Hoe weet je dat de maatschappij veranderd is in een kille, zelfzuchtige en voornamelijk egoïstische opeenhoping van mensen? Wanneer je als individu waarneemt dat mensen bij voorbaat al een grote afstand nemen tot elkaar, dat mensen in het hedendaagse tijdperk alleen maar geïnteresseerd zijn in hun eigen leven en geen notie hebben van de mensen om hun heen, dat wij constant worden geconfronteerd met de beperkte tijd dat ons is gegeven en dat wij deze ten volste willen benutten en daarom onze medemens langzaam maar zeker uit het oog beginnen te verliezen.
Ik moet toegeven dat ook ik graag in de tram mijn eigen muziek aan het luisteren ben, dat ik geen behoefte heb om te luisteren naar andermans gesprekken. Maar ik kijk wel naar mijn medemens, niet uit het perspectief van angst, maar puur omdat ik me snel gewaar wordt wanneer een mens een helpende hand nodig heeft. Het is een klein gebaar, maar een klein gebaar kan voor een persoon veel betekenen en op dat moment juist hetgeen zijn dat die persoon nodig heeft. Het kost weinig moeite om iemand te helpen een kinderwagen de bus/tram/trein in te tillen.
Als ik zie dat een oud persoon de bus/tram in stapt, dan biedt ik altijd vriendelijk mijn plek aan. Ik heb weleens meegemaakt dat een oud persoon, dat ook nog eens haar pols in het gips had, was gedwongen om te staan, want niemand bood haar een plek aan. Wij leven schijnbaar in een tijdperk dat je alleen iets kan bereiken door een grote mond te trekken, maar deze mensen hebben geen behoefte aan om zielig gevonden te worden. Echter is er een wezenlijk verschil tussen iemand zielig vinden en handelen uit een moraal perspectief, waarmee je respect toont voor je medemens.
Op hyves bestaat er een knop “respect”, persoonlijk vind ik dit een degradatie van de concrete betekenis van het woord. Respect verdien je door accuraat en correct te handelen waar dat nodig is richting je medemens toe, niet door iets simpels te roepen en dat allerlei mensen roepen “RESPECT!!!”.
In dat kader vind ik dat weinig mensen respect verdienen, hoewel er wel degelijk enkelen zijn die dit wel verdienen. Dat zijn mensen die wel oog hebben voor hun medemens en helpen wanneer dat gewenst is. Die onbaatzuchtig en vanuit hun moraal handelen, die niet met argusogen naar hun medemens kijken. Geprezen zij de egoïstische maatschappij anno 2012!
Ik wens jullie allen een zeer fijn weekend toe!
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe
zaterdag 18 februari 2012
woensdag 25 januari 2012
Filosofisch Intermezzo - Emotionele waardering binnen de kaders van moraliteit
“We leven in een tijdperk dat het verstandelijke hoog aanslaat en neerkijkt op emoties, die als week en warrig gelden. Erger nog: emoties zijn moeilijk te beheersen, en is zelfbeheersing niet het kenmerk van de mens? Als kluizenaars die de verzoekingen van het leven weerstaan, proberen moderne filosofen de menselijke hartstochten op afstand te houden en concentreren zich in plaats daarvan op logica en rede. Maar net zoals geen kluizenaar kan voorkomen dat hij droomt van mooie vrouwen of lekker eten, kan geen filosoof om de elementaire behoeften, verlangens en obsessies heen van een soort die, helaas voor hem, van vlees en bloed is gemaakt. Het idee van de ‘zuivere rede’ is zuivere fictie” – Frans de Waal, Een tijd voor empathie
Hoe waar zijn deze woorden wel niet, wij leven inderdaad in hele bizarre tijden. De samenleving is nog nooit zo complex geweest, normen en waarden zijn voor menselijke begrippen nog dynamischer geworden dan ze al ooit waren. Hetzelfde geld voor het moraal, hoe makkelijk is het niet wel om je moraal op zijn beloop te laten gaan wanneer de situatie zich aandient waarin jij als persoon kan profiteren voor de situatie?
Heeft moraal in de hedendaagse maatschappij eigenlijk nog wel enige functie? Ik denk van wel, hoewel het bij lange na niet meer hetzelfde moraal zal zijn als dat vroeger bestond. Het moraal van nu zal vooral gericht zijn op de menselijke vrijheden, ons onbekommert bestaan waarin wij ten volste kunnen genieten van de geneugten die het leven te bieden heeft, zonder ons enige zorgen te hoeven maken over de dag van morgen. Eerlijk gezegd walg ik hier van, van deze simplistische levensstijl. Je zou het bijna kunnen scharen onder Nietzsche’s ‘nihilisme’, de non-existentie van collectieve menselijke waardering.
Waardering an sich zal nog wel bestaan, ieder individu hecht tenslotte waarde aan een gegeven object, afhankelijk van de betrekkingen met het individu en het desbetreffend object, hetzij een object in de concrete zin van het woord dat bijdraagt aan de gemakken van het leven, danwel een object in de zin van een ander mens waarbij er sprake is van sociale interacties.
Maar echte waardering bestaat naar mijn idee niet meer, of althans is het langzaam maar zeker verdwenen door de complexiteit van onze samenleving dat tegenwoordig gericht is op de ontwikkeling van het individu dat moet groeien ten koste van anderen. Het individu dat rijk wordt over de ruggen van anderen, want geld is het enige waar wij tegenwoordig waarde aan hechten.
In het verlengde hiervan zijn wij massaal in staat om aan een bepaald object een waarde te geven dat gelijkwaardig is met de waardering van geld. Dit is echter vaak een subjectief begrip, gezien het feit dat er zo vaak wordt gestunt met prijzen en dat een prijs nooit vaststaat. Natuurlijk spelen diverse sociale interacties hierbij ook een rol, met name onze onbedwingbare drang naar het materialisme, onze onverzadigde consumeergedrag waarmee wij alleen maar kunnen kopen zonder daadwerkelijk na te denken of wij dat object wel nodig hebben.
Waardering is een typisch menselijk begrip, eigenlijk bestaat het niet eens, het is een puur mentaal begrip waarbij wij een bepaald object plaatsen binnen een kader van betrekkingen die van toepassing zijn op dat object. Evenredig aan de mogelijkheden die ons worden aangeboden door het desbetreffend object zullen wij een waardering creëren voor dat object. Maar de toepasbaarheid van het object wordt ook secundair bepaald door het milieu waarin het wordt gebruikt. Toen ik nog lid was van de quest was er een sectie bij de brieven waarin mensen een foto konden insturen van een object met de vraagstelling: “wat is de functie van dit object?”.
Eigenlijk vrij bizar als je nagaat dat iemand een object in bezit kan hebben zonder begrip te hebben voor de functie. In het kader van waardering zou je kunnen stellen dat je als individu geen enkele waardering hecht aan het object, puur omdat er geen mogelijkheden zijn als toepassing van dit object. Dit staat geheel in lijn met een vorig geschreven blog, waarin ik waardering omschrijf als het toekennen van waarde aan een object. Echter komen we dan op een kritisch punt, namelijk: hoe bepaal je waarde van een object?
