De onzekerheid dat het leven is

Deze blog schrijf ik naar aanleiding van de film Donnie Darko. Deze film was een tijdje geleden op televisie. Ik heb van andere mensen gehoord dat het een hele bijzondere film is en wat ik zag van de voorstukjes kwam het ook over als een hele intrigerende film die niet voor iedereen is weggelegd. Het is moeilijk te zeggen waar het om gaat...het gaat om een jongen die hoogstwaarschijnlijk last heeft van een persoonlijkheidsstoornis getuige de vele hallucinaties die hij gedurende de dag meemaakt. Door deze hallucinaties doet hij acties. Maar juist deze acties hebben een wonderbaarlijk effect op de omgeving. Hij zei zelf: "deus ex machina, god's plan for everything".

Zoals iedereen weet geloof ik niet in een god en is voor mij god niks meer of niks minder dan een natuurkracht dat ons allen omringt. Tenslotte is ons leven het volledig plaatje waarop de vele natuurkrachten invloed op uitoefenen.
Wat op mij indruk maakte was het feit dat mijn levensfilosofie perfect werd geprojecteerd in deze film. Niet dat ik mijzelf associeer met de hoofdpersonage, maar de gedachte achter de film komt angstwekkend overeen met mijn visie op het leven. Namelijk dat alles op één of andere manier verbonden is met elkaar.

Mensen zijn sociale wezens, onbewust zoeken wij altijd contact met andere mensen. Vriendschappen zijn het levende bewijs hiervan. In anime die ik kijk wordt vaak gepraat over acknoledgement, oftewel het vaststellen danwel het accepteren van het bestaan van de ander. En in een bepaald opzicht klopt dit met de realiteit, tenslotte leven wij als mens doordat andere mensen ons kunnen zien en waarnemen. Natuurlijk zijn er de nodige psychologische stoornissen met alle gevolgen van dien, maar is het niet zo dat ook deze mensen op één of andere manier communicatiekanalen hebben om contact te hebben met andere mensen? De term is "contactgestoord", maar dat betekent niet dat deze mensen helemaal geen contacten kunnen leggen met de mensen om zich heen.

Wellicht is het grootste voorbeeld van het sociale aspect de wil om een leven op te bouwen samen met die ene persoon die voor jou zo speciaal is. Mensen praten over "de ware", maar om eerlijk te zijn weet ik niet of "de ware" bestaat. Tenslotte is in mijn ogen de beste relatie één waarbij de geliefden optimaal genieten van elkanders liefde en voordelen die voortvloeien uit het verschil in elkanders karakters en de nadelen die hieruit voortvloeien geen bodem kan leggen voor onderliggende problemen. Ik denk dat een persoon deze persoon kan betitelen als "de ware".
En dan nog is het nog maar de vraag hoe lang deze liefde blijft bestaan, rationeel gezien.

Ik zag een toekomst in patricia, ik wilde oud met haar worden en misschien zelfs kinderen krijgen. In mijn dromen zag ik dit gebeuren, maar de realiteit was anders. Een harde klap en vooral een ruwe ontwakening in de realiteit. Hoe pijnlijk zo'n ervaring is, des te groter is de levensles die eruit kan worden getrokken.
Ook dit kwam naar voren in de film....ook de hoofdpersonage zag de wereld soms vanuit zijn eigen ogen op een volledig andere manier dan de mensen om hem heen het zagen. In feite bestaat er geen waarheid, de waarheid is dat wat het dichtst ligt bij de perceptie van alle mensen die een bepaalde gebeurtenis hebben meegemaakt of zien gebeuren. Zelfs nu nog ziet patricia onze tijd samen op een andere manier als dat ik het zie. En de waarheid, die ligt ergens in het midden.

De ironie in dit alles is dat je als individu maar 1 conclusie kunt trekken: de enige zekerheid in het leven is de dood, al het andere is relatief en onderhevig aan veranderingen en variabele factoren. Problemen bestaan om er een oplossing voor te bedenken. Net zoals de dood het eindpunt is van het leven. Nu maar hopen dat dit eindpunt voor menig mens onder ons ver weg in de toekomst ligt, want tenslotte leef je maar 1 keer dus geniet ervan!

Mensen, ik wens ieder een heel fijn weekend toe!
Een dikke knuffel van Halbe!

