2009 - Een veelbewogen jaar

Het jaar 2009 loopt op zijn einde. Het jaar waarin ik een kwart eeuw oud ben geworden, terwijl ik voor mijn gevoel al vele jaren ouder ben dan 25.

Mijn jaar begon niet al te positief. December 2008 was voor mij een lange lange héle lange maand. Ik herinner het mij als de dag van gisteren, dat gevoel van verloren te zijn. Anderhalf uur kapot van verdriet in de kantine van mijn stage. Maar na tranen komt de kracht. Zelfs toen ik halsoverkop bij mijn zus uit huis ging en op kamers ging wonen had ik de drang om er wat moois van te maken en dat is mij gelukt!

Mijn stage stond toen even op een wankel evenwicht...in januari had ik mij op een dag ziek gemeld. Ik had mijzelf overgewerkt...ondertussen had ik namelijk ook een bijbaan bij het Albert Heijn en daar maakte ik toch best wel veel uren. Ik heb toen 2 maanden achter elkaar weken gemaakt dat ik 32 uur op mijn stage werkte en daarnaast nog 16 uur bij de AH. Tenzij het een koopzondag was...dan werkte ik 13 dagen achter elkaar. Als je dat 3 maanden lang doet, dan vind je lichaam dat niet zo prettig vreemd he...Dus op een ochtend werd ik wakker met rugpijn en kapotte enkels. Ze hadden er opzich wel begrip voor, maar niet voor het feit dat ik mijn lichaam kapot werkte bij de AH terwijl ik nog mijn verantwoordelijkheden had op mijn stage oeps....

En toen ik op een zekere dag in januari ook nog eens niet kwam opdagen had ik het toch weer erg bont gemaakt op mijn stage...Ik werd wakker met een hoofd vol chaos en ik wist dat ik niet optimaal zou kunnen functioneren die dag. Dus ik bleef liggen en liggen....totdat ik werd opgebeld door mijn stage. "Halbe, ik had jou vanmorgen verwacht op de werkvloer. Is er iets aan de hand?" "Oh nee hoor, ik ben door mijn wekker geslapen! Ik kom gelijk jullie richting op". Op mijn stage aangekomen had ik direct een heftig gesprek met mijn twee stagebegeleiders.

2 maanden later kreeg ik een beangstigende boodschap. Ik moest mijzelf gaan bewijzen dat ik echt een analist kon worden, want mijn stagebegeleiders merkten amper vooruitgang in mij. Het was maart dat ik dat te horen kreeg, dus in principe had ik nog 4 hele maanden. Maar in die 4 maanden moest ik wel gaan afstuderen en dat was toch andere koek. Even leek het erop dat ik de handdoek in de ring zou gooien. Ik had zelfs gekeken op het internet naar een universitaire studie. Mijn gedachten waren "als zij mijn inzet niet kunnen waarderen, dan hoeft het voor mij ook niet. Dan ga ik wel biologie of biomedische wetenschappen studeren aan de VU of het UVA".

Al met al heb ik het beste gemaakt van alles, ook dankzij 2 hele lieve stagebegeleiders die echt hun best hebben gedaan voor mij. En ook alle mensen om mij heen, iedereen die mij het afgelopen jaar op wat voor manier dan ook heeft gesteunt: BEDANKT!
Het heeft uiteindelijk geleidt tot het behalen van mijn diploma in juni. Mijn diplomauitreiking was mijn dag! Niet alleen was mijn moeder aanwezig op die dag, het was voor mij erkenning van 2 hele lange jaren keihard werken, ook op persoonlijk vlak met de nodige tegenslagen die ik moest verwerken.

Ik begon daarna met werken bij Crucell, in de biotechnologie. Mijn mams was maar een maand hier in NL en na die maand ging zij weer terug. Het afscheid viel toch erg tegen...maar het leven gaat door, dus uiteindelijk heb ik mijzelf erbij neergelegd en vreemd genoeg had ik er toen erg snel vrede mee. Toen ik mijn eigen woning had, merkte ik het gemis van mijn vader...ook toen was het een kwestie van een paar traantjes laten vallen en daarna doorgaan. Je moet er zelf het beste van maken! Ik heb de nodige steun gehad van de mensen om mij heen en mijn verhuizing had ik niet kunnen redden zonder Maarten, Jhon, de vriend van mij nicht en mijn oom en tante. Allemaal: BEDANKT voor jullie hulp!