Is het mogelijk dat emoties betrokken zijn bij de waardering van een object? Zoals eerder gesteld zijn onze ratio en emoties onlosmakelijk met elkaar verbonden, de één ligt in het verlengde van het ander, ze coëxisteren naast elkaar.
Ons rationeel gedachtegoed is gebaseerd op onze logica, A is A en niet-B. A en B kunnen met elkaar verbonden zijn d.m.v. een verband C. Al deze betrekkingen worden vastgesteld door ons verstand met diens diverse methoden van kennisverwerving en het toepassen van de rede. Maar uiteindelijk zijn wij nog altijd slaven van onze emoties, wij zullen altijd primair handelen uit onze emoties, hoewel wij er wellicht niet bewust van zijn dat wij worden geleid door onze emoties. Een situatie waarin wij handelen conform onze verantwoording of sociale norm kan een effect hebben op onze gemoedstoestand, als wij handelen uit ons verantwoordingsgevoel dan bereiken wij daarmee voldoening. Als wij handelen uit conformatie met sociale normen, dan verkrijgen wij een prettig gevoel omdat er dan een positief effect wordt bereikt op de betrekkingen met de sociale interacties die getuige zijn van het hanteren van de sociale normen of wij krijgen een prettig gevoel omdat wij een ander persoon een prettig gevoel hebben kunnen geven.
Wat is er mooier aan geluk dan het kunnen delen van geluk?
Het klinkt op het eerste gezicht krom, dat wij handelen uit onze emoties terwijl wij er niet volledig bewust van zijn, want emoties veroorzaken per definitie de gewaarwording van een bepaald gevoel in onze menselijke psyche. Maar dan komen we weer bij de wisselwerking tussen onze ratio en emoties, namelijk op het moment dat onze emoties fungeren als de drijvende kracht achter de menselijke rede. Wat voor ander doel zouden wij anders hebben als wij niet handelen om uiteindelijk zelf een prettig gevoel te krijgen?
Wij leven nog altijd als individuele wezens, wij leven alleen en wij gaan alleen dood. Juist daarom kunnen wij genieten van andere mensen in ons bijzijn en juist dat geeft ons leven zin, het feit dat wij ons leven kunnen delen met andere mensen.
Anderzijds zijn de effecten van onze emotionele samenleving breeduit zichtbaar. Hulpverleners worden schijnbaar tegenwoordig vaak belaagd door mensen. Waarom? Mij dunkt dat dit veelal te maken heeft met het handelen puur uit onze emoties, zonder enige vorm van rationaliteit. Woede komt vaak voor uit onmacht en welke situatie kan nou meer onmacht geven dan het zien lijden van een geliefde?
Ik keur hiermee niet het gedrag goed, maar ik wil hiermee wel illustreren hoe groot het effect van onze emoties zijn op ons gedrag. Vaak realiseert het individu zich achteraf hoe het heeft gehandeld en zal het spijt ervaren, dat het zich zo heeft laten leiden door diens emoties. Afhankelijk van de situatie en het zelfreflecterend vermogen van het individu zal er een bepaalde tijdsperiode voorbijgaan voordat het individu dit realiseert. Helaas is vaak de schade al gemaakt.
Zou het mogelijk zijn om deze situaties te minimaliseren d.m.v. een moraal? Ja en nee.
Ja, want het opstellen van een moraal maakt het mogelijk om collectieve waardering te creëren voor een bepaald object in de breedste toepassing van dit begrip. Het zal ervoor zorgen dat meer mensen zich zullen conformeren aan sociale normen, waardoor emotionele toestanden minder kritische punten zal bereiken en er meer rationeel zal worden gehandeld dan emotioneel.
Nee, want hoe kan er een moraal worden opgesteld binnen de diversiteit van het huidige individu? Mensen zijn té divers om een collectief moraal op te stellen, daarvoor is de samenleving té complex geworden met het scala aan sociale interacties. Het individu leeft voor zichzelf, dus waarom zou het individu zich moeten conformeren aan sociale normen?
De enige manier hoe een moraal zou kunnen worden ontwikkeld is het opstellen van een religie, dat in mijn optiek fungeert als een fundament voor moraal. Toch blijft de vraagstelling bestaan, waarom zou het individu diens individuele gedachtegoed opgeven om zich te onderwerpen aan een gedachtegoed dat het individu opgelegd krijgt? Dat is nog altijd de huidige
paradox van onze samenleving.
Mensen, bedankt voor het lezen! Een hele lange, maar vooral integratieve blog waarin ik allerlei onderwerp aan elkaar probeer te relateren. Ik ben nog lang niet klaar, maar wel goed op weg met integratieve blogs als deze.
Ik wens ieder persoon een hele fijne dag toe!
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe
Hoe waar zijn deze woorden wel niet, wij leven inderdaad in hele bizarre tijden. De samenleving is nog nooit zo complex geweest, normen en waarden zijn voor menselijke begrippen nog dynamischer geworden dan ze al ooit waren. Hetzelfde geld voor het moraal, hoe makkelijk is het niet wel om je moraal op zijn beloop te laten gaan wanneer de situatie zich aandient waarin jij als persoon kan profiteren voor de situatie?
Heeft moraal in de hedendaagse maatschappij eigenlijk nog wel enige functie? Ik denk van wel, hoewel het bij lange na niet meer hetzelfde moraal zal zijn als dat vroeger bestond. Het moraal van nu zal vooral gericht zijn op de menselijke vrijheden, ons onbekommert bestaan waarin wij ten volste kunnen genieten van de geneugten die het leven te bieden heeft, zonder ons enige zorgen te hoeven maken over de dag van morgen. Eerlijk gezegd walg ik hier van, van deze simplistische levensstijl. Je zou het bijna kunnen scharen onder Nietzsche’s ‘nihilisme’, de non-existentie van collectieve menselijke waardering.
Waardering an sich zal nog wel bestaan, ieder individu hecht tenslotte waarde aan een gegeven object, afhankelijk van de betrekkingen met het individu en het desbetreffend object, hetzij een object in de concrete zin van het woord dat bijdraagt aan de gemakken van het leven, danwel een object in de zin van een ander mens waarbij er sprake is van sociale interacties.
Maar echte waardering bestaat naar mijn idee niet meer, of althans is het langzaam maar zeker verdwenen door de complexiteit van onze samenleving dat tegenwoordig gericht is op de ontwikkeling van het individu dat moet groeien ten koste van anderen. Het individu dat rijk wordt over de ruggen van anderen, want geld is het enige waar wij tegenwoordig waarde aan hechten.
In het verlengde hiervan zijn wij massaal in staat om aan een bepaald object een waarde te geven dat gelijkwaardig is met de waardering van geld. Dit is echter vaak een subjectief begrip, gezien het feit dat er zo vaak wordt gestunt met prijzen en dat een prijs nooit vaststaat. Natuurlijk spelen diverse sociale interacties hierbij ook een rol, met name onze onbedwingbare drang naar het materialisme, onze onverzadigde consumeergedrag waarmee wij alleen maar kunnen kopen zonder daadwerkelijk na te denken of wij dat object wel nodig hebben.
