld dat het leven heet.
Ik ben herboren! Een nieuwe fase in mijn leven is ingegaan en ik ga deze met volle glorie trotseren. Binnen de gegeven kaders van ons verleden zijn wij mensen de architect van ons leven, net zoals mijn spreekwoord uitspreekt: dwaal niet in het verleden, maar leef in het heden met het zicht op de toekomst.
Mensen, ik wens ieder nog een fijne dag! Het weer is ons gunstig gezind vandaag dus geniet ervan zou ik zeggen.
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe.
woensdag 22 september 2010
woensdag 15 september 2010
De multiculturele samenleving - Een utopie, een illusie of een toekomstvisie
Als vervolg op mijn vorige blog ga ik in deze blog dieper in op enkele filosofische vraagstukken m.b.t. de multi-culturele samenleving. Het hoofdthema zal zijn om vast te stellen wat een multi-culturele samenleving eigenlijk inhoudt, is dit wel realistisch of is het een utopie?
Om dit vraagstuk op te kunnen lossen moeten we eerst kijken naar de fundamenten van een samenleving. Waarschijnlijk zullen deze maar gedeeltelijk overeenkomen met hetgeen een socioloog heeft vastgesteld, maar daarom maak ik ook een filosofische analyse en geen wetenschappelijke analyse.
Een fundament voor een samenleving is een saamhorigheidsgevoel. Voor hen die geen woordenboek bij de hand hebben zal ik een definitie hiervan geven: het gevoelsmatig bij elkaar horen en samen handelen. Onderliggend probleem is echter dat handelen afhankelijk is van de situatie en dat ieder persoon afhankelijk van zijn eigen positie zal handelen. Dit kan leiden tot contradicties en uiteindelijk conflicten.
Een tweede fundament is normen en waarden. Een samenleving dat waarde hecht aan thema X, zal aandacht geven hieraan. Ieder individu dat durft te tornen aan thema X zal de consequenties moeten aanvaarden. Echter zijn er natuurlijk normen die wij hanteren. Ieder thema is afhankelijk van de context waarin deze wordt geplaatst, dit maakt de waarde hiervan een rekbaar begrip. Om hier grip op te krijgen zijn normen essentieel. Sociale controle is de praktische handeling die hieruit zal volgen. En het centrum van deze drie onderwerpen is het moraal.
Het derde fundament van een samenleving is vrijheid. Vrijheid van het individu en te gaan en staan waar hij maar wilt gaan en staan. Vrijheid om zijn eigen leven een invulling te geven naar gelang de omstandigheden dit toelaten. Het probleem is echter een scherp contrast met het moraal: waar ligt de grens tussen vrijheid en plicht? Wanneer wordt een plicht een plicht en vrijheid een vrijheid?
Zoals duidelijk mogen zijn bevatten de drie fundamenten van onze samenleving een onderliggende sociale problematiek.
Saamhorigheidsgevoel is afhankelijk van de perceptie van het individu. Net zoals ik mij irriteer aan mensen die over straat lopen met hun mobieltje waaruit de nodige herrie komt, kunnen andere mensen genieten van deze muziek.
Normen en waarden zijn deels cultuursafhankelijk en indirect is religie ook weer verbonden aan cultuur. Wat voor andere verklaring kan er worden gegeven voor het feit dat de ene groep moslima's wél een hoofddoekje draagt, de andere groep géén hoofddoekje draagt en de laatste groep zelfs een volledige burka draagt? Is dit religie? Is dit cultuur? Of is dit een grijs gebied tussen religie en cultuur in? Mag het dan wel als religie danwel cultuur worden beschouwd?
Vrijheid is wellicht nog het lastigste punt. De samenleving van vandaag bezit een zekere complexiteit m.b.t. vrijheid. De wereld van vandaag is in de ban van terrorisme. Terrorisme heeft als doel angst onder een bevolking te zaaien. De ironie is dat terrorisme kan worden bestreden door de vrijheid van de mens in te perken. Indirect betekent dit dat terrorisme per definitie altijd een win/win-situatie zal opleveren voor terroristen. Als er geen angst onder de bevolking wordt gezaaid, dan worden mensen op zijn minst ingeperkt in hun vrijheid wat op lang termijn een evenredig negatief effect teweeg zal brengen op de samenleving.
Dan gaan we nu terug naar het hoofdthema van deze blog. Wat is nou een multi-culturele samenleving? Is het een samenleving dat een unieke balans weet te vinden tussen de drie eerder gestelde fundamenten van een samenleving? Of is het eerder een labiel evenwicht waarbij er sprake is van een constant conflict tussen de verschillende factoren die bij elkaar een soort van samenleving moet voorstellen?
Ik denk dat een multi-culturele samenleving haalbaar is, of tenminste realistisch. Maar de tijdsduur ervan is afhankelijk van téveel variabelen om vast te stellen wat de waarde hiervan is. Hoe groter het verschil tussen groepen mensen onderling binnen een samenleving, des te groter zal de kans zijn op een potentiële conflict tussen bevolkingsgroepen. Meer verschil tussen mensen veroorzaakt een verminderde saamhorigheidsgevoel waardoor één van de fundamenten van een samenleving broos wordt. Een strenge handhaving van de bovengenoemde normen en waarden impliceert de ontwikkeling van een wet dat gelijkwaardig is aan die van de mens-onwaardige sharia. Willen wij dit wel? Willen wij als samenleving zo ver gaan om onze normen en waarden te beschermen dat wij ons moeten wenden tot extreme beschermingsmechanismen? Het enige waartoe dit zal leiden is een inperking van onze vrijheid. En is vrijheid niet de kern van ons leven? De essentie van onze gewaarwording van het feit dat wij leven? Is vrijheid niet eigenlijk onze grootste goed en wellicht het belangrijkste fundament van dé samenleving?
Zo ja, dan is een multi-culturele samenleving zoals eerder gesteld een unieke balans tussen de fundamenten van een samenleving. En dat impliceert indirect een utopie, wat voor sommige mensen gelijkstaat aan een illusie. Gelukkig ben ik vanuit mijn persoonlijkheid een idealist en is mijn geloof in het wezen dat de mens heet nog altijd sterk. Nu maar hopen dat de realiteit niets anders zal bewijzen.
Mensen, het was weer een zware blog waarin verschillende politieke thema's werden behandeld. Bedankt voor het lezen en ik zie graag de nodige discussies ontstaan. Ik wens ieder een hele fijne dag toe!
Een dikke knuffel van Halbe - wereldverbeteraar pur sang.
Om dit vraagstuk op te kunnen lossen moeten we eerst kijken naar de fundamenten van een samenleving. Waarschijnlijk zullen deze maar gedeeltelijk overeenkomen met hetgeen een socioloog heeft vastgesteld, maar daarom maak ik ook een filosofische analyse en geen wetenschappelijke analyse.
Een fundament voor een samenleving is een saamhorigheidsgevoel. Voor hen die geen woordenboek bij de hand hebben zal ik een definitie hiervan geven: het gevoelsmatig bij elkaar horen en samen handelen. Onderliggend probleem is echter dat handelen afhankelijk is van de situatie en dat ieder persoon afhankelijk van zijn eigen positie zal handelen. Dit kan leiden tot contradicties en uiteindelijk conflicten.