Ik had mijn plekje gevonden bij Crucell, helaas was dat gevoel niet wederzijds. Toegegeven, ik had al een vermoeden dat ik niet op mijn plek zat op de afdeling waar ik kwam te werken. Maar ik heb een "can do"-werkmentaliteit. Jammer alleen dat ik uiteindelijk toch ruzie heb gekregen met mijn trainer en dat het van daaruit verder een negatief spoor naar beneden bracht. Ik weet zeker dat als ik een tweede kans had gekregen, dat ik mijzelf kon bewijzen. Maar zij hadden het gevoel dat er al teveel vertrouwen verloren is gegaan, dus exit Halbe.

Dat was pijnlijk en een hele harde klap in mijn gezicht. Vooral je zelfvertrouwen komt op zo'n moment in gevaar, ook omdat ik een week later de diagnose ADHD te horen kreeg....Tja, dat verklaart een groot gedeelte van de chaos in mijn hoofd. En juist door die chaos heb ik enkele hele domme fouten gemaakt, dat geef ik toe.
Heel toevallig werd ik opgebeld door een uitzendbureau, op de dag dat ik de ontbindingsovereenkomst had getekend bij Crucell. Zij zochten per direct analisten voor een project bij het NVI, het Nederlands Vaccin Instituut. Het ging om een project met de mexicaanse griep. Het eerste wat ik dacht was "ho...ik heb net een baan verprutst en dat staat al niet mooi op je cv. Is dit wel verstandig?". Toch klonk het werk mij wel leuk en niet al te moeilijk, dus ik had zoiets van "wat heb ik te verliezen?"

Ik denk dat het één van de beste keuzes is die ik het afgelopen jaar heb gemaakt. Toegegeven, het werk was niet al te ingewikkeld. Maar het was wel een prachtige ervaring die ik zeker niet had willen missen. Ik werkte toch mee in een wetenschappelijk onderzoek en voor mij is dat een prachtervaring die ik zeker ga meenemen naar de toekomst. Het biedt voor mij inzichten, want ik merkte gelijk het verschil hoe bij het NVI werd gewerkt en bij het NIOZ. Daarnaast was het ook goed voor mijn zelfvertrouwen. Ik heb kunnen bewijzen naar mijzelf dat ik zeker geschikt ben om te werken in het laboratorium! Crucell was een misstap, maar wel één waarvan ik een hoop heb geleerd.

Het heeft vervolgens de deur geopent naar mijn nieuwe baan bij het RIVM. Vroeger was het NVI een onderdeel van het RIVM (rijkinstituut voor volksgezondheid en milieu, voor de leken onder ons ;)). Echter heeft het NVI een productieafdeling dat dus winst maakt. En winst maken gaat niet samen met een overheidsinstantie, dus is er van het NVI een aparte organisatie gemaakt, dat parallel loopt met het RIVM.
Ik heb mijn sporen verdiend bij het NVI en nu ga ik een nieuw spoor in bij het RIVM. Nog steeds voel ik de blijheid met deze baan! Het belangrijkste voor mij is dat ik extra begeleiding kan krijgen i.v.m. mijn ADHD en dat is een hele rustgevende gedachte. Het belangrijkste is echter dat ik nog beter weet waar mijn valkuilen zich bevinden. Ik moet goed letten dat ik mijzelf niet voorbijloopt, want ik realiseer me heel goed dat als ik deze baan verprutst, dat ik een heel slecht toekomstperspectief heb in de wetenschap.

2010 komt eraan! 2009 is voorbij, een veelbewogen jaar waarin een hoop is gebeurd. Behalve op het gebied van relaties haha.....een hoop blauwtjes gelopen maar ach, toch heb ik het wel gewaagd om het nummer te vragen van enkele charmante jongedames en nog gekregen ook! Jammer alleen dat ze daarna niet meer terugsmsen *zucht* vrouwen....
Ach, ik zie het voorlopig wel. Ik heb een date gehad en zij is zeker weten erg leuk! Maar ik heb geleerd om objectief te blijven dus ik zie wel hoe dit gaat aflopen...tot dit tijd geniet van mijn eigen leven!

Mensen, ik wil ieder persoon een voorspoedig, liefdevol, gezond en vreugdevol 2010 toewensen! Dat het een mooi jaar mag worden!
Een hele dikke knuffel van Halbe!