Waardering is een typisch menselijk begrip, eigenlijk bestaat het niet eens, het is een puur mentaal begrip waarbij wij een bepaald object plaatsen binnen een kader van betrekkingen die van toepassing zijn op dat object. Evenredig aan de mogelijkheden die ons worden aangeboden door het desbetreffend object zullen wij een waardering creëren voor dat object. Maar de toepasbaarheid van het object wordt ook secundair bepaald door het milieu waarin het wordt gebruikt. Toen ik nog lid was van de quest was er een sectie bij de brieven waarin mensen een foto konden insturen van een object met de vraagstelling: “wat is de functie van dit object?”.
Eigenlijk vrij bizar als je nagaat dat iemand een object in bezit kan hebben zonder begrip te hebben voor de functie. In het kader van waardering zou je kunnen stellen dat je als individu geen enkele waardering hecht aan het object, puur omdat er geen mogelijkheden zijn als toepassing van dit object. Dit staat geheel in lijn met een vorig geschreven blog, waarin ik waardering omschrijf als het toekennen van waarde aan een object. Echter komen we dan op een kritisch punt, namelijk: hoe bepaal je waarde van een object?
Is het mogelijk dat emoties betrokken zijn bij de waardering van een object? Zoals eerder gesteld zijn onze ratio en emoties onlosmakelijk met elkaar verbonden, de één ligt in het verlengde van het ander, ze coëxisteren naast elkaar.
Ons rationeel gedachtegoed is gebaseerd op onze logica, A is A en niet-B. A en B kunnen met elkaar verbonden zijn d.m.v. een verband C. Al deze betrekkingen worden vastgesteld door ons verstand met diens diverse methoden van kennisverwerving en het toepassen van de rede. Maar uiteindelijk zijn wij nog altijd slaven van onze emoties, wij zullen altijd primair handelen uit onze emoties, hoewel wij er wellicht niet bewust van zijn dat wij worden geleid door onze emoties. Een situatie waarin wij handelen conform onze verantwoording of sociale norm kan een effect hebben op onze gemoedstoestand, als wij handelen uit ons verantwoordingsgevoel dan bereiken wij daarmee voldoening. Als wij handelen uit conformatie met sociale normen, dan verkrijgen wij een prettig gevoel omdat er dan een positief effect wordt bereikt op de betrekkingen met de sociale interacties die getuige zijn van het hanteren van de sociale normen of wij krijgen een prettig gevoel omdat wij een ander persoon een prettig gevoel hebben kunnen geven.
Wat is er mooier aan geluk dan het kunnen delen van geluk?
Het klinkt op het eerste gezicht krom, dat wij handelen uit onze emoties terwijl wij er niet volledig bewust van zijn, want emoties veroorzaken per definitie de gewaarwording van een bepaald gevoel in onze menselijke psyche. Maar dan komen we weer bij de wisselwerking tussen onze ratio en emoties, namelijk op het moment dat onze emoties fungeren als de drijvende kracht achter de menselijke rede. Wat voor ander doel zouden wij anders hebben als wij niet handelen om uiteindelijk zelf een prettig gevoel te krijgen?
Wij leven nog altijd als individuele wezens, wij leven alleen en wij gaan alleen dood. Juist daarom kunnen wij genieten van andere mensen in ons bijzijn en juist dat geeft ons leven zin, het feit dat wij ons leven kunnen delen met andere mensen.
Anderzijds zijn de effecten van onze emotionele samenleving breeduit zichtbaar. Hulpverleners worden schijnbaar tegenwoordig vaak belaagd door mensen. Waarom? Mij dunkt dat dit veelal te maken heeft met het handelen puur uit onze emoties, zonder enige vorm van rationaliteit. Woede komt vaak voor uit onmacht en welke situatie kan nou meer onmacht geven dan het zien lijden van een geliefde?
Ik keur hiermee niet het gedrag goed, maar ik wil hiermee wel illustreren hoe groot het effect van onze emoties zijn op ons gedrag. Vaak realiseert het individu zich achteraf hoe het heeft gehandeld en zal het spijt ervaren, dat het zich zo heeft laten leiden door diens emoties. Afhankelijk van de situatie en het zelfreflecterend vermogen van het individu zal er een bepaalde tijdsperiode voorbijgaan voordat het individu dit realiseert. Helaas is vaak de schade al gemaakt.
Zou het mogelijk zijn om deze situaties te minimaliseren d.m.v. een moraal? Ja en nee.
Ja, want het opstellen van een moraal maakt het mogelijk om collectieve waardering te creëren voor een bepaald object in de breedste toepassing van dit begrip. Het zal ervoor zorgen dat meer mensen zich zullen conformeren aan sociale normen, waardoor emotionele toestanden minder kritische punten zal bereiken en er meer rationeel zal worden gehandeld dan emotioneel.
Nee, want hoe kan er een moraal worden opgesteld binnen de diversiteit van het huidige individu? Mensen zijn té divers om een collectief moraal op te stellen, daarvoor is de samenleving té complex geworden met het scala aan sociale interacties. Het individu leeft voor zichzelf, dus waarom zou het individu zich moeten conformeren aan sociale normen?
De enige manier hoe een moraal zou kunnen worden ontwikkeld is het opstellen van een religie, dat in mijn optiek fungeert als een fundament voor moraal. Toch blijft de vraagstelling bestaan, waarom zou het individu diens individuele gedachtegoed opgeven om zich te onderwerpen aan een gedachtegoed dat het individu opgelegd krijgt? Dat is nog altijd de huidige
paradox van onze samenleving.
Mensen, bedankt voor het lezen! Een hele lange, maar vooral integratieve blog waarin ik allerlei onderwerp aan elkaar probeer te relateren. Ik ben nog lang niet klaar, maar wel goed op weg met integratieve blogs als deze.
Ik wens ieder persoon een hele fijne dag toe!
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe
maandag 9 januari 2012
Filosofisch intermezzo - Fenomeen van cultuur
Wanneer het mogelijk zou zijn die kalme, taaie dapperheid die de Duitser tegenover de pathetische, abrupte onstuimigheid van de Fransman aan de dag legde, wakker te roepen tegen de ínnerlijker vijand, tegen de hoogst dubbelzinnige en in elk geval onnationele 'algemene ontwikkeling' die thans in Duitsland, met een gevaarlijk wanbegrip, cultuur wordt genoemd, dan is niet alle hoop op een werkelijke, authentieke Duitse beschaving [...] verloren: want aan bij uitstek oordeelkundige en moedige aanvoerders en veldheren hebben de Duitsers nooit gebrek gehad [...] kortom dat overal het beste zaad van de cultuur deels is uitgezaaid, deels in fris blad en hier en daar zelfs in welige bloei staat. - Friedrich Nietzsche - Oneigentijdse beschouwingen - pagina 10.
