Zaterdagnacht 28 juni 4:30,
Na een gezellig avondje stappen met Jack zit ik in de nachtbus op weg naar huis. De bus komt aan op het leidseplein en er stappen 3 allochtone jongemannen in. Ik zeg bewust allochtoon, niet om een specifieke doelgroep in een kwaad licht te zetten maar om het individu uit te lichten.
Een ervan loopt door en gaat zitten, terwijl de ander moeilijk aan het doen is. Blijkbaar willen ze niet betalen. Ik heb echt zoiets van "WTF, 3,50 is niks in vergelijking met de prijs van een taxi". Maar ik zeg niks en ik observeer de situatie.
Uiteindelijk gaat degene die moeilijk doet 3x met zijn 1-ritkaartje langs die scanner en wilt hij doorlopen.
Opeens grijpt een andere jongeman in, ik schat hem in iets ouder dan mij. Hij grijpt hem vast en ik hoor boze woorden. Uiteindelijk laat hij die allochtone persoon los en gaat hij zitten, naast mij. Ik hoor hem vervolgens praten met zijn vrienden over "bedreiging".
Komt later diezelfde kerel aanlopen en begint aggressief te praten. Toegegeven, misschien had deze kerel teveel alcohol op en was zijn toon aggressief. Maar deze kerel durft er tenminste wel iets van te zeggen als één of andere eikel denkt iemand ongenegeerd durft te bedreigen.
Na wat geimponeer van beide kanten "wat moet je nou man, rot op naar je eigen land" "krijg toch de kanker kleuter die je bent", loopt die andere man door.
Maar die allochtone vent die naast mij zit blijft opgefokt praten en zoekt die andere man op. Weer geimponeer-gedrag en grote woorden. Het enige wat die andere jongeman zei was "je gaat geen mensen bedreigen. Je betaalt gewoon voor een kaartje. Die man doet zijn werk en dan moet jij hem niet gaan bedreigen omdat hij zijn werk doet".
De bus blijft staan en gaat niet verder. Opeens hoor ik de hoorn van een auto en stappen een aantal beveiligers van de GVB de bus binnen. De buschauffeur loopt met hun mee en wijst die ene allochtone jongeman aan die de buschauffeur heeft bedreigd. Deze wordt meegenomen en de bus rijdt verder.
Maar enkele andere reizigers gaan weer in discussie met de jongeman die de allochtone jongeman had aangesproken (wellicht iets te aggressief, dat even terzijde) op zijn ongepast gedrag. Nadat de discussie is gaan liggen zeg ik tegen die jongeman "kerel, ik geef je helemaal gelijk. Je gaat geen mensen bedreigen, punt!"
En uiteraard krijg ik ook van een persoon achter mij te horen "hou je kankerbek voor je man. Jij weet geen ene fuck wat er is gebeurd"
Ik wilde wat zeggen, maar ik wist dat dat alleen op ruzie zou uitlopen. Dus ik hield mijn mond dicht.
De rest van de busreis voelde ik me onprettig in deze situatie. Ik hoorde die man achter mij praten met iemand anders.
"stelletje kankerlijers. Zij weten niet waar zij over praten. Die man heeft geluk dat ik mijn pistool niet bij me heb. Ik heb in schilderswijk gewoond weet je"
"ja, ik heb daar ook weleens gechilled. Lafaard die buschauffeur *prevelt één of andere arabische term*"
"stelletje kankerlijers, die gaat vast en zeker op de PVV stemmen. Net zoals die kankerlijer hier *wijst naar mij*"
Serieus, op dat moment stond ik klaar om elk moment in een gevecht verwikkeld te geraken met deze man. Hij was zo ongelovelijk aggressief ingesteld, niet normaal.
De PVV krijgt steeds meer aanhang. Op straat is het natuurlijk het gesprek van de dag, vooral voor moslims. Toegegeven, de manier hoe wilders moslims polariseert is niet goed. Ik ken verschillende moslims die achter hun geloof staan en ook daadwerkelijk iets bijdragen aan de samenleving.
Maar individuen zoals die 3 personen hierboven zorgen ervoor dat mensen PVV-aanhangers worden. Ik heb nu zelf in een situatie gezeten waarin ik mij zeer onprettig voelde. Waarom? Omdat één of andere idioot geen 3,50 wilde betalen voor een buskaartje. Stelletje idioten. Mensen moeten eens meer gaan nadenken over hun omgangsnormen. Dát is het probleem van een groep moslims die het verpesten voor de goede groep moslims die daadwerkelijk een goede maatschappelijke functie uitoefenen.
De omgangsnormen van een selectieve groep moslims strookt niet samen met de omgangsnormen van de huidige samenleving. Het gevolg is een hoop polarisatie en aggressie van beiden kanten.
Wat is er mis in dit land? Dit is wat er mis is: polarisatie en aggressie! Durf andere mensen aan te spreken op zijn/haar gedrag, maar doe het op een normale manier en niet op een aggressieve manier.
De ironie hierin is dat een hoop mensen al van zichzelf uitermate aggressief zijn. Zij willen niet luisteren naar andere mensen, want hun wil is wet. Dát is wat er mis is in dit land. Deze mensen moeten keihard worden aangepakt. En als wilders denkt deze mensen keihard te zullen aanpakken, dan heeft wilders mijn stem.
Mensen, ik wens ieder nog een fijne zondag toe.
Met vriendelijke groeten van Halbe
vrijdag 19 juni 2009
maandag 1 juni 2009
Dierproeven - noodzakelijk of onethisch?
Ik ben al gedurende een paar jaar lid op het semi-wetenschappelijk blad genaamd "National Geographic Magazine". Het is een blad waarin allerlei razend interessante artikelen staan over allerlei verschillende onderwerpen. Ecologie, biologie/biochemie, Religie, Geschiedenis, alles paseert de revue.
Soms heb ik er geen tijd voor en blijft het blad een tijd lang liggen en soms lees ik alleen specifieke artikelen die mij aanspreken.
En in de editie van mei 2009 staat een zeer interessant artikel. Het gaat over een onderwerp wat bij mij een hoop gevoelens losmaakt: dierproeven.
Ik ben een dierenvriend. Wanneer ik ga hardlopen in het park of op een bankje in het zonnetje aan het genieten ben van mijn boek en ik zie een vogel voorbij huppelen, dan springt mijn hart. Ik vind het heerlijk, al dat leven. Het leven is iets prachtigs en moet zeker worden gekoesterd.