Het omarmen van verdriet

Het is vreemd hoe snel verdriet kan komen. Althans, hoe zo ervaar ik het. Het ene moment ben ik aan het praten met iemand en het andere moment krijg ik last van een brok in mijn keel. Vooral als het gesprek een wending krijgt die ik niet zo prettig vind. Waarbij ik het gevoel heb dat het gesprek een richting opgaat waarvan ik weet dat het onderwerp voor mij heel gevoelig is.

Vandaag ging het anders. Een collega van mij was aan het springen van blijdschap en kerstliedjes aan het zingen. Zij ging vanavond de kerstboom optuigen. Het deed mij eerst niks, maar al gauw kwamen de herinneringen van vroeger naar boven. Mijn moeder was altijd in de weer rond deze tijd. Ook al was ze ziek, elk jaar werd er een kerstboom opgetuigt. Soms waren alleen mams en ik bezig, terwijl andere jaren paps er ook bij was en dan gingen wij met z'n drieën de kerstboom optuigen.

Even deed het pijn, het besef dat dit alweer een jaar is waarbij het niet mogelijk is. Een jaar waarin een hoop is gebeurd. Een jaar waarbij ik mijzelf heb hervonden in het leven, hoe mijn gedachtengoed over het leven is gematureerd. En toch voelde het bitter aan, want ook dit jaar zal het een kerst worden zonder mijn ouders. Zij daar helemaal in Colombia en ik hier in het "verre" Nederland.
Even kwamen de tranen en voelde ik mijn ogen branden van verdriet. En plotseling deed ik onbewust iets wat ik al tijden niet meer heb gedaan: ik heb mijn verdriet omarmt.

Toen ik nog op school zat, had ik een keer gesproken met een docent van mij. Diezelfde docent die mij vertelde dat ik "een breuk in mijn ziel heb". Zij gaf mij de tip om het verdriet dat ik ervaar niet proberen weg te duwen, maar in plaats daarvan moest ik het omarmen zodat ik het een plek kan geven in mijn hart.
Zij vertelde mij het volgende: "Omarm je verdriet en accepteer het feit dat je verdrietig ben. Laat het rustig over je heen komen en wanneer je het gevoel heb dat het voldoende is geweest zal het vanzelf weggaan. En ga daarna iets voor jezelf doen, je zal merken dat je jezelf veel beter voel daarna."

Hoe bitter ik was toen ik de trein instapte, hoe overdonderd ik was toen ik de trein uitstapte. Het is een gewaarwording die ik al heel lang niet meer heb ervaren.
Ik merk al aan mijzelf dat ik dit jaar zoveel ben gegroeid, dat ik nog nooit zo stabiel ben geweest in een decembermaand als dit jaar. Maar wat mij vanavond overkwam is niet om te omschrijven in woorden. Ik mistte mijn ouders, dat is een feit. Ik voelde ook een lichte vorm van bitterheid in mijn hart. Maar bovenal voelde ik mij gelukkig. Ik heb geaccepteert dat ik verdrietig ben en dat ik mijn ouders mis, maar tegelijk ben ik gelukkig met het leven dat ik nu heb. Ik kom tevreden thuis in een huis waar ik mij gelukkig voel. En er is niemand in de hele wereld die dat gevoel van mij kan afpakken!

Mensen, ik wens ieder een hele fijne avond!
Geniet van deze decembermaand, maar bovenal geniet van de warmte van je medemens. Durf de persoon die naast je zit in de bus of tegenover je zit in de trein een fijne avond te wensen. Buiten is het al zo koud, probeer het dan binnen lekker warm te maken, ook al is het in het openbaar vervoer.

Een hele dikke knuffel van Halbe!

Geluk

Geluk...het is de spil van ons bestaan. Het hoogtepunt van onze emoties waarbij wij ons in een euforie bevinden. Alles is mooi en alles is goed. Het is een thema dat mij sinds een week heel erg bezighoudt in mijn hoofd. Afgelopen week was ik aan het werk en ik was aan het praten met mijn collega's. Ik kreeg opeens de vraag naar mijn hoofd toe geslingerd: "halbe, ben jij gelukkig?"

Tot mijn grote verbazing en onderliggend angst had ik moeite met het beantwoorden van deze vraag. Er kwam een "ja" uit mijn mond, maar mijn hoofd en lichaam zei nee. Is geluk niet meer een soort momentopname? Tenslotte is het tegenovergestelde, ongeluk, ook vaak een momentopname. Niet voor niks wordt een "ongeluk" vaak bestempeld als een negatieve gebeurtenis. Het is een nare gebeurtenis met een hoop negatieviteit dat erom heen hangt.