Een tijd geleden had ik een blog geschreven waarin ik een uiteenzetting had gemaakt over de vermeende identiteitscrisis waarin ons land zich bevindt. Het spreekt voor zich dat dit volledig hypothetisch is en niet kan worden bevestigd door een onderzoek, maar afgaande op mijn eigen ervaringen die ik heb opgedaan in mijn omgang met mijn medemens en diverse media durf ik toch wel keihard te stellen dat deze uitspraak niet ver afstaat van de realiteit, namelijk dat wij als land, als natie, als samenleving hard aan het zoeken zijn naar nieuwe sociale omgangsnormen, dat wij niet meer weten hoe wij op een degelijke manier conform normen en waarden met elkaar om moeten gaan.
Wat voor een hoop mensen schijnbaar onverteerbaar is dat er onder een bepaalde bevolkingsgroep irrationele onderbuikgevoelens bestaan die ervoor zorgen dat zij oordelen over zaken waarover zij weinig danwel vrijwel niks vanaf weten. Het argument dat voornamelijk wordt aangevoerd door deze mensen is het "feit" dat 'wij ons wél (moeten?) aanpassen aan de sociale omgangsnormen in andere landen, maar dat andere mensen cq. buitenlanders zich niet aanpassen aan de sociale omgangsnormen zoals deze hier in Nederland worden gehanteerd'.
Persoonlijk vind ik dit een kinderachtig argument en begint deze uitspraak mij een beetje de strot uit te hangen. Natuurlijk kan er worden gesteld dat deze uitspraak gestoeld is op de universele drang naar gelijkwaardigheid onder mensen, maar waarom blijven mensen toch doorhameren op dit argument!? Het slaat kant noch wal en sterker, het draagt bij aan de vervreemding van onze menselijkheid. Want door andere mensen aan te kijken met argusogen zul je als individu ook handelen conform deze irrationele onderbuikgevoelens waardoor je als persoon per definitie al een oordeel heb geveld over een individu, zonder dat je ook maar iets weet van het individu. Juist deze irrationele onderbuikgevoelens dragen bij aan de zogenaamde 'splijting van de samenleving' waarin wij ons momenteel bevinden.
Waar gaat het mis? Dat wij ons laten leiden door onze irrationele onderbuiksgevoelens valt vrij makkelijk te vertalen door te kijken naar de psychologische mechanismen van ons handelen. Zoals eerder gesteld wordt ons handelen aangestuurt door de wil om gelukkig te worden. Geluk is een abstract begrip, maar zoals Artistoteles het had verwoord in zijn werk Ethica Nicomachea wordt geluk ook bepaald door het geluksgevoel van een samenleving.
Natuurlijk beperk ik met deze uitspraken per definitie het geluksgevoel van het individu en staat dit concept in het huidige tijdperk niet meer in het verlengde van het geluksgevoel van een natie, maar dit is dan ook puur ter representatie van sociologische mechanismen waarin wij worden geleid door de wil om gelukkig te worden en indien een natie als samenleving gelukkig is, dan het individu dan ook een bepaalde mate van geluk ondervindt. Net zoals het omgekeerd ook het geval is, waarin wij in het huidige tijdperk collectief worden beïnvloed door de berichtgeving in de media dat gedeeltelijk bijdraagt aan de ontwikkeling van een abstract collectieve gemoedstoestand.
Afijn, dat was een noodzakelijke zijstap die ik had moeten nemen ter verduidelijking van het volgende onderwerp, namelijk de botsing van culturen. Zoals de inleiding het verwoordde had Friedrich Nietzsche in zijn werk Oneigentijdse beschouwingen al opgemerkt hoe de in zijn ogen trotse duitse cultuur wordt beïnvloed franse cultuur en hoe de assimilatie van de franse cultuur een onlosmakelijk effect teweegbrengt in de totstandkoming van de duitse cultuur.
Ironisch eigenlijk als je nagaat dat de duitsers victorieus waren in de frans-duitse oorlogen die destijds diverse keren zijn gevoerd. In mijn optiek toont dit aan dat de ontwikkeling van cultuur een gegeven is conform menselijke ontwikkelingen en dat de zogenaamde overwinning van een natie op een andere natie geen garantie is voor het behoud van de cultuur, sterker nog het kan zelfs bijdragen aan de verandering van de cultuur, juist doordat mensen gewaar geworden van de verschillen tussen twee culturen. Hierdoor zullen mensen gaan reflecteren op hun eigen individuele normen en waarden en is het mogelijk dat het individu tot een ander inzicht komt door de externe ingeving van andere normen en waarden die op bepaalde niveau's beter aansluiten dan de huidige.
Hoe zit het dan met tolerantie? Wanneer spreek je over assimilatie en wanneer spreek je over tolerantie? Ligt het één wellicht in het verlengde van het ander?
Tolerantie is een typisch fenomeen van menselijke ontwikkeling. In mijn optiek biedt het juist mogelijkheden voor de ontwikkeling van cultuur en in het verlengde van de mens als wezen, als individu. Het zorgt ervoor dat je met behoud van je eigen normen en waarden objectief kan waarnemen hoe een cultuur zich verhoudt tot jouw eigen cultuur. In dit perspectief zou je kunnen veronderstellen dat assimilatie van een andere cultuur in het verlengde ligt van tolerantie, maar is het niet zo dat beiden co-existeren naast elkaar? Door een andere cultuur te respecteren, door diens normen/waarden, gebruiken, en sociale omgangsnormen te respecteren zal de andere cultuur ook dit gedrag vertonen en is het mogelijk dat twee culturen naast elkaar kunnen leven en zal er onlosmakelijk uitwisseling plaatsvinden tussen de twee culturen naarmate ze van elkaar leren. Je zou bijna kunnen veronderstellen dat cultuur bestaat op een metafysisch niveau en dat er op dit onwaarneembaar niveau interacties plaatsvinden tussen deze fenomenen.
Behoud van cultuur impliceert het behoud van een bepaald object dat een representatie is van de desbetreffende cultuur. Maar cultuur als existentieel fenomeen is een dynamisch sociologisch mechanisme dat veranderlijk is en per definitie onmogelijk kan worden behouden. Het existeert in het nu en nu is een ongedefinieerde tijdsperiode dat bestaat tussen het verleden en de toekomst.
Aldus besluiten wij met de wijze woorden van Friedrich Nietzsche - "De mens is iets, dat overtroffen moet worden; en daarom moet gij uw deugden liefhebben -: want gij zult aan hen te gronde gaan" - Aldus sprak Zarathoestra - pagina 44.
Mijn vrienden, ik wens ieder een zeer fijne dag toe!
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe
Een tijd geleden had ik een blog geschreven waarin ik een uiteenzetting had gemaakt over de vermeende identiteitscrisis waarin ons land zich bevindt. Het spreekt voor zich dat dit volledig hypothetisch is en niet kan worden bevestigd door een onderzoek, maar afgaande op mijn eigen ervaringen die ik heb opgedaan in mijn omgang met mijn medemens en diverse media durf ik toch wel keihard te stellen dat deze uitspraak niet ver afstaat van de realiteit, namelijk dat wij als land, als natie, als samenleving hard aan het zoeken zijn naar nieuwe sociale omgangsnormen, dat wij niet meer weten hoe wij op een degelijke manier conform normen en waarden met elkaar om moeten gaan.