Een tweede fundament is normen en waarden. Een samenleving dat waarde hecht aan thema X, zal aandacht geven hieraan. Ieder individu dat durft te tornen aan thema X zal de consequenties moeten aanvaarden. Echter zijn er natuurlijk normen die wij hanteren. Ieder thema is afhankelijk van de context waarin deze wordt geplaatst, dit maakt de waarde hiervan een rekbaar begrip. Om hier grip op te krijgen zijn normen essentieel. Sociale controle is de praktische handeling die hieruit zal volgen. En het centrum van deze drie onderwerpen is het moraal.
Het derde fundament van een samenleving is vrijheid. Vrijheid van het individu en te gaan en staan waar hij maar wilt gaan en staan. Vrijheid om zijn eigen leven een invulling te geven naar gelang de omstandigheden dit toelaten. Het probleem is echter een scherp contrast met het moraal: waar ligt de grens tussen vrijheid en plicht? Wanneer wordt een plicht een plicht en vrijheid een vrijheid?
Zoals duidelijk mogen zijn bevatten de drie fundamenten van onze samenleving een onderliggende sociale problematiek.
Saamhorigheidsgevoel is afhankelijk van de perceptie van het individu. Net zoals ik mij irriteer aan mensen die over straat lopen met hun mobieltje waaruit de nodige herrie komt, kunnen andere mensen genieten van deze muziek.
Normen en waarden zijn deels cultuursafhankelijk en indirect is religie ook weer verbonden aan cultuur. Wat voor andere verklaring kan er worden gegeven voor het feit dat de ene groep moslima's wél een hoofddoekje draagt, de andere groep géén hoofddoekje draagt en de laatste groep zelfs een volledige burka draagt? Is dit religie? Is dit cultuur? Of is dit een grijs gebied tussen religie en cultuur in? Mag het dan wel als religie danwel cultuur worden beschouwd?
Vrijheid is wellicht nog het lastigste punt. De samenleving van vandaag bezit een zekere complexiteit m.b.t. vrijheid. De wereld van vandaag is in de ban van terrorisme. Terrorisme heeft als doel angst onder een bevolking te zaaien. De ironie is dat terrorisme kan worden bestreden door de vrijheid van de mens in te perken. Indirect betekent dit dat terrorisme per definitie altijd een win/win-situatie zal opleveren voor terroristen. Als er geen angst onder de bevolking wordt gezaaid, dan worden mensen op zijn minst ingeperkt in hun vrijheid wat op lang termijn een evenredig negatief effect teweeg zal brengen op de samenleving.
Dan gaan we nu terug naar het hoofdthema van deze blog. Wat is nou een multi-culturele samenleving? Is het een samenleving dat een unieke balans weet te vinden tussen de drie eerder gestelde fundamenten van een samenleving? Of is het eerder een labiel evenwicht waarbij er sprake is van een constant conflict tussen de verschillende factoren die bij elkaar een soort van samenleving moet voorstellen?
Ik denk dat een multi-culturele samenleving haalbaar is, of tenminste realistisch. Maar de tijdsduur ervan is afhankelijk van téveel variabelen om vast te stellen wat de waarde hiervan is. Hoe groter het verschil tussen groepen mensen onderling binnen een samenleving, des te groter zal de kans zijn op een potentiële conflict tussen bevolkingsgroepen. Meer verschil tussen mensen veroorzaakt een verminderde saamhorigheidsgevoel waardoor één van de fundamenten van een samenleving broos wordt. Een strenge handhaving van de bovengenoemde normen en waarden impliceert de ontwikkeling van een wet dat gelijkwaardig is aan die van de mens-onwaardige sharia. Willen wij dit wel? Willen wij als samenleving zo ver gaan om onze normen en waarden te beschermen dat wij ons moeten wenden tot extreme beschermingsmechanismen? Het enige waartoe dit zal leiden is een inperking van onze vrijheid. En is vrijheid niet de kern van ons leven? De essentie van onze gewaarwording van het feit dat wij leven? Is vrijheid niet eigenlijk onze grootste goed en wellicht het belangrijkste fundament van dé samenleving?
Zo ja, dan is een multi-culturele samenleving zoals eerder gesteld een unieke balans tussen de fundamenten van een samenleving. En dat impliceert indirect een utopie, wat voor sommige mensen gelijkstaat aan een illusie. Gelukkig ben ik vanuit mijn persoonlijkheid een idealist en is mijn geloof in het wezen dat de mens heet nog altijd sterk. Nu maar hopen dat de realiteit niets anders zal bewijzen.
Mensen, het was weer een zware blog waarin verschillende politieke thema's werden behandeld. Bedankt voor het lezen en ik zie graag de nodige discussies ontstaan. Ik wens ieder een hele fijne dag toe!
Een dikke knuffel van Halbe - wereldverbeteraar pur sang.
woensdag 8 september 2010
Nederland op zijn kop - een gespleten samenleving
Nederland staat op zijn kop, het is een feit. Hoe je het ook wend of keert, de multi-culturele samenleving is aan het veranderen tot in zijn kern. Dit is geen apocalyptische praat over een zogenaamde "dag des oordeels" die gaat plaatsvinden, nee dit is puur mijn visie op het Nederland van nu.
Twintig jaar geleden was alles simpel. Hoewel het aannemelijk is dat er ook toen sprake was van sociale problematiek zal deze in schril contrast staan met de sociale problematiek van ons land van vandaag. Vroeger werd deze onrust veroorzaakt door actuele problemen. Criminaliteit, werkloosheid, economie - kortom zaken die altijd normaal zijn binnen een samenleving.
Tegenwoordig zit een diepe kern van angst in onze samenleving. Vroeger kon je sociale controle op elkaar uitoefenen. Als iemand iets verkeerd deed, dan stap je erop af om die persoon aan te spreken. Langzaam hebben wij dit als samenleving afgeleerd, toen zinloos geweld in de media tevoorschijn kwam.
Saillant detail is dat de daders in sommige gevallen een buitenlands uiterlijk hadden.
Ik denk dat vanaf die tijd een lichte xenofobie is gaan nestelen in het gedachtengoed van onze samenleving. En 9/11 was de katalysator van dit gedachtengoed. Laten we niet vergeten dat het Pim Fortuyn was die in die periode de sociale problematiek op een duidelijke manier aan de kaak durfde te stellen. Toppunt van ironie is wellicht het feit dat hij uiteindelijk werd vermoord door een dierenactivist, vanwege dienst standpunten over de bont-industrie. Geprezen zij de mens!
Iedereen weet wat er daarna was gebeurd. Rene Steegmans is wellicht het bekendste slachtoffer van zinloos geweld. En als zondebok werd de Islam bestempeld. Ja, de Islam is inderdaad een religie dat moeilijk samengaat met westerse idealen. Ja, de Islam is inderdaad fundamentalistisch, dat is juist de ideologie van deze religie. Is deze religie dan per definitie slecht? Is er sprake van een inherente aansporing tot volkerenmoord? Niet per definitie. Natuurlijk kennen we allemaal het welbekende Sbrenica-debacle waarin wij Nederlanders en grote rol hebben gespeeld. Jammer alleen dat in dit geval juist moslims het slachtoffer waren van deze wrede genocide. Xenofobie ten top!