Mijn kindje is mijn katje, een lapjeskat die ik na de zomer van 2006 van de straat hebt geplukt. Ik hou van haar en ik kan mij geen leven indenken zonder haar.
Maar ik ben niet tegen dierproeven. Nee, ik ben van mening dat dierproeven tot een bepaald punt noodzakelijk zijn.
Het probleem is als volgt, de natuur heeft met dieren en mensen iets prachtigs ontwikkeld. Het is zo complex dat de wetenschap nog maar de helft weet van het functioneren van het menselijk lichaam op biochemisch/biomoleculair niveau.
Kijk maar naar kanker, dat is een typisch geval waarbij er teveel factoren aanwezig zijn die de bevordering dan wel de tegenwerking van het ontwikkelen van een tumor tegengaat.
Bio-informatici houden zich bezig met het ontwikkelen van computermodellen van biologische processen. Op die manier kan er theoretisch worden geanalyseerd hoe bepaalde processen te werk gaan.
De vraag die er nu wordt gesteld is: als er bio-informatica bestaat, waarom zijn dierproeven noodzakelijk?
Omdat bio-informatica gebaseerd is op theoretische modellen en dat sommige processen té complex zijn om theoretisch te worden nagebootst. Een voorbeeld zijn de hersenen. Ik las een lange tijd geleden een artikel waarin iemand dierproeven op de werking van de hersenen bekritiseerde en dat deze d.m.v. computers moet worden nagebootst.
De wetenschap weet té weinig van de werking van de hersenen om waarheidsgetrouwe computermodellen te ontwikkelen. Daarvoor is meer onderzoek nodig. En daarvoor zijn dierproeven noodzakelijk.
Voordat ik 100 haatmailtjes krijg, ik ben niet voor dierproeven. Maar het is wel dankzij dierproeven dat de wetenschap en indirect de hedendaagse maatschappij zo weinig ziekten kent.
Wat ik persoonlijk beaam is de ontwikkeling van bio-informatica en dergelijke onderzoeksmethoden. Wie weet worden dierproeven in de toekomst onnoodzakelijk en kunnen ze worden afgeschaft. Dat zou voor iedereen een grote stap vooruit zijn. Vergeet niet: ook wetenschappers zijn mensen.
Dat is iets wat dierenactivisten in mijn ogen vaak vergeten. Zij zoeken vaak de grenzen op van het fatsoen. Gelukkig zijn er nog redelijke mensen die vreedzaam acties voeren. Het is dankzij deze mensen dat de wetenschap dynamisch blijft en constant zichzelf moet ontwikkelen. Ook daarom doneer ik regelmatig geld aan Oxfam Novib en ga ik in de toekomst zeker geld doneren aan een andere liefdadigheidsinstelling.
Echter moet het wel bij een vreedzaam aspect blijven. In mijn ogen mogen dierenactivisten die mensen bedreigen worden opgepakt. Dat is geen fatsoen meer, nee dat is gewoon pure bedreiging. Het doel heiligt niet de middelen mensen, denk na over deze woorden.
Ik wens ieder een hele fijne pinksterdag toe!
Vriendelijke groeten van Halbe!
Soms heb ik er geen tijd voor en blijft het blad een tijd lang liggen en soms lees ik alleen specifieke artikelen die mij aanspreken.
En in de editie van mei 2009 staat een zeer interessant artikel. Het gaat over een onderwerp wat bij mij een hoop gevoelens losmaakt: dierproeven.
Ik ben een dierenvriend. Wanneer ik ga hardlopen in het park of op een bankje in het zonnetje aan het genieten ben van mijn boek en ik zie een vogel voorbij huppelen, dan springt mijn hart. Ik vind het heerlijk, al dat leven. Het leven is iets prachtigs en moet zeker worden gekoesterd.
Mijn kindje is mijn katje, een lapjeskat die ik na de zomer van 2006 van de straat hebt geplukt. Ik hou van haar en ik kan mij geen leven indenken zonder haar.
Maar ik ben niet tegen dierproeven. Nee, ik ben van mening dat dierproeven tot een bepaald punt noodzakelijk zijn.
Het probleem is als volgt, de natuur heeft met dieren en mensen iets prachtigs ontwikkeld. Het is zo complex dat de wetenschap nog maar de helft weet van het functioneren van het menselijk lichaam op biochemisch/biomoleculair niveau.
Kijk maar naar kanker, dat is een typisch geval waarbij er teveel factoren aanwezig zijn die de bevordering dan wel de tegenwerking van het ontwikkelen van een tumor tegengaat.
Bio-informatici houden zich bezig met het ontwikkelen van computermodellen van biologische processen. Op die manier kan er theoretisch worden geanalyseerd hoe bepaalde processen te werk gaan.
De vraag die er nu wordt gesteld is: als er bio-informatica bestaat, waarom zijn dierproeven noodzakelijk?
Omdat bio-informatica gebaseerd is op theoretische modellen en dat sommige processen té complex zijn om theoretisch te worden nagebootst. Een voorbeeld zijn de hersenen. Ik las een lange tijd geleden een artikel waarin iemand dierproeven op de werking van de hersenen bekritiseerde en dat deze d.m.v. computers moet worden nagebootst.
De wetenschap weet té weinig van de werking van de hersenen om waarheidsgetrouwe computermodellen te ontwikkelen. Daarvoor is meer onderzoek nodig. En daarvoor zijn dierproeven noodzakelijk.
Voordat ik 100 haatmailtjes krijg, ik ben niet voor dierproeven. Maar het is wel dankzij dierproeven dat de wetenschap en indirect de hedendaagse maatschappij zo weinig ziekten kent.
Wat ik persoonlijk beaam is de ontwikkeling van bio-informatica en dergelijke onderzoeksmethoden. Wie weet worden dierproeven in de toekomst onnoodzakelijk en kunnen ze worden afgeschaft. Dat zou voor iedereen een grote stap vooruit zijn. Vergeet niet: ook wetenschappers zijn mensen.
Dat is iets wat dierenactivisten in mijn ogen vaak vergeten. Zij zoeken vaak de grenzen op van het fatsoen. Gelukkig zijn er nog redelijke mensen die vreedzaam acties voeren. Het is dankzij deze mensen dat de wetenschap dynamisch blijft en constant zichzelf moet ontwikkelen. Ook daarom doneer ik regelmatig geld aan Oxfam Novib en ga ik in de toekomst zeker geld doneren aan een andere liefdadigheidsinstelling.
