Vrijheid is een illusie?

Zojuist hebben wij als volk "de dodenherdenking" gedaan. Om te zorgen dat wij als volk nooit zullen vergeten hoeveel bloed er moest vergieten voordat wij vrij konden zijn. 2 minuten lang zijn wij als volk een eenheid, één gedachte gespitst op het bewustzijn van de vrijheid die wij als mens genieten in dit land van welzijn.

Morgen is het een feestdag, bevrijdingsdag. De dag waarop wij als land 65 jaar geleden werden bevrijd van de bezetting. Hoe ironisch is het wanneer je gaat nadenken over de mensheid van vandaag, met diens zogenaamde vrijheden.
Er zijn nog steeds landen waar geen sprake is van de vrijheid van meningsuiting. Landen waar mensen moeten leven onder het juk van hen die machtig zijn. Landen waar de mens geen mogelijkheid krijgt om zichzelf te ontplooien en te ontwikkelen tot een volwaardig mens.

Ik verbaas me over het feit hoe blind een volk zoals Nederland is geworden. Wij mensen van de westerse wereld zijn verwend en het ergste is dat wij dit niet eens door hebben hoe verwend wij zijn! Pas op momenten dat wij worden bevangen door angst voor het onbekende, zoals tijdens de dodenherdenking is voorgevallen, worden wij bewust van de gevaren die de mens voortbrengt: terrorisme.
Een versimpelde analyse naar het ontstaan van terrorisme: persoon X heeft duizenden euro's gestopt in het volgen van een universitaire opleiding. Na zijn opleiding komt deze persoon nergens aan de bak, met als gevolg dat deze persoon door een hel gaat. Een hel waarin hij of zij zich afzet tegen de mensheid, een hel zonder een toekomstvisie. En wat ga je als persoon doen? Je gaat een aanslag plegen, want deze persoonlijke hel wil je meegeven aan de bevolking; angst zaaien onder de bevolking is het doel van terrorisme.

Hier in Nederland hebben wij pas sinds de beruchte 11 september terrorisme leren kennen. Daarvoor was het een ver-van-ons-bed-verhaal. Nu zijn we bijna 9 jaar verder. Wat is er in die 9 jaar veranderd? Een hoop, maar er is nog veel meer werk te doen als mensheid zijnde. En waar richten wij ons nu op? Op economie, want oh oh oh....stel je toch eens voor wat wij toch zouden doen zonder geld. De waarde van geld is naar mijn idee in de hedendaagse maatschappij overgewaardeerd.
Er zijn nog genoeg landen in de wereld waar mensen leven die moeten leven van 1 euro per dag.
Even een simpel rekensommetje, ik schat dat ik elke dag eet en drink voor een waarde van 7 euro. Dan komt hierop ook nog eens "luxe-producten" zoals internet, laptop, televisie met diens energievoorzieningen, dan kom je al gauw op een versimpele sommetje van 15 euro. 15 euro!?
Ik vraag mij nu af, ben ik nou bevooroordeeld met mijn leven of is de mensheid nou te lui om werk te maken voor een beter leven voor onze medemens?

Vrijheid is een illusie, durf verder te kijken dan de illusie en open je ogen voor de realiteit dat onze wereld is. Een wereld dat verder gaat dan goed en kwaad. Een wereld met eindeloze mogelijkheden voor hem die gebruik wil maken van deze mogelijkheden die ons leven van vandaag ons biedt.

Zo...dat was even een blogje met een zware ondertoon. Het is niet mijn bedoeling geweest om mensen te kwetsen, maar het is wel iets waar ik mij aan erger aan de mens van vandaag.
Een dikke knuffel van Halbe!

Verloren tienerjaren of vroeg verkregen wijsheid?

De afgelopen twee weken waren een bijzondere ervaring voor mij. Chaos en rust, vrolijkheid en verdriet, wijsheid en domheid, alles passeerde de revue. Zelfontwikkeling heeft voor mij een grote betekenis, ik ben weer volop aan het zoeken naar mijn eigen plek in het leven. Waar sta ik nu en waar wil ik heen is een vraag die mij heel intensief bezighoudt.

