Filosofisch intermezzo - Nihilistische pretenties

‘Wil tot waarheid’, noemt gij het, gij allerwijsten, dat wat u drijft en bronstig maakt?
Wil tot denkbaarheid van al het zijnde: zo noem ik uw wil!
Al het bestaande wilt gij eerst denkbaar maken: want gij twijfelt met goed wantrouwen eraan, of het al denkbaar is.
Maar het moet zich naar u voegen en buigen! Zo wil het uw wil. Glad moet het worden en de geest onderdanig: zijn spiegel en spiegelbeeld.
Dat is uw gehele wil, gij wijsten, als een wil tot macht; wanneer gij spreekt van goed en kwaad en van waarde-schatttingen. Friedrich Nietzsche - Aldus sprak Zarathoestra - pagina 98

Vanmorgen stond ik op de werkvloer en werd ik spontaan overvallen door een vlaag van nihilisme. Gisteravond had ik al geen zin om te werken, maar toch kwam ik vanmorgen op tijd mijn bed uit en zorgde ik ervoor dat ik op tijd op de werkvloer komt. Hoe vreemd is dit eigenlijk wel niet? Dat wij mensen handelen tegen onze wil in. Ik weet dat ik handel tegen mijn wil in, omdat ik bewust ben van de consequenties als ik niet op mijn werk verschijn. Ik ben een verbond aangegaan met mijn werk en dat is als het ware een tweeledig zwaard. Ik beschik niet over de vrijheid om mijn eigen pad te vormen, want ik ben afhankelijk van mijn werk voor het verkrijgen van de mogelijkheden waarmee ik uiteindelijk mijn eigen pad kan vormen.
Tot heden hou ik nog steeds vast aan mijn eigen conclusies zoals ik die heb getrokken gedurende mijn korte levensbestaan op deze planeet. Ik heb al een bepaald wereldbeeld gevormd op basis van mijn kennis en gepoogd zoveel mogelijk objectief te blijven wanneer ik berichtgeving lees of zie in de media.
Des te groter is mijn verbazing als ik tot de ontdekking kom dat het nihilisme heden ten daagse onbewust grote invloeden vertoont op onze samenlevingen.

Het nihilisme is een typische Nietzscheaanse term, het impliceert de degradatie van elke vorm van waardering of concreter gezegd, het omvat een gedachtengoed waarbij er sprake is van het uitvoeren van een waarneming zonder enige vorm van waardering eraan vast te koppelen.
Hoe triviaal is niet alles wat wij doen? Wij zoeken jaren, zo niet ons hele leven naar de zin van het leven of mooier verwoord in het engels: 'the meaning of life' en nooit hebben wij de oplossing gevonden voor dit vraagstuk. Als alternatief storten wij op ons bestaan, op de diversiteit aan mogelijkheden waarmee wij ons bestaan proberen te bevestigen. In de maalstroom van samenlevingen probeert het indidivu zijn eigen plek te verwerven, op een bijna darwinistische wijze, waarbij het individu zichzelf constant probeert te profileren. Wij hebben de pretenties om vooruit te komen in het leven door de gebruikelijke wegen, door hard te werken. Maar is dat echt de énige manier om vooruit te komen in het leven?

Onze samenlevingen zijn naar mijn weten nog nooit zo complex geweest. Vroeger had je de verschillende klassen waarin je leefde als mens. Iemand van de arbeidersklasse kan nooit iemand van adel worden. Dit maakte sociale omgangsnormen des te makkelijker om aan te houden. Er valt in de hedendaagse samenleving iets te zeggen over het bestaan van deze klassen. Je zou kunnen stellen dat ze nog steeds bestaan, maar dan in een geraffineerde vorm. Vroeger kon je als simpele arbeider niet eens in contact komen met iemand van de adel, tegenwoordig zijn deze sociale omgangsnormen versoepelt. Doch in een bepaalde situatie vertonen wij gedrag zoals dat van ons wordt verwacht. En het mooiste van alles is dat wij dit massaal doen! Wij laten de situatie ons gedrag bepalen, hoe bizar is dat wel niet.
Nog meer bizar is wellicht het feit dat wij collectief deze sociale omgangsnormen in stand houden. Waarom doen wij dit? Houden wij deze sociale omgangsnormen in stand uit angst voor verandering van de verstandhoudingen tussen mensen? Of moet ik eerder denken aan Rousseau's sociaal contract, waarin wij als het ware gebonden zijn aan elkaar en dat wij daarom onbewust danwel bewust regels gaan instellen waardoor wij structuur kunnen ontwikkelen in onze maatschappij/samenleving. Dan nog is dit geen verklaring waarom het praten met een hooggeplaatst persoon zo moeilijk is, of lijkt.