Echter moet het wel bij een vreedzaam aspect blijven. In mijn ogen mogen dierenactivisten die mensen bedreigen worden opgepakt. Dat is geen fatsoen meer, nee dat is gewoon pure bedreiging. Het doel heiligt niet de middelen mensen, denk na over deze woorden.
Ik wens ieder een hele fijne pinksterdag toe!
Vriendelijke groeten van Halbe!
donderdag 14 mei 2009
God is dood
Gott ist tot, God is dood. Volgens mij is dit één van de meest controversieelste uitspraken van de vorige eeuw. Tegenwoordig zijn we wel wat gewend, met het doorbreken van verschillende taboes. Toch werd er destijds een groot deel van de bevolking aangesproken op deze uitspraak. Als ik even ga speculeren, dan gok ik dat minstens 80% van de westerse wereld danwel christelijk danwel katholiek gelovig was. (ik weet niet of het toen al gereformeerde kerk was)
Dan nu, anno 2009, met alle technologie en kennis durf ik deze uitspraak opnieuw te doen: God is Dood.
Begrijp me niet verkeerd, het is niet mijn bedoeling om mensen expres het harnas in te jagen of expliciet te kwetsen. Nee, ik wil graag weten wat de beweegredenen zijn voor de mensen die in god geloven, om nog steeds in god te geloven.
Eigenlijk is het best wel vreemd dat ik nog steeds niet in een god geloof. Mijn zus en mijn moeder zijn allebei katholiek gelovig en dan ook echt het oude katholiek zoals in Colombia en verschillende andere landen wordt aangehangen. Mijn vader en ook de rest van mijn familie (dus mijn vader's broer en zussen) zijn katholiek opgevoed.
Mijn broer praat soms over god en ik weet niet zeker of hij gelovig is, maar ik denk dat hij in hart wel gelooft.
Als ik de quest mag geloven is de helft van Nederland gelovig.
En dan komt daar de wetenschapper in spé.
Toegegeven, ik zou wel redenen kunnen hebben om te geloven in een almachtig wezen. Ik heb één en ander meegemaakt en als mijn leven anders was gelopen, dan weet ik niet hoe de uitkomst van mijn leven zou zijn geweest.
Het probleem is het rationalisme van mijn persoon. Hoewel mijn beweegredenen vaak gebaseerd zijn op emoties (ik ben een emotioneel ingesteld persoon), maak ik vaak keuzes dat tussen het emotionele en het rationele aspect in ligt.
Mijn visie op het leven strookt niet met "religie" of "gelovig". Totaal niet. Misschien komt het doordat er een klein rebeltje huist in mijn hart, maar ik zou nooit en te nimmer mijn denken opgeven voor iets als "het geloof".
En toch zoek ik elke dag naar spiritualiteit, de zin van het leven, de diepere betekenis van waarom ik leef. Ik stel vragen bij simpele dingen, omdat ik de complexe zaken al snap. Je zou kunnen zeggen dat ik mijn bewustzijn naar een breder horizon heb verplaatst.
Waarom ik niet geloof? Omdat het in mijn visie onmogelijk is van 1 almachtig wezen. Gelovigen zeggen dat god almachtig, oneindig. Dat strookt niet met de natuur, alles is eindig, zelfs het heelal waarin wij leven is eindig. Er is een begin en een einde. Het heelal begon bij de big bang en de vraag is waar deze eindigd.
Er bestaat geen almachtig wezen. Zelfs de natuur heeft haar beperkingen binnen de natuurwetten.
Dan komen we op het volgende, misschien wel het meest controversieelste stukje van deze blog. Na alles wat ik heb meegemaakt geloof ik niet in een god. Nee het dichtste wat voor mijn beleving bij geloven komt, is het geloven in het leven en de mens. Voorzover ik weet ben ik een rasechte humanist, iemand die leeft voor de mens en niet denkt in termen als religie en/of geloof.
En misschien bestaat er wel een natuurkracht dat ervoor zorgt dat mensen daar zijn waar ze moeten zijn; de natuurkracht die zorgt voor onverklaarbare fenomenen zoals 'het lot'.
Als dat zo is en er een bestaat een natuurkracht die hiervoor verantwoordelijk is, dan is deze natuurkracht het equivalent van god. Dan is god in mijn ogen niks meer en niks minder dan een natuurkracht, dat onderdanig is aan moeder natuur en diens natuurwetten.
Tot die tijd leef ik mijn leven zoals ik dat wil en maak ik keuzes op basis van ervaringen, kennis en emoties.
En tot die tijd hou ik het bij de uitspraak "God is Dood".
Mensen, ik wens jullie allen een hele fijne dag toe.
Dikke knuffel van Halbe!
Dan nu, anno 2009, met alle technologie en kennis durf ik deze uitspraak opnieuw te doen: God is Dood.
Begrijp me niet verkeerd, het is niet mijn bedoeling om mensen expres het harnas in te jagen of expliciet te kwetsen. Nee, ik wil graag weten wat de beweegredenen zijn voor de mensen die in god geloven, om nog steeds in god te geloven.
Eigenlijk is het best wel vreemd dat ik nog steeds niet in een god geloof. Mijn zus en mijn moeder zijn allebei katholiek gelovig en dan ook echt het oude katholiek zoals in Colombia en verschillende andere landen wordt aangehangen. Mijn vader en ook de rest van mijn familie (dus mijn vader's broer en zussen) zijn katholiek opgevoed.
Mijn broer praat soms over god en ik weet niet zeker of hij gelovig is, maar ik denk dat hij in hart wel gelooft.
Als ik de quest mag geloven is de helft van Nederland gelovig.
En dan komt daar de wetenschapper in spé.
Toegegeven, ik zou wel redenen kunnen hebben om te geloven in een almachtig wezen. Ik heb één en ander meegemaakt en als mijn leven anders was gelopen, dan weet ik niet hoe de uitkomst van mijn leven zou zijn geweest.
Het probleem is het rationalisme van mijn persoon. Hoewel mijn beweegredenen vaak gebaseerd zijn op emoties (ik ben een emotioneel ingesteld persoon), maak ik vaak keuzes dat tussen het emotionele en het rationele aspect in ligt.
Mijn visie op het leven strookt niet met "religie" of "gelovig". Totaal niet. Misschien komt het doordat er een klein rebeltje huist in mijn hart, maar ik zou nooit en te nimmer mijn denken opgeven voor iets als "het geloof".