De laatste tijd ben ik druk bezig geweest met het lezen van enkele werken van Nietzsche. En zijn werken intrigeren mij, het zet mij aan tot denken op een volledige andere manier. Deuren in mijn hoofd die opengaan, deuren die ik jarenlang op een kiertje heb gezet, maar nooit het lef heb gehad om deze volledig open te maken.
Wat mij vooral fascineert is de denkwijze dat wij mensen verantwoordelijk zijn voor ons eigen leven. Iemand die depressief is, heeft het zelf ernaar gemaakt. Iemand die succesvol is, heeft zelf de macht gehad hierover; der wille zur macht (de wil tot macht) om even Nietzsche te quoten.

Voor mij is dit een hele gevaarlijke uitspraak, tenslotte ben ik vanuit mijn persoonlijkheid juist iemand die altijd tussen het spirituele en het rationele aspect van het leven heb gehangen. En stiekem neig ik nu toch naar het rationele aspect.
Natuurlijk is er een grijs gebied tussen datgene wat ons overkomt en datgene wat ons overkomt als gevolg van de keuzes die wij als mens hebben gemaakt. Dat heb ik geleerd toen ik ervoor koos om te gaan samenwonen met Patries.
Ook is het crú om te zeggen dat mijn moeder heeft "gewenst" dat zij ziek zou worden. Dat zij psychisch op een dieptepunt op het leven zou komen waar menig depressieveling niet uit komt.
Ook dit heeft een hoop teweeggebracht in mijn leven. Ik heb een hoop zaken van het leven door mijn strot gedouwd gekregen. Hoe vaak heb ik wel niet God of het leven vervloekt dat het mij moest overkomen...te vaak.

Wanneer ik praat met andere mensen, dan valt mij al heel snel op dat ik een hele andere leven heb geleid dan de meeste mensen. Soms betreur ik dit; het feit dat ik nooit een "normaal leven" heb mogen lijden. Dat ik altijd maar thuis was "omdat ik me daar veilig waande". Een situatie dat allerminst geluk bood; een situatie waarin ik op een volledig andere manier leerde kijken naar het leven dan een gemiddeld mens.

Hier tegenover staat echter een onvoorstelbare hoeveelheid aan inzichten in de wegen des levens. Het heeft mij onbewust een hoop mogelijkheden gegeven. Al op jonge leeftijd leerde ik om te gaan met problemen die een gemiddeld mens mogelijk nooit zou meemaken; tenslotte leeft niet iedereen samen met een chronisch ziek persoon.
Ik leerde op jonge leeftijd mijn eigen leven te reguleren. Ik heb wel even gepubert, maar na dat puberen kwamen de verantwoordelijkheden heel snel. Niemand kon mijn leven reguleren, want er was niemand voor mij die mij daarin kon helpen. Dus deed ik dit zelf.

Dat heeft mij staande gehouden in de donkere tijden van wanhoop. Ik ben altijd in staat geweest om mijn eigen leven te reguleren; hier tegenover staat een emotionele ontwikkeling dat volledig overhoop ligt inclusief het latente ADHD.
Ook nu nog heb ik last van mijn emoties, ook nu nog wordt ik soms overspoeld door emoties die ik niet wil voelen; emoties die ik het liefst wil vergeten of onderdrukken. Maar zoals ik in mijn vorige blog heb geschreven, emoties kleuren ons leven. Door het ervaren van onze emoties ervaren wij in feite het leven.

Het wordt gevaarlijk wanneer wij de controle over onze emoties verliezen, want daarmee gaat ook gepaard het verlies van de controle over ons leven. Voor mij zijn dat de momenten dat ik mij verloren voel, dat ik mij afvraag wat mijn zin van het leven is. Maar eigenlijk bestaat er geen zin van het leven, want zoals mijn eigen levensmotto is: Het leven is dat wat je er zelf van maakt. En dan komen we toch weer terug op een levensvisie dat mijn leven kenmerkt. Of om Nietzsche nogmaals te quoten: der wille zur macht.