Wat voor een hoop mensen schijnbaar onverteerbaar is dat er onder een bepaalde bevolkingsgroep irrationele onderbuikgevoelens bestaan die ervoor zorgen dat zij oordelen over zaken waarover zij weinig danwel vrijwel niks vanaf weten. Het argument dat voornamelijk wordt aangevoerd door deze mensen is het "feit" dat 'wij ons wél (moeten?) aanpassen aan de sociale omgangsnormen in andere landen, maar dat andere mensen cq. buitenlanders zich niet aanpassen aan de sociale omgangsnormen zoals deze hier in Nederland worden gehanteerd'.
Persoonlijk vind ik dit een kinderachtig argument en begint deze uitspraak mij een beetje de strot uit te hangen. Natuurlijk kan er worden gesteld dat deze uitspraak gestoeld is op de universele drang naar gelijkwaardigheid onder mensen, maar waarom blijven mensen toch doorhameren op dit argument!? Het slaat kant noch wal en sterker, het draagt bij aan de vervreemding van onze menselijkheid. Want door andere mensen aan te kijken met argusogen zul je als individu ook handelen conform deze irrationele onderbuikgevoelens waardoor je als persoon per definitie al een oordeel heb geveld over een individu, zonder dat je ook maar iets weet van het individu. Juist deze irrationele onderbuikgevoelens dragen bij aan de zogenaamde 'splijting van de samenleving' waarin wij ons momenteel bevinden.
Waar gaat het mis? Dat wij ons laten leiden door onze irrationele onderbuiksgevoelens valt vrij makkelijk te vertalen door te kijken naar de psychologische mechanismen van ons handelen. Zoals eerder gesteld wordt ons handelen aangestuurt door de wil om gelukkig te worden. Geluk is een abstract begrip, maar zoals Artistoteles het had verwoord in zijn werk Ethica Nicomachea wordt geluk ook bepaald door het geluksgevoel van een samenleving.
Natuurlijk beperk ik met deze uitspraken per definitie het geluksgevoel van het individu en staat dit concept in het huidige tijdperk niet meer in het verlengde van het geluksgevoel van een natie, maar dit is dan ook puur ter representatie van sociologische mechanismen waarin wij worden geleid door de wil om gelukkig te worden en indien een natie als samenleving gelukkig is, dan het individu dan ook een bepaalde mate van geluk ondervindt. Net zoals het omgekeerd ook het geval is, waarin wij in het huidige tijdperk collectief worden beïnvloed door de berichtgeving in de media dat gedeeltelijk bijdraagt aan de ontwikkeling van een abstract collectieve gemoedstoestand.
Afijn, dat was een noodzakelijke zijstap die ik had moeten nemen ter verduidelijking van het volgende onderwerp, namelijk de botsing van culturen. Zoals de inleiding het verwoordde had Friedrich Nietzsche in zijn werk Oneigentijdse beschouwingen al opgemerkt hoe de in zijn ogen trotse duitse cultuur wordt beïnvloed franse cultuur en hoe de assimilatie van de franse cultuur een onlosmakelijk effect teweegbrengt in de totstandkoming van de duitse cultuur.
Ironisch eigenlijk als je nagaat dat de duitsers victorieus waren in de frans-duitse oorlogen die destijds diverse keren zijn gevoerd. In mijn optiek toont dit aan dat de ontwikkeling van cultuur een gegeven is conform menselijke ontwikkelingen en dat de zogenaamde overwinning van een natie op een andere natie geen garantie is voor het behoud van de cultuur, sterker nog het kan zelfs bijdragen aan de verandering van de cultuur, juist doordat mensen gewaar geworden van de verschillen tussen twee culturen. Hierdoor zullen mensen gaan reflecteren op hun eigen individuele normen en waarden en is het mogelijk dat het individu tot een ander inzicht komt door de externe ingeving van andere normen en waarden die op bepaalde niveau's beter aansluiten dan de huidige.
Hoe zit het dan met tolerantie? Wanneer spreek je over assimilatie en wanneer spreek je over tolerantie? Ligt het één wellicht in het verlengde van het ander?
Tolerantie is een typisch fenomeen van menselijke ontwikkeling. In mijn optiek biedt het juist mogelijkheden voor de ontwikkeling van cultuur en in het verlengde van de mens als wezen, als individu. Het zorgt ervoor dat je met behoud van je eigen normen en waarden objectief kan waarnemen hoe een cultuur zich verhoudt tot jouw eigen cultuur. In dit perspectief zou je kunnen veronderstellen dat assimilatie van een andere cultuur in het verlengde ligt van tolerantie, maar is het niet zo dat beiden co-existeren naast elkaar? Door een andere cultuur te respecteren, door diens normen/waarden, gebruiken, en sociale omgangsnormen te respecteren zal de andere cultuur ook dit gedrag vertonen en is het mogelijk dat twee culturen naast elkaar kunnen leven en zal er onlosmakelijk uitwisseling plaatsvinden tussen de twee culturen naarmate ze van elkaar leren. Je zou bijna kunnen veronderstellen dat cultuur bestaat op een metafysisch niveau en dat er op dit onwaarneembaar niveau interacties plaatsvinden tussen deze fenomenen.
Behoud van cultuur impliceert het behoud van een bepaald object dat een representatie is van de desbetreffende cultuur. Maar cultuur als existentieel fenomeen is een dynamisch sociologisch mechanisme dat veranderlijk is en per definitie onmogelijk kan worden behouden. Het existeert in het nu en nu is een ongedefinieerde tijdsperiode dat bestaat tussen het verleden en de toekomst.
Aldus besluiten wij met de wijze woorden van Friedrich Nietzsche - "De mens is iets, dat overtroffen moet worden; en daarom moet gij uw deugden liefhebben -: want gij zult aan hen te gronde gaan" - Aldus sprak Zarathoestra - pagina 44.
Mijn vrienden, ik wens ieder een zeer fijne dag toe!
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe
woensdag 21 december 2011
Psychologisch intermezzo - Ratio vs. Emoties
"De onschuld is onwetendheid. In de onschuld is de mens niet bepaald als geest, maar psychisch bepaald in onmiddelijke eenheid met zijn natuurlijkheid. De geest is dromend aanwezig in de mens...In deze toestand is er vrede en rust; maar tegelijkertijd is er iets anders: het is geen onvrede en geen strijd, want er niets om mee te strijden. Wat is het dan? Het niets. Maar welke werking heeft het niets? Het baart angst. De diepste geheimenis van de onschuld is, dat ze tegelijkertijd angst is. Dromend projecteert de geest zijn eigen werkelijkheid. Die werkelijkheid is niets, maar dat niets ziet de onschuld bestendig buiten zich" - Het begrip angst, door Soren Kierkegaard
In het verlengde van een andere blog, die ik al een tijd geleden had geschreven, vind ik het weer eens tijd om terug te gaan naar de roots van de concepten van ons menselijk handelen. Namelijk de (on)eindige strijd tussen onze ratio en emoties. Nog elke dag wordt ik hiermee geconfronteerd en nog elke dag fascineert deze strijd mij. Ik vind het bijzonder om te zien hoe ik heb geleerd om te gaan met de vloedgolf aan emoties waarmee ik bij tijd en wijle wordt geconfronteerd. Een vloedgolf dat soms overgaat in een verstijving van de spieren in mijn nek, met als gevolg dat ik voor enkele momenten heb gevoel heb dat ik stik.
