Sommige mensen zullen zich wellicht afvragen wat ik bedoel met de titel van deze blog: ratio vs. emoties. Ratio is ons rationele gedachtengoed, het vaststellen buitenom onze emoties. Niet alle gedachten zijn namelijk per definitie verbonden aan emoties. Tenslotte is een emotie in feite het tegenovergestelde van ratio, want iemand die heel erg emotioneel is ingesteld zal direct ernaar handelen terwijl een rationeel ingesteld persoon eerst zal vaststellen wat de situatie is en juist daarnaar handelen.
Ik weet van mijzelf dat ik een emotioneel ingesteld persoon ben. Of het nou door komt door mijn verleden of dat het ingebakken zit in mijn persoonlijkheid, feit is, ik ben emotioneel ingesteld. Helaas heb ik ontdekt dat ik niet verder kom als ik puur ga concentreren op mijn emoties. Tenslotte moet je in situatie x altijd eerst vaststellen wat de feiten zijn en juist gaan handelen naar die feiten.
Dat is iets wat ik voor mijzelf de afgelopen paar jaren heb geleerd, leer je emoties onder controle te houden en ontwikkel je rationele gedachtengoed om op die manier een balans te maken tussen ratio en emoties.
En toch is het heerlijk om je emoties soms te laten varen....Het is de zogenaamde "ontlading" die een mens nodig heeft, omdat je anders de hele dag rondloopt met hoofdpijn of zo'n heerlijke emotionele brok in je keel.
Ik heb waarlijk respect voor de mensen die rationeel zijn ingesteld, want ik ervaar mijn emotionele gedachtengoed soms als een blok aan mijn been. Het zorgt ervoor dat mijn visie op mijn toekomst verwikkeld raakt in een web van emoties. Het weerhoudt mijn ontwikkeling tot de persoon die ik wil zijn, want ik blijf vasthouden aan mijn vertrouwde gedachtengoed.
Het ligt ingewikkeld, want hoe ver wil je gaan met je rationele gedachtengoed? Emoties maakt ons een mens, maar tegelijk maken wij op die manier ontzichtbare grenzen. Rationaliteit is dé manier van zelfontplooiing maar wilt iemand dat wel? Tenslotte wil je als mens toch genieten van het leven en ik betwijfel of dit mogelijk is zonder je je emoties te laten varen...
Ik weet van mijzelf dat ik nog steeds elke dag zoek naar de balans tussen deze twee fundamentele gedachtenstromingen. En dat ik nog een hele tijd te gaan heb voordat ik die balans heb gevonden, want iemand die deze balans ontwikkeld en vrede heeft met zichzelf zal in mijn ogen een volledig mens zijn en innerlijke rust hebben.
Mensen, ik wens ieder een fijn weekend toe!
Dikke knuffel van Halbe
zaterdag 20 maart 2010
vrijdag 5 februari 2010
De onzekerheid dat het leven is
Deze blog schrijf ik naar aanleiding van de film Donnie Darko. Deze film was een tijdje geleden op televisie. Ik heb van andere mensen gehoord dat het een hele bijzondere film is en wat ik zag van de voorstukjes kwam het ook over als een hele intrigerende film die niet voor iedereen is weggelegd. Het is moeilijk te zeggen waar het om gaat...het gaat om een jongen die hoogstwaarschijnlijk last heeft van een persoonlijkheidsstoornis getuige de vele hallucinaties die hij gedurende de dag meemaakt. Door deze hallucinaties doet hij acties. Maar juist deze acties hebben een wonderbaarlijk effect op de omgeving. Hij zei zelf: "deus ex machina, god's plan for everything".
Zoals iedereen weet geloof ik niet in een god en is voor mij god niks meer of niks minder dan een natuurkracht dat ons allen omringt. Tenslotte is ons leven het volledig plaatje waarop de vele natuurkrachten invloed op uitoefenen.
Wat op mij indruk maakte was het feit dat mijn levensfilosofie perfect werd geprojecteerd in deze film. Niet dat ik mijzelf associeer met de hoofdpersonage, maar de gedachte achter de film komt angstwekkend overeen met mijn visie op het leven. Namelijk dat alles op één of andere manier verbonden is met elkaar.
Mensen zijn sociale wezens, onbewust zoeken wij altijd contact met andere mensen. Vriendschappen zijn het levende bewijs hiervan. In anime die ik kijk wordt vaak gepraat over acknoledgement, oftewel het vaststellen danwel het accepteren van het bestaan van de ander. En in een bepaald opzicht klopt dit met de realiteit, tenslotte leven wij als mens doordat andere mensen ons kunnen zien en waarnemen. Natuurlijk zijn er de nodige psychologische stoornissen met alle gevolgen van dien, maar is het niet zo dat ook deze mensen op één of andere manier communicatiekanalen hebben om contact te hebben met andere mensen? De term is "contactgestoord", maar dat betekent niet dat deze mensen helemaal geen contacten kunnen leggen met de mensen om zich heen.
Wellicht is het grootste voorbeeld van het sociale aspect de wil om een leven op te bouwen samen met die ene persoon die voor jou zo speciaal is. Mensen praten over "de ware", maar om eerlijk te zijn weet ik niet of "de ware" bestaat. Tenslotte is in mijn ogen de beste relatie één waarbij de geliefden optimaal genieten van elkanders liefde en voordelen die voortvloeien uit het verschil in elkanders karakters en de nadelen die hieruit voortvloeien geen bodem kan leggen voor onderliggende problemen. Ik denk dat een persoon deze persoon kan betitelen als "de ware".
En dan nog is het nog maar de vraag hoe lang deze liefde blijft bestaan, rationeel gezien.
Ik zag een toekomst in patricia, ik wilde oud met haar worden en misschien zelfs kinderen krijgen. In mijn dromen zag ik dit gebeuren, maar de realiteit was anders. Een harde klap en vooral een ruwe ontwakening in de realiteit. Hoe pijnlijk zo'n ervaring is, des te groter is de levensles die eruit kan worden getrokken.
Ook dit kwam naar voren in de film....ook de hoofdpersonage zag de wereld soms vanuit zijn eigen ogen op een volledig andere manier dan de mensen om hem heen het zagen. In feite bestaat er geen waarheid, de waarheid is dat wat het dichtst ligt bij de perceptie van alle mensen die een bepaalde gebeurtenis hebben meegemaakt of zien gebeuren. Zelfs nu nog ziet patricia onze tijd samen op een andere manier als dat ik het zie. En de waarheid, die ligt ergens in het midden.
De ironie in dit alles is dat je als individu maar 1 conclusie kunt trekken: de enige zekerheid in het leven is de dood, al het andere is relatief en onderhevig aan veranderingen en variabele factoren. Problemen bestaan om er een oplossing voor te bedenken. Net zoals de dood het eindpunt is van het leven. Nu maar hopen dat dit eindpunt voor menig mens onder ons ver weg in de toekomst ligt, want tenslotte leef je maar 1 keer dus geniet ervan!
Mensen, ik wens ieder een heel fijn weekend toe!
Een dikke knuffel van Halbe!
Zoals iedereen weet geloof ik niet in een god en is voor mij god niks meer of niks minder dan een natuurkracht dat ons allen omringt. Tenslotte is ons leven het volledig plaatje waarop de vele natuurkrachten invloed op uitoefenen.
Wat op mij indruk maakte was het feit dat mijn levensfilosofie perfect werd geprojecteerd in deze film. Niet dat ik mijzelf associeer met de hoofdpersonage, maar de gedachte achter de film komt angstwekkend overeen met mijn visie op het leven. Namelijk dat alles op één of andere manier verbonden is met elkaar.