Ik kan hele interessante gesprekken houden met de manager van het laboratorium. Ik heb enorm veel respect voor zijn functie, maar toch beschouw ik mijzelf niet als een lager mens, ondanks zijn hogere plaats t.o.v. mijn plaats binnen de organisatie. Wanneer ik met hem praat, dan praat ik met mijn medemens. Dat hij toevallig ook nog eens binnen de context van de organisatie waar wij beiden werkzaam zijn hoger staat dan mij is een bijzaak.
Misschien is dat wel de crux, dat wij respect hebben voor een hoger geplaatst persoon. Dat wij daarom moeite hebben om onszelf op hetzelfde niveau te brengen als iemand die naar ons gevoel hoger staat dan ons.
Hoe ironisch is het dan wel niet dat wij als mensen ons weigeren te onderwerpen aan de wil van een hogere macht. God is allang geen grootmacht meer in ons leven. Wij pretenderen de macht over ons leven in eigen handen te hebben, door te handelen zoals ons dat goeddunkt of zoals het moraal dat van ons vereist. En masse consumeren wij het scala aan gebruiksvoorwerpen die aan ons worden gepresenteerd in allerlei winkels. Wij zijn bijna verslaafd geworden aan technologie, een natie zonder technologie is geen denkbaar gegeven meer, een natie in het hedendaagse tijdperk kan alleen bestaan d.m.v. technologie.
Andere naties daarentegen verkiezen een hogere macht boven hun eigen bestaan. Daar geld het recht van de religie, rechtspraak staat daar in het teken van de regels en wetten zoals deze zijn opgesteld vanuit de religie. Ik vraag mij altijd af wat de meerwaarde is van dit systeem, heeft het überhaupt enige meerwaarde t.o.v. een technologisch afhankelijke natie?

Een samenleving was vroeger een bijeenraapsel van de 3 klassen, die allemaal werden geleid in hun gezamenlijke visie van een hogere macht. Hedendaagse samenlevingen zijn een complexe eenheid, het is samengesteld uit pluriforme delen, groepen individuen die tezamen gezamenlijke ideeën hebben; die een eigen cultuur i.e. identiteit hebben. Het nihilisme voedt zichzelf met alle conflicten cq. polarisatie tussen de verschillende bevolkingsgroepen en met het groeiende nihilisme verdwijnt evenredig de kern van ons bestaan, namelijk dat wij niet meer leven om te kunnen leven, maar dat wij onbewust gaan leven volgens een doelmatigheid, namelijk de doelmatigheid van het nihilisme.

Mijn vrienden, bedankt voor het lezen van deze diepgaande blog! Ik wens jullie allemaal alvast een heel fijn weekend toe. Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe!

Filosofisch intermezzo - Vrijheid vs. nihilisme

Als de hele geschiedenis van de cultuur zich aan de blik voordoet als een wirwar van verdorven en nobele, ware en verkeerde voorstellingen, en als we bij ons de aanblik van deze golfslag bijna zeeziek gaan voelen, begrijpen we wat een troost er is in het denkbeeld van een wordende God gelegen is: deze openbaart zich steeds meer in de metamorfosen en lotgevallen van de mensheid, niet alles is blinde mechanica, zin - en doelloos chaotisch krachtenspel.[..] Alleen wie, zoals Schopenhauer, de ontwikkeling loochent, voelt ook niets van het ongeluk van deze historische golfslag, en mag, omdat hij van die wordende God en de behoefte om diens bestaan te veronderstellen niet weet en niet voelt, met recht zijn spot de vrije loop laten - Friedrich Nietzsche - Menselijk, al te Menselijk; 238, pagina 157.