Hoe makkelijk is het wel niet om mijn angst de overhand te laten nemen, op het moment dat de spieren in mijn nek verstijven. Heel simpel gezegd is angst niks meer dan het veronderstellen van een potentieel toekomstig negatief scenario dat wel degelijk reëel is, maar afhankelijk is van een diversiteit van secundaire factoren wil dit scenario daadwerkelijk waarheid worden. Ironisch is het als je nagaat dat wij soms handelen om een bepaalde situatie te voorkomen, maar dat wij juist door dit handelen de inductie creeëren waarmee de situatie zichzelf kan ontplooien door de dynamiek van het leven.
Ligt de crux dan niet in het concept van loslaten? Hoe simpel een woord is, des te moeilijker is de werkelijkheid. Echt loslaten in de concrete betekenis van het woord is een onmogelijkheid, want het object dat de angst veroorzaakt is vaak een abstract begrip dat vanuit vele perspectieven kan worden bekeken.
Door logische beredenatie zijn wij in staat een veronderstelling te maken van een bepaald perspectief en de irrationele gedachtenpatronen die uiteindelijk resulteren in het ontwikkelen van een negatief gevoel --> angst.
Maar indien wij worden geconfronteerd met hetzelfde object vanuit een ander perspectief, dan hebben wij opeens geen mogelijkheden meer om rationeel na te denken. Wij hebben opeens geen leidraad, geen fundament van waaruit er een logische beredenatie kan worden toegepast. Het gevolg is dat wij worden overrompeld door onze emoties, soms verdrinken wij zelfs in deze emoties.
Waarom eigenlijk? Waarom kunnen wij geen heer en meester zijn van deze emoties? Wat weerhoudt ons ervan om deze emoties te reguleren op de momenten dat wij deze zo graag willen reguleren?
Een Nietzsche zou hoogstwaarschijnlijk de volgende uitspraak doen: "wij mensen zijn slaven van onze emoties". En laten we eerlijk wezen, er bevindt zich een zekere vorm van waarheid in deze uitspraak. Wij mensen leven bij de gratie van de complexe werking van onze hersenen, van de mogelijkheid om informatie op te slaan en deze indien benodigd tevoorschijn te halen. Het limbisch systeem zou je kunnen kwalificeren als de kern van ons bewustzijn. Het is ditzelfde bewustzijn dat bestaat dankzij een complexe samenwerking van diverse gebieden van onze hersenen, te weten de cingulate gyrus, de hippocampus en de amygdala. De samenwerking tussen deze hersengebieden mondt uit in het vormen van gespecialiseerde visuele beelden genaamd "cognities". En moeder natuur heeft onze hersenen zo keurig opgemaakt dat wij associatiepatronen maken door een verband te leggen tussen het waarnemen van een bepaalde situatie en de gevoelens die deze situatie bij ons losmaakt. Dit slaan wij op als een cognitie.
Natuurlijk is het bovenstaande uitermate zwart/wit en is dit een versimpliceerde opsomming van de complexe werking van onze hersenen. Maar het voldoet voor hetgeen ik wil uitleggen, namelijk waarom wij schijnbaar niet kunnen leven zonder onze emoties.
Laten we voordat we verder gaan, eerst eens een zijstapje nemen richting het concept van gevoelens. Gevoel zou je kunnen kwalificeren als de psychologische "gewaarwording" van emoties. Op het eerste gezicht klinkt dit heel vergezocht, om daadwerkelijk een onderscheid te maken tussen emoties en gevoel, maar als je er op een dieper niveau over gaat nadenken is het niet eens zo heel vreemd.
Wat is gevoel? Is gevoel niet de gewaarwording van een interne (fysiologische) verandering? Wanneer ik mij bevindt in een situatie dat mij een prettig gevoel geeft, dan wordt dit prettig gevoel veroorzaakt doordat ik gewaar ben geworden van fundamentele neurologische processen in mijn hoofd die stoffen gaan uitscheiden waardoor ik mij in een prettige toestand bevindt. Emoties zou je in dit kader kunnen classificeren als de uitscheiding van een bepaalde hoeveelheid stoffen in bepaalde verhoudingen, gevoel ligt dan in het verlengde hiervan, gevoel is niks meer dan het benoemen van een bepaalde (fysiologische) toestand dat uiteindelijk resulteert in een psychologische toestand.
Dit verklaart het fenomeen dat wij in bepaalde situaties in staat zijn om een misplaatste conceptie van bepaalde gevoelens te ervaren, zoals angst wanneer wij ons bevinden in de omgeving van iemand waarvoor wij hele intense gevoelens hebben (ook bekend als liefde/verliefdheid) en dat wij bang zijn om te handelen, omdat wij bang zijn op een negatief verloop --> angst.
Hoe ironisch is het wel niet om te bevestigen dat wij niet kunnen leven zonder onze emoties? Iedere situatie wordt onlosmakelijk geassocieerd met een bepaalde gemoedstoestand. Je zou bijna kunnen veronderstellen dat wij leven bij de gratie van onze emoties, dat ons bewustzijn wordt bewerktstelligt door de aanwezigheid van emoties.
Waar komt in het bovenstaande dan ons rationele gedachtengoed kijken? Wanneer kun je spreken over een invloed op onze psychologische gemoedstoestand? Laten we dit onderwerp bestempelen als een metafysisch object. Op het moment dat wij ons bevinden in een bepaalde psychologische gemoedstoestand en wij hiervan gewaar worden zullen wij bepaalde gevoelens ervaren. Het is dit punt dat wij onze gevoelens rationeel kunnen benaderen en waarop wij tot een zekere mate invloed kunnen uitoefenen op onze emoties door onze gedachtenstromingen aan te sturen. Onze gevoelens kunnen wij bestempelen als een metafysisch object en ook zo behandelen en op die manier grip krijgen op het scala aan gedachtenprocessen die vaak gepaard gaan bij het ervaren van bepaalde gevoelens, al dan wel of niet omgekeerd waarbij gedachtenprocessen cq. cognities gepaard gaan met het fysiologisch oproepen van emoties dat uiteindelijk resulteert in de psychologische gewaardwording van gevoel.
Zoals een zeker persoon zei, ons rationeel gedachtengoed ligt in het verlengde van ons emotionele gedachtengoed. De één kan niet existeren zonder de ander, ze co-existeren naast elkaar.
Het bovenstaande is vanzelfsprekend afhankelijk van allerlei variabelen, waarvan de voornaamste factor genetisch bepaald is. Wij mogen allemaal onze ouders bedanken voor de persoon die wij vandaag zijn geworden, maar geef hun niet de schuld want uiteindelijk zijn wij zelf verantwoordelijk voor de ontwikkeling van de persoon die wij zijn geworden.