Mensen zijn sociale wezens, onbewust zoeken wij altijd contact met andere mensen. Vriendschappen zijn het levende bewijs hiervan. In anime die ik kijk wordt vaak gepraat over acknoledgement, oftewel het vaststellen danwel het accepteren van het bestaan van de ander. En in een bepaald opzicht klopt dit met de realiteit, tenslotte leven wij als mens doordat andere mensen ons kunnen zien en waarnemen. Natuurlijk zijn er de nodige psychologische stoornissen met alle gevolgen van dien, maar is het niet zo dat ook deze mensen op één of andere manier communicatiekanalen hebben om contact te hebben met andere mensen? De term is "contactgestoord", maar dat betekent niet dat deze mensen helemaal geen contacten kunnen leggen met de mensen om zich heen.
Wellicht is het grootste voorbeeld van het sociale aspect de wil om een leven op te bouwen samen met die ene persoon die voor jou zo speciaal is. Mensen praten over "de ware", maar om eerlijk te zijn weet ik niet of "de ware" bestaat. Tenslotte is in mijn ogen de beste relatie één waarbij de geliefden optimaal genieten van elkanders liefde en voordelen die voortvloeien uit het verschil in elkanders karakters en de nadelen die hieruit voortvloeien geen bodem kan leggen voor onderliggende problemen. Ik denk dat een persoon deze persoon kan betitelen als "de ware".
En dan nog is het nog maar de vraag hoe lang deze liefde blijft bestaan, rationeel gezien.
Ik zag een toekomst in patricia, ik wilde oud met haar worden en misschien zelfs kinderen krijgen. In mijn dromen zag ik dit gebeuren, maar de realiteit was anders. Een harde klap en vooral een ruwe ontwakening in de realiteit. Hoe pijnlijk zo'n ervaring is, des te groter is de levensles die eruit kan worden getrokken.
Ook dit kwam naar voren in de film....ook de hoofdpersonage zag de wereld soms vanuit zijn eigen ogen op een volledig andere manier dan de mensen om hem heen het zagen. In feite bestaat er geen waarheid, de waarheid is dat wat het dichtst ligt bij de perceptie van alle mensen die een bepaalde gebeurtenis hebben meegemaakt of zien gebeuren. Zelfs nu nog ziet patricia onze tijd samen op een andere manier als dat ik het zie. En de waarheid, die ligt ergens in het midden.
De ironie in dit alles is dat je als individu maar 1 conclusie kunt trekken: de enige zekerheid in het leven is de dood, al het andere is relatief en onderhevig aan veranderingen en variabele factoren. Problemen bestaan om er een oplossing voor te bedenken. Net zoals de dood het eindpunt is van het leven. Nu maar hopen dat dit eindpunt voor menig mens onder ons ver weg in de toekomst ligt, want tenslotte leef je maar 1 keer dus geniet ervan!
Mensen, ik wens ieder een heel fijn weekend toe!
Een dikke knuffel van Halbe!
woensdag 20 januari 2010
ADHD - Wat is dat nou?
ADHD....ik heb nooit gedacht dat ik ooit nog eens zou worden gediagnosticeerd met deze "psychische aandoening". In de volksmond wordt het uitgesproken als "alle dagen heel druk". Maar in de werkelijkheid staan deze letters voor iets anders: Attention Defficit Hyperactivity Disorder. Kortom, het een is aandachtsstoornis met als gevolg een gedragsstoornis waarbij er sprake is van overactief (= hyperactief) gedrag.
Wat mensen niet weten is dat er sprake is van twee typen ADHD. Bij de ene is er sprake van een innerlijke onrust. Ik noem het zelf altijd "een chaos in het hoofd". Tegenwoordig heeft dit een eigen naampje gekregen: ADD. Mensen die dit hebben, zijn niet per definitie druk in hun gedrag. Maar binnenin gaat hun hoofd tekeer als een oorkaan.
Type twee is het kenmerkend ADHD gedrag; druk, veelpratend en alom aanwezig.
Een hoop mensen die worden gediagnosticeerd met ADHD zijn vaak een zgn. gecombineerd type. Dat betekent dat er wel sprake is van een chaos in het hoofd, maar dat dit ook tot uiting komt in het gedrag, dus een druk, veelpratend en alom aanwezig gedrag; kortom typisch "ADHD-gedrag".
Het is vrij logisch, als je hoofd vol zit met gedachten dan zal een mens op een gegeven moment gaan leven naar die gedachten. Tenzij hij/zij in staat is om dit gedrag te "onderdrukken", dan ontstaat er het typisch "ADD-gedrag". Een chaotisch hoofd, maar dat het lichaam zelf er geen last van ondervindt.
Sinds de diagnose gesteld is, ben ik druk bezig mijzelf aan het analyseren waarom nu pas de diagnose is gemaakt. Soms wordt ik er behoorlijk gefrustreerd van, want het zou het leven wat ik nu heb wellicht stukken draaglijker maken. Maar dan bedenk ik me gelijk dat er nou eenmaal niks aan te doen valt, het leven loopt zoals het loopt.
Vroeger werd er symptoonbestrijding gedaan...Ik was kapot van verdriet, dus dan ga je aan jezelf werken om op een volledig andere manier omgaan met je verdriet. Chaos is altijd al aanwezig geweest in mijn hoofd, maar pas sinds ik wordt geacht "normaal" te kunnen functioneren in de maatschappij is die chaos zich aan het manifesteren in mijn hoofd en mijn gedachten.
Bijkomend probleem is dat ik een hoop heb meegemaakt....Een hoop gedachten zijn verbonden aan emoties. Emoties die bij mij soms behoorlijk hoog kunnen oplopen, zo hoog dat ik deze niet meer onder controle krijg. Zoals de medisch maatschappelijk medewerker bij het MCA zei: "wij weten niet of jij deze aandachtsstoornis heb ontwikkeld door jouw verleden of dat het er altijd al in jouw onderbewustzijn aanwezig is geweest".
Ironisch genoeg heeft het mij namelijk toch een hoop voordelen opgeleverd....
Iemand met ADHD heeft een hoop beperkingen, omdat zo iemand niet op niveau kunt functioneren vanwege de chaos in het hoofd. Dit komt ook in uiting in de persoonlijke leefomgeving....Jammer alleen dat ik het leven door mijn strot gedouwd heb gekregen, waardoor ik wel structuur en orde MOEST maken in mijn leven.
Onbewust is er toch een mechanisme aanwezig in mijn hoofd dat ervoor zorgt dat ik de orde krijg in mijn leven die ik wil hebben....Ik weet niet of dit bij ieder persoon aanwezig is, of dat ik het "geluk heb" dat dit mechanisme is ontwikkeld in de tijd dat ik op mijzelf ging wonen met alle ellende van dien.
Hopelijk lukt het mij om dit mechanisme vaker aan te zetten in mijn hoofd....want die chaos begint me langzaam maar zeker af te breken. De nieuwe baan die ik heb, wil ik echt niet verliezen. Ik begin nu langzaam weer een nieuw plekje te krijgen en dat vertrouwd plekje wil ik zeker behouden....koste wat het kost!
Toch maar weer beginnen met spirituele rituelen, zoals wierrook stoken en mediteren....Tenslotte ben je als persoon "gezond in lichaam en geest".
Mensen, ik wens ieder een hele fijne avond!
Dikke knuffel van Halbe!