Nu anno 2010 leven we in een multi-culturele samenleving dat gespleten is in de vele ethnische minderheden van ons land waarin de Islam de zondebok is geworden van onze sociale problematiek. Om de woorden van meneer Wilders in mijn mond te nemen: de Islam is een geweldadige religie.
Elk heilig boek van elke religie bevat in zekere zin een aanzet tot genocide met woorden als "andersgelovigen moeten bekeren tot het goede geloof of sterven als ketters". De kruistochten met diens verspreiding van het christelijk geloof is een voorbeeld hiervan. Net zoals de Islam nu zijn Jihad heeft. Neemt niet weg dat er genoeg moslims zijn die wél in staat zijn om hun geloof paralel te laten lopen met hun leven in een westerse samenleving. Hoe harder wij als samenleving zullen optreden tegen andersdenkenden, des te groter zal de vervreemding, de polarisatie worden van onze samenleving!
Wees niet bang om mensen aan te spreken. Ongeacht het feit dat je wel of niet zult worden begrepen door mensen, is dat geen reden om mensen niet aan te spreken op hun gedrag. Maar wees ook niet bang om in te grijpen als dit gebeurt. Ik verbaas mij over het feit hoe bang of eigenlijk moet ik zeggen egoïstisch mensen zijn als zij een gevecht op straat zien. Een gevecht is spannend, het is sensatie! Maar ingrijpen? Nee hoor mij niet gezien, stel je toch eens voor dat je gewond raakt...
Ik heb hier één simpele term voor: zwakte. Het macht van het individu is beperkt, maar op het niveau van het individu evenredig met een ander individu. Om een oud spreekwoord in de mond te nemen: de samenleving, dat ben jij.
Mensen, ik wens ieder een hele fijne dag toe! Ik ga verder met administratie en studeren.
Een dikke knuffel van jullie wereldverbeteraar - Halbe.
Twintig jaar geleden was alles simpel. Hoewel het aannemelijk is dat er ook toen sprake was van sociale problematiek zal deze in schril contrast staan met de sociale problematiek van ons land van vandaag. Vroeger werd deze onrust veroorzaakt door actuele problemen. Criminaliteit, werkloosheid, economie - kortom zaken die altijd normaal zijn binnen een samenleving.
Tegenwoordig zit een diepe kern van angst in onze samenleving. Vroeger kon je sociale controle op elkaar uitoefenen. Als iemand iets verkeerd deed, dan stap je erop af om die persoon aan te spreken. Langzaam hebben wij dit als samenleving afgeleerd, toen zinloos geweld in de media tevoorschijn kwam.
Saillant detail is dat de daders in sommige gevallen een buitenlands uiterlijk hadden.
Ik denk dat vanaf die tijd een lichte xenofobie is gaan nestelen in het gedachtengoed van onze samenleving. En 9/11 was de katalysator van dit gedachtengoed. Laten we niet vergeten dat het Pim Fortuyn was die in die periode de sociale problematiek op een duidelijke manier aan de kaak durfde te stellen. Toppunt van ironie is wellicht het feit dat hij uiteindelijk werd vermoord door een dierenactivist, vanwege dienst standpunten over de bont-industrie. Geprezen zij de mens!
Iedereen weet wat er daarna was gebeurd. Rene Steegmans is wellicht het bekendste slachtoffer van zinloos geweld. En als zondebok werd de Islam bestempeld. Ja, de Islam is inderdaad een religie dat moeilijk samengaat met westerse idealen. Ja, de Islam is inderdaad fundamentalistisch, dat is juist de ideologie van deze religie. Is deze religie dan per definitie slecht? Is er sprake van een inherente aansporing tot volkerenmoord? Niet per definitie. Natuurlijk kennen we allemaal het welbekende Sbrenica-debacle waarin wij Nederlanders en grote rol hebben gespeeld. Jammer alleen dat in dit geval juist moslims het slachtoffer waren van deze wrede genocide. Xenofobie ten top!
Nu anno 2010 leven we in een multi-culturele samenleving dat gespleten is in de vele ethnische minderheden van ons land waarin de Islam de zondebok is geworden van onze sociale problematiek. Om de woorden van meneer Wilders in mijn mond te nemen: de Islam is een geweldadige religie.
Elk heilig boek van elke religie bevat in zekere zin een aanzet tot genocide met woorden als "andersgelovigen moeten bekeren tot het goede geloof of sterven als ketters". De kruistochten met diens verspreiding van het christelijk geloof is een voorbeeld hiervan. Net zoals de Islam nu zijn Jihad heeft. Neemt niet weg dat er genoeg moslims zijn die wél in staat zijn om hun geloof paralel te laten lopen met hun leven in een westerse samenleving. Hoe harder wij als samenleving zullen optreden tegen andersdenkenden, des te groter zal de vervreemding, de polarisatie worden van onze samenleving!
Wees niet bang om mensen aan te spreken. Ongeacht het feit dat je wel of niet zult worden begrepen door mensen, is dat geen reden om mensen niet aan te spreken op hun gedrag. Maar wees ook niet bang om in te grijpen als dit gebeurt. Ik verbaas mij over het feit hoe bang of eigenlijk moet ik zeggen egoïstisch mensen zijn als zij een gevecht op straat zien. Een gevecht is spannend, het is sensatie! Maar ingrijpen? Nee hoor mij niet gezien, stel je toch eens voor dat je gewond raakt...
Ik heb hier één simpele term voor: zwakte. Het macht van het individu is beperkt, maar op het niveau van het individu evenredig met een ander individu. Om een oud spreekwoord in de mond te nemen: de samenleving, dat ben jij.
Mensen, ik wens ieder een hele fijne dag toe! Ik ga verder met administratie en studeren.
Een dikke knuffel van jullie wereldverbeteraar - Halbe.
zondag 22 augustus 2010
Mensheid, milieu en economie - Toekomstperspectief of Apocalypse
Zoals uit de titel af te leiden is zal deze blog verschillende thema's aan de kaart stellen. Maar alle thema's hebben een of meerdere overeenkomsten en staan allemaal met elkaar in verband. Wees voorbereid op een blog met een stevige ondertoon!
Pakistan - een land dat hier in Nederland schijnbaar meer wordt geassocieert met terrorisme dan "een land in het midden oosten". Althans, als ik de peiling op de site van het NRC mag geloven. Momenteel vind er een humanitaire ramp van ongekende grootte. Die mensen die daar wonen hebben indirect ervoor gekozen om daar te wonen. Als je eenmaal bent geboren voor een dubbeltje zal je nooit een kwartje worden, zo gaat het spreekwoord en zo is ook vaak de realiteit. Die mensen hebben nou niet eenmaal veel geld tot hun beschikking om hun geluk ergens anders te beproeven. En nu zijn al die mensen de dupe geworden van de macht van moeder natuur.
En niet alleen in Pakistan, ook in China schijnen er grote problemen te ontstaan als gevolg van overstromingen danwel modderstromingen. Is dit niet gewoon weer een signaal van onze globale klimaatverandering? Let wel op het nuance-verschil, ik kies voor het woord "verandering" i.p.v. opwarming. Feit is, het klimaat veranderd en wij mensen gaan de gevolgen ervan onderzien.
Nemen we echter de afgelopen verkiezingen in ons achterhoofd, dan is het bijzonder als je nagaat dat deze in het teken stonden van één onderwerp: economie.