En toch zoek ik elke dag naar spiritualiteit, de zin van het leven, de diepere betekenis van waarom ik leef. Ik stel vragen bij simpele dingen, omdat ik de complexe zaken al snap. Je zou kunnen zeggen dat ik mijn bewustzijn naar een breder horizon heb verplaatst.
Waarom ik niet geloof? Omdat het in mijn visie onmogelijk is van 1 almachtig wezen. Gelovigen zeggen dat god almachtig, oneindig. Dat strookt niet met de natuur, alles is eindig, zelfs het heelal waarin wij leven is eindig. Er is een begin en een einde. Het heelal begon bij de big bang en de vraag is waar deze eindigd.
Er bestaat geen almachtig wezen. Zelfs de natuur heeft haar beperkingen binnen de natuurwetten.
Dan komen we op het volgende, misschien wel het meest controversieelste stukje van deze blog. Na alles wat ik heb meegemaakt geloof ik niet in een god. Nee het dichtste wat voor mijn beleving bij geloven komt, is het geloven in het leven en de mens. Voorzover ik weet ben ik een rasechte humanist, iemand die leeft voor de mens en niet denkt in termen als religie en/of geloof.
En misschien bestaat er wel een natuurkracht dat ervoor zorgt dat mensen daar zijn waar ze moeten zijn; de natuurkracht die zorgt voor onverklaarbare fenomenen zoals 'het lot'.
Als dat zo is en er een bestaat een natuurkracht die hiervoor verantwoordelijk is, dan is deze natuurkracht het equivalent van god. Dan is god in mijn ogen niks meer en niks minder dan een natuurkracht, dat onderdanig is aan moeder natuur en diens natuurwetten.
Tot die tijd leef ik mijn leven zoals ik dat wil en maak ik keuzes op basis van ervaringen, kennis en emoties.
En tot die tijd hou ik het bij de uitspraak "God is Dood".
Mensen, ik wens jullie allen een hele fijne dag toe.
Dikke knuffel van Halbe!
woensdag 25 maart 2009
De essentie van het leven
Het is een vraag waarmee ik mij al jarenlang mee bezighoud: wat is de essentie van het leven? Is dat voor ieder persoon verschillend? Is het verbonden met het "lot"? Afgezien van de vraag of het "lot" wel bestaat...
Afgelopen vrijdag had ik een gesprek met een docent op school. Zij is tegenwoordig de zorgcoördinator en zij praat dan met bijzondere gevallen. Zo ook ik, al een aantal keer is mijn stage bijna misgelopen.
En zo niet deze stage, ook mijn vorige stage bij het JBI. Elke keer is het hetzelfde: emotionele instabiliteit.
De oorzaak? Heel simpel, het vertrek van mijn ouders. De docent noemt het "een breuk in mijn ziel". Dat brengt een hoop pijn teweeg, teveel pijn dat op sommige momenten ondraaglijk lijkt.
En toch heb ik alle pijn overleeft. Maar ik ben er nog niet, want de emotionele instabiliteit is er nog steeds. Nog steeds ben ik sommige dagen een emotioneel wrak met een gigantische brok in mijn keel. Misschien komt ook wel door wat er de afgelopen paar maanden is gebeurd. Ik voel me soms ontzettend eenzaam en ongelukkig.
Des te meer waarde hecht ik mij aan de goede positieve dingen van mijn situatie en mijn leven op het moment. De momenten dat ik met vrienden op stap ben of thuis zit bij familie is voor mij tegenwoordig een moment geworden van geluk en rust.
Mijn docent zei de volgende woorden: juist door de breuk van jouw ziel ervaar jij het leven op een diepere manier dan alle anderen.
Hoe meer ik erover nadenk, des te meer zij gelijk heeft. Hoeveel pijn het mij ook heeft gebracht, het heeft mij een wonderbaarlijk inzicht gegeven in de wegen des levens. Ik hecht tegenwoordig veel meer waarde aan de spirituele zaken van het leven dan het materialisme. Filosoferen is nu officieel een hobby van mij geworden.
En dat allemaal heb ik gevonden via mijn intense pijn, die nog steeds elke dag mijn leven beheerst. De ene dag meer of minder dan de ander.
Is dat de essentie van het leven? Dat je leert waarde te hechten aan andere zaken van het leven via intense pijn? Dat je door de pijn leert te waarderen hoe fijn warmte en geluk zijn?
Als dat zo is, dan is het leven inderdaad één grote depressie, zoals een chemicus bij Mallingcrodt ooit een keer zei.
En toch wil ik het zo niet zien. Het leven kan mooi zijn, ís mooi. Maar je moet er wel wat voor doen. Het komt niet op je afwaaien. Eigenlijk moet je best wel sterk in je schoenen staan wil je het leven overleven...Hoe makkelijk is het wel niet om je voor de trein te springen?
Op die manier hoef je niet de alledaagse problemen van het leven te trotseren. Het is de makkelijkste uitweg die er bestaat.
Ik kan begrijpen waarom de kerk zelfmoord als een zonde ziet. Het leven is een geschenk dat je moet koesteren. Het zou zonde zijn om dat zomaar weg te gooien.
De ironie hierin is echter dat het leven een hoop pijn en ellende met zich meebrengt, samen met de tegenstellingen vreugde en geluk.
Ik zal eerlijk zeggen dat ik mij vroeger heb afgevraagd hoe het leven zou zijn als ik hier niet ben. Tegelijkertijd bedenk ik me dat ik dat niet zou willen. Ik zou nooit en te nimmer de reis willen missen die "Het Leven" heet!
Dát is in mijn ogen de Essentie van het Leven.
Mensen, ik wens jullie allen een hele fijne avond!
Dikke knuffel van Halbe!
Afgelopen vrijdag had ik een gesprek met een docent op school. Zij is tegenwoordig de zorgcoördinator en zij praat dan met bijzondere gevallen. Zo ook ik, al een aantal keer is mijn stage bijna misgelopen.
En zo niet deze stage, ook mijn vorige stage bij het JBI. Elke keer is het hetzelfde: emotionele instabiliteit.
De oorzaak? Heel simpel, het vertrek van mijn ouders. De docent noemt het "een breuk in mijn ziel". Dat brengt een hoop pijn teweeg, teveel pijn dat op sommige momenten ondraaglijk lijkt.