Wat mensen niet weten is dat er sprake is van twee typen ADHD. Bij de ene is er sprake van een innerlijke onrust. Ik noem het zelf altijd "een chaos in het hoofd". Tegenwoordig heeft dit een eigen naampje gekregen: ADD. Mensen die dit hebben, zijn niet per definitie druk in hun gedrag. Maar binnenin gaat hun hoofd tekeer als een oorkaan.
Type twee is het kenmerkend ADHD gedrag; druk, veelpratend en alom aanwezig.
Een hoop mensen die worden gediagnosticeerd met ADHD zijn vaak een zgn. gecombineerd type. Dat betekent dat er wel sprake is van een chaos in het hoofd, maar dat dit ook tot uiting komt in het gedrag, dus een druk, veelpratend en alom aanwezig gedrag; kortom typisch "ADHD-gedrag".
Het is vrij logisch, als je hoofd vol zit met gedachten dan zal een mens op een gegeven moment gaan leven naar die gedachten. Tenzij hij/zij in staat is om dit gedrag te "onderdrukken", dan ontstaat er het typisch "ADD-gedrag". Een chaotisch hoofd, maar dat het lichaam zelf er geen last van ondervindt.
Sinds de diagnose gesteld is, ben ik druk bezig mijzelf aan het analyseren waarom nu pas de diagnose is gemaakt. Soms wordt ik er behoorlijk gefrustreerd van, want het zou het leven wat ik nu heb wellicht stukken draaglijker maken. Maar dan bedenk ik me gelijk dat er nou eenmaal niks aan te doen valt, het leven loopt zoals het loopt.
Vroeger werd er symptoonbestrijding gedaan...Ik was kapot van verdriet, dus dan ga je aan jezelf werken om op een volledig andere manier omgaan met je verdriet. Chaos is altijd al aanwezig geweest in mijn hoofd, maar pas sinds ik wordt geacht "normaal" te kunnen functioneren in de maatschappij is die chaos zich aan het manifesteren in mijn hoofd en mijn gedachten.
Bijkomend probleem is dat ik een hoop heb meegemaakt....Een hoop gedachten zijn verbonden aan emoties. Emoties die bij mij soms behoorlijk hoog kunnen oplopen, zo hoog dat ik deze niet meer onder controle krijg. Zoals de medisch maatschappelijk medewerker bij het MCA zei: "wij weten niet of jij deze aandachtsstoornis heb ontwikkeld door jouw verleden of dat het er altijd al in jouw onderbewustzijn aanwezig is geweest".
Ironisch genoeg heeft het mij namelijk toch een hoop voordelen opgeleverd....
Iemand met ADHD heeft een hoop beperkingen, omdat zo iemand niet op niveau kunt functioneren vanwege de chaos in het hoofd. Dit komt ook in uiting in de persoonlijke leefomgeving....Jammer alleen dat ik het leven door mijn strot gedouwd heb gekregen, waardoor ik wel structuur en orde MOEST maken in mijn leven.
Onbewust is er toch een mechanisme aanwezig in mijn hoofd dat ervoor zorgt dat ik de orde krijg in mijn leven die ik wil hebben....Ik weet niet of dit bij ieder persoon aanwezig is, of dat ik het "geluk heb" dat dit mechanisme is ontwikkeld in de tijd dat ik op mijzelf ging wonen met alle ellende van dien.
Hopelijk lukt het mij om dit mechanisme vaker aan te zetten in mijn hoofd....want die chaos begint me langzaam maar zeker af te breken. De nieuwe baan die ik heb, wil ik echt niet verliezen. Ik begin nu langzaam weer een nieuw plekje te krijgen en dat vertrouwd plekje wil ik zeker behouden....koste wat het kost!
Toch maar weer beginnen met spirituele rituelen, zoals wierrook stoken en mediteren....Tenslotte ben je als persoon "gezond in lichaam en geest".
Mensen, ik wens ieder een hele fijne avond!
Dikke knuffel van Halbe!
zondag 17 januari 2010
Woensdag 13 januari 2010
Haïti wordt opgeschrikt door een aardbeving van 7.0 op de schaal van richter. Er kan geen enkele schatting worden gemaakt van het dodental, het is complete chaos. Mensen doen hun best om anderen levend onder het puin te halen, terwijl de doden keurig op een andere locatie worden verzameld.
Zondag 17 januari 2010
5 dagen na de aardbeving is het nog steeds chaos op Haïti, zo niet erger dan tevoren want er is nog steeds geen duidelijke coördinatie of leiding vanuit de regering. Er is nog steeds een groot tekort aan voedsel en drinkwater en tot overmaat van ramp zijn alle lijken nog steeds niet opgeruimt, met een grote kans op uitbraak van ziekten.
Afgelopen week las ik een interessant artikel in een krant, ik meen te herinneren de pers. Daarin was de vraagstelling hoe het mogelijk is dat een ramp zoals die in Haïti niet adequaat op kan worden gereageerd. Het antwoord is heel simpel: een falend regeringsbeleid en het niet aanbieden van hulp door de westerse wereld. Het probleem is echter ingewikkelder, namelijk dat het land altijd heeft moeten leven onder het juk van de blanke mens. En toen deze was verdreven, wilde zij zelf hun eigen leven reguleren. Helaas is er altijd sprake geweest van een falend regeringsbeleid.
De normale mens krijgt daar geen mogelijkheden, het gaat daar puur om overleving. Kinderen worden gedwongen door hun ouders om te gaan werken, zodat er aan het einde van de avond brood op tafel zit. Of op zijn minst iets wat eetbaars is.
Ik heb weleens gelezen over een handelsboycot dat Amerika had ingesteld op Haïti om op die manier pressie uit te drukken op de regering die schijnbaar vol corruptie zat. Wat heeft het opgeleverd? Een hoop ellende...
Ik blijf altijd verbazen over het scherp contrast tussen de westerse wereld en "de rest van de wereld". Hier is het crisis als mensen geld verliezen, terwijl het in de rest van de wereld pas crisis is als mensen hun leven verliezen.
Toegegeven, ik ben zelf nooit in Haïti geweest. Maar je hoeft er niet te zijn geweest om een beeld te krijgen van alle gevolgen die het land over zich heen heeft gekregen. De mens heeft een grote wil, maar als hij geen helpende hand krijgt aangeboden, dan kan er niks worden gedaan met die wil.
Nu er opeens sprake is van een gigantische ramp is de westerse wereld bereid om geld te steken in een arm land als Haïti. Ik durf hardop het volgende spreekwoord uit te spreken: als het kalf verdronken is, dempt men de put. Tenslotte hebben wij als westers land een hoop geld verloren aan de kredietcrisis en oh jeej, er is zelfs geen geld beschikbaar voor ontwikkelingshulp.
Maar geld inzamelen wanneer een arm land getroffen is door een natuurramp daar is de westerse wereld absoluut goed in.
Om even een amerikaanse schrijfster te quoten: een aardbeving is een daad van de natuur, extreme kwetsbaarheid voor een aardbeving is een daad van de mens.
Ik zal eerlijk zeggen dat ik mijn euro's nog niet heb gedoneert aan giro 555. Ik doneer al maandelijks mijn duurzaam gewerkte euro's aan Oxfam Novib en Artsen Zonder Grenzen. Misschien dat ik zelfs wel geld ga geven wanneer er weer zo'n inzamelingsactie op televsisie wordt gegeven.
Wat doet u?
Haïti wordt opgeschrikt door een aardbeving van 7.0 op de schaal van richter. Er kan geen enkele schatting worden gemaakt van het dodental, het is complete chaos. Mensen doen hun best om anderen levend onder het puin te halen, terwijl de doden keurig op een andere locatie worden verzameld.