Inderdaad economie, indirect de welvaart van een land. Het zorgt ervoor dat wij kunnen genieten van de genietingen dat het levens ons biedt. Tenzij je een pensioen hebt, want dankzij onze grote vrienden van de financiële sector worden ouderen gekort op hun pensioen. Maar dat is van secundair belang, want onze prioriteit ligt in het feit dat onze economie moet groeien!
Terug naar ontwikkelingshulp, wat uiteraard essentieel is voor een ontwikkeld westers land dat wij zijn. Elke keer wanneer er een ramp van formaat plaatsvindt wordt er een internationale noodoproep uitgevaardigd. Saillant detail echter is dat ik nergens in de media een oproep heb gezien van hoge politieke heren van uit Pakistan die dringend noodhulp nodig hebben. Nee, de eerste persoon die zijn mond opentrok was een pakistaanse afgevaardigde van de VN!? De VN nota bene!? Waarom? Omdat de president het blijkbaar belangrijker vond om zijn zogenaamde tour door Europa af te maken. Is dit de wereld op zijn kop? Sinds wanneer hoef je je als leider geen verantwoording te nemen voor je acties? Schijnbaar is dit al een tijd aan de gang, getuige het optreden van de Nederlandsche Bank in de kwestie DSB Bank.
Gelukkig zijn er eindelijk weer spotjes op televisie te zien waarin aandacht wordt gevraagd voor de noodsituatie in Pakistan en ook niet onbelangrijk, is giro 555 weer geopent. Ik vraag me alleen serieus af, waar gaat dat geld heen? Wie is de beheerder van deze gigantische geldstromen? Hadden wij niet als volk destijds miljoenen verzameld voor de welbekende tsunami in 2004, evenals het nodige geld verzameld voor de ramp in Haïtie een jaar geleden? Waar blijft de oh zo belangrijke transparantie van deze geldstromen? Hoe meer transparantie, des te groter zal het vertrouwen zijn en des te sneller zullen wij als mens geneigd zijn om geld te doneren.
Ik ben blij om te zien dat wij hier in Nederland altijd in staat zijn om geld te doneren aan de behoeftigen. Jammer alleen wanneer ik lees dat het blijkbaar nodig is dat een directeur van het Rode Kruis meer verdiend dan de zogenaamde "dg-norm" (€ 124.000). Maar getuige dit artikel op NRC is geld blijkbaar toch wel een essentiële factor voor enkele hoge heren. Het Rode Kruis zal in ieder geval nooit een donatie van mij ontvangen. Als ze geld tekort komen, dan heeft de directeur vast wel enkele eurootjes over zijn op rekening.
Toch zal ik voorlopig mijn zuurverdiende eurootjes blijven doneren. Ik ben nou eenmaal een vaste donateur van andere organisaties en ik heb tot zover nog geen negatief bericht gehoord dat ervoor zou zorgen dat ik per direct mijn donateurschap stopzet. Het is naar mijn mening toch een essentieel onderdeel van onze menselijkheid. Ieder mens gunt een ander zijn geluk toe. En als je een haatdragend mens zou zijn, dan denk ik niet dat je lang te leven zou hebben.
Ik denk niet dat ik geld ga doneren aan giro 555. Pas waneer de media duidelijk heeft gemaakt wat er is gebeurd met alle miljoenen euro's of welke hufter al dit geld in zijn zak heeft gestopt (en wellicht geïnvesteerd in prachtige investeringen zoals die in Dubai?) ga ik mijn euro's aan hun geven. Tot die tijd verkies ik een hulporganisatie dat mij ook nog eens maandelijks op de hoogte houdt van ontwikkelingen danwel projecten die zij willen of gaan opstarten.
Het is afwachten of er een tijd zal ontstaan dat het nationalisme zijn extremiteiten zal vertonen. Osama Bin Laden heeft nog altijd zijn voetdruk achtergelaten in het gedachtengoed van de westerse wereld met zijn 9/11. Want het is pas na die tijd dat overal in de wereld deze enge manier van denken is gaan nestelen in de alledaagse man. Ook hier in Nederland getuige de PVV met diens strijd tegen de islam. En over 50 jaar, wanneer WO 3 is gestreden zullen we allemaal zeggen hadden wij nou maar nooit toegegeven aan onze xenofobische angsten.
Mijn vrienden, ik wens ieder een hele fijne avond toe! Morgen gaat er een nieuwe week beginnen. Een dikke knuffel van Halbe - wereldverbeteraar pur sang.
Pakistan - een land dat hier in Nederland schijnbaar meer wordt geassocieert met terrorisme dan "een land in het midden oosten". Althans, als ik de peiling op de site van het NRC mag geloven. Momenteel vind er een humanitaire ramp van ongekende grootte. Die mensen die daar wonen hebben indirect ervoor gekozen om daar te wonen. Als je eenmaal bent geboren voor een dubbeltje zal je nooit een kwartje worden, zo gaat het spreekwoord en zo is ook vaak de realiteit. Die mensen hebben nou niet eenmaal veel geld tot hun beschikking om hun geluk ergens anders te beproeven. En nu zijn al die mensen de dupe geworden van de macht van moeder natuur.
En niet alleen in Pakistan, ook in China schijnen er grote problemen te ontstaan als gevolg van overstromingen danwel modderstromingen. Is dit niet gewoon weer een signaal van onze globale klimaatverandering? Let wel op het nuance-verschil, ik kies voor het woord "verandering" i.p.v. opwarming. Feit is, het klimaat veranderd en wij mensen gaan de gevolgen ervan onderzien.
Nemen we echter de afgelopen verkiezingen in ons achterhoofd, dan is het bijzonder als je nagaat dat deze in het teken stonden van één onderwerp: economie.
Inderdaad economie, indirect de welvaart van een land. Het zorgt ervoor dat wij kunnen genieten van de genietingen dat het levens ons biedt. Tenzij je een pensioen hebt, want dankzij onze grote vrienden van de financiële sector worden ouderen gekort op hun pensioen. Maar dat is van secundair belang, want onze prioriteit ligt in het feit dat onze economie moet groeien!
Terug naar ontwikkelingshulp, wat uiteraard essentieel is voor een ontwikkeld westers land dat wij zijn. Elke keer wanneer er een ramp van formaat plaatsvindt wordt er een internationale noodoproep uitgevaardigd. Saillant detail echter is dat ik nergens in de media een oproep heb gezien van hoge politieke heren van uit Pakistan die dringend noodhulp nodig hebben. Nee, de eerste persoon die zijn mond opentrok was een pakistaanse afgevaardigde van de VN!? De VN nota bene!? Waarom? Omdat de president het blijkbaar belangrijker vond om zijn zogenaamde tour door Europa af te maken. Is dit de wereld op zijn kop? Sinds wanneer hoef je je als leider geen verantwoording te nemen voor je acties? Schijnbaar is dit al een tijd aan de gang, getuige het optreden van de Nederlandsche Bank in de kwestie DSB Bank.