De uitscheiding van stoffen en het functioneren van de diverse hersengebieden worden veelal bepaald door genetische factoren, die echter wél kunnen worden beïnvloed vanuit het externe milieu, maar dit wordt in psychologische termen geclassificeerd als een trauma en of het individu zo graag wilt veranderen is nog maar de vraag.
De kunst is om gewaar te worden van deze genetische factoren, door jezelf te leren kennen en vaststellen wat voor persoonlijkheid jij ben. En van daaruit kan je, mits je wil, jezelf verder ontwikkelen en kan je, zoals ik, optimaal leren omgaan met emoties. Ik ben nog elke dag aan het leren hoe complex mijn hersenen zijn, ook al wordt ik soms helemaal gestoord van mijzelf, het blijft een fascinerend leerproces en gelukkig heb ik nog mijn hele leven de tijd om dit te leren!
Mijn vrienden, bedankt voor het lezen van deze diepgaande blog. Ik kan nog veel meer schrijven over dit onderwerp, maar voor nu hou ik het voor gezien.
Ik wens iedereen een hele fijne dag toe!
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe!
In het verlengde van een andere blog, die ik al een tijd geleden had geschreven, vind ik het weer eens tijd om terug te gaan naar de roots van de concepten van ons menselijk handelen. Namelijk de (on)eindige strijd tussen onze ratio en emoties. Nog elke dag wordt ik hiermee geconfronteerd en nog elke dag fascineert deze strijd mij. Ik vind het bijzonder om te zien hoe ik heb geleerd om te gaan met de vloedgolf aan emoties waarmee ik bij tijd en wijle wordt geconfronteerd. Een vloedgolf dat soms overgaat in een verstijving van de spieren in mijn nek, met als gevolg dat ik voor enkele momenten heb gevoel heb dat ik stik.
Hoe makkelijk is het wel niet om mijn angst de overhand te laten nemen, op het moment dat de spieren in mijn nek verstijven. Heel simpel gezegd is angst niks meer dan het veronderstellen van een potentieel toekomstig negatief scenario dat wel degelijk reëel is, maar afhankelijk is van een diversiteit van secundaire factoren wil dit scenario daadwerkelijk waarheid worden. Ironisch is het als je nagaat dat wij soms handelen om een bepaalde situatie te voorkomen, maar dat wij juist door dit handelen de inductie creeëren waarmee de situatie zichzelf kan ontplooien door de dynamiek van het leven.
Ligt de crux dan niet in het concept van loslaten? Hoe simpel een woord is, des te moeilijker is de werkelijkheid. Echt loslaten in de concrete betekenis van het woord is een onmogelijkheid, want het object dat de angst veroorzaakt is vaak een abstract begrip dat vanuit vele perspectieven kan worden bekeken.
Door logische beredenatie zijn wij in staat een veronderstelling te maken van een bepaald perspectief en de irrationele gedachtenpatronen die uiteindelijk resulteren in het ontwikkelen van een negatief gevoel --> angst.
Maar indien wij worden geconfronteerd met hetzelfde object vanuit een ander perspectief, dan hebben wij opeens geen mogelijkheden meer om rationeel na te denken. Wij hebben opeens geen leidraad, geen fundament van waaruit er een logische beredenatie kan worden toegepast. Het gevolg is dat wij worden overrompeld door onze emoties, soms verdrinken wij zelfs in deze emoties.
Waarom eigenlijk? Waarom kunnen wij geen heer en meester zijn van deze emoties? Wat weerhoudt ons ervan om deze emoties te reguleren op de momenten dat wij deze zo graag willen reguleren?
Een Nietzsche zou hoogstwaarschijnlijk de volgende uitspraak doen: "wij mensen zijn slaven van onze emoties". En laten we eerlijk wezen, er bevindt zich een zekere vorm van waarheid in deze uitspraak. Wij mensen leven bij de gratie van de complexe werking van onze hersenen, van de mogelijkheid om informatie op te slaan en deze indien benodigd tevoorschijn te halen. Het limbisch systeem zou je kunnen kwalificeren als de kern van ons bewustzijn. Het is ditzelfde bewustzijn dat bestaat dankzij een complexe samenwerking van diverse gebieden van onze hersenen, te weten de cingulate gyrus, de hippocampus en de amygdala. De samenwerking tussen deze hersengebieden mondt uit in het vormen van gespecialiseerde visuele beelden genaamd "cognities". En moeder natuur heeft onze hersenen zo keurig opgemaakt dat wij associatiepatronen maken door een verband te leggen tussen het waarnemen van een bepaalde situatie en de gevoelens die deze situatie bij ons losmaakt. Dit slaan wij op als een cognitie.
Natuurlijk is het bovenstaande uitermate zwart/wit en is dit een versimpliceerde opsomming van de complexe werking van onze hersenen. Maar het voldoet voor hetgeen ik wil uitleggen, namelijk waarom wij schijnbaar niet kunnen leven zonder onze emoties.
Laten we voordat we verder gaan, eerst eens een zijstapje nemen richting het concept van gevoelens. Gevoel zou je kunnen kwalificeren als de psychologische "gewaarwording" van emoties. Op het eerste gezicht klinkt dit heel vergezocht, om daadwerkelijk een onderscheid te maken tussen emoties en gevoel, maar als je er op een dieper niveau over gaat nadenken is het niet eens zo heel vreemd.
Wat is gevoel? Is gevoel niet de gewaarwording van een interne (fysiologische) verandering? Wanneer ik mij bevindt in een situatie dat mij een prettig gevoel geeft, dan wordt dit prettig gevoel veroorzaakt doordat ik gewaar ben geworden van fundamentele neurologische processen in mijn hoofd die stoffen gaan uitscheiden waardoor ik mij in een prettige toestand bevindt. Emoties zou je in dit kader kunnen classificeren als de uitscheiding van een bepaalde hoeveelheid stoffen in bepaalde verhoudingen, gevoel ligt dan in het verlengde hiervan, gevoel is niks meer dan het benoemen van een bepaalde (fysiologische) toestand dat uiteindelijk resulteert in een psychologische toestand.
Dit verklaart het fenomeen dat wij in bepaalde situaties in staat zijn om een misplaatste conceptie van bepaalde gevoelens te ervaren, zoals angst wanneer wij ons bevinden in de omgeving van iemand waarvoor wij hele intense gevoelens hebben (ook bekend als liefde/verliefdheid) en dat wij bang zijn om te handelen, omdat wij bang zijn op een negatief verloop --> angst.
Hoe ironisch is het wel niet om te bevestigen dat wij niet kunnen leven zonder onze emoties? Iedere situatie wordt onlosmakelijk geassocieerd met een bepaalde gemoedstoestand. Je zou bijna kunnen veronderstellen dat wij leven bij de gratie van onze emoties, dat ons bewustzijn wordt bewerktstelligt door de aanwezigheid van emoties.