Zondag 17 januari 2010
5 dagen na de aardbeving is het nog steeds chaos op Haïti, zo niet erger dan tevoren want er is nog steeds geen duidelijke coördinatie of leiding vanuit de regering. Er is nog steeds een groot tekort aan voedsel en drinkwater en tot overmaat van ramp zijn alle lijken nog steeds niet opgeruimt, met een grote kans op uitbraak van ziekten.
Afgelopen week las ik een interessant artikel in een krant, ik meen te herinneren de pers. Daarin was de vraagstelling hoe het mogelijk is dat een ramp zoals die in Haïti niet adequaat op kan worden gereageerd. Het antwoord is heel simpel: een falend regeringsbeleid en het niet aanbieden van hulp door de westerse wereld. Het probleem is echter ingewikkelder, namelijk dat het land altijd heeft moeten leven onder het juk van de blanke mens. En toen deze was verdreven, wilde zij zelf hun eigen leven reguleren. Helaas is er altijd sprake geweest van een falend regeringsbeleid.
De normale mens krijgt daar geen mogelijkheden, het gaat daar puur om overleving. Kinderen worden gedwongen door hun ouders om te gaan werken, zodat er aan het einde van de avond brood op tafel zit. Of op zijn minst iets wat eetbaars is.
Ik heb weleens gelezen over een handelsboycot dat Amerika had ingesteld op Haïti om op die manier pressie uit te drukken op de regering die schijnbaar vol corruptie zat. Wat heeft het opgeleverd? Een hoop ellende...
Ik blijf altijd verbazen over het scherp contrast tussen de westerse wereld en "de rest van de wereld". Hier is het crisis als mensen geld verliezen, terwijl het in de rest van de wereld pas crisis is als mensen hun leven verliezen.
Toegegeven, ik ben zelf nooit in Haïti geweest. Maar je hoeft er niet te zijn geweest om een beeld te krijgen van alle gevolgen die het land over zich heen heeft gekregen. De mens heeft een grote wil, maar als hij geen helpende hand krijgt aangeboden, dan kan er niks worden gedaan met die wil.
Nu er opeens sprake is van een gigantische ramp is de westerse wereld bereid om geld te steken in een arm land als Haïti. Ik durf hardop het volgende spreekwoord uit te spreken: als het kalf verdronken is, dempt men de put. Tenslotte hebben wij als westers land een hoop geld verloren aan de kredietcrisis en oh jeej, er is zelfs geen geld beschikbaar voor ontwikkelingshulp.
Maar geld inzamelen wanneer een arm land getroffen is door een natuurramp daar is de westerse wereld absoluut goed in.
Om even een amerikaanse schrijfster te quoten: een aardbeving is een daad van de natuur, extreme kwetsbaarheid voor een aardbeving is een daad van de mens.
Ik zal eerlijk zeggen dat ik mijn euro's nog niet heb gedoneert aan giro 555. Ik doneer al maandelijks mijn duurzaam gewerkte euro's aan Oxfam Novib en Artsen Zonder Grenzen. Misschien dat ik zelfs wel geld ga geven wanneer er weer zo'n inzamelingsactie op televsisie wordt gegeven.
Wat doet u?
donderdag 31 december 2009
2009 - Een veelbewogen jaar
Het jaar 2009 loopt op zijn einde. Het jaar waarin ik een kwart eeuw oud ben geworden, terwijl ik voor mijn gevoel al vele jaren ouder ben dan 25.
Mijn jaar begon niet al te positief. December 2008 was voor mij een lange lange héle lange maand. Ik herinner het mij als de dag van gisteren, dat gevoel van verloren te zijn. Anderhalf uur kapot van verdriet in de kantine van mijn stage. Maar na tranen komt de kracht. Zelfs toen ik halsoverkop bij mijn zus uit huis ging en op kamers ging wonen had ik de drang om er wat moois van te maken en dat is mij gelukt!
Mijn stage stond toen even op een wankel evenwicht...in januari had ik mij op een dag ziek gemeld. Ik had mijzelf overgewerkt...ondertussen had ik namelijk ook een bijbaan bij het Albert Heijn en daar maakte ik toch best wel veel uren. Ik heb toen 2 maanden achter elkaar weken gemaakt dat ik 32 uur op mijn stage werkte en daarnaast nog 16 uur bij de AH. Tenzij het een koopzondag was...dan werkte ik 13 dagen achter elkaar. Als je dat 3 maanden lang doet, dan vind je lichaam dat niet zo prettig vreemd he...Dus op een ochtend werd ik wakker met rugpijn en kapotte enkels. Ze hadden er opzich wel begrip voor, maar niet voor het feit dat ik mijn lichaam kapot werkte bij de AH terwijl ik nog mijn verantwoordelijkheden had op mijn stage oeps....
En toen ik op een zekere dag in januari ook nog eens niet kwam opdagen had ik het toch weer erg bont gemaakt op mijn stage...Ik werd wakker met een hoofd vol chaos en ik wist dat ik niet optimaal zou kunnen functioneren die dag. Dus ik bleef liggen en liggen....totdat ik werd opgebeld door mijn stage. "Halbe, ik had jou vanmorgen verwacht op de werkvloer. Is er iets aan de hand?" "Oh nee hoor, ik ben door mijn wekker geslapen! Ik kom gelijk jullie richting op". Op mijn stage aangekomen had ik direct een heftig gesprek met mijn twee stagebegeleiders.
2 maanden later kreeg ik een beangstigende boodschap. Ik moest mijzelf gaan bewijzen dat ik echt een analist kon worden, want mijn stagebegeleiders merkten amper vooruitgang in mij. Het was maart dat ik dat te horen kreeg, dus in principe had ik nog 4 hele maanden. Maar in die 4 maanden moest ik wel gaan afstuderen en dat was toch andere koek. Even leek het erop dat ik de handdoek in de ring zou gooien. Ik had zelfs gekeken op het internet naar een universitaire studie. Mijn gedachten waren "als zij mijn inzet niet kunnen waarderen, dan hoeft het voor mij ook niet. Dan ga ik wel biologie of biomedische wetenschappen studeren aan de VU of het UVA".
Al met al heb ik het beste gemaakt van alles, ook dankzij 2 hele lieve stagebegeleiders die echt hun best hebben gedaan voor mij. En ook alle mensen om mij heen, iedereen die mij het afgelopen jaar op wat voor manier dan ook heeft gesteunt: BEDANKT!
Het heeft uiteindelijk geleidt tot het behalen van mijn diploma in juni. Mijn diplomauitreiking was mijn dag! Niet alleen was mijn moeder aanwezig op die dag, het was voor mij erkenning van 2 hele lange jaren keihard werken, ook op persoonlijk vlak met de nodige tegenslagen die ik moest verwerken.
Ik begon daarna met werken bij Crucell, in de biotechnologie. Mijn mams was maar een maand hier in NL en na die maand ging zij weer terug. Het afscheid viel toch erg tegen...maar het leven gaat door, dus uiteindelijk heb ik mijzelf erbij neergelegd en vreemd genoeg had ik er toen erg snel vrede mee. Toen ik mijn eigen woning had, merkte ik het gemis van mijn vader...ook toen was het een kwestie van een paar traantjes laten vallen en daarna doorgaan. Je moet er zelf het beste van maken! Ik heb de nodige steun gehad van de mensen om mij heen en mijn verhuizing had ik niet kunnen redden zonder Maarten, Jhon, de vriend van mij nicht en mijn oom en tante. Allemaal: BEDANKT voor jullie hulp!