Hetzelfde geld voor ongelukkig zijn. Iemand die ongelukkig is kan niet genieten van het leven. Zo iemand vervloekt eerder het leven en zijn bestaan. Sommigen leven jarenlang met dit gevoel, ook bekend als "manische depressie". Het is nog maar afwachten of deze mensen alle jaren volhouden. Afgelopen 2 weken heb ik verschillende keren vertraging gehad met de NS. Tweemaal was er sprake van een aanrijding met een persoon. En als het niet hier in Zuid-Holland is, dan is het wel het beruchte stuk tussen Alkmaar en Castricum. Ook daar is de afgelopen 2 weken iemand voor de trein terecht gekomen. Direct wanneer ik zoiets hoor volg het woord "zelfmoord" in mijn hoofd. Ik ril bij de gedachte van zelfmoord.

En toch heb ik begrip voor deze mensen. Begrijp me niet verkeerd, ik heb absoluut geen intentie om zelfmoord te plegen of iets in die richting. Ik zou nooit en te nimmer het mes op mijn polsen kunnen leggen of mijzelf voor de trein gooien. Nee, daarvoor is mijn liefde van het leven te groot. Maar soms vraag ik me af "is het het waard, om ongeluk te ervaren?"

Ik zeg vaak, geluk maak je zelf. Je bent zelf verantwoordelijk voor de keuzen die jij maak in het leven. Maar het zijn de gevolgen van de keuzes die soms niet te overzien zijn. Dat maakt mensen ongelukkig, het gevoel hebben de controle over je eigen leven te verliezen.
Afgelopen week heb ik toch weer een paar tranen moeten laten vallen. Even doemden allerlei vragen op in mijn hoofd. "Ben ik gelukkig?" "Ben ik ongelukkig?" "Waarom kan ik niet genieten van het leven dat ik nu leid" "Waarom heb ik het gevoel dat mijn leven altijd een chaos is geweest?"

De tranen waren net zo snel weer verdwenen. Ik was aan het werk en ik moest mij richten op mijn werk, niet op mijn verdriet. Ik heb toen al mijn energie gericht op mijn werkzaamheden en dat lukte! Dat was fijn, heel fijn. Ik moest zelfs overwerken tot half 8. Ik had er geen problemen mee, het zorgde ervoor dat mijn gedachten niet afdwaalden naar mijn verdriet.
Later de afgelopen week kwam ik toevallig foto's tegen van vroeger. Dan bedoel ik ook echt vroeger, toen ik een kind was. Soms verlang ik naar die tijd. Hoe fijn het leven is, als je een kind ben. Alleen genieten van het leven, spelen, eten. Natuurlijk maak je soms ruzie, maar na ruzie maak je het altijd goed met je vriendjes.

Maar ik vond ook foto's van mijn tienerjaren. De beruchte jaren van mijn moeder's ziekte. Tot mijn grote verbazing keek ik vaak erg vrolijk op die foto's. Natuurlijk waren er in die dagen een hoop momenten van verdriet en tranen, maar er was ook een hoop blijdschap en geluk. Je bent gelukkig met dat wat je hebt. Ik kan me vaak genoeg herinneren dat ik mijn tranen zijn beloop liet gaan wanneer het mij teveel werd. Maar nooit deed ik dit in het bijzijn van mijn moeder. Ik wilde sterk zijn voor haar, ik wilde haar steunpilaar zijn.
En dat was ik ook ik, dat weet ik. Mijn vader had altijd moeite gehad met de ziekte van mijn moeder. Ik denk dat hij dit nooit heeft kunnen accepteren, dat zij zo ziek was geworden. Ik had geen keuze. Ik kreeg alle omstandigheden door mijn strot gedouwd. En vreemd genoeg heb ik tot de dag van vandaag geen spijt van mijn leven.

Hoe verdrietig ik ook ook soms ben, het leven heeft mij gevormd tot de man die ik vandaag ben. Ik durf niet volop te zeggen dat ik gelukkig ben, maar ik ben ook niet ongelukkig. Ik bevind me nu op het punt in mijn leven dat ik werk aan mijn toekomst, zodat ik met de tijd gelukkig kan worden. Wie weet wanneer deze tijd aanbreekt. Misschien duurt het nog wel jaren voordat deze tijd aanbreekt. Maar ooit zal deze tijd aanbreken. Tot dan maak ik er het beste van!