Mensen, ik wens ieder een hele fijne dag toe.
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe

Privacygevoeligheid = hype?

De laatste tijd zijn er in de media een hoop verhalen gaande rondom privacy. Er zijn zelfs hele bedrijven opgericht rondom dit onderwerp, want privacy is in de hedendaagse maatschappij een "hot item". Misschien ben ik wel zo'n geval apart, maar waarom is het iets wat niet zozeer mijn interesse wekt? Wat mij echter fascineert zijn de emoties rondom dit onderwerp, want blijkbaar zijn er toch mensen die zich echt druk maken over alle "registratiemogelijkheden" van vandaag.

Toegegeven, dat de reiziger van het OV tegenwoordig kan worden gevolgd vind ik persoonlijk ook vreemd. Maar is dat zo erg dan? Mij dunkt dat de mensen die hiervan een probleem maken iets te verbergen hebben. Hebben deze mensen soms een affaire? Leiden zij een dubbelleven? Beramen zij soms hele geniepige plannen die weleens in de soep kunnen lopen door deze uiterst gevaarlijke registratie van reizen? Een schrijver kan met genoeg fantasie een leuk verhaal bedenken rondom dit fenomeen. Feit is, er zijn mensen die fel tegen deze registratie zijn. De beweegredenen daarvan laat ik even buiten beschouwing.

Dan een ander "hot item": het EPD, elektronisch patiënten dossier. Mij dunkt dat mensen hele complot-theoriën aan het bedenken zijn (altijd leuk voor iemand met een ruime hoeveelheid aan fantasie), maar dat het in de realiteit wel zal meevallen. Het énige argument waarin ik mij kan vinden is dat de zorgverzekeraar weleens een negatief slaatje uit dit fenomeen kunnen halen. Ironisch genoeg is het in het hedendaagse (maatschappelijk) systeem onmogelijk om deze instellingen de toegang tot dit EPD te weigeren. Want zij zijn uiteindelijk degenen die indirect de lonen betalen van al het zorgpersoneel.
Dat zou uiteindelijk hele nare situatie kunnen opleveren voor de bekende chronisch zieken. En wat te denken van de mensen die psychische klachten zijn? Een paar weken geleden zag ik een programma waarin anti-deppressiva werden besproken. Zo even uit mijn hoofd zijn er ongeveer 800000 mensen die deze medicijnen slikken! Ik ga niet verder in op de implicaties danwel de oorzaken van de schaal waarop het wordt gebruikt. Maar stel je toch eens voor dat deze informatie in het EPD komt te staan en de zorgverzekeraar leest dat. Dan kan die zorgzekeraar tegen meneer anti-deppressivium zeggen: "meneer, wij willen graag meer geld van u zien aangezien wij zwart op wit hebben staat dat u een hoger gebruik hebt van medicijnen dan de gemiddelde mens".

De vraag die wij ons dan nu moeten stellen: is dit dan een kwestie van moraliteit of een kwestie van economie? De ironie van "het systeem" is dat zorgverzekeraars bedrijven zijn die winst willen maken. Natuurlijk kennen wij allemaal dé bekende reclame van een grote zorgverzekeraar met de leus "zonder wingstoogmerk", maar als dat zo is, waarom houden deze bedrijven zich dan bezig met vaststellen van regels waarbinnen de zorg moet opereren? Er valt nou eenmaal geen winst te maken uit zorg, hoe goed je ook je best doet!