Ik had mijn plekje gevonden bij Crucell, helaas was dat gevoel niet wederzijds. Toegegeven, ik had al een vermoeden dat ik niet op mijn plek zat op de afdeling waar ik kwam te werken. Maar ik heb een "can do"-werkmentaliteit. Jammer alleen dat ik uiteindelijk toch ruzie heb gekregen met mijn trainer en dat het van daaruit verder een negatief spoor naar beneden bracht. Ik weet zeker dat als ik een tweede kans had gekregen, dat ik mijzelf kon bewijzen. Maar zij hadden het gevoel dat er al teveel vertrouwen verloren is gegaan, dus exit Halbe.
Dat was pijnlijk en een hele harde klap in mijn gezicht. Vooral je zelfvertrouwen komt op zo'n moment in gevaar, ook omdat ik een week later de diagnose ADHD te horen kreeg....Tja, dat verklaart een groot gedeelte van de chaos in mijn hoofd. En juist door die chaos heb ik enkele hele domme fouten gemaakt, dat geef ik toe.
Heel toevallig werd ik opgebeld door een uitzendbureau, op de dag dat ik de ontbindingsovereenkomst had getekend bij Crucell. Zij zochten per direct analisten voor een project bij het NVI, het Nederlands Vaccin Instituut. Het ging om een project met de mexicaanse griep. Het eerste wat ik dacht was "ho...ik heb net een baan verprutst en dat staat al niet mooi op je cv. Is dit wel verstandig?". Toch klonk het werk mij wel leuk en niet al te moeilijk, dus ik had zoiets van "wat heb ik te verliezen?"
Ik denk dat het één van de beste keuzes is die ik het afgelopen jaar heb gemaakt. Toegegeven, het werk was niet al te ingewikkeld. Maar het was wel een prachtige ervaring die ik zeker niet had willen missen. Ik werkte toch mee in een wetenschappelijk onderzoek en voor mij is dat een prachtervaring die ik zeker ga meenemen naar de toekomst. Het biedt voor mij inzichten, want ik merkte gelijk het verschil hoe bij het NVI werd gewerkt en bij het NIOZ. Daarnaast was het ook goed voor mijn zelfvertrouwen. Ik heb kunnen bewijzen naar mijzelf dat ik zeker geschikt ben om te werken in het laboratorium! Crucell was een misstap, maar wel één waarvan ik een hoop heb geleerd.
Het heeft vervolgens de deur geopent naar mijn nieuwe baan bij het RIVM. Vroeger was het NVI een onderdeel van het RIVM (rijkinstituut voor volksgezondheid en milieu, voor de leken onder ons ;)). Echter heeft het NVI een productieafdeling dat dus winst maakt. En winst maken gaat niet samen met een overheidsinstantie, dus is er van het NVI een aparte organisatie gemaakt, dat parallel loopt met het RIVM.
Ik heb mijn sporen verdiend bij het NVI en nu ga ik een nieuw spoor in bij het RIVM. Nog steeds voel ik de blijheid met deze baan! Het belangrijkste voor mij is dat ik extra begeleiding kan krijgen i.v.m. mijn ADHD en dat is een hele rustgevende gedachte. Het belangrijkste is echter dat ik nog beter weet waar mijn valkuilen zich bevinden. Ik moet goed letten dat ik mijzelf niet voorbijloopt, want ik realiseer me heel goed dat als ik deze baan verprutst, dat ik een heel slecht toekomstperspectief heb in de wetenschap.
2010 komt eraan! 2009 is voorbij, een veelbewogen jaar waarin een hoop is gebeurd. Behalve op het gebied van relaties haha.....een hoop blauwtjes gelopen maar ach, toch heb ik het wel gewaagd om het nummer te vragen van enkele charmante jongedames en nog gekregen ook! Jammer alleen dat ze daarna niet meer terugsmsen *zucht* vrouwen....
Ach, ik zie het voorlopig wel. Ik heb een date gehad en zij is zeker weten erg leuk! Maar ik heb geleerd om objectief te blijven dus ik zie wel hoe dit gaat aflopen...tot dit tijd geniet van mijn eigen leven!
Mensen, ik wil ieder persoon een voorspoedig, liefdevol, gezond en vreugdevol 2010 toewensen! Dat het een mooi jaar mag worden!
Een hele dikke knuffel van Halbe!
Mijn jaar begon niet al te positief. December 2008 was voor mij een lange lange héle lange maand. Ik herinner het mij als de dag van gisteren, dat gevoel van verloren te zijn. Anderhalf uur kapot van verdriet in de kantine van mijn stage. Maar na tranen komt de kracht. Zelfs toen ik halsoverkop bij mijn zus uit huis ging en op kamers ging wonen had ik de drang om er wat moois van te maken en dat is mij gelukt!
Mijn stage stond toen even op een wankel evenwicht...in januari had ik mij op een dag ziek gemeld. Ik had mijzelf overgewerkt...ondertussen had ik namelijk ook een bijbaan bij het Albert Heijn en daar maakte ik toch best wel veel uren. Ik heb toen 2 maanden achter elkaar weken gemaakt dat ik 32 uur op mijn stage werkte en daarnaast nog 16 uur bij de AH. Tenzij het een koopzondag was...dan werkte ik 13 dagen achter elkaar. Als je dat 3 maanden lang doet, dan vind je lichaam dat niet zo prettig vreemd he...Dus op een ochtend werd ik wakker met rugpijn en kapotte enkels. Ze hadden er opzich wel begrip voor, maar niet voor het feit dat ik mijn lichaam kapot werkte bij de AH terwijl ik nog mijn verantwoordelijkheden had op mijn stage oeps....
En toen ik op een zekere dag in januari ook nog eens niet kwam opdagen had ik het toch weer erg bont gemaakt op mijn stage...Ik werd wakker met een hoofd vol chaos en ik wist dat ik niet optimaal zou kunnen functioneren die dag. Dus ik bleef liggen en liggen....totdat ik werd opgebeld door mijn stage. "Halbe, ik had jou vanmorgen verwacht op de werkvloer. Is er iets aan de hand?" "Oh nee hoor, ik ben door mijn wekker geslapen! Ik kom gelijk jullie richting op". Op mijn stage aangekomen had ik direct een heftig gesprek met mijn twee stagebegeleiders.
2 maanden later kreeg ik een beangstigende boodschap. Ik moest mijzelf gaan bewijzen dat ik echt een analist kon worden, want mijn stagebegeleiders merkten amper vooruitgang in mij. Het was maart dat ik dat te horen kreeg, dus in principe had ik nog 4 hele maanden. Maar in die 4 maanden moest ik wel gaan afstuderen en dat was toch andere koek. Even leek het erop dat ik de handdoek in de ring zou gooien. Ik had zelfs gekeken op het internet naar een universitaire studie. Mijn gedachten waren "als zij mijn inzet niet kunnen waarderen, dan hoeft het voor mij ook niet. Dan ga ik wel biologie of biomedische wetenschappen studeren aan de VU of het UVA".
Al met al heb ik het beste gemaakt van alles, ook dankzij 2 hele lieve stagebegeleiders die echt hun best hebben gedaan voor mij. En ook alle mensen om mij heen, iedereen die mij het afgelopen jaar op wat voor manier dan ook heeft gesteunt: BEDANKT!
Het heeft uiteindelijk geleidt tot het behalen van mijn diploma in juni. Mijn diplomauitreiking was mijn dag! Niet alleen was mijn moeder aanwezig op die dag, het was voor mij erkenning van 2 hele lange jaren keihard werken, ook op persoonlijk vlak met de nodige tegenslagen die ik moest verwerken.