Mensen, werk ze deze week. Ik heb morgen een sollicitatiegesprek, dus ik kan uitslapen! Tenminste, voor mijn doen is half 7 uitslapen even ter informatie haha.
Dikke knuffel van Halbe!

Tranen

Tranen...van verdriet. Teveel gebeurd en te weinig tijd gegeven voor verwerking. Altijd doorgaan en nooit de tijd nemen om het een plek in het hart te geven. Het wegdrukken van emoties zodat de mensen om mij heen niet zien wat er in mij omgaat. Blijven glimlachen, ook al hebben emoties geen betekenis meer.

Tranen...van eenzaamheid. Alleen thuiskomen en alleen in slaap vallen. Alleen wakker worden en alleen koken. Alleen gelukkig zijn, terwijl geluk iets is wat je moet delen met de mensen om je heen. Er bestaat niks mooiers dan een glimlach tevoorschijn toveren op het gezicht van andere mensen.

Tranen...van angst. Angst om te stikken, wanneer ik last krijg van een emotionele brok in mijn keel. Angst om dezelfde fouten te maken, angst dat wat ik doe niks uitmaakt. Angst om de kracht te verliezen dat mij gaande houdt. Angst om mijzelf te verliezen in mijn emoties.

Tranen...van woede. Boosheid dat het mij moest overkomen. Dat het leven op zo'n manier door mijn strot wordt gedouwd. Dat ik niet kan genieten van het leven zoals andere mensen dat doen. Dat zaken voor mij altijd gecompliceerd zijn. Het gevoel hebben dat mijn leven zo anders had kunnen lopen.

Tranen...van radeloosheid. Niet weten wat wijsheid is. Zoeken naar mijn eigen weg. Moe worden van mijn verdriet. Hopen dat ik in de nabije toekomst mijn eigen leven in handen heb. Dat de chaos dat mijn leven is structuur wordt. Niet meer het gevoel hebben om eenzaam te zijn en geen angst meer om te stikken. Geen woede, maar rationaliseren van emoties.

Ik heb ADHD. Ik heb onderzoeken gedaan bij het GGZ en de diagnose ADHD is gemaakt. Maar er is mogelijk sprake van een onderliggend probleem. Dat lijkt mij erg aannemelijk. Soms heb ik het gevoel dat ik al op de helft van mijn leven ben. Zoveel dingen die zijn gebeurd, zoveel verdriet dat blijft. Zoveel emoties die soms door mijn lichaam gieren dat ik er gek van wordt. Zoveel chaos in mijn hoofd dat ik het liefste wil wegrennen.

Maar ik ga het niet doen. Ik trotseer het leven. Hoe zwaar het ook is, hoe pijnlijk sommige dagen zijn, hoe beangstigend ik mij soms voel; het leven gaat door. Ieder persoon heeft zijn eigen verhaal. Ik weet dat ik aandacht zoek, omdat ik zelf nog steeds elke dag zoek naar een plekje voor mijn verdriet.
Nog steeds vraag ik mij af, is wat ik heb meegemaakt echt zo erg? Of hebben andere mensen het zwaarder? Wat voor impact hebben problemen op het alledaagse leven? Waarom heb ik het gevoel dat ik de énige persoon ben bij wie deze problemen daadwerkelijk invloed heeft op mijn leven? Op wat voor manier gaan mensen om met hun problemen en hoe is dat anders dan de manier hoe ik omga met mijn problemen?

Dit zijn enkele vragen die ik hoop te beantwoorden wanneer mijn behandeling start voor ADHD bij het GGZ. Tot die tijd moet ik het doen met de wijsheid die ik bezit. Moet ik mij neerleggen bij het leven dat ik nu leidt. Genieten van dat wat ik heb en mijn blik op de toekomst richten. Maar de tranen blijven...en die zullen nooit verdwijnen. Het litteken op mijn ziel blijft en zal altijd aanwezig zijn.

Ik wens ieder een hele fijne avond. Werk ze/studeer ze/luier ze. Pluk de dag en maak wat van het leven. Het is zo zonde om het weg te gooien, tenslotte leef je maar 1 keer.
Dikke knuffel van Halbe!