En toch heb ik alle pijn overleeft. Maar ik ben er nog niet, want de emotionele instabiliteit is er nog steeds. Nog steeds ben ik sommige dagen een emotioneel wrak met een gigantische brok in mijn keel. Misschien komt ook wel door wat er de afgelopen paar maanden is gebeurd. Ik voel me soms ontzettend eenzaam en ongelukkig.
Des te meer waarde hecht ik mij aan de goede positieve dingen van mijn situatie en mijn leven op het moment. De momenten dat ik met vrienden op stap ben of thuis zit bij familie is voor mij tegenwoordig een moment geworden van geluk en rust.
Mijn docent zei de volgende woorden: juist door de breuk van jouw ziel ervaar jij het leven op een diepere manier dan alle anderen.
Hoe meer ik erover nadenk, des te meer zij gelijk heeft. Hoeveel pijn het mij ook heeft gebracht, het heeft mij een wonderbaarlijk inzicht gegeven in de wegen des levens. Ik hecht tegenwoordig veel meer waarde aan de spirituele zaken van het leven dan het materialisme. Filosoferen is nu officieel een hobby van mij geworden.
En dat allemaal heb ik gevonden via mijn intense pijn, die nog steeds elke dag mijn leven beheerst. De ene dag meer of minder dan de ander.
Is dat de essentie van het leven? Dat je leert waarde te hechten aan andere zaken van het leven via intense pijn? Dat je door de pijn leert te waarderen hoe fijn warmte en geluk zijn?
Als dat zo is, dan is het leven inderdaad één grote depressie, zoals een chemicus bij Mallingcrodt ooit een keer zei.
En toch wil ik het zo niet zien. Het leven kan mooi zijn, ís mooi. Maar je moet er wel wat voor doen. Het komt niet op je afwaaien. Eigenlijk moet je best wel sterk in je schoenen staan wil je het leven overleven...Hoe makkelijk is het wel niet om je voor de trein te springen?
Op die manier hoef je niet de alledaagse problemen van het leven te trotseren. Het is de makkelijkste uitweg die er bestaat.
Ik kan begrijpen waarom de kerk zelfmoord als een zonde ziet. Het leven is een geschenk dat je moet koesteren. Het zou zonde zijn om dat zomaar weg te gooien.
De ironie hierin is echter dat het leven een hoop pijn en ellende met zich meebrengt, samen met de tegenstellingen vreugde en geluk.
Ik zal eerlijk zeggen dat ik mij vroeger heb afgevraagd hoe het leven zou zijn als ik hier niet ben. Tegelijkertijd bedenk ik me dat ik dat niet zou willen. Ik zou nooit en te nimmer de reis willen missen die "Het Leven" heet!
Dát is in mijn ogen de Essentie van het Leven.
Mensen, ik wens jullie allen een hele fijne avond!
Dikke knuffel van Halbe!
dinsdag 10 februari 2009
Angst voor de toekomst
Wie kent het niet? Die vervelende emotie genaamd 'angst', dat soms op de raarste momenten je gedachten beheerst?
Angst kan zich op vele manier manifesteren in je gedachten. Je kan voor zoveel dingen bang zijn, maar uiteindelijk wordt je er toch mee geconfronteerd zodat je er niet meer bang voor hoeft te zijn.
Maar angst voor de toekomst, angst voor het onbekende is een andere soort angst. Het is een onrationele angst, gebaseert op de ervaringen en gedachten van het individu.
Mensen die hun leven prima in orde hebben, hebben bijna geen angst voor de toekomst. Waarom zou je? Je hebt je leven op orde, dus er is geen gegronde reden voor angst.
Iemand die net uit een puinzooi komt en zijn/haar leven probeert op te bouwen uit de resten van de voorgaande gebeurtenissen heeft wel vaak reden voor angst.
Vragen...héél veel vragen... "Wat zou er gebeuren als ik deze keuze maak?"
Zelfreflectie "wat als ik deze keuze zou hebben gemaakt? Had ik dan iets kunnen veranderen?"
Wijsheid, de mogelijkheid om te leren van het verleden.
De wil voor het behalen van zijn/haar dromen.
De angst dat het allemaal niets meer uitmaakt en dat er toch weer nieuwe moeilijkheden op komst zijn.
Het verleden is de blauwdruk van het heden en de deur naar de toekomst
Ik zit nu op het punt in mijn leven dat ik bang ben om keuzes te maken. Omdat ik bang ben dat ik de verkeerde keuze maak.
Angst, onrationele angst veroorzaakt door het verleden houdt mij tegen. En toch moet ik ook deze angst confronteren. Angst voor het onbekende is een ingewikkeld iets. Het is hetzelfde als bang bent om te vallen wanneer je ren.
Ik moet mijzelf herinneren aan het feit dat ik zo ver ben gekomen met alles ondanks mijn verleden. Ik heb al verschillende bergen beklommen, ik ben al uit verschillende dalen gekropen. En elke keer lukt het mij weer om een nieuwe leven te bouwen op de puinzooi van het vorige.
Maar ik begin moe te worden. Moe van het constant herhalende proces. Maar dat is het leven, zo gaat het leven nou eenmaal.
Het leven is soms een bittere pil om te slikken, maar als die bittere pil eenmaal in de maag zit voel je er niks meer van.
Goh, als ik nu kijk naar het bovenstaande dan klink ik behoorlijk depressief. Toch ben ik het niet, verre van.
Nee, ik ben aan het veranderen. Ik ben veel integerder geworden, veel minder extravert. Ik ben niet meer dat wereldvreemde jochie van 20 dat de wereld zag als een vreemde plek. Ik wordt dit jaar 25, een kwart eeuw oud.
Het is afwachten hoe het komende jaar gaat lopen. Ik heb weer een paar bijzonder ideeën gekregen. Mijn wens is om de wetenschap in te gaan. En ik heb via de site van de UVA een studie gevonden waarvan het lijkt alsof het speciaal voor mij ontwikkeld is: bio-exact.
Maarja...dan blijf ik wel in deze onzekerheid van geen vast inkomen. Het is nu echt afwegen wat ik belangrijker vind. Ik denk dat als ik het niet op z'n minst ga proberen, dat ik er in de verre toekomst spijt van zal hebben dat ik toen nooit die gevaarlijke stap heb genomen.
Het leven bestaat nou eenmaal uit onzekerheid. De enige zekerheid die wij als mensen hebben, is het feit dat wij leven en dat wij dood gaan.