Ik begon daarna met werken bij Crucell, in de biotechnologie. Mijn mams was maar een maand hier in NL en na die maand ging zij weer terug. Het afscheid viel toch erg tegen...maar het leven gaat door, dus uiteindelijk heb ik mijzelf erbij neergelegd en vreemd genoeg had ik er toen erg snel vrede mee. Toen ik mijn eigen woning had, merkte ik het gemis van mijn vader...ook toen was het een kwestie van een paar traantjes laten vallen en daarna doorgaan. Je moet er zelf het beste van maken! Ik heb de nodige steun gehad van de mensen om mij heen en mijn verhuizing had ik niet kunnen redden zonder Maarten, Jhon, de vriend van mij nicht en mijn oom en tante. Allemaal: BEDANKT voor jullie hulp!
Ik had mijn plekje gevonden bij Crucell, helaas was dat gevoel niet wederzijds. Toegegeven, ik had al een vermoeden dat ik niet op mijn plek zat op de afdeling waar ik kwam te werken. Maar ik heb een "can do"-werkmentaliteit. Jammer alleen dat ik uiteindelijk toch ruzie heb gekregen met mijn trainer en dat het van daaruit verder een negatief spoor naar beneden bracht. Ik weet zeker dat als ik een tweede kans had gekregen, dat ik mijzelf kon bewijzen. Maar zij hadden het gevoel dat er al teveel vertrouwen verloren is gegaan, dus exit Halbe.
Dat was pijnlijk en een hele harde klap in mijn gezicht. Vooral je zelfvertrouwen komt op zo'n moment in gevaar, ook omdat ik een week later de diagnose ADHD te horen kreeg....Tja, dat verklaart een groot gedeelte van de chaos in mijn hoofd. En juist door die chaos heb ik enkele hele domme fouten gemaakt, dat geef ik toe.
Heel toevallig werd ik opgebeld door een uitzendbureau, op de dag dat ik de ontbindingsovereenkomst had getekend bij Crucell. Zij zochten per direct analisten voor een project bij het NVI, het Nederlands Vaccin Instituut. Het ging om een project met de mexicaanse griep. Het eerste wat ik dacht was "ho...ik heb net een baan verprutst en dat staat al niet mooi op je cv. Is dit wel verstandig?". Toch klonk het werk mij wel leuk en niet al te moeilijk, dus ik had zoiets van "wat heb ik te verliezen?"
Ik denk dat het één van de beste keuzes is die ik het afgelopen jaar heb gemaakt. Toegegeven, het werk was niet al te ingewikkeld. Maar het was wel een prachtige ervaring die ik zeker niet had willen missen. Ik werkte toch mee in een wetenschappelijk onderzoek en voor mij is dat een prachtervaring die ik zeker ga meenemen naar de toekomst. Het biedt voor mij inzichten, want ik merkte gelijk het verschil hoe bij het NVI werd gewerkt en bij het NIOZ. Daarnaast was het ook goed voor mijn zelfvertrouwen. Ik heb kunnen bewijzen naar mijzelf dat ik zeker geschikt ben om te werken in het laboratorium! Crucell was een misstap, maar wel één waarvan ik een hoop heb geleerd.
Het heeft vervolgens de deur geopent naar mijn nieuwe baan bij het RIVM. Vroeger was het NVI een onderdeel van het RIVM (rijkinstituut voor volksgezondheid en milieu, voor de leken onder ons ;)). Echter heeft het NVI een productieafdeling dat dus winst maakt. En winst maken gaat niet samen met een overheidsinstantie, dus is er van het NVI een aparte organisatie gemaakt, dat parallel loopt met het RIVM.
Ik heb mijn sporen verdiend bij het NVI en nu ga ik een nieuw spoor in bij het RIVM. Nog steeds voel ik de blijheid met deze baan! Het belangrijkste voor mij is dat ik extra begeleiding kan krijgen i.v.m. mijn ADHD en dat is een hele rustgevende gedachte. Het belangrijkste is echter dat ik nog beter weet waar mijn valkuilen zich bevinden. Ik moet goed letten dat ik mijzelf niet voorbijloopt, want ik realiseer me heel goed dat als ik deze baan verprutst, dat ik een heel slecht toekomstperspectief heb in de wetenschap.
2010 komt eraan! 2009 is voorbij, een veelbewogen jaar waarin een hoop is gebeurd. Behalve op het gebied van relaties haha.....een hoop blauwtjes gelopen maar ach, toch heb ik het wel gewaagd om het nummer te vragen van enkele charmante jongedames en nog gekregen ook! Jammer alleen dat ze daarna niet meer terugsmsen *zucht* vrouwen....
Ach, ik zie het voorlopig wel. Ik heb een date gehad en zij is zeker weten erg leuk! Maar ik heb geleerd om objectief te blijven dus ik zie wel hoe dit gaat aflopen...tot dit tijd geniet van mijn eigen leven!
Mensen, ik wil ieder persoon een voorspoedig, liefdevol, gezond en vreugdevol 2010 toewensen! Dat het een mooi jaar mag worden!
Een hele dikke knuffel van Halbe!
woensdag 9 december 2009
Het omarmen van verdriet
Het is vreemd hoe snel verdriet kan komen. Althans, hoe zo ervaar ik het. Het ene moment ben ik aan het praten met iemand en het andere moment krijg ik last van een brok in mijn keel. Vooral als het gesprek een wending krijgt die ik niet zo prettig vind. Waarbij ik het gevoel heb dat het gesprek een richting opgaat waarvan ik weet dat het onderwerp voor mij heel gevoelig is.
Vandaag ging het anders. Een collega van mij was aan het springen van blijdschap en kerstliedjes aan het zingen. Zij ging vanavond de kerstboom optuigen. Het deed mij eerst niks, maar al gauw kwamen de herinneringen van vroeger naar boven. Mijn moeder was altijd in de weer rond deze tijd. Ook al was ze ziek, elk jaar werd er een kerstboom opgetuigt. Soms waren alleen mams en ik bezig, terwijl andere jaren paps er ook bij was en dan gingen wij met z'n drieën de kerstboom optuigen.
Even deed het pijn, het besef dat dit alweer een jaar is waarbij het niet mogelijk is. Een jaar waarin een hoop is gebeurd. Een jaar waarbij ik mijzelf heb hervonden in het leven, hoe mijn gedachtengoed over het leven is gematureerd. En toch voelde het bitter aan, want ook dit jaar zal het een kerst worden zonder mijn ouders. Zij daar helemaal in Colombia en ik hier in het "verre" Nederland.
Even kwamen de tranen en voelde ik mijn ogen branden van verdriet. En plotseling deed ik onbewust iets wat ik al tijden niet meer heb gedaan: ik heb mijn verdriet omarmt.
Toen ik nog op school zat, had ik een keer gesproken met een docent van mij. Diezelfde docent die mij vertelde dat ik "een breuk in mijn ziel heb". Zij gaf mij de tip om het verdriet dat ik ervaar niet proberen weg te duwen, maar in plaats daarvan moest ik het omarmen zodat ik het een plek kan geven in mijn hart.
Zij vertelde mij het volgende: "Omarm je verdriet en accepteer het feit dat je verdrietig ben. Laat het rustig over je heen komen en wanneer je het gevoel heb dat het voldoende is geweest zal het vanzelf weggaan. En ga daarna iets voor jezelf doen, je zal merken dat je jezelf veel beter voel daarna."