Afijn, ik ga me er niet druk om maken. Wanneer ik mij ergens registreer, of dit nou een boekenclub is of een vereniging, ik lees altijd even snel de algemene voorwaarden door. Misschien is dat wel de reden dat ik bijna nooit "gerichte reclame" krijg? Ik lees deze algemene voorwaarden nooit aandachtig, maar ik scan meer op eventuele "doorverkoop van informatie aan derden". Want juist dát is hetgeen waar het tegenwoordig om draait. En zeg nou zelf, een bedrijf dat wilt investeren en dus klanten wilt bereiken zal een hoop geld overhebben om de contactmogelijkheden van eventuele consumenten te verkrijgen. Kortom, let eens gewoon wat meer op je eigen gedrag wanneer je ergens registreert en hou op met zeuren. Zeuren doen we al vaak genoeg en kost alleen maar energie. Energie die beter kan worden gebruikt in de bewustwording van échte maatschappelijke danwel globale problematiek.

Mensen, werk ze voor vandaag.
Dikke knuffel van Halbe!

Ratio vs. Emoties

Sommige mensen zullen zich wellicht afvragen wat ik bedoel met de titel van deze blog: ratio vs. emoties. Ratio is ons rationele gedachtengoed, het vaststellen buitenom onze emoties. Niet alle gedachten zijn namelijk per definitie verbonden aan emoties. Tenslotte is een emotie in feite het tegenovergestelde van ratio, want iemand die heel erg emotioneel is ingesteld zal direct ernaar handelen terwijl een rationeel ingesteld persoon eerst zal vaststellen wat de situatie is en juist daarnaar handelen.

Ik weet van mijzelf dat ik een emotioneel ingesteld persoon ben. Of het nou door komt door mijn verleden of dat het ingebakken zit in mijn persoonlijkheid, feit is, ik ben emotioneel ingesteld. Helaas heb ik ontdekt dat ik niet verder kom als ik puur ga concentreren op mijn emoties. Tenslotte moet je in situatie x altijd eerst vaststellen wat de feiten zijn en juist gaan handelen naar die feiten.
Dat is iets wat ik voor mijzelf de afgelopen paar jaren heb geleerd, leer je emoties onder controle te houden en ontwikkel je rationele gedachtengoed om op die manier een balans te maken tussen ratio en emoties.

En toch is het heerlijk om je emoties soms te laten varen....Het is de zogenaamde "ontlading" die een mens nodig heeft, omdat je anders de hele dag rondloopt met hoofdpijn of zo'n heerlijke emotionele brok in je keel.
Ik heb waarlijk respect voor de mensen die rationeel zijn ingesteld, want ik ervaar mijn emotionele gedachtengoed soms als een blok aan mijn been. Het zorgt ervoor dat mijn visie op mijn toekomst verwikkeld raakt in een web van emoties. Het weerhoudt mijn ontwikkeling tot de persoon die ik wil zijn, want ik blijf vasthouden aan mijn vertrouwde gedachtengoed.

Het ligt ingewikkeld, want hoe ver wil je gaan met je rationele gedachtengoed? Emoties maakt ons een mens, maar tegelijk maken wij op die manier ontzichtbare grenzen. Rationaliteit is dé manier van zelfontplooiing maar wilt iemand dat wel? Tenslotte wil je als mens toch genieten van het leven en ik betwijfel of dit mogelijk is zonder je je emoties te laten varen...
Ik weet van mijzelf dat ik nog steeds elke dag zoek naar de balans tussen deze twee fundamentele gedachtenstromingen. En dat ik nog een hele tijd te gaan heb voordat ik die balans heb gevonden, want iemand die deze balans ontwikkeld en vrede heeft met zichzelf zal in mijn ogen een volledig mens zijn en innerlijke rust hebben.

Mensen, ik wens ieder een fijn weekend toe!
Dikke knuffel van Halbe

De onzekerheid dat het leven is

Deze blog schrijf ik naar aanleiding van de film Donnie Darko. Deze film was een tijdje geleden op televisie. Ik heb van andere mensen gehoord dat het een hele bijzondere film is en wat ik zag van de voorstukjes kwam het ook over als een hele intrigerende film die niet voor iedereen is weggelegd. Het is moeilijk te zeggen waar het om gaat...het gaat om een jongen die hoogstwaarschijnlijk last heeft van een persoonlijkheidsstoornis getuige de vele hallucinaties die hij gedurende de dag meemaakt. Door deze hallucinaties doet hij acties. Maar juist deze acties hebben een wonderbaarlijk effect op de omgeving. Hij zei zelf: "deus ex machina, god's plan for everything".

