Waarom IS de oorlog voor grondgebied aan het verliezen is, maar de ideologische oorlog aan het winnen is

Wat is banaliteit eigenlijk? - Woorden zijn klanktekens voor begrippen; begrippen zijn echter min of meer vastgelegde beeldtekens voor vaak terugkerende en samengaande gewaarwordingen, voor groepen van gewaarwordingen. Om elkaar te begrijpen is het nog niet voldoende dat je dezelfde woorden gebruikt; je moet ze ook voor dezelfde soort innerlijke belevenissen gebruiken, je moet je ervaring ten slotte met elkaar gemeen hebben. Daarom begrijpen de mensen uit één volk elkaar beter dan zij die tot verschillende volken behoren, zelfs wanneer die zich van dezelfde taal bedienen; of liever, als mensen langdurig onder dezelfde omstandigheden (van klimaat, van bodem, van gevaren en behoeften, van arbeid) hebben samengeleefd. - Friedrich Nietzsche, Voorbij Goed en Kwaad, pagina 191.

Eigenlijk was het mijn intentie om vandaag een blog te schrijven over Turkije en de zorgwekkende gebeurtenissen daar. Wij leven echter in een dermate interessante tijd dat er onderwerpen te over zijn om over te schrijven. Politieke ontwikkelingen, ideologische vraagstukken, beleidsmatige vraagstukken, sociologische ontwikkelingen, er gebeurt nu zoveel dat het voor mij lastig is om te bevatten wat nou een interessant uitgangspunt is om over te schrijven.
Totdat ik dit nieuwsbericht met als kop: man heeft met bijl in een trein 20 mensen verwondt. Ik vond dit al een opmerkelijke kop, wat bij mij de alarmbellen laat afgaan. Let wel: de alarmbellen jegens een dergelijke kop. Je mag van goede huizen komen wil je 20 mensen binnen korte tijd met een bijl doden, de moeder van Jason had tenslotte al een hele dag nodig om pak hem beet 15 jongeren te vermoorden in Friday the 13th.
Dit getal werd al snel bijgesteld, want er was blijkbaar sprake van de aanwezigheid van ca. 20 mensen in de desbetreffende treinstel op het moment dat die jongen à lá jason met zijn bijl ging rondzwaaien. Helaas zijn er uiteindelijk 4 mensen gewond geraakt, waarvan 3 ernstig, maar dat is een wereld van verschil in vergelijking met het vorige nieuwsbericht.

Het wordt pas echter interessant wanneer blijkt (hoe raad je het!) dat de desbetreffende man een aanhanger was van de gerenommeerde organisatie IS(IS). Waarop is dit gebaseerd? Nadat de 17-jarige jongeman (van afghaanse afkomst en dus vluchteling) zijn desbetreffende daad heeft uitgevoerd wordt de woning (kamer van het pleeggezin waarin hij verblijft) onderzocht en is de bekende vlag van IS gevonden.
Vanaf dat moment gaat de publieke opinie een rol spelen, want deze ernstige daad heeft ineens een terroristisch kader gekregen. Eerst was het 'gewoon' een misdaad die hij had gepleegd. Wij leven nou eenmaal in een samenleving waarin het kan voorkomen dat bepaalde individuen doordraaien; vooral individuen in deze leeftijdscategorie getuige de schietincidenten op scholen die eens in de zoveel tijd voorkomen. Dergelijke gebeurtenissen zijn voor de desbetreffende samenlevingen een tragedie op zichzelf.
Het verbaast mij echter wat voor sentimenten zichtbaar worden zodra het begrip "IS" ter sprake komt, waardoor deze misdaad een nieuwe dimensie krijgt: die van een terroristische daad. Eerst even een korte opsomming van terroristische daden die ons als Nederlandse samenleving hebben bezig gehouden vanaf het begin van dit millennium:

9 september 2001: Amerika
11 maart 2004: Madrid
2 november 2004: Theo van Gogh
7 juli 2005: Engeland
7 januari 2015: Charlie Hebdo, Parijs
13 november 2015: Parijs
22 maart 2016: Brussel
14 juli 2015: Nice

Als je echter op zoek gaat naar een lijst van terroristische aanslagen, dan is deze véle malen groter dan hetgeen ik hierboven heb omschreven. Opmerkelijk is overigens de lengte van de lijsten in de jaren '08 t/m '14 en de lengte van de lijsten van 2015 en nu dit jaar 2016. Het laat zien dat er globaal genomen sprake is van toenemende terroristische activiteiten, die overigens veelal zijn opgeëist door IS.
Maar wat is nu mijn punt?
Mijn punt, mijn beste lezer, is dat het ronduit dwaas is expliciet extra waarde te hechten aan het label "terroristische daad". Ieder persoon die met een bijl rond zwaait is een eng figuur en een gevaar voor diens omgeving. Het is echter het motief van een individu dat bepaald of iets een terroristische daad is of niet en tegenwoordig worden daden die gewelddadig van aard zijn maar al te snel benoemt als zijnde 'terroristisch' of het wordt maar al snel opgeblazen door de media, zoals de daad in Duitsland laat zien.

IS is de strijd in Afghanistan/Irak aan het verliezen. Zij zijn grondgebied aan het verliezen in een rap tempo.
IS is in termen van aantallen strijders echter nooit een daadwerkelijke dreiging geweest voor de westerse wereld. De reden dat de westerse wereld hun vreesde was de beeldvorming van de onverschrokken strijder die vanuit een bepaalde ideologie de strijd aan ging, waarvoor zij ook nog eens hun leven durfden te geven. De laatste paar jaren zijn de aanslagen die zij daadwerkelijk hebben gepleegd summier van aard; het is geen Al-Quaida die in een keer honderden tot duizenden mensen in één terroristische daad om het leven brengen; nee het zijn kleine daden die breeduit aandacht krijgen in de media. Dít geeft IS macht; macht vanuit beeldvorming, vanuit de associatie die wij onze hoofden maken tussen IS en angst.
Kijk alleen maar naar de manier waarop zij in de laatste paar jaren te werk gaan: het zijn eenlingen geworden die amper in staat zijn over te gaan tot grote daden.

Ja, een terroristische daad zoals Parijs en Nice laat zien dat er nog goed georganiseerde cellen bestaan. Helaas heeft dit ook te maken met overheidsbeleid en een effectieve anti-terrorismebestrijding zoals wij hier in Nederland hebben. Dat wilt niet zeggen dat hiermee per definitie een toekomstige terroristische daad kan worden verijdeld, maar hiermee wordt de kans erop significant verkleind. En toch raken wij als samenleving in paniek bij het aanschouwen van een daad van een 17-jarige jongeman in Duitsland die 3 (!!!) mensen ernstig heeft verwond.
Nee, ik ben niet deze daad aan het bagataliseren, ik ben het geheel aan het relativeren. IS begint de strijd te winnen; de ideologische strijd in ons hoofd tussen angst en vrees. En als wij als samenleving niet in staat zijn om onze angst onder controle te houden, dan is het een kwestie van tijd voordat ons land een broeinest van IS-strijders gaat worden, want dan verhardt het maatschappelijk debat over moslims en de PVV, waardoor de eerder genoemde groep in een verdomhoekje wordt geplaatst en zichzelf gerechtvaardigd voelt om over te gaan tot een terroristische daad. En dán hebben wij die terroristische aanslag geheel aan onszelf te danken...

Mijn vrienden, dank u voor het lezen van dit blog! Ik geef toe dat het een beetje een cynische ondertoon heeft, maar dat heeft ook wellicht te maken met het feit dat ik een beetje moe begin te worden van al die dwazen die bepaalde onzinnnige uitspraken doen. Ik zou zeggen: spreid het woord! Ik heb dan ook bewust gekozen om er géén filosofisch intermezzo te maken en voornamelijk te beroepen op het gezond verstand. Ik hoop dat wij als samenleving over voldoende gezond verstand beschikken, want anders zie ik de nabije toekomst somber in...
Los daarvan wens ik jullie allemaal nog een hele fijne dag toe! Een dikke knuffel van jullie wereld-verbeteraar, Halbe.