Hoe bitter ik was toen ik de trein instapte, hoe overdonderd ik was toen ik de trein uitstapte. Het is een gewaarwording die ik al heel lang niet meer heb ervaren.
Ik merk al aan mijzelf dat ik dit jaar zoveel ben gegroeid, dat ik nog nooit zo stabiel ben geweest in een decembermaand als dit jaar. Maar wat mij vanavond overkwam is niet om te omschrijven in woorden. Ik mistte mijn ouders, dat is een feit. Ik voelde ook een lichte vorm van bitterheid in mijn hart. Maar bovenal voelde ik mij gelukkig. Ik heb geaccepteert dat ik verdrietig ben en dat ik mijn ouders mis, maar tegelijk ben ik gelukkig met het leven dat ik nu heb. Ik kom tevreden thuis in een huis waar ik mij gelukkig voel. En er is niemand in de hele wereld die dat gevoel van mij kan afpakken!
Mensen, ik wens ieder een hele fijne avond!
Geniet van deze decembermaand, maar bovenal geniet van de warmte van je medemens. Durf de persoon die naast je zit in de bus of tegenover je zit in de trein een fijne avond te wensen. Buiten is het al zo koud, probeer het dan binnen lekker warm te maken, ook al is het in het openbaar vervoer.
Een hele dikke knuffel van Halbe!
Vandaag ging het anders. Een collega van mij was aan het springen van blijdschap en kerstliedjes aan het zingen. Zij ging vanavond de kerstboom optuigen. Het deed mij eerst niks, maar al gauw kwamen de herinneringen van vroeger naar boven. Mijn moeder was altijd in de weer rond deze tijd. Ook al was ze ziek, elk jaar werd er een kerstboom opgetuigt. Soms waren alleen mams en ik bezig, terwijl andere jaren paps er ook bij was en dan gingen wij met z'n drieën de kerstboom optuigen.
Even deed het pijn, het besef dat dit alweer een jaar is waarbij het niet mogelijk is. Een jaar waarin een hoop is gebeurd. Een jaar waarbij ik mijzelf heb hervonden in het leven, hoe mijn gedachtengoed over het leven is gematureerd. En toch voelde het bitter aan, want ook dit jaar zal het een kerst worden zonder mijn ouders. Zij daar helemaal in Colombia en ik hier in het "verre" Nederland.
Even kwamen de tranen en voelde ik mijn ogen branden van verdriet. En plotseling deed ik onbewust iets wat ik al tijden niet meer heb gedaan: ik heb mijn verdriet omarmt.
Toen ik nog op school zat, had ik een keer gesproken met een docent van mij. Diezelfde docent die mij vertelde dat ik "een breuk in mijn ziel heb". Zij gaf mij de tip om het verdriet dat ik ervaar niet proberen weg te duwen, maar in plaats daarvan moest ik het omarmen zodat ik het een plek kan geven in mijn hart.
Zij vertelde mij het volgende: "Omarm je verdriet en accepteer het feit dat je verdrietig ben. Laat het rustig over je heen komen en wanneer je het gevoel heb dat het voldoende is geweest zal het vanzelf weggaan. En ga daarna iets voor jezelf doen, je zal merken dat je jezelf veel beter voel daarna."
Hoe bitter ik was toen ik de trein instapte, hoe overdonderd ik was toen ik de trein uitstapte. Het is een gewaarwording die ik al heel lang niet meer heb ervaren.
Ik merk al aan mijzelf dat ik dit jaar zoveel ben gegroeid, dat ik nog nooit zo stabiel ben geweest in een decembermaand als dit jaar. Maar wat mij vanavond overkwam is niet om te omschrijven in woorden. Ik mistte mijn ouders, dat is een feit. Ik voelde ook een lichte vorm van bitterheid in mijn hart. Maar bovenal voelde ik mij gelukkig. Ik heb geaccepteert dat ik verdrietig ben en dat ik mijn ouders mis, maar tegelijk ben ik gelukkig met het leven dat ik nu heb. Ik kom tevreden thuis in een huis waar ik mij gelukkig voel. En er is niemand in de hele wereld die dat gevoel van mij kan afpakken!
Mensen, ik wens ieder een hele fijne avond!
Geniet van deze decembermaand, maar bovenal geniet van de warmte van je medemens. Durf de persoon die naast je zit in de bus of tegenover je zit in de trein een fijne avond te wensen. Buiten is het al zo koud, probeer het dan binnen lekker warm te maken, ook al is het in het openbaar vervoer.
Een hele dikke knuffel van Halbe!
maandag 9 november 2009
Geluk
Geluk...het is de spil van ons bestaan. Het hoogtepunt van onze emoties waarbij wij ons in een euforie bevinden. Alles is mooi en alles is goed. Het is een thema dat mij sinds een week heel erg bezighoudt in mijn hoofd. Afgelopen week was ik aan het werk en ik was aan het praten met mijn collega's. Ik kreeg opeens de vraag naar mijn hoofd toe geslingerd: "halbe, ben jij gelukkig?"
Tot mijn grote verbazing en onderliggend angst had ik moeite met het beantwoorden van deze vraag. Er kwam een "ja" uit mijn mond, maar mijn hoofd en lichaam zei nee. Is geluk niet meer een soort momentopname? Tenslotte is het tegenovergestelde, ongeluk, ook vaak een momentopname. Niet voor niks wordt een "ongeluk" vaak bestempeld als een negatieve gebeurtenis. Het is een nare gebeurtenis met een hoop negatieviteit dat erom heen hangt.
Hetzelfde geld voor ongelukkig zijn. Iemand die ongelukkig is kan niet genieten van het leven. Zo iemand vervloekt eerder het leven en zijn bestaan. Sommigen leven jarenlang met dit gevoel, ook bekend als "manische depressie". Het is nog maar afwachten of deze mensen alle jaren volhouden. Afgelopen 2 weken heb ik verschillende keren vertraging gehad met de NS. Tweemaal was er sprake van een aanrijding met een persoon. En als het niet hier in Zuid-Holland is, dan is het wel het beruchte stuk tussen Alkmaar en Castricum. Ook daar is de afgelopen 2 weken iemand voor de trein terecht gekomen. Direct wanneer ik zoiets hoor volg het woord "zelfmoord" in mijn hoofd. Ik ril bij de gedachte van zelfmoord.
En toch heb ik begrip voor deze mensen. Begrijp me niet verkeerd, ik heb absoluut geen intentie om zelfmoord te plegen of iets in die richting. Ik zou nooit en te nimmer het mes op mijn polsen kunnen leggen of mijzelf voor de trein gooien. Nee, daarvoor is mijn liefde van het leven te groot. Maar soms vraag ik me af "is het het waard, om ongeluk te ervaren?"
Ik zeg vaak, geluk maak je zelf. Je bent zelf verantwoordelijk voor de keuzen die jij maak in het leven. Maar het zijn de gevolgen van de keuzes die soms niet te overzien zijn. Dat maakt mensen ongelukkig, het gevoel hebben de controle over je eigen leven te verliezen.
Afgelopen week heb ik toch weer een paar tranen moeten laten vallen. Even doemden allerlei vragen op in mijn hoofd. "Ben ik gelukkig?" "Ben ik ongelukkig?" "Waarom kan ik niet genieten van het leven dat ik nu leid" "Waarom heb ik het gevoel dat mijn leven altijd een chaos is geweest?"