Friedrich Nietzsche wordt door een hoop mensen beschouwd als de grondlegger van het nihilisme. Het nihilisme omvat het gedachtengoed waarbij het individu geen rekenschap hoeft af te leggen aan geen enkele vorm van hogere macht voor de gevolgen van diens handelen. Als het ware zou je dit kunnen beschouwen als de doodsteek van elke vorm van moraliteit, want waarom zou het individu zichzelf in diens handelen beperken als het nergens naartoe leidt? Een hoogleraar genaamd Paul van Tongeren betoogt in zijn werk dat er een donkere wolk van nihilisme boven Europa hangt, zoals hier te lezen is in een artikel. Het probleem zit hem voornamelijk in het feit dat elke vorm van collectief gedachtengoed dat wordt omgevormd tot een praktisering leidt tot een absolutisme, waarbij het individu gedwongen wordt om zich te conformeren naar gebruiken zoals die tot ontwikkeling komen bij de praktisering van het collectief gedachtengoed dat op dit punt kan worden geclassificeerd als een systeem.

Het is ironisch, vooral op bevrijdingsdag, om na te gaan dat elke vorm van collectief gedachtengoed per definitie een inperking inhoudt van vrijheid. Vrijheid zou je kunnen beschouwen als de mogelijkheid voor het maken van keuzes, het uitoefenen van een individuele invulling van het persoonlijke gedachtengoed. Maar hoe kan het individiu zichzelf ontwikkelen tot de persoon die het wilt worden als dit invididu gedwongen wordt om zich te conformeren naar de gebruiken van 'het systeem'?
Immanuel Kant beschouwde vrijheid als een noodzakelijk bestaan. In het verlengde hiervan heeft deze filosoof het categorisch imperatief van de plicht opgesteld dat als het ware fungeert als fundament voor het moreel handelen van de mens. Maar dan nog wordt de mens hiermee per definitie beperkt in diens vrijheden. Dan zou je in het verlengde hiervan de vraag kunnen stellen: kan vrijheid bestaan?

Eigenlijk kan hier niet zo een simpel antwoord op worden gegeven, want dan zou je eerst een definitie moeten opstellen wat vrijheid inhoudt. Ongeacht of het bestaan van vrijheid een noodzakelijk fenomeen is dat voortkomt uit het bestaan van het leven, zou vrijheid eerst moeten worden gedefinieerd alvorens dit begrip kan worden geplaatst binnen een moralistisch systeem.
Vrijheid is een noodzakelijk existentieel fenomeen voortkomend uit het scala aan mogelijkheden die het individu krijgt toegereikt en van waaruit het individu kan handelen.
Hoe ironisch is het wel niet dat door het plaatsen van vrijheid binnen een moralistisch systeem de essentie van vrijheid per definitie wordt beperkt! Het invoeren van een moralistisch systeem impliceert de beperking van vrijheid in de concrete zin van het woord. Echter ervaren wij dit niet als een beperking van vrijheid, omdat wij hiermee de slechte neigingen waarmee wij als individu worden geconfronteerd ook kunnen beperken en hierdoor onszelf kunnen beschermen tegen de ander indien deze door een willekeurige reden niet in staat is om zijn/haar eigen handelen te beteugelen.