Filosofisch intermezzo - Het begrip 'nexit'

The global financial crisis that began in 2007 - 2008 is generally described as the most serious crisis of capitalism since the crash of 1929. [...]
The main reason why the crisis of 2008 did not trigger a crash as serious as the Great Depression is that this time the governments and central banks of the wealthy countries did not allow the financial system to collapse and agreed to create the liquiditiy necessary to avoid the waves of bank failures that led the world to the brink of the abyss in the 1930. [...]
The possibility of greater state intervention in the economy raises very different issues today that it did in the 1930s, for a simple reason: the influence of the state is much greater now than it was then, indeed, in many ways greater than it has ever been. That is why today's crisis is both an indictment of the markets and a challenge to the role of government. Of course, the role of government has been constantly challenged since the 1970s, and the challenges will never end: once the government takes on the central role in economic and social life that it acquired in the decades after World Wart II, it is normal and legitimate for that role to be permanently questioned and debated. [...]
In Europe, the verbal clashes between "lazy Greeks" and "Nazi Germans" can be even more vitrioloic. None of this helps to solve the real problems at hand. Both the antimarket and antistate camps are partly correct: new instruments are needed to regain controle over a financial capitalism that has run amok. [...]
This twofold tak may seem unsurmountable. It is in fact an enormous challenge, which our democratic societies will have to meet in the years ahead. But it will be impossible to convince a majority of citizens that our governing institutions (especially at the supranational level) need new tools unless the instruments already in place can be shown to be working properly.
Thomas Pikkety, Capital in the 21st Century, blz. 472 - 474.

Groot-Brittanië heeft vandaag geschiedenis geschreven. Alle mensen die tegen de EU zijn, zijn lyrisch want zij beschouwen het vertrek van het VK uit de EU als een signaal dat de EU niet meer in staat is om zichzelf in stand te houden en dat het tijd is om weer terug te gaan naar de natiestaten. Uiteraard is onze nationale peroxide-xenofoob een van de grootste schreeuwers van het nederlandse anti-EU kamp en voorstander van een zogheten #nexit. Ik vraag mij alleen af: wat is nou de werkelijke reden voor mensen om voor een vertrek uit de EU te zijn?
Een kleine zoektocht op het internet levert weinig concrete informatie op. Wat te lezen is op de website van de PVV over enige argumenten is het volgende:

“Wij willen weer de baas worden over ons eigen land, ons eigen geld, onze eigen grenzen en ons eigen immigratiebeleid. Als ik premier word, dan komt er ook hier in Nederland een referendum over het verlaten van de Europese Unie. Laat het Nederlandse volk spreken.”

Goed, laten wij deze argumenten aannemen als het uitgangspunt om voorstander te zijn van een #nexit door elk argument te ontleden.
Wij willen weer de baas worden over ons eigen land
Altijd wanneer er wordt gesproken over Europa, dan wordt bovenstaande uitspraak vrij snel gedaan door een tegenstander van de EU. Eerst heerst blijkbaar het gevoel van 'wij' niets meer te zeggen hebben over het opstellen van regels in ons land. Ja, het klopt inderdaad dat de Nederlandse regel - en wetgeving moet voldaan aan de voorwaarden van Europese regel - en wetgeving. En het komt soms voor dat er tussen deze beleidsvormen een conflict ontstaat en dat het Europese belang dan voor het Nederlandse belang gaat. Ik vraag mij dan af: is dit een probleem?
Het probleem van beleid is dat er een afweging wordt gemaakt tussen wat het oplevert en wat het kost. Soms zijn de kosten disproportioneel hoger, maar is het onderwerp van beleid dermate belangrijk (gezondheidszorg, nationale veiligheid etc.) dat het de hoge kosten waard is. Het gevolg is helaas dat hierdoor onze regering ergens ander minder in kan investeren. Dat zijn beleidsmatige keuzes die hele slimme mensen maken; mensen die slimmer zijn dan jij en ik.
Soms is een bepaalde regelgeving veel effectiever als het EU breed wordt gedragen. Dan is het zaak dat dit op nationaal niveau optimaal wordt geïmplementeerd. Wat is anders het nut van beleid als het niet wordt uitgevoerd? Tenslotte willen wij onze wereld netjes doorgeven aan onze kinderen; het is dan ook zaak dat bepaalde thema's zoals arbeidsmigratie, milieu en belastingontduiking zijn thema's die verder gaan dan de nationale regel - en wetgeving en dat er op internationaal niveau een beleid wordt gemaakt zodat er duidelijke afspraken kunnen worden gemaakt. Sterker nog: hierdoor krijgt een land juist op nationaal niveau meer te zeggen! Kortom: dit argument is ongeldig verklaard.

Wij willen weer de baas worden over ons eigen geld
Ik stel voor dat iedereen die zich van deze uitspraak bediend eerst eens een cursus "economie" gaat volgen en daarna verplicht een aantal vertaalde hoofdstukken gaat lezen uit 'Capital in the 21st Century". Er leeft blijkbaar de illusie dat "wij" niet de baas zijn over ons geld. Waarschijnlijk heeft dit ook te maken met het 'Griekenland debacle' waar ik in een eerder schrijven voldoende over heb uitgewijd.
Ieder mens streeft naar het verbeteren van zijn/haar eigen leefomstandigheden. Dit zou ik bijna als een biologische wetmatigheid beschouwen. Wij hebben echter sinds enkele eeuwen het concept "samenleving" bedacht. Er zijn een hoop voordelen ten opzichte van het leven als jager-verzamelaar, maar er komen echter ook een aantal plichten bij. De verlichting heeft ons geleerd die plichten te vereenzelvigen met onze manier van leven, waardoor wij anno 2016 kunnen leven als goden, in vergelijking met het leven in de oudheid.
En toch zijn mensen niet tevreden; de mens wilde meer. Er ontstond toen economie in de vorm van ruilhandel. Dit ontwikkelde zich totdat een zeker persoon genaamd Adam Smith zag hoe landen rijker konden worden door het instellen van bepaald beleid en het formaliseren van geld. Het digitale tijdperk heeft deze vorm van handel enkel vergemakkelijkt, maar in essentie is het nog altijd hetzelfde.
Maarja, 'de mens' was nog altijd niet tevreden met zijn leefstijl en hij wilde meer. Hoe kan hij meer krijgen terwijl hij al alles heeft? Door op zoek te gaan naar geld! Dankzij de monetaire unie die wij heden ten daagse hebben binnen de EU is het mogelijk om te investeren in een andere EU-lidstaat. Griekenland was een land waar mensen verwachtten veel te gaan verdienen, dus werd er een hoop geïnvesteerd in Griekenland. Jammer alleen dat de kredietcrisis een aantal pijnpunten blootlegde van het financiële beleid van de regering van Griekenland. Het is dan ook onze verplichting geworden als land zijnde om landen die op het punt staan om failliet te gaan te helpen. Feitelijk is dit niet veel anders dan het faillissement van een organisatie; ook daarin zijn er bijna alleen maar verliezers en volgt er een uitermate complex proces bij het verdelen van alles wat enige waarde heeft. Bij het faillissement van een land zijn er echter niet enkele honderden en soms duizenden mensen de dupe, maar in het geval van Griekenland waren dit er miljoenen.
Ja, het klopt dat Nederland als EU-lidstaat bepaalde financiële verplichtingen heeft. Men vergeet echter dat ons land vanaf het moment dat het is opgericht een handelsland is. Onze hele economie is ingericht in het profiteren van handel; wij hebben een zogenaamde 'open economie'. Hierdoor heeft ons land vanaf het moment dat de EU is opgericht geprofiteerd van alle economische welvaart. En alle nexit-voorstanders hebben blijkbaar de illusie dat het griekenland debacle niet zou zijn voorgekomen als wij niet in de EU zaten. Dat klopt, daar hebben zij helemaal gelijk in. Jammer alleen dat onze leefstandaard dan waarschijnlijk vele malen lager zou zijn, dan het nu is.
Kortom: dit argument is ongeldig verklaard.