Gelukkig zijn er eindelijk weer spotjes op televisie te zien waarin aandacht wordt gevraagd voor de noodsituatie in Pakistan en ook niet onbelangrijk, is giro 555 weer geopent. Ik vraag me alleen serieus af, waar gaat dat geld heen? Wie is de beheerder van deze gigantische geldstromen? Hadden wij niet als volk destijds miljoenen verzameld voor de welbekende tsunami in 2004, evenals het nodige geld verzameld voor de ramp in Haïtie een jaar geleden? Waar blijft de oh zo belangrijke transparantie van deze geldstromen? Hoe meer transparantie, des te groter zal het vertrouwen zijn en des te sneller zullen wij als mens geneigd zijn om geld te doneren.
Ik ben blij om te zien dat wij hier in Nederland altijd in staat zijn om geld te doneren aan de behoeftigen. Jammer alleen wanneer ik lees dat het blijkbaar nodig is dat een directeur van het Rode Kruis meer verdiend dan de zogenaamde "dg-norm" (€ 124.000). Maar getuige dit artikel op NRC is geld blijkbaar toch wel een essentiële factor voor enkele hoge heren. Het Rode Kruis zal in ieder geval nooit een donatie van mij ontvangen. Als ze geld tekort komen, dan heeft de directeur vast wel enkele eurootjes over zijn op rekening.
Toch zal ik voorlopig mijn zuurverdiende eurootjes blijven doneren. Ik ben nou eenmaal een vaste donateur van andere organisaties en ik heb tot zover nog geen negatief bericht gehoord dat ervoor zou zorgen dat ik per direct mijn donateurschap stopzet. Het is naar mijn mening toch een essentieel onderdeel van onze menselijkheid. Ieder mens gunt een ander zijn geluk toe. En als je een haatdragend mens zou zijn, dan denk ik niet dat je lang te leven zou hebben.
Ik denk niet dat ik geld ga doneren aan giro 555. Pas waneer de media duidelijk heeft gemaakt wat er is gebeurd met alle miljoenen euro's of welke hufter al dit geld in zijn zak heeft gestopt (en wellicht geïnvesteerd in prachtige investeringen zoals die in Dubai?) ga ik mijn euro's aan hun geven. Tot die tijd verkies ik een hulporganisatie dat mij ook nog eens maandelijks op de hoogte houdt van ontwikkelingen danwel projecten die zij willen of gaan opstarten.
Het is afwachten of er een tijd zal ontstaan dat het nationalisme zijn extremiteiten zal vertonen. Osama Bin Laden heeft nog altijd zijn voetdruk achtergelaten in het gedachtengoed van de westerse wereld met zijn 9/11. Want het is pas na die tijd dat overal in de wereld deze enge manier van denken is gaan nestelen in de alledaagse man. Ook hier in Nederland getuige de PVV met diens strijd tegen de islam. En over 50 jaar, wanneer WO 3 is gestreden zullen we allemaal zeggen hadden wij nou maar nooit toegegeven aan onze xenofobische angsten.
Mijn vrienden, ik wens ieder een hele fijne avond toe! Morgen gaat er een nieuwe week beginnen. Een dikke knuffel van Halbe - wereldverbeteraar pur sang.
maandag 16 augustus 2010
Een duik in de menselijke psyche - Acceptatie, bevrijding en loslaten
Voor de mensen die erop zaten te wachten, nummertje vijf in de serie van een duik in de menselijke psyche. Een tijd geleden alweer had een hyves-vriendin een blog geschreven over het thema loslaten. Het sprak mij zeker aan, maar ik had er nooit over gedacht dat het thema voor mij mettertijd zo belangrijk zou worden.
Een paar maanden geleden, voordat mijn behandeling was begonnen, had ik een moment van "verloren zijn". Ik werd op een dag compleet overdonderd door intense verdriet.
Uiteindelijk ben ik na de middagpauze naar huis gegaan. Mijn concentratie was weg en mijn lust om te werken was ook compleet weg. Op weg naar huis werd ik opgebeld door mijn psycholoog. Ik had even gepraat en het ging toen al stukken beter met mij. De woorden die daarna door de telefoon galmden ben ik echter nooit vergeten: volgens mij moet je eens proberen dingen te loslaten.
Eerlijk is eerlijk, ik heb er toen weinig mee gedaan. Maar het concept is sindsdien met enige regelmaat teruggekomen. Vooral toen ik ging verdiepen in de filosofie met diens semi-psychologische ideeën m.b.t. geluk kreeg dit thema steeds meer aandacht in mijn hoofd. Ik begon mijzelf af te vragen: Wat moet ik loslaten? Is het mijn verdriet? De wil om alles te veranderen naar datgeen waarin ik eindelijk gelukkig kan worden? Wat is hetgeen waar ik krampachtig aan het vasthouden ben en wat ik niet wil loslaten?
Wij mensen zijn gewoontedieren, dat is een feit. Alles wat wij kennen is vertrouwd en moet niet veranderen, want verandering brengt iets nieuws en dat is per definitie eng. Dat wat voor ons vertrouwd is, klampen wij krampachtig aan vast in de hoop dat wij het niet zullen verliezen. Wat wij (onbewust?) altijd vergeten is de dynamiek dat het leven heet. Zoals de oude grieken hadden geconstanteerd, bepaalde ideeën zijn eeuwig, oneindig. Deze ideeën worden begrepen in de ruimste betekenis van het woord. Hierbij gaat het over thema's zoals het goede en het slechte, pijn en genot, geluk en ongeluk.
Maar dat wat leeft zal ooit doodgaan. Hetzelfde geld ook voor de menselijke problematiek met diens lotsbestemming.
Ieder mens zal in zijn/haar leven ooit aankomen op het punt dat het leven overhoop wordt gegooid. Alles wat ooit vertrouwd was bestaat niet meer. Dat zijn de momenten waarop wij lijden, lijden in het moment van keuzes. Zoals Kierkegaard het noemt: de afgrond van vrijheid.
Het onbekende willen wij niet tarten, in de hoop dat het ons met rust laat. En wanneer het op ons pad komt zijn wij bevangen in het moment. Het is deze gevangenis dat onze toekomst bepaalt. Wij kunnen ervoor kiezen om jarenlang rond te dwalen in deze gevangenis, zonder enige keuze te maken. Ronddwalen in het leven om er een abstract beeld bij te creeëren.
Durf dit vertrouwde los te laten! Begin met de acceptatie van de feiten. Zonder acceptatie is er niks wat wij kunnen loslaten. Ja, het leven kan zwaar zijn en en ja, het leven brengt ons als mens een intens lijden voort. Maar wij mensen zijn de architect van ons leven, ongeacht of er sprake is van een lotsbestemming of niet. Zou het bestaan, dan betekent dit dat alle keuzes die wij al maken voorbestemt zijn. Is dat zo slecht dan? Ignorance is bliss - zolang wij niet weten of wij mensen gedoemd zijn om te leven naar de wetten des levens zijn wij nog altijd in staat om invloed uit te oefenen op ons leven. Je hoofd hoeft geen gevangenis te zijn, want jij bent jouw eigen gevangenisbewaarder.
De sleutel van de deur om uit deze gevangenis hebben wij zelf in onze hand en het énige wat wij hoeven te doen is deze in het slot steken, de deur open te doen en naar buiten te lopen, richting het pad des levens. Eenmaal buiten kunnen we dát loslaten wat wij nooit hebben durven los te laten. Gooi het weg en loop verder richting het onbekende. De toekomst is onzeker, dus waarom problemen maken die er niet zijn?