Het probleem dat voortkomt uit de invoering van een moralistisch systeem is de hanteerbaarheid hiervan. Indien het moralistisch systeem simpel hanteerbaar is, zal ieder individu dit systeem hanteren zonder daadwerkelijk nadenken waarom het individu handelt zoals het handelt. En dit zal onlosmakelijk leiden tot nihilisme, want op het moment dat het systeem zichzelf heeft gemanifesteerd onder een bevolking en dat ieder individu handelt zoals opgesteld is volgens het systeem zonder te begrijpen waarom het individu handelt, dan wordt de meerwaarde van het systeem opgeheven. De invoering van een complex moralistisch systeem is echter een onmogelijkheid vanwege meerdere redenen.
Ten eerste is het mogelijk dat dit ook leidt tot nihilisme, omdat de identiteit van het individu zal verdwijnen naarmate de invloed van het systeem op het individu toeneemt en de mens ophoudt een mens te zijn, maar zal gaan leven als een leeg biologisch omhulsel dat ooit een mens is geweest.
Ten tweede gaat het moralistisch systeem voorbij de concepten van cultuur en zal elk moralistisch systeem zich eerst moeten conformeren aan de gebruiken van de cultuur. Het spreekt voor zich dat het systeem uiteindelijk meer invloed zal gaan uitoefenen dan de cultuur, wat een onmogelijkheid is, omdat het individu zich primair conformeert aan culturele invloeden en secundair aan extra-culturele invloeden, in dit geval een moralistisch systeem.
Als laatste zal het individu altijd zijn/haar unieke identiteit behouden ongeacht de invoering van een systeem. Ieder mens is uniek, ongeacht de universele overeenkomsten in ons menselijk handelen die eerder voortkomt uit de genetische opmaak van het menselijk lichaam dan het handelen van het individu.

In het artikel is te lezen dat de franse filosoof Pascal Bruckner ongewenste beïnvloeding en crisis beschouwt als de grootste bedreigingen van deze tijd. Niet zo heel vreemd als je nagaat dat een crisis veelal wordt veroorzaakt doordat een elementair deel van een systeem of stuk gaat of niet meer optimaal functioneert. De opvattingen van deze filosoof is dat ongewenste beïnvloeding en crisisen moeten worden bestreden door weerbaarheid, voortkomend uit humanisme en religie.
Het is intrigerend, voornamelijk omdat ik als ongelovige weiger mijzelf te conformeren naar een religie, zie ik wel de voordelen die een religie met zich meebrengt. Hetzelfde geld ook voor een humanistisch gedachtengoed, dat de nadruk legt op de mens, ongeacht diens geboortegrond, geslacht of levensovertuiging.
Er is wel een element dat een groot effect kan hebben, namelijk het grijs gebied tussen het individu en een groep. Dit grijs gebied zal altijd blijven bestaan, ongeacht de fundamenten van een systeem. Hoe kleiner dit grijs gebied is, des te kleiner wordt de ogenschijnlijke vrijheid van het individu en des te groter zal de kans bestaan dat de vrijheid omslaat naar nihilisme.

Mijn vrienden, dank voor het lezen van deze blog. Het is bevrijdingsdag, dus geniet van jullie vrijheid! Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe

Rationalisme vs. Existentialisme

Rationalisme: filosofisch gedachtenpatroon waarbij een individu alles analyseert en waarbij ervan wordt uitgegaan van een systeem waarin alles is vastgesteld. Filosofische denkers zoals Spinoza en Decartes waren van mening dat een mens pas écht gelukkig kon zijn wanneer deze boven zijn gevoel uit kon stijgen. Op die manier zou je als mens pas écht een waardering kunnen maken van een object, zonder dat je wordt beïnvloed door een gevoelsmatige waardering.

Existentialisme: filosofisch gedachtenpatroon waarbij het individu zijn bestaan (existentie) vastlegd door zijn bestaan te reflecteren op alle objecten om het individu heen. De vernomen grondlegger van het existentialisme Kierkegaard zou hierbij verdergaan op het transcendentale bewustzijn dat is ontwikkeld door de idealist Immuel Kant. Ook Nietzsche wordt volgens velen gezien als een existentialist, ondanks het feit dat zijn werken soms raakvlakken had met opnieuw de idealist Immanuel Kant.

Beide gedachtenstromingen intrigeren mij. Al vanaf het moment dat ik volwassen begon te worden, probeerde ik te analyseren hoe mijn leven in elkaar zat en waarom de dingen liepen zoals ze liepen. Zeker dat eerste jaar vol hel, het jaar waarin mijn ouders naar Colombia waren verhuisd en ik op mijzelf ging wonen en tot de ontdekking kwam wat het leven inhield. Ook toen heb ik de nodige zelfanalyse toepast op mijn persoonlijkheid met als doel om uiteindelijk te kunnen vaststellen waar situatie X mis liep in de hoop daaruit mijn lering te kunnen trekken en in de nabije toekomst situatie X wél een goede afloop te kunnen brengen.