Het toppunt van consumentendwaasheid

Gisteren ben ik naar de stad geweest. Is opzich niet zo vreemd, maar deze keer ging ik de stad in omdat ik nieuwe schoenen én een paar nieuwe spijkerbroeken nodig had. Aangezien ik een paar keer per jaar naar de stad ga voor spijkerbroeken en ongeveer 1x in de 2 jaar voor schoenen is het een uitzondering dat ik op 1 dag de stad inga voor zówel schoenen áls een paar nieuwe spijkerbroeken.

Nu ben ik niet iemand die de mode volgt. Ik vind het eerder verschrikkelijk en vooral hersenloos om "de massa" te volgen. Als ik kleren koop, dan doe ik het omdat ik het of mooi vind of stoer vind. En ja, omdat je toch vaak de mooiere spullen in die "hippe, modieuze zaken" kan vinden, ben ik dus verschillende winkels ingelopen.

Ik was erg succesvol en als toppunt van ironie heb ik modieuze schoenen gekocht, die zowel lekker warm zitten als stoer eruit zien. En aangezien ik toch alleen in de stad was, helaas want de persoon die ik had meegevraagd kon niet *zucht*, ben ik gelijk een loopje gaan doen. Opeens liep ik langs de bijenkorf. Ik bedacht me dat ik ook nog nieuwe lakens nodig had en ik zag opeens allemaal reclameborden staan over de 3 dolle dwaze dagen.

Aangezien ik een echte Nederlander ben, ging ik ervan uit dat ik hier wel met flinke korting nieuwe lakens kon kopen. Ik liep de winkel in en tot mijn grote verbazing doet de reclamenaam zijn eer aan. Elke 5 minuten brulde er één of andere kerel door de microfoon welke aanbiedingen op de desbetreffende etage aanwezig waren. Het viel nog mee dat de mensen er niet als bijen op honing afgingen. Het leek bijna alsof heel Den Haag rondliep in de bijenkorf.
Terwijl ik daar rondliep vroeg ik mij verschillende keren af ]"hoeveel mensen komen wel niet elk weekend de stad in om kleren dan wel schoenen te kopen?".

Op zulke momenten voel ik mij direct wereldvreemd. Nieuwe kleren zijn leuk en aardig, maar mijn hart gaat er niet sneller van. Nieuwe schoenen zitten altijd lekker en zien er ook mooi uit, maar oude schoenen zitten vaak toch iets lekkerder.
En toch lijkt het alsof er mensen zijn die altijd de stad ingaan om nieuwe spullen te kopen. Natuurlijk is het leuk om te kijken, maar is het nou echt nodig om altijd iets nieuws te moeten kopen?
Kunnen mensen niet eens tevreden zijn met wat zij hebben?

Afijn, na een kwartier te hebben rondgelopen in deze gekte en mij compleet vervreemd voelen van de rest van de wereld, besloot ik maar weg te lopen uit de bijenkorf. De lakens die ik te koop had gezien waren alsnog peperduur en beslist niet mijn geld waar. Ik zou mijn geluk wel bij de hema beproeven, kijken of een mens daar wél normaal spullen kan kopen.

Ik had geen zin om te koken, dus heb ik mijzelf getraktreerd op een broodje döner. In de tram naar huis bedacht ik mijzelf "goh toch bijzonder, ik dacht dat het crisistijd was?".

Mensen, ik wens ieder een fijne avond toe!
Dikke knuffel van Halbe!

Het einde van de nederlandse zorgstaat

NRC Next - woensdag 16 september 2009
De verzorgingsstaat wordt onbetaalbaar

Dit waren de woorden die ik las op de voorpagina van deze kwaliteitskrant. Een 4 pagina lang artikel over prinjesdag en het begrotingstekort van dit land. De afgelopen jaren was er sprake van een mooie wisselwerking. 2006 hadden wij een begrotingsoverschot van 0,6 bbp, in 2007 werd het een tekort van 0,4 bbp en 2008 was het weer een overschot van 0,5 bbp.

Ondanks dat waren er al jaren problemen met de zorg. Critici waren van mening dat de zorg te duur is en nog duurder gaat worden. Allerlei onderzoeken worden er door de regering gedaan om te analyseren waar het probleem ligt. Waar gaan al die miljoenen naartoe?
En opeens was daar de kredietcrisis. Banken vielen om en de gevolgen van het jarenlange graaien heeft zijn tol moeten eisen.