De tranen waren net zo snel weer verdwenen. Ik was aan het werk en ik moest mij richten op mijn werk, niet op mijn verdriet. Ik heb toen al mijn energie gericht op mijn werkzaamheden en dat lukte! Dat was fijn, heel fijn. Ik moest zelfs overwerken tot half 8. Ik had er geen problemen mee, het zorgde ervoor dat mijn gedachten niet afdwaalden naar mijn verdriet.
Later de afgelopen week kwam ik toevallig foto's tegen van vroeger. Dan bedoel ik ook echt vroeger, toen ik een kind was. Soms verlang ik naar die tijd. Hoe fijn het leven is, als je een kind ben. Alleen genieten van het leven, spelen, eten. Natuurlijk maak je soms ruzie, maar na ruzie maak je het altijd goed met je vriendjes.
Maar ik vond ook foto's van mijn tienerjaren. De beruchte jaren van mijn moeder's ziekte. Tot mijn grote verbazing keek ik vaak erg vrolijk op die foto's. Natuurlijk waren er in die dagen een hoop momenten van verdriet en tranen, maar er was ook een hoop blijdschap en geluk. Je bent gelukkig met dat wat je hebt. Ik kan me vaak genoeg herinneren dat ik mijn tranen zijn beloop liet gaan wanneer het mij teveel werd. Maar nooit deed ik dit in het bijzijn van mijn moeder. Ik wilde sterk zijn voor haar, ik wilde haar steunpilaar zijn.
En dat was ik ook ik, dat weet ik. Mijn vader had altijd moeite gehad met de ziekte van mijn moeder. Ik denk dat hij dit nooit heeft kunnen accepteren, dat zij zo ziek was geworden. Ik had geen keuze. Ik kreeg alle omstandigheden door mijn strot gedouwd. En vreemd genoeg heb ik tot de dag van vandaag geen spijt van mijn leven.
Hoe verdrietig ik ook ook soms ben, het leven heeft mij gevormd tot de man die ik vandaag ben. Ik durf niet volop te zeggen dat ik gelukkig ben, maar ik ben ook niet ongelukkig. Ik bevind me nu op het punt in mijn leven dat ik werk aan mijn toekomst, zodat ik met de tijd gelukkig kan worden. Wie weet wanneer deze tijd aanbreekt. Misschien duurt het nog wel jaren voordat deze tijd aanbreekt. Maar ooit zal deze tijd aanbreken. Tot dan maak ik er het beste van!
Mensen, werk ze deze week. Ik heb morgen een sollicitatiegesprek, dus ik kan uitslapen! Tenminste, voor mijn doen is half 7 uitslapen even ter informatie haha.
Dikke knuffel van Halbe!
Tot mijn grote verbazing en onderliggend angst had ik moeite met het beantwoorden van deze vraag. Er kwam een "ja" uit mijn mond, maar mijn hoofd en lichaam zei nee. Is geluk niet meer een soort momentopname? Tenslotte is het tegenovergestelde, ongeluk, ook vaak een momentopname. Niet voor niks wordt een "ongeluk" vaak bestempeld als een negatieve gebeurtenis. Het is een nare gebeurtenis met een hoop negatieviteit dat erom heen hangt.
Hetzelfde geld voor ongelukkig zijn. Iemand die ongelukkig is kan niet genieten van het leven. Zo iemand vervloekt eerder het leven en zijn bestaan. Sommigen leven jarenlang met dit gevoel, ook bekend als "manische depressie". Het is nog maar afwachten of deze mensen alle jaren volhouden. Afgelopen 2 weken heb ik verschillende keren vertraging gehad met de NS. Tweemaal was er sprake van een aanrijding met een persoon. En als het niet hier in Zuid-Holland is, dan is het wel het beruchte stuk tussen Alkmaar en Castricum. Ook daar is de afgelopen 2 weken iemand voor de trein terecht gekomen. Direct wanneer ik zoiets hoor volg het woord "zelfmoord" in mijn hoofd. Ik ril bij de gedachte van zelfmoord.
En toch heb ik begrip voor deze mensen. Begrijp me niet verkeerd, ik heb absoluut geen intentie om zelfmoord te plegen of iets in die richting. Ik zou nooit en te nimmer het mes op mijn polsen kunnen leggen of mijzelf voor de trein gooien. Nee, daarvoor is mijn liefde van het leven te groot. Maar soms vraag ik me af "is het het waard, om ongeluk te ervaren?"
Ik zeg vaak, geluk maak je zelf. Je bent zelf verantwoordelijk voor de keuzen die jij maak in het leven. Maar het zijn de gevolgen van de keuzes die soms niet te overzien zijn. Dat maakt mensen ongelukkig, het gevoel hebben de controle over je eigen leven te verliezen.
Afgelopen week heb ik toch weer een paar tranen moeten laten vallen. Even doemden allerlei vragen op in mijn hoofd. "Ben ik gelukkig?" "Ben ik ongelukkig?" "Waarom kan ik niet genieten van het leven dat ik nu leid" "Waarom heb ik het gevoel dat mijn leven altijd een chaos is geweest?"
De tranen waren net zo snel weer verdwenen. Ik was aan het werk en ik moest mij richten op mijn werk, niet op mijn verdriet. Ik heb toen al mijn energie gericht op mijn werkzaamheden en dat lukte! Dat was fijn, heel fijn. Ik moest zelfs overwerken tot half 8. Ik had er geen problemen mee, het zorgde ervoor dat mijn gedachten niet afdwaalden naar mijn verdriet.
Later de afgelopen week kwam ik toevallig foto's tegen van vroeger. Dan bedoel ik ook echt vroeger, toen ik een kind was. Soms verlang ik naar die tijd. Hoe fijn het leven is, als je een kind ben. Alleen genieten van het leven, spelen, eten. Natuurlijk maak je soms ruzie, maar na ruzie maak je het altijd goed met je vriendjes.
Maar ik vond ook foto's van mijn tienerjaren. De beruchte jaren van mijn moeder's ziekte. Tot mijn grote verbazing keek ik vaak erg vrolijk op die foto's. Natuurlijk waren er in die dagen een hoop momenten van verdriet en tranen, maar er was ook een hoop blijdschap en geluk. Je bent gelukkig met dat wat je hebt. Ik kan me vaak genoeg herinneren dat ik mijn tranen zijn beloop liet gaan wanneer het mij teveel werd. Maar nooit deed ik dit in het bijzijn van mijn moeder. Ik wilde sterk zijn voor haar, ik wilde haar steunpilaar zijn.
En dat was ik ook ik, dat weet ik. Mijn vader had altijd moeite gehad met de ziekte van mijn moeder. Ik denk dat hij dit nooit heeft kunnen accepteren, dat zij zo ziek was geworden. Ik had geen keuze. Ik kreeg alle omstandigheden door mijn strot gedouwd. En vreemd genoeg heb ik tot de dag van vandaag geen spijt van mijn leven.
Hoe verdrietig ik ook ook soms ben, het leven heeft mij gevormd tot de man die ik vandaag ben. Ik durf niet volop te zeggen dat ik gelukkig ben, maar ik ben ook niet ongelukkig. Ik bevind me nu op het punt in mijn leven dat ik werk aan mijn toekomst, zodat ik met de tijd gelukkig kan worden. Wie weet wanneer deze tijd aanbreekt. Misschien duurt het nog wel jaren voordat deze tijd aanbreekt. Maar ooit zal deze tijd aanbreken. Tot dan maak ik er het beste van!
Mensen, werk ze deze week. Ik heb morgen een sollicitatiegesprek, dus ik kan uitslapen! Tenminste, voor mijn doen is half 7 uitslapen even ter informatie haha.
Dikke knuffel van Halbe!
Abonneren op:
Posts (Atom)