Echter ben ik naarmate ik groeide als persoon en beter mijn plek vond in het leven, veranderd in mijn manier van denken en mijn visie op het leven. Hoe bitter mijn verleden ook is, of om de woorden van een vriend van mij te quoten des te langer ik mijzelf in de slachtoffer-rol plaats, des te langer zal het duren voordat ik mijn plek in het leven definitief zal vinden.
Het was in deze periode dat ik leerde dat ik zélf de architect ben van mijn leven. Hoe hard ik ook een God of "het leven" vervloekte, mijn leven is gevormt naar de keuzes die ik zelf maak. Helaas is het leven niet iets wat je zomaar in een filosofisch systeempje kan proppen. Want waar Nietzsche bekendheid kreeg met zijn uitspraak der Wille zur Macht, kwam Kierkegaard met de volgende uitspraak: het leven wordt voortwaarts geleefd, maar achterwaarts begrepen.

In mijn optiek is dát juist de frusterende factor van "het leven". Want hoe hard je je ook als persoon je best doet om orde te scheppen in de chaos, om één of andere reden lijkt het alsof er toch een kracht is in het leven dat ervoor zorgt dat bepaalde gebeurtenissen buiten jou om plaatsvinden en een grote invloed heeft op het leven.

En hier komt dus weer de rationalist om de hoek kijken. Voor mij biedt dit altijd perspectieven richting de toekomst, richting de toekomst die ik voor mijzelf aan het scheppen ben. Volgens Heidegger (ook een existentialist) leven wij als mensen in een drie-eenheid: verleden, heden, toekomst.
Wij reflecteren onszelf op het verleden, omdat dat hetgeen is waar wij onze lering uit kunnen trekken. Dit vormt de persoon die wij als individu zijn.
Het heden is relatief en onderhevig aan het zijn van ons transcendentale bewustzijn, waardoor wij als individu verdwijnen onder de mensheid in het men.
Wij existeren doordat wij ons zijn als individu richten op de toekomst.

De vraag die ik mijzelf nu ga stellen is het volgende: Waar eindigt de invloed van die onbekende kracht des levens en waar begint mijn invloed als de architect van mijn eigen leven?

Mensen, ik wens ieder een fijne avond toe!
Dikke knuffel van Halbe

De Filosoof - Het Existentialisme

Een filosoof: dat is de mens die voortdurend ongewone dingen beleeft, ziet, hoort, vreest, hoopt, droomt; die door zijn eigen gedachten wordt getroffen als iets wat van buiten, van boven en van beneden komt, als door voor hem typische gebeurtenissen en bliksems; die misschien zelf een onweer is dat van nieuwe bliksemschichten zwanger gaat; een noodlottig mens, rond wie het altijd dondert en gromt en scheurt en onguur toegaat. Een filosoof: ach, een wezen dat dikwijls voor zichzelf wegloopt, dikwijls bang is voor zichzelf, - maar te nieuwsgierig om niet altijd weer 'tot zichzelf te komen'...

Citaat nr. 292, bladzijde 203; Voorbij goed en kwaad door Friedrich Nietzsche.

Laatst had ik een heel interessant gesprek met een van de onderzoekers bij mij op de afdeling. Het is een man die echt ontiegelijk slim is (hij is uiteraard gepromoveerd) en ik kan dan ook altijd heel leuk met hem praten. Hij had gehoord dat ik die dag een gesprek heb gehad met het labhoofd en HRM en dat mijn contract per 1 september wordt beëindigd.
Het was heel vriendelijk, hij vroeg zich af "wat mijn toekomstplannen zijn".

Ik begon te praten over mijn hobby en talent voor schrijven en dat ik dit graag zou willen uitdiepen. Maar tegelijk wist ik toen en weet ik nog steeds dat mijn hart in het laboratorium ligt. En dat vond hij wel goed, dat ik dat wist. Maar hij zei ook het volgende: volgens mij ben je heel erg aan het zoeken naar jezelf. Filosofie is ontzettend interessant, maar het zal je misschien niet de antwoorden brengen waarnaar je zoekt. Ik weet al heel lang wie ik ben, daarvoor hoefde ik niet tientallen boeken van filosofie te lezen.