Zoals iedereen weet geloof ik niet in een god en is voor mij god niks meer of niks minder dan een natuurkracht dat ons allen omringt. Tenslotte is ons leven het volledig plaatje waarop de vele natuurkrachten invloed op uitoefenen.
Wat op mij indruk maakte was het feit dat mijn levensfilosofie perfect werd geprojecteerd in deze film. Niet dat ik mijzelf associeer met de hoofdpersonage, maar de gedachte achter de film komt angstwekkend overeen met mijn visie op het leven. Namelijk dat alles op één of andere manier verbonden is met elkaar.

Mensen zijn sociale wezens, onbewust zoeken wij altijd contact met andere mensen. Vriendschappen zijn het levende bewijs hiervan. In anime die ik kijk wordt vaak gepraat over acknoledgement, oftewel het vaststellen danwel het accepteren van het bestaan van de ander. En in een bepaald opzicht klopt dit met de realiteit, tenslotte leven wij als mens doordat andere mensen ons kunnen zien en waarnemen. Natuurlijk zijn er de nodige psychologische stoornissen met alle gevolgen van dien, maar is het niet zo dat ook deze mensen op één of andere manier communicatiekanalen hebben om contact te hebben met andere mensen? De term is "contactgestoord", maar dat betekent niet dat deze mensen helemaal geen contacten kunnen leggen met de mensen om zich heen.

Wellicht is het grootste voorbeeld van het sociale aspect de wil om een leven op te bouwen samen met die ene persoon die voor jou zo speciaal is. Mensen praten over "de ware", maar om eerlijk te zijn weet ik niet of "de ware" bestaat. Tenslotte is in mijn ogen de beste relatie één waarbij de geliefden optimaal genieten van elkanders liefde en voordelen die voortvloeien uit het verschil in elkanders karakters en de nadelen die hieruit voortvloeien geen bodem kan leggen voor onderliggende problemen. Ik denk dat een persoon deze persoon kan betitelen als "de ware".
En dan nog is het nog maar de vraag hoe lang deze liefde blijft bestaan, rationeel gezien.

Ik zag een toekomst in patricia, ik wilde oud met haar worden en misschien zelfs kinderen krijgen. In mijn dromen zag ik dit gebeuren, maar de realiteit was anders. Een harde klap en vooral een ruwe ontwakening in de realiteit. Hoe pijnlijk zo'n ervaring is, des te groter is de levensles die eruit kan worden getrokken.
Ook dit kwam naar voren in de film....ook de hoofdpersonage zag de wereld soms vanuit zijn eigen ogen op een volledig andere manier dan de mensen om hem heen het zagen. In feite bestaat er geen waarheid, de waarheid is dat wat het dichtst ligt bij de perceptie van alle mensen die een bepaalde gebeurtenis hebben meegemaakt of zien gebeuren. Zelfs nu nog ziet patricia onze tijd samen op een andere manier als dat ik het zie. En de waarheid, die ligt ergens in het midden.

De ironie in dit alles is dat je als individu maar 1 conclusie kunt trekken: de enige zekerheid in het leven is de dood, al het andere is relatief en onderhevig aan veranderingen en variabele factoren. Problemen bestaan om er een oplossing voor te bedenken. Net zoals de dood het eindpunt is van het leven. Nu maar hopen dat dit eindpunt voor menig mens onder ons ver weg in de toekomst ligt, want tenslotte leef je maar 1 keer dus geniet ervan!

Mensen, ik wens ieder een heel fijn weekend toe!
Een dikke knuffel van Halbe!

ADHD - Wat is dat nou?