Het is de weg naar de dood dat ons leven is. En die weg wil ik ten volste benutten! Stiekem neig ik toch weer naar het volgen van de studie. En dat is niet alles, nee, bio-exact is een bachelor. Deze bachelor is een vooropleiding voor de master Life Science. In totaal ben ik dan nog 5 jaar bezig! Maarja, wat is 5 jaar in vergelijking met de rest van mijn leven? Als het nu niet doe, dan zal ik de stap nooit wagen.
En toch is er dat kleine stukje angst...angst voor het onbekende, angst voor de toekomst. Maarja, als ik deze keuze niet maak, dan zal het gevoel van spijt waarschijnlijk vele malen groter zijn dan het gevoel van angst.
Mensen, ik wens jullie een hele fijne dag!
Werk ze/studeer ze!
Een hele dikke knuffel van Halbe!
Angst kan zich op vele manier manifesteren in je gedachten. Je kan voor zoveel dingen bang zijn, maar uiteindelijk wordt je er toch mee geconfronteerd zodat je er niet meer bang voor hoeft te zijn.
Maar angst voor de toekomst, angst voor het onbekende is een andere soort angst. Het is een onrationele angst, gebaseert op de ervaringen en gedachten van het individu.
Mensen die hun leven prima in orde hebben, hebben bijna geen angst voor de toekomst. Waarom zou je? Je hebt je leven op orde, dus er is geen gegronde reden voor angst.
Iemand die net uit een puinzooi komt en zijn/haar leven probeert op te bouwen uit de resten van de voorgaande gebeurtenissen heeft wel vaak reden voor angst.
Vragen...héél veel vragen... "Wat zou er gebeuren als ik deze keuze maak?"
Zelfreflectie "wat als ik deze keuze zou hebben gemaakt? Had ik dan iets kunnen veranderen?"
Wijsheid, de mogelijkheid om te leren van het verleden.
De wil voor het behalen van zijn/haar dromen.
De angst dat het allemaal niets meer uitmaakt en dat er toch weer nieuwe moeilijkheden op komst zijn.
Het verleden is de blauwdruk van het heden en de deur naar de toekomst
Ik zit nu op het punt in mijn leven dat ik bang ben om keuzes te maken. Omdat ik bang ben dat ik de verkeerde keuze maak.
Angst, onrationele angst veroorzaakt door het verleden houdt mij tegen. En toch moet ik ook deze angst confronteren. Angst voor het onbekende is een ingewikkeld iets. Het is hetzelfde als bang bent om te vallen wanneer je ren.
Ik moet mijzelf herinneren aan het feit dat ik zo ver ben gekomen met alles ondanks mijn verleden. Ik heb al verschillende bergen beklommen, ik ben al uit verschillende dalen gekropen. En elke keer lukt het mij weer om een nieuwe leven te bouwen op de puinzooi van het vorige.
Maar ik begin moe te worden. Moe van het constant herhalende proces. Maar dat is het leven, zo gaat het leven nou eenmaal.
Het leven is soms een bittere pil om te slikken, maar als die bittere pil eenmaal in de maag zit voel je er niks meer van.
Goh, als ik nu kijk naar het bovenstaande dan klink ik behoorlijk depressief. Toch ben ik het niet, verre van.
Nee, ik ben aan het veranderen. Ik ben veel integerder geworden, veel minder extravert. Ik ben niet meer dat wereldvreemde jochie van 20 dat de wereld zag als een vreemde plek. Ik wordt dit jaar 25, een kwart eeuw oud.
Het is afwachten hoe het komende jaar gaat lopen. Ik heb weer een paar bijzonder ideeën gekregen. Mijn wens is om de wetenschap in te gaan. En ik heb via de site van de UVA een studie gevonden waarvan het lijkt alsof het speciaal voor mij ontwikkeld is: bio-exact.
Maarja...dan blijf ik wel in deze onzekerheid van geen vast inkomen. Het is nu echt afwegen wat ik belangrijker vind. Ik denk dat als ik het niet op z'n minst ga proberen, dat ik er in de verre toekomst spijt van zal hebben dat ik toen nooit die gevaarlijke stap heb genomen.
Het leven bestaat nou eenmaal uit onzekerheid. De enige zekerheid die wij als mensen hebben, is het feit dat wij leven en dat wij dood gaan.
Het is de weg naar de dood dat ons leven is. En die weg wil ik ten volste benutten! Stiekem neig ik toch weer naar het volgen van de studie. En dat is niet alles, nee, bio-exact is een bachelor. Deze bachelor is een vooropleiding voor de master Life Science. In totaal ben ik dan nog 5 jaar bezig! Maarja, wat is 5 jaar in vergelijking met de rest van mijn leven? Als het nu niet doe, dan zal ik de stap nooit wagen.
En toch is er dat kleine stukje angst...angst voor het onbekende, angst voor de toekomst. Maarja, als ik deze keuze niet maak, dan zal het gevoel van spijt waarschijnlijk vele malen groter zijn dan het gevoel van angst.
Mensen, ik wens jullie een hele fijne dag!
Werk ze/studeer ze!
Een hele dikke knuffel van Halbe!
maandag 8 december 2008
Wat als...
Wat als… is een verwijzing naar een keuze in het verleden. Vaak gaan deze woorden gepaard met een gevoel van spijt en andere negatieve gevoelens. Wij mensen denken vaak dat als die ene keuze niet zou zijn gemaakt, dat het leven er dan anders uit zou zien.
De onderliggende vraag hierin is: is dat wel zo? Zou het leven in het heden er daadwerkelijk anders hebben uitgezien als die ene keuze niet zou zijn gemaakt?
Ik zeg: "het verleden is de bouwsteen voor het heden en de toekomst”. In weze is hiermee die ene vraag beantwoord: het veranderen van 1 keuze zou daadwerkelijk effect hebben op het heden en de toekomst. Toch zit hierin weer een onderliggend probleem: de grootte van de keuze.
Het maakt voor mijn toekomst weinig uit als ik kies om vanavond brood te eten of een warme maaltijd.
Wat wel uitmaakt is de keuze waar ik mijn toekomstige studie wil gaan doen, of waar ik wil werken. Dat zijn keuzes die effect hebben op het leven van een persoon.
De ironie hierin is dat de wijsheid dat verkregen is bij die ene keuze verloren gaat. Zou het waard zijn om die wijsheid te verliezen als die ene keuze ongedaan kon worden gemaakt?