Daar had hij zeker een heel goed punt in; ik bén ook de laatste tijd heel erg aan het zoeken naar mijzelf. En langzaam begin ik mijzelf te hervinden, een nieuwe Halbe. De laatste tijd heb ik ook hele leuke gesprekken met een vriend van mij, die zich veel meer in de filosofie heeft verdiept dan ik tot nu toe heb gedaan. Hij was aan het twijfelen om filosofie te studeren, kan je nagaan.
Hij leest ook soms mijn blogs en wanneer ik hem zie, één keer in de zoveel tijd, dan ontstaan er altijd de nodige discussies waar ik ontzettend van kan genieten! Zo ergert hij zich aan het feit dat ik zeg "ik heb ADHD". Hij heeft het idee dat ik mijzelf stigmatiseer, hij ziet het als een belemmering van mijn ontwikkeling.

Ik ga er dan gewoon keihard tegenin, met de typische halbe-stijl. En uiteindelijk valt de discussie naar verloop van tijd ook stil, zonder een winnaar. Hij is vaak de agressor in een discussie en ik stel me altijd heel erg defensief in. En de laatste vriend van mij, die ook vaak aanwezig is tijdens deze discussies, die is de stille derde partij.

Al met al durf ik hardop te stellen dat ik veranderd ben, in de afgelopen paar maanden. En nog fijner is de gedachte dat ik het gevoel heb dat ik nu pas ben begonnen met de zoektocht naar mijzelf. Ik ben tot de ontdekking gekomen waarom de werken van Nietzsche mij zo intrigeren; omdat ik vanuit mijn denkwijze een zogenaamde "existentialist" ben. Dat zijn mensen die denken in termen van bestaan. Ik heb hier al eerder wat woorden laten vallen in de blog de onzekerheid dat het leven is.
Nog leuker is dat ik laatst een testje deed, die ik via de mail kreeg van diezelfde vriend. Hij was een pure rationalist. Hij zat tussen twee groepen in, omdat hij zowel introvert als extravert kan zijn.
Toen ik die test deed, kwam er "idealist" uit. Om specifieker te zijn, "the teacher". Ik vond dat toch erg fascinerend, want ik kon mij inderdaad volledig vinden in de tekst die ik las. (Mocht iemand geïnteresseerd zijn, dan moet je het maar laten weten.) Kwa persoonlijkheid bén ik ook een idealist, een wereldverbeteraar. Helaas is dat niet realistisch, iets wat ik de afgelopen jaren op de harde manier heb moeten ondervinden.

Ik heb nu drie werken van Nietzsche gelezen, waaronder zijn vermeende grootste werk aldus sprak Zarathoestra. Moraliteit is iets wat ik verder ga uitwerken in mijn hoofd en daar zal zeker binnenkort een blog over worden geschreven. Nietzsche had nogal de nodige felle kritiek op "het moraal", dat vooral van toepassing is op het christendom. Nu ga ik mij eerder verder verdiepen in het "existentialisme".

Mensen, ik wens ieder een fijne avond! Morgen is het vrijdag en daarna alweer weekend, geniet van het goddelijk weer.
Dikke knuffel van Halbe, jullie semi-filosoof!

Verloren tienerjaren of vroeg verkregen wijsheid?

De afgelopen twee weken waren een bijzondere ervaring voor mij. Chaos en rust, vrolijkheid en verdriet, wijsheid en domheid, alles passeerde de revue. Zelfontwikkeling heeft voor mij een grote betekenis, ik ben weer volop aan het zoeken naar mijn eigen plek in het leven. Waar sta ik nu en waar wil ik heen is een vraag die mij heel intensief bezighoudt.