Wij willen weer de baas worden over onze eigen grenzen
Tja, wat rest mij nog te zeggen over dit argument? Ik heb in bovenstaande alinea al laten zien hoe belangrijk de inrichting is van onze economie op ons niveau van welvaart. Het sluiten van onze grenzen klinkt allemaal prachtig, maar dan gaan we terug naar de situatie van de vorige eeuw. Er was in de jaren '60, '70 en '80 en begin jaren '90 amper sprake van economische groei. De wereld was (en is!) afhankelijk van olie en zoals wij weten waren verschillende OPEC-landen niet bepaald politiek stabiel. Dit drukte dan ook economische ontwikkeling, waardoor het niveau van welvaart mondjesmaat toenam.
Totdat het verdrag van Maastricht in 1992 werd opgesteld, waarin er een begin werd gemaakt met de oprichting van één Europese monetaire unie. Vanaf die tijd hebben wij tot de jaren '07 kunnen genieten van economische groei en verhoging van de leefstandaard. Ja, deze leefstandaard in na de kredietcrisis iets lager komen te liggen en ja, Thomas Pikkety heeft in zijn werk aangetoond dat er in de komende decennia een beleid moet worden ontwikkeld in het tegengaan van de groeiende kloof tussen 'arm' en 'rijk'. Maar het dichtgooien van de grenzen zal dit proces niet verhelpen. Sterker nog: het kan dit proces frustreren. Door EU-breed een politiek beleid te ontwikkelen in het instellen van een belastingsschijf voor topinkomens (zoals Thomas Pikkety voorstelt in zijn werk) kan uiteindelijk meer geld beschikbaar worden gesteld voor maatschappelijke doeleinden. Door weer "de baas te worden over eigen grenzen" zal er kostbare tijd verloren gaan aan het controleren van deze grenzen, die ook nog eens geld kosten! En waar komt dat geld vandaan? Juist, van jou en mij!
Kortom: dit argument is ongeldig verklaard.

Wij willen weer de baas worden over ons eigen immigratiebeleid
Hét speerpunt van onze peroxide xenofoob! Immigratie, mass-immigratie, arbeidsmigratie, allerlei doemscenario's die onze angst aanjagen om bang te worden van al mensen uit "verre landen" die jouw (!!!) baan komen inpikken. Waanzin ten top uiteraard, maar sentimentele uitspraken doen het altijd goed wanneer het over immigratiebeleid gaat. Niks is zo krachtig als het aanspreken van het onderbuikgevoel.
Ja, beste mensen, de multi-culturele samenleving staat onder druk. Helaas is de drijvende kracht achter deze druk de opkomst van een almaar groeiend nationaal-socialisme, die ik nog altijd als een grotere dreiging ervaar dan die migranten die hierheen komen met als doel het opbouwen van een mooie toekomst. Afijn, ik heb hier genoeg woorden aan vuil gemaakt, voor hen die meer argumenten behoeven verwijs ik graag naar een vorig schrijven.
Kortom: dit argument is ongeldig verklaard.

Dus, mijn waarde nexit-lander, wat blijft er nog over van jouw argumenten? Ik hoor graag andere argumenten dan bovenstaande. Misschien ga ik zelf wel een referendum organiseren, ik begin steeds meer het gevoel te hebben dat het wellicht inderdaad gewoon tijd is voor een referendum over ons EU-lidmaatschap. Wellicht dat een overwinning van het "ja-kamp" deze discussie eindelijk zal laten stoppen, want ik begin het eerlijk gezegd een beetje moe te worden. Ik hoop dan ook dat wanneer dit referendum er komt en het "ja-kamp" wint, dat deze overwinning als stok zal worden gebruikt om onze peroxide xenofoob metaforisch te slaan wanneer hij de zoveelste dwaze uitspraak doet over ons EU-lidmaatschap.

Mijn vrienden, mijn dank is groot voor het lezen van deze blog! Ik zou zeggen: spreid het woord (en de link naar deze blog), laten wij allemaal onze blik richten op de toekomst. En wanneer dat referendum komt, dan gaan wij en masse uiteraard "JA" stemmen. Ik wens jullie allen alvast een heel fijn weekend toe. Een dikke knuffel van jullie amateurfilosoof en wereldverbeteraar, Halbe!

Filosofisch intermezzo - Vrijheid van meningsuiting als drijvende kracht voor ontwikkeling

Als een mening een persoonlijke eigendom was dat geen waarde had behalve voor de eigenaar; als het slechts een schending van particulier bezit was om iemand te beletten daarvan te genieten, dan zou het enig verschil maken of slechts enkelen werden getroffen of velen.
Maar het bijzondere kwaad van de onderdrukking van de meningsuiting is dat daardoor de mensheid iets ontnomen wordt; het nageslacht evengoed als de huidige generatie; de mensen die zich tegen deze mening verzetten nog meer dan de aanhangers daarvan. Als het een juiste opvatting is, ontneemt men hen de mogelijkheid om hun dwaling door de waarheid te vervangen; en als zij onjuist is missen zij, wat een bijna even groot goed is, het duidelijker inzicht en de levendiger indruk van de waarheid, die ontstaan door het ontmoeten van de dwaling. - John Stuart Mill, Over Vrijheid, blz. 53, 54, Nederlandse vertaling boom klassiek.

Het is weer een tijd geleden dat ik in de digitale pen ben gaan kruipen. Wat heeft mij hiertoe bewogen?
Als eerste het maatschappelijk debat over de vrijheid van meningsuiting dat levend blijft en de laatste tijd nieuw leven werd ingeblazen vanwege de ontwikkelingen die momenteel gaande zijn in Turkije en diens leider deze lijkt in te perken. Verder heb ik een zeer intrigerend artikel gelezen in het NRC. De schrijfster heeft een zeer mooi betoog geschreven over de vrijheid van meningsuiting en hoe satire en scheldwoorden synoniemen zijn geworden van elkaar en worden uitgedragen in het kader van diezelfde vrijheid van meningsuiting.
Ik was het bijna eens met haar betoog, totdat zij besloot met de volgende woorden:

Het lijkt me in alle meningengeweld niet onverstandig om er ook bij stil te staan dat het hebben van een mening niet moet. Het is geen verplichting. Geen wedstrijd. Het is ook prima om er allemaal eens niks van te vinden.

Deze woorden hebben mij volledig van mijn stuk gebracht en zijn feitelijk mijn inspiratie geworden voor het schrijven van deze blog. Het is niet voor niks dat ik heb besloten deze blog te openen met de woorden van een grote filosoof die zijn stempel heeft gedrukt op de ontwikkeling van het politieke begrip 'vrijheid van meningsuiting'. John Stuart Mill was van mening dat het hebben van een mening essentieel is voor mensen om zichzelf te ontwikkelen. Het hebben van een mening kan twee kanten opgaan: of het leidt tot dwaling of het leidt tot waarheid.
Door elkander de vrijheid te geven deze mening uit te wisselen, vormen wij een publieke ruimte waarin mensen zich kunnen ontwikkelen; zij kunnen een waarheidsgetrouw beeld vormen van een thema door het vormen van een mening en hierover te praten met andere mensen. Vooral door te praten met mensen die zich van een tegenovergestelde mening bedienen. Juist door argumenten uit te wisselen en te luisteren naar elkaar en de eigen visie te vergelijken met de visie van de ander kan er idee worden gevormd dat waarheidsgetrouw is, waardoor beide personen een beter beeld hebben kunnen vormen; zij hebben hun eigen ideeën op een hogere niveau ontwikkeld en zijn hierdoor ontwikkelde mensen geworden.

Nu is het natuurlijk een beetje overdreven door te stellen dat een mens een 'ontwikkeld mens' is geworden doordat het een iets beter inzicht heeft ontwikkeld in een thema, maar op de lange termijn zal een mens zich wel degelijk als een 'ontwikkeld mens' kunnen benoemen als het op meerdere thema's een verheven inzicht heeft gekregen.
Thema's zoals mensenrechten zijn erg complex en enorm politiek beladen. Wat is echter politiek? Politiek is niks meer en niks minder dan een gezamenlijk beeld van normen en waarden die door een grote groep mensen wordt gedragen. Door overeenstemming te hebben bereikt over een bepaald thema binnen een grote groep mensen is er een politiek beeld ontstaan, wat gepaard gaat met de ontwikkeling van normen en waarden over datzelfde thema door diezelfde groep mensen; het is een ideologisch idee geworden dat breed wordt gedragen en zodoende verwordt het tot een politiek begrip.
Wij leven in een land waarin mensenrechten een vanzelfsprekend begrip zijn worden; er was echter een tijd waarin dit niet vanzelfsprekend was. De verlichting heeft ons hierbij geholpen; de tijd waarin wij als land, als samenleving gingen nadenken over de waarde van een mensenleven en diens condities. Al onze ideëen werden met de ontwikkeling van ons land eind 18e eeuw, destijds de Bataafse Republiek, samengevoegd in een grondwet, waaraan ieder mens zich diende te houden. Hadden wij als samenleving niet nagedacht over wat wij belangrijk vonden, dan zouden wij tot overeenstemming zijn gekomen over dit thema. Wat zou er dan zijn geworden van ons land? Hadden wij dan wel een dergelijke moderne samenleving ontwikkeld, zoals wij het geluk hebben hedendaags in te leven?