Mijn vrienden, wees niet je eigen gevangenbewaarder. Het pad des levens heeft je veel te bieden, durf erop te lopen!
Ik wens ieder nog een hele fijne avond toe. Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe.
Een paar maanden geleden, voordat mijn behandeling was begonnen, had ik een moment van "verloren zijn". Ik werd op een dag compleet overdonderd door intense verdriet.
Uiteindelijk ben ik na de middagpauze naar huis gegaan. Mijn concentratie was weg en mijn lust om te werken was ook compleet weg. Op weg naar huis werd ik opgebeld door mijn psycholoog. Ik had even gepraat en het ging toen al stukken beter met mij. De woorden die daarna door de telefoon galmden ben ik echter nooit vergeten: volgens mij moet je eens proberen dingen te loslaten.
Eerlijk is eerlijk, ik heb er toen weinig mee gedaan. Maar het concept is sindsdien met enige regelmaat teruggekomen. Vooral toen ik ging verdiepen in de filosofie met diens semi-psychologische ideeën m.b.t. geluk kreeg dit thema steeds meer aandacht in mijn hoofd. Ik begon mijzelf af te vragen: Wat moet ik loslaten? Is het mijn verdriet? De wil om alles te veranderen naar datgeen waarin ik eindelijk gelukkig kan worden? Wat is hetgeen waar ik krampachtig aan het vasthouden ben en wat ik niet wil loslaten?
Wij mensen zijn gewoontedieren, dat is een feit. Alles wat wij kennen is vertrouwd en moet niet veranderen, want verandering brengt iets nieuws en dat is per definitie eng. Dat wat voor ons vertrouwd is, klampen wij krampachtig aan vast in de hoop dat wij het niet zullen verliezen. Wat wij (onbewust?) altijd vergeten is de dynamiek dat het leven heet. Zoals de oude grieken hadden geconstanteerd, bepaalde ideeën zijn eeuwig, oneindig. Deze ideeën worden begrepen in de ruimste betekenis van het woord. Hierbij gaat het over thema's zoals het goede en het slechte, pijn en genot, geluk en ongeluk.
Maar dat wat leeft zal ooit doodgaan. Hetzelfde geld ook voor de menselijke problematiek met diens lotsbestemming.
Ieder mens zal in zijn/haar leven ooit aankomen op het punt dat het leven overhoop wordt gegooid. Alles wat ooit vertrouwd was bestaat niet meer. Dat zijn de momenten waarop wij lijden, lijden in het moment van keuzes. Zoals Kierkegaard het noemt: de afgrond van vrijheid.
Het onbekende willen wij niet tarten, in de hoop dat het ons met rust laat. En wanneer het op ons pad komt zijn wij bevangen in het moment. Het is deze gevangenis dat onze toekomst bepaalt. Wij kunnen ervoor kiezen om jarenlang rond te dwalen in deze gevangenis, zonder enige keuze te maken. Ronddwalen in het leven om er een abstract beeld bij te creeëren.
Durf dit vertrouwde los te laten! Begin met de acceptatie van de feiten. Zonder acceptatie is er niks wat wij kunnen loslaten. Ja, het leven kan zwaar zijn en en ja, het leven brengt ons als mens een intens lijden voort. Maar wij mensen zijn de architect van ons leven, ongeacht of er sprake is van een lotsbestemming of niet. Zou het bestaan, dan betekent dit dat alle keuzes die wij al maken voorbestemt zijn. Is dat zo slecht dan? Ignorance is bliss - zolang wij niet weten of wij mensen gedoemd zijn om te leven naar de wetten des levens zijn wij nog altijd in staat om invloed uit te oefenen op ons leven. Je hoofd hoeft geen gevangenis te zijn, want jij bent jouw eigen gevangenisbewaarder.
De sleutel van de deur om uit deze gevangenis hebben wij zelf in onze hand en het énige wat wij hoeven te doen is deze in het slot steken, de deur open te doen en naar buiten te lopen, richting het pad des levens. Eenmaal buiten kunnen we dát loslaten wat wij nooit hebben durven los te laten. Gooi het weg en loop verder richting het onbekende. De toekomst is onzeker, dus waarom problemen maken die er niet zijn?
Mijn vrienden, wees niet je eigen gevangenbewaarder. Het pad des levens heeft je veel te bieden, durf erop te lopen!
Ik wens ieder nog een hele fijne avond toe. Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe.
maandag 9 augustus 2010
Een duik in de menselijke psyche - Geluk vs. Ongeluk
Ik zat te twijfelen hoe ik deze blog zou noemen. Meestal neem ik pas een diepe duik in de (mijn) menselijke psyche nadat ik een gesprek heb gehad, maar toch vind ik het toepasselijk om er vandaag weer eentje te schrijven. Deze keer gaat het om een voor ons mensen universeel thema: geluk.
Socrates noemt geluk een deugd; hij is van mening dat het doel van ieder mens is om gelukkig te worden. Helaas weten wij allemaal dat geluk een abstract onderwerp is, het is ondefinieerbaar. Ieder persoon heeft een eigen concept van geluk. Dat waar ik gelukkig van wordt is niet per definitie datgene waar mijn zus gelukkig van wordt. Mijn zus wordt gelukkig van andere dingen dan mijn broer, net zoals hij gelukkig zal worden van andere dingen dan mijn ouders. En zo kan je oneindig doorgaan...
Natuurlijk zijn er "universele" begrippen waar ieder mens in meer of mindere mate gelukkig van zou worden. Gezondheid, persoonlijke welvaart, rijkdom. Echter zijn dit stuk voor stuk thema's dat voor ieder individu een andere waarde bezit. Rijkdom is leuk, maar het staat in mijn lijstje van "waar wordt ik gelukkig van" toch echt helemaal onderaan.
Aristoteles komt naar mijn mening dichter in de buurt van dit thema dan de leraar van zijn leraar (Plato). Hij was van mening dat de funderingen van geluk te vinden is in het welzijn van een heel volk. Zijn hypothese was dat als een heel volk gelukkig is, het individu óók gelukkig is. Tenslotte is een volk samengesteld uit een groep individuen die bij elkaar "het volk" zijn.
Geluk bereik je door je handelingen. Vrij logisch, als we Socrates' uitspraak in ons achterhoofd houden. Ieder mens is op zoek naar zijn geluk, of dat nou in de vorm is van thema's als rijkdom, persoonlijke welvaart (wat indirect zou leiden tot rijkdom in de breedste zin van het woord) of gewoon simpel een goede gezondheid verkrijgen. Wanneer ieder persoon dit bereikt heeft, gelukkig is geworden door zijn handelingen, kun je veronderstellen dat een volk gelukkig is. Dus dan gaat de uitspraak van Aristoteles toch weer op.
Of om een uitspraak uit diens werk Ethica Nicomachea te quoten (wat op haar beurt is voortgekomen uit een gedicht van Hesidos):
Hij is het allerbest die zelf alles inziet en ook hij is op zijn beurt goed die luistert als iemand goed heeft gesproken. Maar wie noch zelf inzicht heeft, nocht naar een ander luistert en zich diens woorden inprent, is daarentegen een nutteloze man.