Sommige dagen denk ik na en dan vraag ik me af: hoe zou mijn leven eruit hebben gezien als mijn moeder nooit ziek was geworden? Wat voor een persoon zou ik vandaag zijn? Ik denk dat ik een hele andere Halbe zou zijn dan de Halbe die ik vandaag ben. Ik zou veel minder kennis hebben, veel minder inzicht in de wegen des levens.
Hoewel het vroeger soms behoorlijk zwaar is geweest, heb ik een hoop geleerd van de hele situatie. En ben ik sterker geworden en heb ik veel geleerd over het leven.
Ik denk dat de andere Halbe nog niet half zo sterk zou zijn geweest als ik nu ben.
En toch vraag ik me af weleens af hoe mijn leven eruit zou hebben gezien.
Ik zou hoe dan ook in een laboratorium terecht komen, dat weet ik zeker. Maar ik betwijfel het of ik echt een doel in mijn leven had gevonden als ik nu al vele jaren heb: mee willen werken aan wetenschappelijk onderzoek naar een ziekte.
Wat als... Het klinkt mooi om bepaalde keuzes te overdenken, maar het heeft geen nut. Het verleden kan niet meer worden veranderend. Het enige wat wij kunnen doen is onze lering eruit trekken en gebruik maken van de kennis dat is opgedaan uit die ene keuze. Om hopelijk in de toekomst met meer wijsheid de goede keuzes te kunnen maken.
Niet dat ik zoveel spijt heb hoe mijn leven is gelopen. Verbitterd, ja, maar spijt, nee. Het leven heeft mij gevormd tot de Halbe die ik vandaag ben. En als ik eerlijk mag zijn ben ik best wel trots op mijzelf wat ik allemaal heb bereikt tot nu toe. Ondanks alle tegenslagen ben ik toch best wel ver gekomen in dit leven.
Dat is voor mijzelf toch wel een hele verademing. Want als ik dit laatste beetje duisternis kan overleven, dan wacht mij een fleurige toekomst vol voorspoed.
En dan kunnen enkele tegenslagen mij niet van slag brengen, want zo zwaar als de afgelopen jaren zijn geweest zal dan nooit meer gebeuren, daar zal ik hoogstpersoonlijk voor zorgen.
Mensen, ik wens jullie een hele fijne avond toe en werk ze voor de rest van de week!
(of studeer ze, ook goed ;))
Dikke knuffel van Halbe!
De onderliggende vraag hierin is: is dat wel zo? Zou het leven in het heden er daadwerkelijk anders hebben uitgezien als die ene keuze niet zou zijn gemaakt?
Ik zeg: "het verleden is de bouwsteen voor het heden en de toekomst”. In weze is hiermee die ene vraag beantwoord: het veranderen van 1 keuze zou daadwerkelijk effect hebben op het heden en de toekomst. Toch zit hierin weer een onderliggend probleem: de grootte van de keuze.
Het maakt voor mijn toekomst weinig uit als ik kies om vanavond brood te eten of een warme maaltijd.
Wat wel uitmaakt is de keuze waar ik mijn toekomstige studie wil gaan doen, of waar ik wil werken. Dat zijn keuzes die effect hebben op het leven van een persoon.
De ironie hierin is dat de wijsheid dat verkregen is bij die ene keuze verloren gaat. Zou het waard zijn om die wijsheid te verliezen als die ene keuze ongedaan kon worden gemaakt?
Sommige dagen denk ik na en dan vraag ik me af: hoe zou mijn leven eruit hebben gezien als mijn moeder nooit ziek was geworden? Wat voor een persoon zou ik vandaag zijn? Ik denk dat ik een hele andere Halbe zou zijn dan de Halbe die ik vandaag ben. Ik zou veel minder kennis hebben, veel minder inzicht in de wegen des levens.
Hoewel het vroeger soms behoorlijk zwaar is geweest, heb ik een hoop geleerd van de hele situatie. En ben ik sterker geworden en heb ik veel geleerd over het leven.
Ik denk dat de andere Halbe nog niet half zo sterk zou zijn geweest als ik nu ben.
En toch vraag ik me af weleens af hoe mijn leven eruit zou hebben gezien.
Ik zou hoe dan ook in een laboratorium terecht komen, dat weet ik zeker. Maar ik betwijfel het of ik echt een doel in mijn leven had gevonden als ik nu al vele jaren heb: mee willen werken aan wetenschappelijk onderzoek naar een ziekte.
Wat als... Het klinkt mooi om bepaalde keuzes te overdenken, maar het heeft geen nut. Het verleden kan niet meer worden veranderend. Het enige wat wij kunnen doen is onze lering eruit trekken en gebruik maken van de kennis dat is opgedaan uit die ene keuze. Om hopelijk in de toekomst met meer wijsheid de goede keuzes te kunnen maken.
Niet dat ik zoveel spijt heb hoe mijn leven is gelopen. Verbitterd, ja, maar spijt, nee. Het leven heeft mij gevormd tot de Halbe die ik vandaag ben. En als ik eerlijk mag zijn ben ik best wel trots op mijzelf wat ik allemaal heb bereikt tot nu toe. Ondanks alle tegenslagen ben ik toch best wel ver gekomen in dit leven.
Dat is voor mijzelf toch wel een hele verademing. Want als ik dit laatste beetje duisternis kan overleven, dan wacht mij een fleurige toekomst vol voorspoed.
En dan kunnen enkele tegenslagen mij niet van slag brengen, want zo zwaar als de afgelopen jaren zijn geweest zal dan nooit meer gebeuren, daar zal ik hoogstpersoonlijk voor zorgen.
Mensen, ik wens jullie een hele fijne avond toe en werk ze voor de rest van de week!
(of studeer ze, ook goed ;))
Dikke knuffel van Halbe!
maandag 1 december 2008
De complexiteit van het leven
Vandaag was weer zo'n dag die veel te lang duurde. Voor mijn gevoel heb ik er vandaag 48 uur op zit, in plaats van de normale 24 uur. Al sinds gisteravond loopt mijn hoofd over van informatie. Ik heb beroerd geslapen en ik was min of meer op tijd op mijn stage, maar ik voelde me echt niet top...
Ik liep helemaal vast in mijn hoofd. Teveel vragen waar ik geen antwoord op kon vinden. Er is mij weleens verteld dat ik antwoorden zoek op vragen waar menig 40-jarige niet durft over na te denken.