Het is dwaasheid om te stellen dat het soms verstandig is om geen mening te hebben over iets. Waarom zou iemand geen mening willen hebben? Is het onvermogen? Of een tekort aan kennis? Wij leven in een tijdperk van informatie; feiten zijn alom beschikbaar. Kennis is echter niet verenigbaar met feiten, omdat kennis interpretatie van diezelfde feiten vereist. Incorrect omgaan met feiten leidt tot dwalingen en bij het niet uitspreken van die dwalingen in de vorm van een mening, ontstaan er misconcepties en dat kan grote gevolgen hebben; het kan het gevolg hebben dat bepaalde ideologieën het grootste goed zijn van het al en dat het waard is om ervoor te sterven.
Wat is de waarde van een mensenleven als het niet mag worden geleefd?
Als wij waarde hechten aan onze huidige manier van leven en onze huidige democratische rechtsstaat, dan is het van groot belang dat wij ten alle tijden een waarheidsgetrouw beeld vormen van de fundamenten van onze huidige democratische rechtsstaat. De vrijheid van meningsuiting geeft ons die ruimte, laten wij dan ook vooral die publieke ruimte koesteren, want het is de drijvende kracht achter onze huidige open samenleving.

En moge alles breken, wat aan onze waarheden breken- kan! Menig huis valt er nog te bouwen - Friedrich Nietzsche - Aldus Sprak Zarathoestra

Mijn vrienden, ik dank jullie allen voor het lezen van deze blog! Laten wij vasthouden aan onze normen en waarden en deze koesteren door hierover met elkaar in gesprek te gaan. Volgende week eren wij onze vrijheid, laten wij deze week onze vrijheid van meningsuiting eren.
Een dikke knuffel van jullie amateurfilosoof, Halbe.

Nederland: een falende democratie

Of men het nu 'civilisatie' noem, 'humanisering'of 'vooruitgang', waarin het onderscheidende kenmerk van de Europeanen wordt gezocht; of dat men het eenvoudig, zonder te loven of te laken, met een politieke term de democratische beweging van Europa noemt: achter alle morele en politieke voorgronden waar dergelijke formuleringen naar verwijzen, voltrekt zich een gigantisch fysiologisch proces, dat steeds sterker op gang komt, - een assimilatieproces van de Europeanen, hun toenemende vrijwording van de voorwaarden waaronder aan klimaat en stand gebonden rassen ontstaan, hun toenemende onafhankelijkheid van enig vastomlijnd milieu dat eeuwenlang het stempel van zijn onveranderlijke eisen op ziel en lichaam wilde drukken. [...]
Dezelfde nieuwe voorwaarden waaronder in de regel een nivellering en mediocrisering van de mens tot stand zal komen, [...] vertonen sterk de neiging uitzonderingsmensen van de meest gevaarlijke en aantrekkelijke hoedanigheid te doen ontstaan. - Voorbij Goed en Kwaad, door Friedrich Nietzsche. Nederlandse vertaling door Thomas Graftdijk, blz. 155 - 156.

Als rasechte optimist en wereldverbeteraar heb ik altijd geloofd in het goede van de mens en dan vooral in het goede van 'dé nuchtere Nederlander'. Als half-Colombiaan geniet ik namelijk de voordelen van twee culturele achtergronden: ik heb de zuid-amerikaanse passie voor al het goede in 'smens leven en ik hanteer eveneens een relativerende blik op zaken. Natuurlijk ben ik er eveneens trots op om mijzelf een Nederlander te mogen; een volk dat bekend staat om zijn nuchterheid. Helaas is die nuchterheid de laatste paar jaren aangetast vanwege globale zaken, waardoor wij als samenleving kwetsbaarder zijn geworden en daardoor feitelijk minder nuchter zijn geworden.
Kijk alleen al naar het begrip 'pedofilie'; roep dit woord en emoties vieren de boventoon van een discussie. Het voeren van enige vorm van rationele discussie wordt zo goed als onmogelijk gemaakt. Hetzelfde geld voor de begrippen 'islam', 'moslim' en uiteraard de bijna noodzakelijke negatieve connotatie 'terrorisme'; want in de ogen van de westerse wereld bestaat er louter 'moslimterrorisme', een woord dat maar al te graag in de mond wordt genomen door politici die graag beroemd willen worden en geilen op macht zoals ene peroxidexenofoob.

Ik heb in vorige blogs al de gevaren aangekaart van nationaal-socialistische groeperingen, die uiteindelijk al dan wel of niet hun stempel zouden drukken op de politieke agenda's van diverse regeringsleiders.
Nu is het gelukkig nog niet zover dat deze dwazen met hun wereldvreemde visie politici beïnvloeden, maar ik heb sterke twijfels of dat deze figuren in meer of mindere mate verantwoordelijk zijn voor het dwarsbomen van het democratisch proces van een gemeenteraad die bepalen of er in een gemeente een asielzoekerscentrum (azc) gaat komen of niet.
Wij weten natuurlijk dat asielzoekers gewoon achterlijke mensen zijn die hier louter komen om te profiteren van onze verzorgingsstaat. Althans, ik vermoed dat dit in verkorte bewoordingen de redenaties zijn van de eerder benoemde figuren die zich hebben aangesloten bij anti-democratische bewegingen zoals Pro Patria en het Identitair Verzet. Jammer alleen dat zo weinig mensen de tijd nemen om zich te verdiepen in 'het asielzoekersprobleem'. Deze mensen verwijs ik maar al te graag naar een vorig schrijven, waarin ik het asielzoekersprobleem op filosofische wijze heb geanalyseerd.

Zoals vele mensen weten wordt er Europa breed gekeken naar allerlei oplossingen voor het plaatsen van asielzoekers, zo ook in ons land. Dit doet ons land niet alleen vanuit politieke overwegingen, nee het is zelfs onze morele plicht om deze asielzoekers op te nemen in onze samenleving! Helaas heb ik al in een eerder schrijven vastgesteld dat het momenteel erg slecht gesteld is met onze zogenaamde westerse moraliteit. Dit begrip dat ooit ten tijde van de verlichting daadwerkelijke waarde had, is heden te daagse verkracht en gedegradeerd tot een opportunistisch, politiek beladen begrip waarin landen louter kunnen praten over moraliteit en morele kwesties zoals 'mensenrechten' wanneer het hun uitkomt. Want het belangrijkste is uiteraard het individu, het 'ik'. Het 'ik' wilt machtig worden, het 'ik' wilt rijk worden en het 'ik' geeft om niemand anders dan zichzelf. En datzelfde adagium van 'het ik' heeft sinds enkele jaren ook zijn weg gevonden in de politiek; in de vorm van figuren zoals de eerder benoemde 'peroxidexenofoob'.

Laat een ding duidelijk zijn: het is niet erg dat er dwazen bestaan. Sterker nog, de britse filosoof John Stuart Mill heeft juist het belang laten zien van een tegenovergestelde mening. Het effect is namelijk dat mensen hierdoor gaan reflecteren op hun eigen ideeën en dat hierdoor een samenleving zich kan ontwikkelen.
Het wordt echter een probleem wanneer mensen ofwel de cognitieve vermogens missen om te gaan reflecteren op hun eigen ideeën, of wanneer de ander een ruggengraat mist om vast te houden aan diens eigen idealen.
Sinds de afgelopen zomer diverse besluiten zijn gemaakt op regeringsniveau over de opvang van asielzoekers, zijn gemeenteraden gedwongen om te gaan stemmen of er al dan wel of niet een azc gaat komen. In beschaafde landen zoals Nederland gaat dit vaak vooraf aan een democratisch proces waarbij allerlei mensen worden aangehoord. Dit democratisch proces is het fundament van onze rechtstaat; wat voor waarde heeft onze rechtstaat als wij niet in staat zijn op democratische wijze deze vorm te kunnen geven?
En toch is het ditzelfde democratisch proces dat wordt verstoord door de eerder benoemde figuren; dat mensen louter hun mening kunnen geven vanuit de onderbuik, zonder enige vorm van nuchterheid, van relativering.