De laatste tijd ben ik druk bezig geweest met het lezen van enkele werken van Nietzsche. En zijn werken intrigeren mij, het zet mij aan tot denken op een volledige andere manier. Deuren in mijn hoofd die opengaan, deuren die ik jarenlang op een kiertje heb gezet, maar nooit het lef heb gehad om deze volledig open te maken.
Wat mij vooral fascineert is de denkwijze dat wij mensen verantwoordelijk zijn voor ons eigen leven. Iemand die depressief is, heeft het zelf ernaar gemaakt. Iemand die succesvol is, heeft zelf de macht gehad hierover; der wille zur macht (de wil tot macht) om even Nietzsche te quoten.

Voor mij is dit een hele gevaarlijke uitspraak, tenslotte ben ik vanuit mijn persoonlijkheid juist iemand die altijd tussen het spirituele en het rationele aspect van het leven heb gehangen. En stiekem neig ik nu toch naar het rationele aspect.
Natuurlijk is er een grijs gebied tussen datgene wat ons overkomt en datgene wat ons overkomt als gevolg van de keuzes die wij als mens hebben gemaakt. Dat heb ik geleerd toen ik ervoor koos om te gaan samenwonen met Patries.
Ook is het crú om te zeggen dat mijn moeder heeft "gewenst" dat zij ziek zou worden. Dat zij psychisch op een dieptepunt op het leven zou komen waar menig depressieveling niet uit komt.
Ook dit heeft een hoop teweeggebracht in mijn leven. Ik heb een hoop zaken van het leven door mijn strot gedouwd gekregen. Hoe vaak heb ik wel niet God of het leven vervloekt dat het mij moest overkomen...te vaak.

Wanneer ik praat met andere mensen, dan valt mij al heel snel op dat ik een hele andere leven heb geleid dan de meeste mensen. Soms betreur ik dit; het feit dat ik nooit een "normaal leven" heb mogen lijden. Dat ik altijd maar thuis was "omdat ik me daar veilig waande". Een situatie dat allerminst geluk bood; een situatie waarin ik op een volledig andere manier leerde kijken naar het leven dan een gemiddeld mens.

Hier tegenover staat echter een onvoorstelbare hoeveelheid aan inzichten in de wegen des levens. Het heeft mij onbewust een hoop mogelijkheden gegeven. Al op jonge leeftijd leerde ik om te gaan met problemen die een gemiddeld mens mogelijk nooit zou meemaken; tenslotte leeft niet iedereen samen met een chronisch ziek persoon.
Ik leerde op jonge leeftijd mijn eigen leven te reguleren. Ik heb wel even gepubert, maar na dat puberen kwamen de verantwoordelijkheden heel snel. Niemand kon mijn leven reguleren, want er was niemand voor mij die mij daarin kon helpen. Dus deed ik dit zelf.

Dat heeft mij staande gehouden in de donkere tijden van wanhoop. Ik ben altijd in staat geweest om mijn eigen leven te reguleren; hier tegenover staat een emotionele ontwikkeling dat volledig overhoop ligt inclusief het latente ADHD.
Ook nu nog heb ik last van mijn emoties, ook nu nog wordt ik soms overspoeld door emoties die ik niet wil voelen; emoties die ik het liefst wil vergeten of onderdrukken. Maar zoals ik in mijn vorige blog heb geschreven, emoties kleuren ons leven. Door het ervaren van onze emoties ervaren wij in feite het leven.

Het wordt gevaarlijk wanneer wij de controle over onze emoties verliezen, want daarmee gaat ook gepaard het verlies van de controle over ons leven. Voor mij zijn dat de momenten dat ik mij verloren voel, dat ik mij afvraag wat mijn zin van het leven is. Maar eigenlijk bestaat er geen zin van het leven, want zoals mijn eigen levensmotto is: Het leven is dat wat je er zelf van maakt. En dan komen we toch weer terug op een levensvisie dat mijn leven kenmerkt. Of om Nietzsche nogmaals te quoten: der wille zur macht.