ADHD....ik heb nooit gedacht dat ik ooit nog eens zou worden gediagnosticeerd met deze "psychische aandoening". In de volksmond wordt het uitgesproken als "alle dagen heel druk". Maar in de werkelijkheid staan deze letters voor iets anders: Attention Defficit Hyperactivity Disorder. Kortom, het een is aandachtsstoornis met als gevolg een gedragsstoornis waarbij er sprake is van overactief (= hyperactief) gedrag.

Wat mensen niet weten is dat er sprake is van twee typen ADHD. Bij de ene is er sprake van een innerlijke onrust. Ik noem het zelf altijd "een chaos in het hoofd". Tegenwoordig heeft dit een eigen naampje gekregen: ADD. Mensen die dit hebben, zijn niet per definitie druk in hun gedrag. Maar binnenin gaat hun hoofd tekeer als een oorkaan.
Type twee is het kenmerkend ADHD gedrag; druk, veelpratend en alom aanwezig.

Een hoop mensen die worden gediagnosticeerd met ADHD zijn vaak een zgn. gecombineerd type. Dat betekent dat er wel sprake is van een chaos in het hoofd, maar dat dit ook tot uiting komt in het gedrag, dus een druk, veelpratend en alom aanwezig gedrag; kortom typisch "ADHD-gedrag".
Het is vrij logisch, als je hoofd vol zit met gedachten dan zal een mens op een gegeven moment gaan leven naar die gedachten. Tenzij hij/zij in staat is om dit gedrag te "onderdrukken", dan ontstaat er het typisch "ADD-gedrag". Een chaotisch hoofd, maar dat het lichaam zelf er geen last van ondervindt.

Sinds de diagnose gesteld is, ben ik druk bezig mijzelf aan het analyseren waarom nu pas de diagnose is gemaakt. Soms wordt ik er behoorlijk gefrustreerd van, want het zou het leven wat ik nu heb wellicht stukken draaglijker maken. Maar dan bedenk ik me gelijk dat er nou eenmaal niks aan te doen valt, het leven loopt zoals het loopt.
Vroeger werd er symptoonbestrijding gedaan...Ik was kapot van verdriet, dus dan ga je aan jezelf werken om op een volledig andere manier omgaan met je verdriet. Chaos is altijd al aanwezig geweest in mijn hoofd, maar pas sinds ik wordt geacht "normaal" te kunnen functioneren in de maatschappij is die chaos zich aan het manifesteren in mijn hoofd en mijn gedachten.

Bijkomend probleem is dat ik een hoop heb meegemaakt....Een hoop gedachten zijn verbonden aan emoties. Emoties die bij mij soms behoorlijk hoog kunnen oplopen, zo hoog dat ik deze niet meer onder controle krijg. Zoals de medisch maatschappelijk medewerker bij het MCA zei: "wij weten niet of jij deze aandachtsstoornis heb ontwikkeld door jouw verleden of dat het er altijd al in jouw onderbewustzijn aanwezig is geweest".
Ironisch genoeg heeft het mij namelijk toch een hoop voordelen opgeleverd....

Iemand met ADHD heeft een hoop beperkingen, omdat zo iemand niet op niveau kunt functioneren vanwege de chaos in het hoofd. Dit komt ook in uiting in de persoonlijke leefomgeving....Jammer alleen dat ik het leven door mijn strot gedouwd heb gekregen, waardoor ik wel structuur en orde MOEST maken in mijn leven.
Onbewust is er toch een mechanisme aanwezig in mijn hoofd dat ervoor zorgt dat ik de orde krijg in mijn leven die ik wil hebben....Ik weet niet of dit bij ieder persoon aanwezig is, of dat ik het "geluk heb" dat dit mechanisme is ontwikkeld in de tijd dat ik op mijzelf ging wonen met alle ellende van dien.