Ik heb tot heden altijd gedacht dat ons land beter wist, dat onze nuchterheid en relativeringsvermogen het zouden winnen van onze onderbuik. En oh, wat heb ik het fout gehad!
Vandaag lees ik een artikel op de website van Metro nieuws. Vorige week werd het zoveelste democratisch proces over het plaatsen van een azc in een gemeente ondermijnt; deze keer hebben de relschoppers hun zin gekregen.
Waar bij andere gemeenten uiteindelijk een tweede keer de gemeenteraad heeft geluisterd naar diens bevolking, hebben het college van B&W in Geldermalsen de zwakten van hun ruggengraat laten zien en zijn gezwicht voor de angst van dwazen in plaats van te luisteren naar de relativering van de rede.
De verlichting heeft gefaald, Nederland begint een falende democratie te worden. Ik heb mij nog zó beschaamd gevoeld voor mijn Nederlanderschap; nog nooit ben ik zó verbaasd geweest van de simpliciteit en vooral zwakten van de mens. En nog nooit ben ik zó boos geweest op mijn medemens en heb ik zoveel angst gevoeld jegens de moderne Nederlandse bevolking.
De trots die ik voelde in mijn Nederlanderschap is omgedraaid in een walging. Morgen is het kerstavond, vrede op aarde, zo gaat het adagium van kerst. Voor iedereen geldt dit, behalve voor de asielzoekers die hier komen om te profiteren van onze zorgstaat, toch mijn beste Nederlander?

O sancta simplicatas! In welk een zonderlinge vereenvouding en vervalsing leeft de mens! Men kan zich niet genoeg verwonderen als men eenmaal zijn ogen voor dit wonder heeft geopend!
Friedrich Nietzsche - Voorbij Goed en Kwaad.

Mijn vrienden, dank voor het lezen van dit stevige schrijven! Mijn excuses voor de pessimistische toon van deze blog, het is gewoon een tijd geleden dat ik zó boos ben geworden en zoveel angst hebt gevoeld jegens een zorgelijke ontwikkeling van ons land. Laten wij Nederland weer een mooi land maken en laten wij vooral het dialoog met elkaar blijven aangaan, hoe dwaas de ander ook is.
Afsluitend wens ik jullie allen uiteraard hele fijne feestdagen toe.

Filosofisch intermezzo - Existentiële overpeinzingen

Wat de meeste mensen ook van hun 'egoïsme' mogen denken en zeggen, toch doen ze hun leven lang niets voor hun ego, maar alleen voor het fantoom van dit ego, dat zich in de hoofden van hun omgeving over hen gevormd en zich daaraan meegedeeld heeft [...].
Deze nevel van meningen en gewenningen groeit en leeft vrijwel onafhankelijk van de mensen die hij omhult; in deze nevel ligt de enorme invloed besloten van algemene oordelen over 'de mens' - al deze zichzelf onbekende mensen geloven aan de bloedeloze abstractumn 'mens', dat wil zeggen aan een fictie; en elke verandering die met dit abstractum ondernomen wordt [...].
Dit alles omdat iedere enkeling uit deze meerderheid niet bij machte is een werkelijk, voor hem toegankelijk en door hem doorgrond ego tegenover de algemene bleke fictie te stellen en die daardoor teniet te doen. - Friedrich Nietzsche, Morgenrood.

Tot mijn grote spijt is het seizoen van 'Het Filosofisch Kwintet" wederom voorbij. Ik heb kunnen genieten van zeer diepgaande gesprekken over een variëteit aan thema's: vrijheid en vrijheid van meningsuiting, bildung, saamhorigheid, gelijkwaardigheid en de menselijke maat. Het meest fascinerende vind ik altijd de optimistische kijk op deze thema's, terwijl bepaalde gebeurtenissen ons allerminst optimistisch zouden moeten stemmen. Maar zoals Aristoteles schreef:

Waardoor komt het dat alle mannen die uitzonderlijk zijn geweest in de wijsbegeerte of politiek of de literatuur of de kunsten, melancholici blijken te zijn?

Misschien ligt het antwoord op deze vraag besloten in ons 'mens-zijn', in het feit dat wij nog altijd hoop hebben in ons medemens en uitgaan van het goede in de mens, zoals Socrates geloofde in de mens.
Is het niet de erkenning van het slechte in de mens dat reflecties in onszelf teweegbrengt om morele keuzes te maken? Wij leven in het post-WO2 tijdperk, terwijl wij als samenleving nog altijd de littekens dragen van WO2. Je zou bijna kunnen stellen dat het onze taak is om deze littekens te dragen, zodat wij als samenlevingen nooit meer ons laten verleiden tot totalitaire ideologieën zoals het nazisme. Het is dit sentiment dat ons als samenleving verenigde in het veroordelen van Wilders' 'minder minder'-uitspraak, omdat wij de gevaren van dergelijke uitspraken herkennen en erkennen.

Westerse samenlevingen zijn tot de eeuwenwisseling nog nooit zo stabiel geweest; ondanks alle (maatschappelijke) problemen waarmee samenlevingen geconfronteerd werden is er altijd sprake geweest van een voortgaande ontwikkeling. Deze ontwikkeling werd afgesloten met een vorm van welvaartstoename in de jaren '90 van onvoorstelbare proporties. Je zou bijna kunnen stellen dat wij met onze huidige samenlevingen een 'plafond hebben bereikt van maximale stabiliteit' en dat wij nu zoekend zijn naar nieuwe vormen van stabiliteit.
Om dit 'plafond van stabiliteit' te kunnen doorbreken en hogere vormen van welvaart te kunnen bereiken waren krachten vereist die wij niet meer intrinsiek konden vormen. Waarom zouden wij? Wetenschap is ons nieuwe geloof geworden en God is door Nietzsche dood verklaard, waardoor religie voor ons niet meer van toegevoegde waarde is. Wij hadden de grote vijanden van de vorige eeuw verslagen, zelfs het communisme kon ons geen kwaad meer doen, want Rusland was geen wereldmacht meer.
Hoe ironisch dat 9/11 de kracht werd die onze samenlevingen zouden vormgeven; het gaf ons een gezamenlijke vijand waarmee onze existentiële leegte werd gevuld, waardoor wij nader tot elkaar zouden moeten komen. Dat er overigens binnen onze westerse samenlevingen dwazen bestaan die geloven dat 9/11 een georkestreerde gebeurtenis was, opgezet door de CIA, is een onoverkomelijk feit en getuigt enkel van de vrijheid voor het vormen van onze eigen waarheden.

Helaas creëert elke kracht een tegenwerkende kracht, geheel volgens de derde wet van Newton.
Sociale cohesie leidde tot sociale segregatie op basis van ideologieën, gevoed door angst voor andersdenkenden. Onze empathische vermogens werden gekaderd door religieuze en/of levensbeschouwelijke verschillen. Het gemis aan een nationale culturele identiteit voedde de angst jegens hen die vanuit hun culturele en/of religieuze opvattingen moeite hadden om te integreren in de Nederlandse samenleving.
Opeens werd de gedachte dat de 'multi-culturele samenleving failliet is' breed gedragen, vanwege het gemis aan een culturele identiteit. De persoon die een voorvechter hiervoor was, Pim Fortuyn, overleed helaas op tragische wijze voordat hij zijn beleid ten uitvoer kon brengen.
In diezelfde periode begon de druk op de vrijheid van meningsuiting. Theo van Gogh schreef columns met een dergelijke inhoud dat het voor een hoop mensen dermate schokkend was dat zij besloten actie te ondernemen. De wrede moord op hem en de maatschappelijke verontwaardiging die hieruit volgde was kenmerkend voor de maatschappelijke spanningen dat leefde onder verschillende bevolkingsgroepen.