Dan komen we nu op het volgende filosofisch probleem: wat is ongeluk?. Is het de staat van ons bewustzijn waarin wij ons ontwaren in een door ons ongewenste situatie? Is ongeluk een synoniem voor het ervaren van psychische pijn? Is het ongeluk niks meer en niks minder dan de toestand waarin wij ons bevinden wanneer wij pijn ervaren? Zou dat niet indirect moeten betekenen dat de uitspraak van Socrates een implicatie is van pure waarheid en dat wij als mensen allemaal op zoek zijn naar ons eigen geluk?
Wat is dan het nut van lijden? Bestaat lijden niet als tegenhanger van geluk - leren wij niet als mens het geluk te waarderen door de pijn van het lijden te ondergaan? Wij mensen zijn tot heden nog altijd simpele wezens in vergelijking met het grotere geheel. En toch zijn wij in staat om de grootste dingen te bevatten - als mens en het zijn van dit mens. Echter kunnen wij pas zaken bevatten als wij onze geest ervoor openstellen. Dit kan langzaam gebeuren, doordat wij als mensen ouder worden. Zoals een spreekwoord het zegt: wijsheid komt met de jaren.
Maar lijden, lijden zorgt voor het openrijten van je innerste zelf - je diepste ik - je ziel. Pijn is een harde leermeester, hoe meer pijn wij ervaren des te groter wordt de waarde van de ervaring die deze pijn met zich meebrengt. Dat betekent niet dat pijn kan worden gedefinieert als goed, want genot kan ook een hele goede leermeester zijn, soms zelfs beter dan pijn.
Genot en pijn zijn diens tegenstellingen in die zin dat het ons als mens in staat stelt om te leren van de gevolgen van onze handelingen met als einddoel het nastreven van ons geluk. Tot het moment dat het daar is en wij ons doel hebben bereikt. De ironie van ons leven is echter dat wij als mensen direct een ander doel zullen nastreven, want het najagen van geluk is zekere zin een oneindige zoektocht.
Om Friedrich Nietzsche te quoten: Zijn wij niet uiteindelijk allemaal - gelukzoekers van het leven?
Mensen, de kop van de week is eraf. Een nieuwe week met nieuwe kansen! Geluk bereik je niet als persoon door de makkelijkste weg te kiezen. Lukt het je wel, dan is de waarden van dit geluk niet te vergelijken met het nemen van de moeilijke weg. Tenslotte is de waarde van geluk mijns inzien afhankelijk van de lengte van de weg die wij hebben bewandeld om dit geluk te bereiken.
Ik wens ieder een fijne avond toe! Dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe.
Socrates noemt geluk een deugd; hij is van mening dat het doel van ieder mens is om gelukkig te worden. Helaas weten wij allemaal dat geluk een abstract onderwerp is, het is ondefinieerbaar. Ieder persoon heeft een eigen concept van geluk. Dat waar ik gelukkig van wordt is niet per definitie datgene waar mijn zus gelukkig van wordt. Mijn zus wordt gelukkig van andere dingen dan mijn broer, net zoals hij gelukkig zal worden van andere dingen dan mijn ouders. En zo kan je oneindig doorgaan...
Natuurlijk zijn er "universele" begrippen waar ieder mens in meer of mindere mate gelukkig van zou worden. Gezondheid, persoonlijke welvaart, rijkdom. Echter zijn dit stuk voor stuk thema's dat voor ieder individu een andere waarde bezit. Rijkdom is leuk, maar het staat in mijn lijstje van "waar wordt ik gelukkig van" toch echt helemaal onderaan.
Aristoteles komt naar mijn mening dichter in de buurt van dit thema dan de leraar van zijn leraar (Plato). Hij was van mening dat de funderingen van geluk te vinden is in het welzijn van een heel volk. Zijn hypothese was dat als een heel volk gelukkig is, het individu óók gelukkig is. Tenslotte is een volk samengesteld uit een groep individuen die bij elkaar "het volk" zijn.
Geluk bereik je door je handelingen. Vrij logisch, als we Socrates' uitspraak in ons achterhoofd houden. Ieder mens is op zoek naar zijn geluk, of dat nou in de vorm is van thema's als rijkdom, persoonlijke welvaart (wat indirect zou leiden tot rijkdom in de breedste zin van het woord) of gewoon simpel een goede gezondheid verkrijgen. Wanneer ieder persoon dit bereikt heeft, gelukkig is geworden door zijn handelingen, kun je veronderstellen dat een volk gelukkig is. Dus dan gaat de uitspraak van Aristoteles toch weer op.
Of om een uitspraak uit diens werk Ethica Nicomachea te quoten (wat op haar beurt is voortgekomen uit een gedicht van Hesidos):
Hij is het allerbest die zelf alles inziet en ook hij is op zijn beurt goed die luistert als iemand goed heeft gesproken. Maar wie noch zelf inzicht heeft, nocht naar een ander luistert en zich diens woorden inprent, is daarentegen een nutteloze man.
Dan komen we nu op het volgende filosofisch probleem: wat is ongeluk?. Is het de staat van ons bewustzijn waarin wij ons ontwaren in een door ons ongewenste situatie? Is ongeluk een synoniem voor het ervaren van psychische pijn? Is het ongeluk niks meer en niks minder dan de toestand waarin wij ons bevinden wanneer wij pijn ervaren? Zou dat niet indirect moeten betekenen dat de uitspraak van Socrates een implicatie is van pure waarheid en dat wij als mensen allemaal op zoek zijn naar ons eigen geluk?
Wat is dan het nut van lijden? Bestaat lijden niet als tegenhanger van geluk - leren wij niet als mens het geluk te waarderen door de pijn van het lijden te ondergaan? Wij mensen zijn tot heden nog altijd simpele wezens in vergelijking met het grotere geheel. En toch zijn wij in staat om de grootste dingen te bevatten - als mens en het zijn van dit mens. Echter kunnen wij pas zaken bevatten als wij onze geest ervoor openstellen. Dit kan langzaam gebeuren, doordat wij als mensen ouder worden. Zoals een spreekwoord het zegt: wijsheid komt met de jaren.
Maar lijden, lijden zorgt voor het openrijten van je innerste zelf - je diepste ik - je ziel. Pijn is een harde leermeester, hoe meer pijn wij ervaren des te groter wordt de waarde van de ervaring die deze pijn met zich meebrengt. Dat betekent niet dat pijn kan worden gedefinieert als goed, want genot kan ook een hele goede leermeester zijn, soms zelfs beter dan pijn.
Genot en pijn zijn diens tegenstellingen in die zin dat het ons als mens in staat stelt om te leren van de gevolgen van onze handelingen met als einddoel het nastreven van ons geluk. Tot het moment dat het daar is en wij ons doel hebben bereikt. De ironie van ons leven is echter dat wij als mensen direct een ander doel zullen nastreven, want het najagen van geluk is zekere zin een oneindige zoektocht.
Om Friedrich Nietzsche te quoten: Zijn wij niet uiteindelijk allemaal - gelukzoekers van het leven?
Mensen, de kop van de week is eraf. Een nieuwe week met nieuwe kansen! Geluk bereik je niet als persoon door de makkelijkste weg te kiezen. Lukt het je wel, dan is de waarden van dit geluk niet te vergelijken met het nemen van de moeilijke weg. Tenslotte is de waarde van geluk mijns inzien afhankelijk van de lengte van de weg die wij hebben bewandeld om dit geluk te bereiken.