Hopelijk lukt het mij om dit mechanisme vaker aan te zetten in mijn hoofd....want die chaos begint me langzaam maar zeker af te breken. De nieuwe baan die ik heb, wil ik echt niet verliezen. Ik begin nu langzaam weer een nieuw plekje te krijgen en dat vertrouwd plekje wil ik zeker behouden....koste wat het kost!
Toch maar weer beginnen met spirituele rituelen, zoals wierrook stoken en mediteren....Tenslotte ben je als persoon "gezond in lichaam en geest".

Mensen, ik wens ieder een hele fijne avond!
Dikke knuffel van Halbe!

Woensdag 13 januari 2010

Haïti wordt opgeschrikt door een aardbeving van 7.0 op de schaal van richter. Er kan geen enkele schatting worden gemaakt van het dodental, het is complete chaos. Mensen doen hun best om anderen levend onder het puin te halen, terwijl de doden keurig op een andere locatie worden verzameld.

Zondag 17 januari 2010

5 dagen na de aardbeving is het nog steeds chaos op Haïti, zo niet erger dan tevoren want er is nog steeds geen duidelijke coördinatie of leiding vanuit de regering. Er is nog steeds een groot tekort aan voedsel en drinkwater en tot overmaat van ramp zijn alle lijken nog steeds niet opgeruimt, met een grote kans op uitbraak van ziekten.

Afgelopen week las ik een interessant artikel in een krant, ik meen te herinneren de pers. Daarin was de vraagstelling hoe het mogelijk is dat een ramp zoals die in Haïti niet adequaat op kan worden gereageerd. Het antwoord is heel simpel: een falend regeringsbeleid en het niet aanbieden van hulp door de westerse wereld. Het probleem is echter ingewikkelder, namelijk dat het land altijd heeft moeten leven onder het juk van de blanke mens. En toen deze was verdreven, wilde zij zelf hun eigen leven reguleren. Helaas is er altijd sprake geweest van een falend regeringsbeleid.

De normale mens krijgt daar geen mogelijkheden, het gaat daar puur om overleving. Kinderen worden gedwongen door hun ouders om te gaan werken, zodat er aan het einde van de avond brood op tafel zit. Of op zijn minst iets wat eetbaars is.
Ik heb weleens gelezen over een handelsboycot dat Amerika had ingesteld op Haïti om op die manier pressie uit te drukken op de regering die schijnbaar vol corruptie zat. Wat heeft het opgeleverd? Een hoop ellende...

Ik blijf altijd verbazen over het scherp contrast tussen de westerse wereld en "de rest van de wereld". Hier is het crisis als mensen geld verliezen, terwijl het in de rest van de wereld pas crisis is als mensen hun leven verliezen.
Toegegeven, ik ben zelf nooit in Haïti geweest. Maar je hoeft er niet te zijn geweest om een beeld te krijgen van alle gevolgen die het land over zich heen heeft gekregen. De mens heeft een grote wil, maar als hij geen helpende hand krijgt aangeboden, dan kan er niks worden gedaan met die wil.

Nu er opeens sprake is van een gigantische ramp is de westerse wereld bereid om geld te steken in een arm land als Haïti. Ik durf hardop het volgende spreekwoord uit te spreken: als het kalf verdronken is, dempt men de put. Tenslotte hebben wij als westers land een hoop geld verloren aan de kredietcrisis en oh jeej, er is zelfs geen geld beschikbaar voor ontwikkelingshulp.
Maar geld inzamelen wanneer een arm land getroffen is door een natuurramp daar is de westerse wereld absoluut goed in.

Om even een amerikaanse schrijfster te quoten: een aardbeving is een daad van de natuur, extreme kwetsbaarheid voor een aardbeving is een daad van de mens.

Ik zal eerlijk zeggen dat ik mijn euro's nog niet heb gedoneert aan giro 555. Ik doneer al maandelijks mijn duurzaam gewerkte euro's aan Oxfam Novib en Artsen Zonder Grenzen. Misschien dat ik zelfs wel geld ga geven wanneer er weer zo'n inzamelingsactie op televsisie wordt gegeven.
Wat doet u?