Ironie ten top dat enkele dagen later het programma 'De grootste Nederlander' Pim Fortuyn als nummer 1 werd verkozen, al hoewel later bleek dat de nummer 2, Willem van Oranje, uiteindelijk de échte winnaar was, maar dit op het moment van bekendmaking nog niet bekend was vanwege technische overwegingen.
Het feit dat Pim Fortuyn had gewonnen was typerend voor de drang (obsessie?) naar een culturele identiteit. Opeens werden wij geconfronteerd met een existentiële leegte die wij niet konden vullen vanwege de diversiteit aan levensbeschouwingen. Ik vraag mij dan af: is het bestaan van een dergelijke variëteit aan levensbeschouwingen binnen onze samenleving niet dé culturele identiteit waarnaar wij zoeken? Waarom kunnen wij enkel onze culturele identiteit vaststellen aan de hand van een vastgesteld moreel kader?
Zelfs Maxima deed drie jaar later de uitspraak: De échte Nederlander bestaat niet, die overigens daarvoor al was gedaan door de oud-kroonprins van Nederland: Prins Claus. Natuurlijk viel heel emo-Nederland over deze uitspraak, want volgens hun 'bestaat de échte Nederlander wel degelijk!!!'

Ik denk dat wij als samenleving sinds die tijd enorm zoekend zijn (geweest) naar onze culturele identiteit, omdat wij simpelweg niet willen accepteren dat bepaalde bevolkingsgroepen ondertussen deel zijn gaan uitmaken van diezelfde samenleving. Veel mensen denken nog steeds in de "wij-zij-groepen", terwijl deze al enkele decennia niet meer bestaan. De échte Nederlander bestaat inderdaad niet meer, als deze al ooit bestond. Het is een moreel beeld geworden, een ideaal dat wij als samenleving constant vormgeven.
Dit ideaal is de drijvende kracht achter de maatschappelijke discussies rondom bepaalde tradities zoals Sinterklaas. Wij hebben als samenleving moeite met het opgeven van dergelijke tradities, omdat wij er emotionele waarde aan hechten; emotionele waarde waaraan wij in bepaalde periode(n) onze culturele identiteit aan ontlenen.

Voor die culturele identiteit om zich te kunnen ontwikkelen is gelijkwaardigheid een voorwaarde op individueel niveau. Hoe kan een cultuur zich ontwikkelen zonder gelijkwaardigheid?
Hoe ironisch is het dat juist bepaalde fundamentalistische ideologieën deze gelijkwaardigheid schade berokkenen door zichzelf als (moreel) superieur op te stellen. De enige manier om deze superioriteit te bespreken is vanuit de vrijheid van meningsuiting. Het is dan ook niet verwonderlijk dat beide concepten binnen onze huidige samenleving onder druk staan. Zoals in 5e aflevering van het Filosofisch Kwintet over 'gelijkwaardigheid' werd uitgesproken door Paul Scheffer (niet letterlijk, maar mijn interpretatie van zijn woorden):

Hoe kan ik jullie rechten verdedigen vanuit de positie van vrijheid van Godsdienst zonder het bestaan van wederigheid vanuit de propositie dat jullie de grondbeginselen van onze democratie afkeuren, omdat wij ongelovigen zijn?

Om direct antwoord te geven: vanuit een moreel perspectief is dit een onmogelijke taak; vanuit het perspectief van burgerschap mogen zij dit doen, omdat wij hun deze privéleges en vooral de ruimte hebben gegeven om dit te doen; het is hun goedrecht om onze democratie af te keuren, hoe dwaas dat ook is.
Het enige wat wij als samenleving kunnen doen is zorg dragen voor het behoud van onze open samenleving en de ander niet proberen te overtuigen op basis van morele argumenten, want daar is de ander niet vatbaar voor. Het behoud van onze open samenleving kan worden bewerkstelligt door aandacht te blijven schenken aan de rechten van de mens en de burgerrechten binnen onze samenleving, waardoor er uiteindelijk een vorm van wederkerigheid moet ontstaan binnen deze groepen mensen vanuit de erkenning van de rechten van de mens.

Ik denk dat dit een goed moment is om dit schrijven te beëindigen. Wederkerigheid zou het uitgangspunt moeten zijn van onze samenleving; elkander de ruimte te geven voor het uitwisselen van meningen en durven te luisteren naar elkaar. Geen enkele cultuur is superieur aan de ander, hoe graag wij dat ook zouden willen geloven. Voor onze cultuur om zich te kunnen ontwikkelen zullen wij deze ruimte moeten creëren waarin wij de ander de vrijheid geven voor het uitten van diens meningen: vrijheid van meningsuiting.
Dankzij deze vrijheid van meningsuiting geven wij elkaar de ruimte voor het uitwisselen van normen en waarden vanuit onze culturele achtergrond. En dán pas kan een samenleving zich ontwikkelen: door culturele normen en waarden te vergelijken en zoeken naar overeenkomsten van waaruit universele normen en waarden zich ontwikkelen en wij als samenleving een nieuwe vorm van culturele identiteit hebben ontwikkeld.

Is there, or is there not, one thing that every citizen has to have if society is to exist at all? [...] It's respect for what's right, and moderation, and religiousness, and in short, what I refer to as the quality of being a good man.
Protagoras, door Plato, pagina 25 v.d. engelse vertaling door Pengiun Classics.

Mijn vrienden, dank voor het lezen van deze blog! Ik had weer eens zin om mijn gedachten op papier te zetten en na te denken waar ik de komende tijd over wil gaan schrijven. Ik wens jullie allen een heel fijn weekend toe. Een dikke knuffel van jullie amateurfilosoof, Halbe!

De politie - het noodzakelijke kwaad van een rechtstaat

Ieder bekwaam mens staart zich blind op zijn bekwaamheid en heeft van daaruit geen vrij zicht naar buiten. Had hij voor het overige niet ook flink wat onvolmaaktheden, dan zou hij vanwege zijn deugd nooit enige geestelijk-zedelijke vrijheid kunnen bereiken. Onze tekortkomingen zijn de ogen waarmee wij het ideaal zien. - Menselijk al te Menselijk, door Friedrich Nietzsche: pagina 320, nederlandse vertaling door Thomas Graftdijk.

Mensen zijn rare wezens...In de korte tijd dat ik mijn medemens probeer te begrijpen en een soort van wereldbeeld heb gevormd, blijft het mij verbazen hoe divers, intelligent, maar ook conformistisch en dom mensen (kunnen) zijn.
Wellicht dat een groot deel te verklaren is aan de hand van onze afkomst: apen waren tenslotte dieren die in groepen leefden; het waren bij uitstek sociale dieren. De mens is in dit opzicht niet veel anders dan apen. Wellicht dat ik daarom zo kan genieten van de remakes van de filmtriologie "Planet of the Apes", waarin de eerder benoemde eigenschappen van de mens prachtig verfilmd zijn in een epische strijd voor overleving.

Zaterdagavond 27 juni
De van arubaanse afkomst Mitch Henriquez is vanwege een tragische omloop van omstandigheden overleden. De maatschappij is geschokt door het overlijden van een man die ogenschijnlijk onschuldig was en door politiegeweld om het leven is gekomen vanwege een disproportioneel handelen van de handhavers van onze rechtstaat.

Maandaqavond 29 juni
Een protestactie wordt via facebook georganiseerd in de schilderswijk. Er is angst voor rellen, waardoor de ME wordt ingezet. De volgende ochtend zijn de beelden zichtbaar in diverse media. De familie van Henriques neemt afstand van de rellen en maant de gemeenschap tot rust.

Enkele dagen later worden diverse agenten bedreigd, waaronder de wijkagent die ogenschijnlijk (lees: via facebook verspreidt bericht) zelf ook aanwezig zou zijn geweest op de tragische avond van zaterdag 27 juni.
In totaal zijn er 70 mensen opgepakt wegens vandalisme of aanverwante delicten die hebben plaatsgevonden in de onrustige nachten na 27 juni. Geen van de verdachten is woonachtig in zowel de schilderswijk of zelfs Den Haag.