Proviciat heren, dankjullie jullie gierigaards heeft ons land een begrotingstekort van 6,3 bbp! Nogmaals, ik heb niks te vrezen. Ik heb een goeie baan met een goed toekomstperspectief. En zelfs al wordt ik ontslagen bij het bedrijf waar ik nu werk, er is een groot tekort aan analisten. Dus dan ga ik ofwel werken bij een ander bedrijf of terug naar het ziekenhuis. Ik drink er nog een op de mensen die dit allemaal hebben veroorzaakt en ik hoop dat zij hun straf niet zullen ontkomen. Iemand die slecht doet, zal slecht ontmoeten.

Want het is dankzij hun dat het geld nu op is. Bos heeft zijn best gedaan om de crisis te bestrijden. En nu is onze zorgstaat aan het wankelen, want het geld is op. In het overzicht in deze krant is te zien waar het afgelopen fiscale jaar al het geld naartoe is gegaan. 67,1 miljard v.d. 272,1 miljard is uitgegeven aan sociale zaken en werkgelegenheid. En daaronder de nummer 2 is: volksgezondheid, welzijn en sport.
Op nummer 3 staat het onderwijs, cultuur en wetenschap.

Het is ironisch dat economische zaken "maar" op een uitgave staat van 2,7 miljard euro. Wellicht dat alle zaken rondom het crisisakkoord onder de noemer valt van sociale zaken? Ik durf het niet te zeggen.
Wat ik wel durf te zeggen is dat ik hoop dat onze regering eens daadkrachtig zal zijn en actie onderneemt naar de financiële sector. Hebben wij geld nodig? Pluk maar van de bankdirecteuren. Ik wil niet eens weten hoeveel miljoenen zij op hun rekeningen hebben staan. Wanbeleid moet worden gestraft en in mijn ogen mogen alle beloningen die zijn uitgegeven aan de desbetreffende bestuurders worden teruggevordert.

Helaas gaat dat niet zo makkelijk. Economie is een onderdeel geworden van onze maatschappij. Zonder geld kan er tegenwoordig niks meer worden gedaan. En geld maakt geld, dankzij het kapitalistisch systeem. Daar is opzich niks mee, maar het moet niet ten koste gaan van de zaken die ertoe doen. Er worden plannen gemaakt dat mensen niet meer zomaar naar de SEH (spoedeisende hulp voor de outsiders) kunnen gaan. Iemand die toch gaat voor een niet levensbedreigende situatie krijgt vanzelf de rekening gepresenteert.

Ik vraag me af, betaal ik dan mijn ziektekostenverzekering voor jan-lul? Ik betaal verdorie mee aan de lonen van hun die mij moeten behandelen. En dan wordt er van mij verwacht ik nog eens extra ga betalen? Bekijk het toch eens lekker. Als ik mijn vinger eraf zaag tijdens het klussen dan bel ik de ambulance om mij naar het dichtsbijzijnde ziekenhuis te begeleiden. En dan is mijn argument dat dit levensbedreigend is, want ik had kunnen doodbloeden.
Net zoals die ene keer dat ik met pijn op de borst en een benauwd gevoel in mijn keel bij de SEH van het slotervaart ziekenhuis terecht kwam. Ik was bang en ik had toen een nare tijd achter de rug. Mijn argument zal dan worden: het was voor mij belangrijk genoeg om langs te gaan bij de SEH. Het is niet levensbedreigend, maar zorg is er voor iedereen die dat nodig heeft.

Meneer Klink heeft geen achtergrond dat verbonden is aan een ziekenhuis. Nee, onze minister van volksgezondheid heeft sociologie gestudeerd. Aan de universiteit, heel belangrijk natuurlijk. Ik durf te wedden dat deze man nog nooit op de werkvloer van een ziekenhuis heeft gestaan.
Kan iemand mij vertellen waarom er geen arts is die minister van volksgezondheid kan worden?

Ik geef het toe, efficiëntie en communicatie zijn wellicht zaken die verkeerd gaan in zorginstellingen. Maar dat neemt niet weg dat zorg een ingewikkeld systeem is. Fouten zijn er niet geoorloofd, want dat kan mensenlevens kosten. Goed opgeleid persoon kost ook geld. Moet er nu hierop worden gekort? Of gaat er een tijd komen dat zelfs ambulance's niet meer worden ingezet wanneer dit te duur blijkt te zijn?
Ik hoop echt dat er iets gaat veranderen, anders is dit daadwerkelijk het einde van de Nederlandse Zorgstaat.