Mensen, ik wens ieder een hele fijne dag toe.
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe

God is dood

Gott ist tot, God is dood. Volgens mij is dit één van de meest controversieelste uitspraken van de vorige eeuw. Tegenwoordig zijn we wel wat gewend, met het doorbreken van verschillende taboes. Toch werd er destijds een groot deel van de bevolking aangesproken op deze uitspraak. Als ik even ga speculeren, dan gok ik dat minstens 80% van de westerse wereld danwel christelijk danwel katholiek gelovig was. (ik weet niet of het toen al gereformeerde kerk was)

Dan nu, anno 2009, met alle technologie en kennis durf ik deze uitspraak opnieuw te doen: God is Dood.
Begrijp me niet verkeerd, het is niet mijn bedoeling om mensen expres het harnas in te jagen of expliciet te kwetsen. Nee, ik wil graag weten wat de beweegredenen zijn voor de mensen die in god geloven, om nog steeds in god te geloven.

Eigenlijk is het best wel vreemd dat ik nog steeds niet in een god geloof. Mijn zus en mijn moeder zijn allebei katholiek gelovig en dan ook echt het oude katholiek zoals in Colombia en verschillende andere landen wordt aangehangen. Mijn vader en ook de rest van mijn familie (dus mijn vader's broer en zussen) zijn katholiek opgevoed.
Mijn broer praat soms over god en ik weet niet zeker of hij gelovig is, maar ik denk dat hij in hart wel gelooft.
Als ik de quest mag geloven is de helft van Nederland gelovig.

En dan komt daar de wetenschapper in spé.
Toegegeven, ik zou wel redenen kunnen hebben om te geloven in een almachtig wezen. Ik heb één en ander meegemaakt en als mijn leven anders was gelopen, dan weet ik niet hoe de uitkomst van mijn leven zou zijn geweest.
Het probleem is het rationalisme van mijn persoon. Hoewel mijn beweegredenen vaak gebaseerd zijn op emoties (ik ben een emotioneel ingesteld persoon), maak ik vaak keuzes dat tussen het emotionele en het rationele aspect in ligt.

Mijn visie op het leven strookt niet met "religie" of "gelovig". Totaal niet. Misschien komt het doordat er een klein rebeltje huist in mijn hart, maar ik zou nooit en te nimmer mijn denken opgeven voor iets als "het geloof".
En toch zoek ik elke dag naar spiritualiteit, de zin van het leven, de diepere betekenis van waarom ik leef. Ik stel vragen bij simpele dingen, omdat ik de complexe zaken al snap. Je zou kunnen zeggen dat ik mijn bewustzijn naar een breder horizon heb verplaatst.

Waarom ik niet geloof? Omdat het in mijn visie onmogelijk is van 1 almachtig wezen. Gelovigen zeggen dat god almachtig, oneindig. Dat strookt niet met de natuur, alles is eindig, zelfs het heelal waarin wij leven is eindig. Er is een begin en een einde. Het heelal begon bij de big bang en de vraag is waar deze eindigd.
Er bestaat geen almachtig wezen. Zelfs de natuur heeft haar beperkingen binnen de natuurwetten.

Dan komen we op het volgende, misschien wel het meest controversieelste stukje van deze blog. Na alles wat ik heb meegemaakt geloof ik niet in een god. Nee het dichtste wat voor mijn beleving bij geloven komt, is het geloven in het leven en de mens. Voorzover ik weet ben ik een rasechte humanist, iemand die leeft voor de mens en niet denkt in termen als religie en/of geloof.

En misschien bestaat er wel een natuurkracht dat ervoor zorgt dat mensen daar zijn waar ze moeten zijn; de natuurkracht die zorgt voor onverklaarbare fenomenen zoals 'het lot'.
Als dat zo is en er een bestaat een natuurkracht die hiervoor verantwoordelijk is, dan is deze natuurkracht het equivalent van god. Dan is god in mijn ogen niks meer en niks minder dan een natuurkracht, dat onderdanig is aan moeder natuur en diens natuurwetten.

Tot die tijd leef ik mijn leven zoals ik dat wil en maak ik keuzes op basis van ervaringen, kennis en emoties.
En tot die tijd hou ik het bij de uitspraak "God is Dood".

Mensen, ik wens jullie allen een hele fijne dag toe.
Dikke knuffel van Halbe!