Sinds bovenstaande gebeurtenissen is er sprake van een negatief cq. walgelijk irrationeel sentiment jegens politie, al dan wel of niet aangewakkerd vanwege de veelheid aan media-verhalen. Hoe ironisch is deze ontwikkeling in vergelijking met de korte historie van ons land, waarin er eind jaren 90 van de overige eeuw nationaal werd geroepen om meer blauw op straat, zoals hier te lezen is.
Sterker nog, het post-9/11 tijdperk en de daaropvolgende groeiende maatschappelijke spanningen tussen diverse bevolkingsgroepen met als hoogtepunt de gewelddadige moord op Theo van Gogh in november 2004 creëerde een dermate gevoel van onveiligheid dat de roep om meer blauw op straat alleen maar groter werd met als onderliggende gedachte: 'wij voelen ons onveilig, dus hoe meer politie wij op straat zien, des te veiliger wij ons voelen'.

Oh oh oh, wat zijn wij toch heden ten daagse blij met onze politiemacht!
Ik heb geen behoefte om mijn walging jegens bepaalde sentimenten uit te spreken, dus verwijs ik mijn lezer graag naar mijn vorige blogs, waarin ik mijn zorgen heb geuit jegens de pretenties van mensen om rechtspraak te begrijpen, van waaruit zij het idee hebben dat zij zichzelf gerechtvaardigd voelen om voor eigen rechter te gaan spelen geheel vanuit hun idee van rechtvaardigheid. Ook deze zorgen heb ik geuit in een eerder schrijven.
Ik wil nu mijn zorgen uitspreken jegens hedendaagse ontwikkelingen, hoe paradoxaal deze ontwikkeling is in vergelijking met het voorgaande decennium.
In 2004 was er een rapport geschreven waarin omschreven stond dat er spanningen bestonden tussen de politie en Marokkaanse jongeren. Een samenvatting van dit rapport is hier te vinden. Tegenwoordig is er geen informatie meer te vinden over dit fenomeen, hetgeen suggereert dat dit fenomeen tegenwoordig ofwel niet meer voorkomt (niet aannemelijk) ofwel in dermate kleine hoeveelheden voorkomt dat het niet meer benoemenswaardig is voor het maatschappelijk debat in het spanningsveld tussen de politie en onze samenleving.
Er was echter wél sprake van een toename van de hoeveelheid geweld jegens politie, zoals hier te lezen is. De oorzaak hiervan werd snel gevonden: meer blauw op straat, dus een grotere kans op conflicten tussen politie en 'de samenleving'.

Wat ik dan des te opmerkelijker vind, is de conclusie die is getrokken door de researchredactie van RTL Nieuws in 2010 dat er in voorgaande jaren (2005-2009) een marginale toename is geweest van de aanwezigheid van politie op straat, zoals hier te lezen is. Dit suggereert dat het geweld jegens politieagenten is toegenomen, maar dat dit voornamelijk gericht is het 'blauw op straat'.
Gelukkig beschouwden wij in 2010 de politie als een macht die ontzag en aanzien vereiste, dat is althans de strekking van een officieel rapport dat hier te vinden is.
Desalniettemin heeft onze samenleving in de voorgaande jaren met enige regelmaat te kampen gehad met een kloof tussen mensen die totaal geen respect hebben voor de politie, van waaruit het idee bestaat dat oom agent niet meer het respect krijgt die hij verdiend en dé mensen die inderdaad met afgunst kijken naar de handhavers van onze rechtstaat. De filosoof Jurriën Rood heeft echter ontdekt dat het geen probleem is van de politie als handhaver van onze rechtstaat, maar een maatschappelijk fenomeen waarbij gezag ondermijnt wordt door de samenleving. Ik verwijs mijn lezer dan ook graag naar het interview dat trouw heeft afgenomen in 2013.

En dan zijn wij wederom met een grote sprong aanbeland in het nu, 8 augustus 2015.
Online is er nogal veel gesproken over een interview die RTL nieuws heeft gehouden met een moedige brigadier die een open boekje heeft gedaan over haar werk. Het meest gehoorde argument was: je kiest er zelf voor. Ik ga niet verder in op dit dwaze argument, maar het spreekt voor zich dat deze en vele andere uitspraken zijn gedaan door mensen die gezag niet erkennen en zodoende het idee hebben dat de politie onbelangrijk is voor onze samenleving. Overigens geen onbelangrijk detail: in vergelijking met 2004 zijn deze uitspraken niet gedaan door Marokkaanse jongeren, maar autochtone Nederlanders.
Het zijn dezelfde mensen die de huidige acties van de politie veroordelen, waarbij zij het gevoel hebben dat "de burger opnieuw wordt genaaid door de politie" en waarom? Omdat zij niet inzien dat politie vanuit hun gezagspositie de rust handhaven binnen onze samenleving met als gevolg dat indien er een voetbalwedstrijd gepland staat en de politie besluit te gaan staken (wat geheel hun recht is!), dat de wedstrijd niet door kan gaan, omdat er niemand is die de rust en orde binnen die stad kan handhaven.
Laten wij eerlijk zijn: het grootste deel van de voetbalsupporters zijn natuurlijk fatsoenlijke mensen die in staat zijn hun emoties op dermate wijze te reguleren dat het gezellige mensen zijn om een biertje mee te drinken. Helaas zit er ook een klein deel tussen die agressief gedrag gaan vertonen, waarmee de veiligheid in het gedring komt. Niemand zit namelijk te wachten op een herhaling van de vele incidenten van 'zinloos geweld' die wij in de afgelopen paar decennia hebben meegemaakt (zoals de lange lijst van slachtoffers laat zien) en helaas is de kans op dergelijke slachtoffers nou eenmaal het grootst tijdens gebeurtenissen waarbij veel mensen aanwezig zijn binnen een relatief beperkte ruimte.

Het moment dat iemand om het leven komt vanwege zinloos geweld, zal iedereen gaan roepen: "WAAR WAS DE POLITIE!?" en wordt ineens duidelijk hoe belangrijk de politie is voor onze samenleving. Erkenning voor ontzag hebben wij niet, maar het is toch wel verdomd prettig om te weten dat er iemand is waarop wij kunnen rekenen 'wanneer de pleuris uitbreekt'.
RTL Nieuws berichtte vanmorgen dat de politie dreigt 112-meldingen te negeren. Ik juich deze keuze van harte toe! Wij hebben als samenleving namelijk het punt bereikt waarop wij pretenderen dat wij 'alles zelf kunnen regelen', tot aan het uitvoeren van het recht aan toe. Helaas gaat het individu dan voorbij aan zijn eigen vermogens of om de inleidende quote van Nietzsche aan te halen "bekwaamheid", waardoor juist die hele stabiliteit van onze samenleving in het gedring komt. Misschien wordt het eens tijd dat wij weer het gezag gaan erkennen in de vorm van een politieagent? Waarom accepteren wij wel de keuzes die wij als samenleving maken, maar wanneer wij worden geconfronteerd met de gevolgen van die keuzes, dan gaan wij stampij lopen maken en protesteren tegen degenen die de uitvoering van deze keuzes bewerkstelligen: de politie.
Ik heb een idee: laten wij de politie opheffen! Dan kunnen wij direct onze rechtstaat ook failliet verklaren en anarchie op zijn beloop laten gaan. Heerlijk, terug naar een tijd van 'wetteloosheid' en de recht van het sterktste gaat zegevieren. Ik ben voor! Wie is ook voor?

O sancta simplicatas! In welk een zonderlinge vereenvouding en vervalsing leeft de mens! Men kan zich niet genoeg verwonderen als men eenmaal zijn ogen voor dit wonder heeft geopend!
Friedrich Nietzsche - Voorbij Goed en Kwaad.

Mijn vrienden, dank voor het lezen van deze blog! Verspreid het woord: laten wij als samenleving de politie opheffen en anarchie zegevieren of laten wij teruggaan naar de situatie waarin de politie het ontzag en erkenning krijgt die het verdiend. De mens is een raar dier en onze samenleving is een ophoping van al die rare dieren. Wij hebben tijdens de ontwikkeling van onze samenleving de macht gegeven aan de politie om te handelen in situatie waarin handelen vereist is voor het terugbrengen van rust en orde binnen onze samenleving, omdat wij weten dat een dergelijke macht noodzakelijk is voor de instandhouding van onze rechtstaat. Een burger kan nou eenmaal niet dezelfde mate van gezag krijgen zoals een politieagent dat heeft.