Mensen, ik wens ieder een fijne avond toe.
Dikke knuffel van Halbe!

De mens

Het is iets wat mij nooit ophoudt te verbazen, het wezen dat de mens heet. Ik heb redelijk wat mensenkennis, al zeg ik het zelf. Ik heb de afgelopen paar jaren toch heel wat verschillende mensen leren kennen. En op het moment dat je erover gaat nadenken hoe mensen zijn en dat je hun denkt te snappen, veranderd hun gedrag precies naar datgeen wat je het minst verwacht.

Zo is er mijn huurbaas. Al vanaf het moment dat ik hem leerde kennen had ik zoiets van "het is een vriendelijke man, maar een simpele ziel". Dat zal nooit veranderen, nog steeds zijn er dingen in dit huishouden die niet kloppen.
Maar de afgelopen paar weken zie ik iets anders...Ik zie een oude man die zich eenzaam voelt. En dat vind ik toch wel zielig. Hij zit dan maar in de keuken, te genieten van zijn biertje en zijn joint waarin een ontiegelijke hoeveelheid wiet in zit.

Meestal probeer ik hem te vermijden. Vooral de afgelopen week, ik ben ontiegelijk chagrijnig geweest en dan had ik gewoon géén zin in een praatje. Als hij stoned is, dan kan je geen normaal gesprek met hem hebben. Maarja, als je gaat afwassen loopt het toch weer uit op een gesprek. En dan ben ik niet iemand die het gesprek gaat afkappen.
Maar de afgelopen paar dagen zie ik dat het niet zo goed met hem gaat. Hij zei een paar uur geleden al "ik eet de laatste tijd bijna niks". Ik had erg trek dus het enige wat ik tegen hem zei was: "Je moet wel zorgen dat je eet. Let op jezelf, want er is niemand die het voor jou doet".

Ik heb ook met hem gepraat of het niet een idee is om dit huis te koop te zetten en terug te gaan naar een klein woninkje met zijn zoon. Hij heeft hersenen, daar ben ik overtuigd. Maar zijn drank - en wietgebruik gaat hem problemen opleveren, daar ben ik van overtuigd.

Het verbaast mij als ik om mij heen kijk en luister naar de mensen en hoor hoe sommige mensen bezig zijn met hun leven. Dan vraag ik mij af: is het echt zo moeilijk om iets van je leven te maken?
Waar gaat het mis? Heeft het te maken met iets wat een mens in zijn/haar jeugd heeft meegemaakt? Of is het simpelheid, geen zin hebben om er iets van te maken?

Ik weet dat het leven ingewikkeld is. Ook ik heb ontdekt hoe hard het leven is. Zelfregulatie kan soms een ingewikkeld iets zijn, nog steeds heb ik soms moeite met het op peil houden van mijn eigen balans. Vooral als je last heb van emoties die hoog oplopen of een hoofd dat overloopt van gedachten. Op zo'n moment is het fijn als je je kan afsluiten van de rest van de wereld. Maar zo werkt het niet! Trotseer het leven en maak er iets moois van, daarvoor leef je!

Hetzelfde geld voor daklozen. Waar is het bij hun verkeerd gegaan? Ik vind het een vreemd fenomeen, in de westerse wereld. Je zou verwachten dat iemand die geboren is in de westerse wereld blij is met hetgeen wat hem is gegunt. Maar het tegendeel is waar!
Ik vraag mij altijd af, hoe krijgt een mens het voor elkaar om dakloos te raken? Is het een kwestie van psychologische oorzaak? Financiële oorzaken?

Als ik boodschappen ga doen en ik zie zo'n mannetje voor de winkel staan met een blaadje, dan weet ik mijzelf geen houding aan te nemen. Aan de ene kant denk ik bij mijzelf "man, zoek een baan en maak iets van je leven!". Maar anderzijds heb ik medelijden met deze man. Want je weet niet zijn verhaal. Meestal zeg ik even gedag en dan loop ik gauw verder, in de hoop dat die man ooit in de toekomst nog een dak boven zijn hoofd krijgt.

En mijn huurbaas? Wie weet wordt het ooit nog wat met hem. Wie weet ziet hij het licht en gaat hij iets doen aan zijn drank - en drugsmisbruik. Ik gun het hem, want iemand met een goed hart zal goed doen.

Mensen, ik wens ieder een fijne avond toe. Een dikke knuffel van Halbe!