Sinds tijden heb ik me vandaag zo éénzaam gevoeld... Het litteken op mijn hart, waarmee ik loop sinds mijn ouders naar Colombia zijn verhuisd heeft in tijden niet zoveel pijn gedaan. Ik ben gewoon in tranen uitgebarsten op mijn stage. Van frustratie, van woede, van verdriet maar bovenal, van onmacht.
Kerst is op komst. Door omstandigheden kan Gloria er niet bij zijn. Leuk, kerst hoort een familiefeest te zijn. Waar is mijn familie wanneer ik haar nodig heb? Ik heb mijn broer gelukkig nog, maar het blijft wreed wanneer ik iemand nodig heb op te kunnen steunen en er is niemand waarop dat kan.
En met de tijd zal ik vast wel een leuke kerst kunnen maken en er het beste van maken, maar de weg ernaartoe is lang en koud, kouder dan de dagen tot nu toe zijn geweest.
De belangrijkste vraag krijg ik maar niet beantwoord: waarom is mijn leven soms zo'n enorme puinzooi? Waarom krijg ik mijn leven niet geordend zoals ik dat wil?
Vroeger kon ik alleen in tranen uitbarsten wanneer het mij teveel werd. Het liefste ging ik mij afsluiten van de hele wereld om mij heen. Maar ik heb geleerd dat dat niet de manier is. Om met de pijn van het litteken mee leren om te gaan heb ik geleerd om het te accepteren zoals het is.
Zoals het nummer van Dream Theater - The Answers Lies Within al zegt:
Life is short, to learn from your mistakes. And stand behind the choices that you make
Het leven loopt zoals het loopt, hoe crú het ook is. Soms is het een bittere pil om te slikken en krijg je hem niet helemaal doorgeslikt. Dan is het hoesten en proesten en soms zelfs bijna stikken. Dat verstikte gevoel brengt soms zoveel onrust teweeg dat het bijna moeilijk is om niet na te denken over de dood. Hoe simpel eigenlijk de dood is, in vergelijking met de complexiteit van het leven.
Soms vraag ik me af: hoe ziet mijn leven eruit als ik 80 ben? Ga ik überhaupt wel de 80 halen? Als ik een waarzegger uit Engeland moet geloven ligt mij nog een lang en vooral voorspoedig leven in het verschiet.
Daar haal ik mijn hoop uit, uit mijn visie van de toekomst. Daar haal ik mijn kracht uit, wetende dat de toekomst mooier zal zijn dan het heden.
Ik leef met de gedachte dat duisternis niet altijd zal heersen. Na duisternis komt er licht. Maar na licht komt er ook weer duisternis. Zo is de rode draad van het leven en zo zal het altijd zijn.
Maar het leven zelf is véél gecompliceerder dan dat. Ik denk dat de menselijke geest niet kan omvatten hoe gecompliceerd het leven is. En dat moet ik leren te accepteren dat ik dat ook niet kan, hoe graag ik dat ook wil.
Mensen, ik wens jullie een hele fijne dag toe.
Dikke knuffel van Halbe
Ik liep helemaal vast in mijn hoofd. Teveel vragen waar ik geen antwoord op kon vinden. Er is mij weleens verteld dat ik antwoorden zoek op vragen waar menig 40-jarige niet durft over na te denken.
Sinds tijden heb ik me vandaag zo éénzaam gevoeld... Het litteken op mijn hart, waarmee ik loop sinds mijn ouders naar Colombia zijn verhuisd heeft in tijden niet zoveel pijn gedaan. Ik ben gewoon in tranen uitgebarsten op mijn stage. Van frustratie, van woede, van verdriet maar bovenal, van onmacht.
Kerst is op komst. Door omstandigheden kan Gloria er niet bij zijn. Leuk, kerst hoort een familiefeest te zijn. Waar is mijn familie wanneer ik haar nodig heb? Ik heb mijn broer gelukkig nog, maar het blijft wreed wanneer ik iemand nodig heb op te kunnen steunen en er is niemand waarop dat kan.
En met de tijd zal ik vast wel een leuke kerst kunnen maken en er het beste van maken, maar de weg ernaartoe is lang en koud, kouder dan de dagen tot nu toe zijn geweest.
De belangrijkste vraag krijg ik maar niet beantwoord: waarom is mijn leven soms zo'n enorme puinzooi? Waarom krijg ik mijn leven niet geordend zoals ik dat wil?
Vroeger kon ik alleen in tranen uitbarsten wanneer het mij teveel werd. Het liefste ging ik mij afsluiten van de hele wereld om mij heen. Maar ik heb geleerd dat dat niet de manier is. Om met de pijn van het litteken mee leren om te gaan heb ik geleerd om het te accepteren zoals het is.
Zoals het nummer van Dream Theater - The Answers Lies Within al zegt:
Life is short, to learn from your mistakes. And stand behind the choices that you make
Het leven loopt zoals het loopt, hoe crú het ook is. Soms is het een bittere pil om te slikken en krijg je hem niet helemaal doorgeslikt. Dan is het hoesten en proesten en soms zelfs bijna stikken. Dat verstikte gevoel brengt soms zoveel onrust teweeg dat het bijna moeilijk is om niet na te denken over de dood. Hoe simpel eigenlijk de dood is, in vergelijking met de complexiteit van het leven.
Soms vraag ik me af: hoe ziet mijn leven eruit als ik 80 ben? Ga ik überhaupt wel de 80 halen? Als ik een waarzegger uit Engeland moet geloven ligt mij nog een lang en vooral voorspoedig leven in het verschiet.
Daar haal ik mijn hoop uit, uit mijn visie van de toekomst. Daar haal ik mijn kracht uit, wetende dat de toekomst mooier zal zijn dan het heden.
Ik leef met de gedachte dat duisternis niet altijd zal heersen. Na duisternis komt er licht. Maar na licht komt er ook weer duisternis. Zo is de rode draad van het leven en zo zal het altijd zijn.
Maar het leven zelf is véél gecompliceerder dan dat. Ik denk dat de menselijke geest niet kan omvatten hoe gecompliceerd het leven is. En dat moet ik leren te accepteren dat ik dat ook niet kan, hoe graag ik dat ook wil.
Mensen, ik wens jullie een hele fijne dag toe.
Dikke knuffel van Halbe
Abonneren op:
Posts (Atom)