De week waarin de EU failliet ging

Wat heeft de Europese volkerenfamilie tot een progressief in plaats van een stilstaand deel der mensheid gemaakt? Niet hun buitengewone eigenschappen, die, als zij al bestaan, een gevolg zijn en niet de oorzaak; maar hun opmerklijke verscheidenheid van karakter en cultuur. Individuen, klassen, naties zijn steeds in hoge mate verschillend van elkaar geweest; zij hebben een grote verscheidenheid aan wegen bewandeld, die elk leidden tot iets waardevols en al zijn steeds weer de mensen die op een andere weg waren onverdraagzaam voor elkaar geweest, en zou ieder het een uitstekende zaak hebben gevonden als alle anderen gedwongen waren om zijn kant uit te gaan, toch hebben hun pogingen om elkaars ontwikkeling in de kiem te smoren zelden een duurzaam succes gehad, en is elke richting blijven bestaan om op zijn beurt het goeds te ontvangen dat de anderen konden bieden. Naar mijn mening heeft Europa haar progressieve en veelzijde ontwikkeling volledig te danken aan deze verscheidenheid van wegen. - Over Vrijheid, door John Stuart Mill: pagina 122 - 123.

Ik heb in een eerder schrijven al kritiek geuit op de politieke samenwerking tussen de diverse lidstaten van de EU. Ik heb bewust opnieuw gekozen voor dezelfde inleidende tekst, omdat dit laat zien dat pluriformiteit geen struikelblok hoeft te zijn voor het vormen van een politieke unie. Sterker nog: het kan juist een kracht zijn van een unie! Dát is namelijk tevens de reden waarom de euro als munteenheid jaren werd beschouwd als de meest stabiele munteenheid van de wereld. De diversiteit van alle lidstaten van de EU zijn een belangrijke factor voor de potentiële economische kracht van de euro.
Hoe bizar is het wel niet dat de politieke betrekkingen tussen de lidstaten onderling heeft geleid tot een faillissement van de EU.

Griekenland is een land waar veel over te zeggen is en ís gezegd en waar heel veel meningen over zijn gevormd, waarheidsgetrouwe meningen en louter meningen gevormd op basis van onderbuikgevoelens.
Het groeiend negatieve sentiment over Griekenland bestaat dan ook voornamelijk uit de tweede categorie en wordt constant gevoed door een breed scala aan nieuwsartikelen waardoor zelfs belangrijke nieuwsmedia zoals RTL Nieuws zich schuldig maken aan het creëren van een negatief sentiment door keer op keer artikelen te publiceren met daarin 'feiten' begeleid door een serie aan informatie waardoor het beeld ontstaat van een land die geheel zelf schuldig is aan de situatie waarin het zich bevindt.
Terwijl de realiteit van deze situatie is die van een twee-zijdig zwaard, waarbij er sprake is van een wederzijdse (economische) afhankelijkheid tussen Griekenland en de EU.

Ik verwijs mijn lezer maar al te graag naar dit artikel waarin een verhelderende uiteenzetting is gemaakt van daadwerkelijke feiten rondom Griekenland.
De oplettende lezer vraagt zich nu af: indien Griekenland daadwerkelijk zoveel heeft hervormd, waarom blijft Rutte en al die andere politici dan krampachtig vasthouden aan de meest gehoorde uitspraak in de discussie rondom Griekenland: "Griekenland moet hervormen"? Dat, mijn beste lezer, is vermoedelijk te herleiden naar de definitie van het begrip 'hervormen'. Sinds de uitbraak van de kredietcrisis werd ons maar al te duidelijk dat het huidige systeem van het kapitalistisch model niet meer houdbaar is in onze geglobaliseerde wereld. Politici hebben hun agenda's compleet omgegooid: vooraleerst omdat er crisismanagement moest worden uitgevoerd om zodoende alle (economische) schade zoveel mogelijk te beperken (zijn ze keihard in gefaald). Vervolgens wordt er onderzocht hoe de kredietcrisis überhaupt heeft kunnen gebeuren (iets met gierigheid en te weinig controle waardoor er teveel lucht in de economie was gepompt en teveel controle waardoor men het idee had dat banken moesten worden gered in het kader van crisismanagement) en is er een plan gekomen om een dergelijke systeemcrisis in de toekomst te voorkomen (onmogelijk).

En in dat gat, lieve mensen, is Griekenland gevallen. Los van de interne problematiek dat Griekenland rijk is (lees: corruptie en grootschalige fraude), hebben landen vanwege hun radicale bezuinigingsbeleid geen geld meer over om te investeren in Griekenland. Terwijl juist Griekenland van alle landen het hardst geld nodig heeft om te investeren in nieuwe infrastructuren kwa invulling en begroting van overheidsbeleid.
Vreemd genoeg zijn dergelijke ideeën ongekend bij onze politici die enkel ogen hebben voor hun eigen financiële stromingen en zodoende een 100% garantie willen krijgen dat AL het geld dat zij (!!!) hebben uitgeleend terug wordt betaald. Want indien dit niet het geval is, moeten allerlei banken van deze noordelijke lidstaten opnieuw honderden miljoenen euro's afschrijven en dát is natuurlijk uit den boze, gezien de afgelopen crises die wij hebben gehad. Stel je toch eens voor: heb je als land een bank gered, komt deze opnieuw in de problemen vanwege een land waar ooit honderden miljoenen in zijn geïnvesteerd in de verwachting het dubbele en wellicht zelfs het driedubbele voor terug te krijgen.
Want dát is waar politici zich uiteindelijk enkel druk om maken: dat de banken opnieuw honderden miljoenen euro's moeten afschrijven op Griekse leningen, met het risico dat een bank alsnog op omvallen staat. Dat hierdoor de volledige geopolitieke stabiliteit van de EU op het spel komt te staan is kennelijk van secundair belang, want als er 1 ding is wat politici hebben geleerd, dan is het dat economische stabiliteit voor alles gaat.

Toegegeven: economische stabiliteit is van fundamenteel belang voor een natie. Het is eigenlijk bizar hoe diverse sociaal-contracttheorieën geen enkel woord schrijven over economische stabiliteit als voorwaarde voor de vorming van een stabiele samenleving. Misschien dat Hobbes daarom meer gelijk heeft dan Rousseau, met zijn 'oorlog van allen tegen allen', indien grondstoffen het primaire doel is van de natuurwet beschouwd vanuit Hobbes' filosofie. Toch behoort economie niet het primaire uitgangspunt te zijn van de stabiliteit van een samenleving, maar moet economie hand in hand gaan met de stabiliteit van een samenleving.
Dan vraag ik mij af: kunnen wij dan geen enkel begrip opbrengen voor de Grieken? Zijn wij zover afgedwaald van onze verlichtingsidealen die het Europese vasteland naar de moderne tijd en nu onze post-moderne tijd hebben gebracht? Sinds wanneer zijn vrijheid, gelijkheid en broederschap ondergeschikt gemaakt aan economische welvaart dat ieder land probeert te onttrekken aan de samenwerking van de EU? Is de EU enkel opgericht om te kunnen profiteren van elkanders welvaart of is er ook sprake van een politieke unie waarin (politieke) samenwerking bijdraagt aan economische welvaart voor elke EU-lidstaat?

Gezien de ontwikkelingen van de afgelopen weken in de kwestie rondom Griekenland bestempel ik de EU als failliet en dan wordt het wellicht inderdaad weer tijd om te stoppen met geopolitieke samenwerking. Want zelfs al zou er een nieuwe overeenkomst kunnen worden opgesteld, waarom zouden de EU-lidstaten tenslotte samenwerken met elkaar terwijl men enkel van elkaar probeert te profiteren? Je zou bijna gek moeten zijn om vanuit deze propositie een samenwerking aan te gaan met andere landen.
Dan was de Sovjet-Unie een effectievere samenwerking dan die van de EU, daarin heerste tenminste wél gelijkheid en broederschap...

En moge alles breken, wat aan onze waarheden breken- kan! Menig huis valt er nog te bouwen - Friedrich Nietzsche - Aldus Sprak Zarathoestra

Mijn vrienden, ik wens jullie allen een hele fijne zondag toe! Het zijn spannende tijden om in te leven, maar op dit moment zie ik de kwestie rondom Griekenland erg negatief in, zelfs als een rasechte optimist... Laten wij hopen dat onze (politieke) leiders uiteindelijk tot inzicht zullen komen dat er water bij de wijn moet worden gedaan, wilt de EU nog enige vorm van bestaansrecht hebben.
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof en wereldverbeteraar, Halbe!