God is dood

Gott ist tot, God is dood. Volgens mij is dit één van de meest controversieelste uitspraken van de vorige eeuw. Tegenwoordig zijn we wel wat gewend, met het doorbreken van verschillende taboes. Toch werd er destijds een groot deel van de bevolking aangesproken op deze uitspraak. Als ik even ga speculeren, dan gok ik dat minstens 80% van de westerse wereld danwel christelijk danwel katholiek gelovig was. (ik weet niet of het toen al gereformeerde kerk was)

Dan nu, anno 2009, met alle technologie en kennis durf ik deze uitspraak opnieuw te doen: God is Dood.
Begrijp me niet verkeerd, het is niet mijn bedoeling om mensen expres het harnas in te jagen of expliciet te kwetsen. Nee, ik wil graag weten wat de beweegredenen zijn voor de mensen die in god geloven, om nog steeds in god te geloven.

Eigenlijk is het best wel vreemd dat ik nog steeds niet in een god geloof. Mijn zus en mijn moeder zijn allebei katholiek gelovig en dan ook echt het oude katholiek zoals in Colombia en verschillende andere landen wordt aangehangen. Mijn vader en ook de rest van mijn familie (dus mijn vader's broer en zussen) zijn katholiek opgevoed.
Mijn broer praat soms over god en ik weet niet zeker of hij gelovig is, maar ik denk dat hij in hart wel gelooft.
Als ik de quest mag geloven is de helft van Nederland gelovig.

En dan komt daar de wetenschapper in spé.
Toegegeven, ik zou wel redenen kunnen hebben om te geloven in een almachtig wezen. Ik heb één en ander meegemaakt en als mijn leven anders was gelopen, dan weet ik niet hoe de uitkomst van mijn leven zou zijn geweest.
Het probleem is het rationalisme van mijn persoon. Hoewel mijn beweegredenen vaak gebaseerd zijn op emoties (ik ben een emotioneel ingesteld persoon), maak ik vaak keuzes dat tussen het emotionele en het rationele aspect in ligt.

Mijn visie op het leven strookt niet met "religie" of "gelovig". Totaal niet. Misschien komt het doordat er een klein rebeltje huist in mijn hart, maar ik zou nooit en te nimmer mijn denken opgeven voor iets als "het geloof".
En toch zoek ik elke dag naar spiritualiteit, de zin van het leven, de diepere betekenis van waarom ik leef. Ik stel vragen bij simpele dingen, omdat ik de complexe zaken al snap. Je zou kunnen zeggen dat ik mijn bewustzijn naar een breder horizon heb verplaatst.

Waarom ik niet geloof? Omdat het in mijn visie onmogelijk is van 1 almachtig wezen. Gelovigen zeggen dat god almachtig, oneindig. Dat strookt niet met de natuur, alles is eindig, zelfs het heelal waarin wij leven is eindig. Er is een begin en een einde. Het heelal begon bij de big bang en de vraag is waar deze eindigd.
Er bestaat geen almachtig wezen. Zelfs de natuur heeft haar beperkingen binnen de natuurwetten.

Dan komen we op het volgende, misschien wel het meest controversieelste stukje van deze blog. Na alles wat ik heb meegemaakt geloof ik niet in een god. Nee het dichtste wat voor mijn beleving bij geloven komt, is het geloven in het leven en de mens. Voorzover ik weet ben ik een rasechte humanist, iemand die leeft voor de mens en niet denkt in termen als religie en/of geloof.

En misschien bestaat er wel een natuurkracht dat ervoor zorgt dat mensen daar zijn waar ze moeten zijn; de natuurkracht die zorgt voor onverklaarbare fenomenen zoals 'het lot'.
Als dat zo is en er een bestaat een natuurkracht die hiervoor verantwoordelijk is, dan is deze natuurkracht het equivalent van god. Dan is god in mijn ogen niks meer en niks minder dan een natuurkracht, dat onderdanig is aan moeder natuur en diens natuurwetten.

Tot die tijd leef ik mijn leven zoals ik dat wil en maak ik keuzes op basis van ervaringen, kennis en emoties.
En tot die tijd hou ik het bij de uitspraak "God is Dood".

Mensen, ik wens jullie allen een hele fijne dag toe.
Dikke knuffel van Halbe!