Ik wens ieder een fijne avond toe! Dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe.
maandag 2 augustus 2010
Een duik in de menselijke psyche - Het verleden als leermeester
Het weekend is weer voorbij en vandaag heb ik alweer mijn derde gesprek gehad. Net zoals de vorige gesprekken lag de nadruk vooral op mijn verleden, maar deze keer in het kader van mijn toekomst - hoe mijn verleden kan fungeren als mijn leermeester.
Net zoals ieder persoon heb ik fouten gemaakt in mijn leven. In feite is het eigenlijk heel verkeerd om te spreken in termen als "goed en fout", want ieder mens maakt keuzes in zijn/haar leven gebaseerd op de kennis en wijsheid die de persoon in weze pacht te bezitten. Eigenlijk zijn het juist de gevolgen van deze keuzes die bepalen of een gemaakte keuze wordt bestempeld als goed of fout.
Het probleem dat wij hierbij ondervinden is dat deze begrippen altijd in kaders van een "groter onderwerp" moeten worden geplaatst. Dus dan zal ik hierbij zoveel mogelijk praten over keuzes.
Als eerste was er mijn keuze om te stoppen met mijn MBO opleiding klinische chemie/hematologie. In die periode ging het niet zo goed met mij en school had mij geadviseerd om over te stappen naar niveau 3 om uiteindelijk te gaan werken met dat diploma.
Ik wilde vanaf het begin al HBO doen en school had mij een beeld gepresenteert waarin ik alsnog later een deeltijd-MBO kon gaan doen.
Zij hadden zich echter vergist in de realiteit. Want toen ik na een jaar werken terug wilde gaan naar school om mijn opleiding af te maken, bestonden er bijna geen deeltijd-MBO laboratoriumopleidingen meer.
Ik was toen bewust van het feit hoe groot de implicaties waren dat ik opnieuw de keuze had gemaakt om te stoppen met werken en terug te gaan naar school om voltijd mijn MBO af te maken. Echter kwam er een variabele factor in het spel die ik niet had verwacht: liefde.
Hoe wij als mensen zo overrompeld kunnen raken door liefde is mij tot op heden nog onverklaarbaar. Socrates noemt het irrationele gedachten en in weze is het een onderdeel van de mens die wij zijn.
Desondanks is het mij uiteindelijk gelukt om mijn opleiding af te maken. Ik heb vele bergen beklommen en ben uit vele dalen gekropen. Mijn hart heeft de afgelopen jaren veel littekens te verduren gehad. Mensen waarvan ik had gehoopt op te kunnen steunen waren er niet toen ik ze nodig had. Maar altijd waren er andere mensen die er voor mij klaar stonden en dat zal ik nooit vergeten!
Nu sta ik opnieuw op een keerpunt in mijn leven. Ga ik alles op alles wagen en terug naar school om duaal HBO te gaan studeren? Wat direct betekent dat ik eerst een jaar voltijd moet gaan studeren alvorens ik kan gaan beginnen met de combinatie van 4 dagen werken en 1 dag in de week naar school.
Welke keuze ik ook zal gaan maken, het is een weloverwogen keuze. Net zoals ik destijds - 3 jaar geleden - de keuze maakte om terug te gaan naar school sta ik nu opnieuw voor dezelfde soort keuze. Ouder, volwassener, wijzer.
Goed en fout zijn handige begrippen om de gevolgen van een gemaakt keuze te "thematiseren", maar ik ga voorbij deze begrippen. Ik ga een keuze maken gebaseerd op mijn logisch verstand. En mijn emoties? Die probeer ik langzaam een plek te geven samen met mijn logica.
En de toekomst? Die ga ik proberen zelf te vormen zoals ik die wil. Het wordt tijd om de architect van mijn eigen leven te worden!
Mensen, de kop van de week is eraf. Werk ze en anders geniet van je vakantie.
Dikke knuffel van Halbe - jullie semi-filosoof
Net zoals ieder persoon heb ik fouten gemaakt in mijn leven. In feite is het eigenlijk heel verkeerd om te spreken in termen als "goed en fout", want ieder mens maakt keuzes in zijn/haar leven gebaseerd op de kennis en wijsheid die de persoon in weze pacht te bezitten. Eigenlijk zijn het juist de gevolgen van deze keuzes die bepalen of een gemaakte keuze wordt bestempeld als goed of fout.
Het probleem dat wij hierbij ondervinden is dat deze begrippen altijd in kaders van een "groter onderwerp" moeten worden geplaatst. Dus dan zal ik hierbij zoveel mogelijk praten over keuzes.
Als eerste was er mijn keuze om te stoppen met mijn MBO opleiding klinische chemie/hematologie. In die periode ging het niet zo goed met mij en school had mij geadviseerd om over te stappen naar niveau 3 om uiteindelijk te gaan werken met dat diploma.
Ik wilde vanaf het begin al HBO doen en school had mij een beeld gepresenteert waarin ik alsnog later een deeltijd-MBO kon gaan doen.
Zij hadden zich echter vergist in de realiteit. Want toen ik na een jaar werken terug wilde gaan naar school om mijn opleiding af te maken, bestonden er bijna geen deeltijd-MBO laboratoriumopleidingen meer.
Ik was toen bewust van het feit hoe groot de implicaties waren dat ik opnieuw de keuze had gemaakt om te stoppen met werken en terug te gaan naar school om voltijd mijn MBO af te maken. Echter kwam er een variabele factor in het spel die ik niet had verwacht: liefde.
Hoe wij als mensen zo overrompeld kunnen raken door liefde is mij tot op heden nog onverklaarbaar. Socrates noemt het irrationele gedachten en in weze is het een onderdeel van de mens die wij zijn.
Desondanks is het mij uiteindelijk gelukt om mijn opleiding af te maken. Ik heb vele bergen beklommen en ben uit vele dalen gekropen. Mijn hart heeft de afgelopen jaren veel littekens te verduren gehad. Mensen waarvan ik had gehoopt op te kunnen steunen waren er niet toen ik ze nodig had. Maar altijd waren er andere mensen die er voor mij klaar stonden en dat zal ik nooit vergeten!
Nu sta ik opnieuw op een keerpunt in mijn leven. Ga ik alles op alles wagen en terug naar school om duaal HBO te gaan studeren? Wat direct betekent dat ik eerst een jaar voltijd moet gaan studeren alvorens ik kan gaan beginnen met de combinatie van 4 dagen werken en 1 dag in de week naar school.
Welke keuze ik ook zal gaan maken, het is een weloverwogen keuze. Net zoals ik destijds - 3 jaar geleden - de keuze maakte om terug te gaan naar school sta ik nu opnieuw voor dezelfde soort keuze. Ouder, volwassener, wijzer.
Goed en fout zijn handige begrippen om de gevolgen van een gemaakt keuze te "thematiseren", maar ik ga voorbij deze begrippen. Ik ga een keuze maken gebaseerd op mijn logisch verstand. En mijn emoties? Die probeer ik langzaam een plek te geven samen met mijn logica.
En de toekomst? Die ga ik proberen zelf te vormen zoals ik die wil. Het wordt tijd om de architect van mijn eigen leven te worden!
Mensen, de kop van de week is eraf. Werk ze en anders geniet van je vakantie.
Dikke knuffel van Halbe - jullie semi-filosoof
Abonneren op:
Posts (Atom)