Waar komt in het bovenstaande dan ons rationele gedachtengoed kijken? Wanneer kun je spreken over een invloed op onze psychologische gemoedstoestand? Laten we dit onderwerp bestempelen als een metafysisch object. Op het moment dat wij ons bevinden in een bepaalde psychologische gemoedstoestand en wij hiervan gewaar worden zullen wij bepaalde gevoelens ervaren. Het is dit punt dat wij onze gevoelens rationeel kunnen benaderen en waarop wij tot een zekere mate invloed kunnen uitoefenen op onze emoties door onze gedachtenstromingen aan te sturen. Onze gevoelens kunnen wij bestempelen als een metafysisch object en ook zo behandelen en op die manier grip krijgen op het scala aan gedachtenprocessen die vaak gepaard gaan bij het ervaren van bepaalde gevoelens, al dan wel of niet omgekeerd waarbij gedachtenprocessen cq. cognities gepaard gaan met het fysiologisch oproepen van emoties dat uiteindelijk resulteert in de psychologische gewaardwording van gevoel.
Zoals een zeker persoon zei, ons rationeel gedachtengoed ligt in het verlengde van ons emotionele gedachtengoed. De één kan niet existeren zonder de ander, ze co-existeren naast elkaar.
Het bovenstaande is vanzelfsprekend afhankelijk van allerlei variabelen, waarvan de voornaamste factor genetisch bepaald is. Wij mogen allemaal onze ouders bedanken voor de persoon die wij vandaag zijn geworden, maar geef hun niet de schuld want uiteindelijk zijn wij zelf verantwoordelijk voor de ontwikkeling van de persoon die wij zijn geworden.
De uitscheiding van stoffen en het functioneren van de diverse hersengebieden worden veelal bepaald door genetische factoren, die echter wél kunnen worden beïnvloed vanuit het externe milieu, maar dit wordt in psychologische termen geclassificeerd als een trauma en of het individu zo graag wilt veranderen is nog maar de vraag.
De kunst is om gewaar te worden van deze genetische factoren, door jezelf te leren kennen en vaststellen wat voor persoonlijkheid jij ben. En van daaruit kan je, mits je wil, jezelf verder ontwikkelen en kan je, zoals ik, optimaal leren omgaan met emoties. Ik ben nog elke dag aan het leren hoe complex mijn hersenen zijn, ook al wordt ik soms helemaal gestoord van mijzelf, het blijft een fascinerend leerproces en gelukkig heb ik nog mijn hele leven de tijd om dit te leren!
Mijn vrienden, bedankt voor het lezen van deze diepgaande blog. Ik kan nog veel meer schrijven over dit onderwerp, maar voor nu hou ik het voor gezien.
Ik wens iedereen een hele fijne dag toe!
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe!
vrijdag 2 december 2011
Filosofisch Intermezzo - Paradox van de samenleving
Wij leven in interessante tijden, het nederland van vandaag is een land met ongekende mogelijkheden. Toch zijn er diverse zaken wat onze ontwikkeling tegenhoudt, als eerste lijkt het erop dat ons land zich bevindt in een impasse. De occupybeweging heeft laten zien dat er onder de bevolking een hoop onvrede heerst over de werking van het economisch systeem, mensen verlangen terug naar de tijd van vroeger, de tijd waarin ons land onze eigen munteenheid hadden. Ik vraag mij af, verlangen mensen alleen terug naar een eigen munteenheid, of is dit een representatie van een verlangen naar een ander tijdperk?
Menselijk gedrag is en blijft een interessant fenomeen om te bestuderen. Het individu zal altijd gedwongen worden om een keuze te maken tussen interne drijfveren en de externe drijfveren die het individu opgelegd krijgt vanuit een sociale context, al dan wel of niet met het concept van cultuur in het verlengde van sociale normen en waarden.
Zoals eerder gesteld is er sprake van een veranderde gedachtengoed hier in Nederland en dat manifesteert zich in een zogeheten identiteitscrisis. Nu zal ik waarschijnlijk heel hard trappen tegen het zere been van mensen die nog steeds geloven dat er sprake is van een hechte samenleving en afgaande op persoonlijke ervaringen ben ik er nog steeds van overtuigd dat het individu druk op zoek is naar een plek waar het individu thuishoort, maar dat is juist het probleem, het individu is op zoek naar een unieke plek waar het individu thuishoort maar die bestaat niet! Op het moment dat het individu zich gaat mengen in een groep met gelijkgezinde mensen zal het individu in zekere zin verdwijnen - er is dan sprake van een co-existentie tussen het individu en de groep waarbij er sprake is van een bepaalde mate van overeenstemming van ideeën die elk individu en dus de groep met elkaar verbindt en wat een groep, een groep maakt.
Het individu is een unieke persoonlijkheid dat wordt gevormd uit de genetische opmaak en de invloeden vanuit het milieu cq. opvoeding. Het enige wat dit individu kan doen is leren om te gaan met de wereld en vaststellen hoe diens wereldbeeld al dan wel of niet conformeert met de algemene norm voor ieder wereldbeeld.
En juist op dit punt komt het concept van cultuur om de hoek kijken, cultuur zorgt voor een identiteit van een volk en ik quote uit mijn vorige blog: "het bestaan van een algehele consensus over ideeën en de waardering hiervan die betrekking hebben op ieder individu als onderdeel van een groepering danwel volk".
Je zou bijna kunnen stellen dat het individu in de huidige samenleving leeft in een paradox. Ieder individu streeft naar individuele ontplooiing en individuele vrijheden en om dit te kunnen bereiken zal dit individu zich afsplitsen van collectieve ideeën die per definitie een inperking inhoudt van individuele ontplooiing, want hoe kan het individu zich ontplooien als het zich moet conformeren aan een algemene sociale norm?
Dan rijst de vraag, hoe kan een algemene sociale norm worden ontwikkeld als ieder individu diens individuele ideeën erover ontwikkeld? Hoe kan er consensus worden bereikt als er geen overeenstemming over het idee kan bestaan? "Moeten wij als samenleving conformeren naar het individu of moet het individu conformeren naar de samenleving?"
Vroeger moest je als persoon conformeren naar de samenleving. Met de individualisering van de maatschappij ben je tegenwoordig niet meer verplicht om te conformeren naar de samenleving, zolang jij maar jouw maatschappelijke plicht vervult mag ieder individu zich op diens eigen manier conformeren naar de samenleving zoals het individu zich betaamt.
Het psychologisch mechanisme dat dit "zelfsturend gedrag" bepaald zal voornamelijk worden bepaald door de individuele waardering die het individu heeft voor een willekeurige situatie danwel object. Zoals eerder gesteld wordt het menselijk handelen bepaald door een scala aan factoren, waaronder diens individuele waardering voor een object (hierbij kwalificeer ik een bepaalde situatie ook als een object). Het bovenstaande impliceert dat het individu zich zal laten leiden door diens individuele waardering voor een object, dit houdt tegelijk in dat er sprake is van een degradatie van collectieve waardering voor een object. Dit fenomeen zal alleen bestaan indien er sprake is van een verzameling individuele waarderingen over hetzelfde object waarin er sprake is van overeenstemming van deze waardering, kortom in de hedendaagse samenleving moet de samenleving conformeren naar het individu.
Dit is naar mijn idee de onderliggende reden voor het verdwijnen van de oude nederlandse cultuur en als het ware het ontstaan van een nieuwe cultuur, namelijk dat het voorkomen van inviduele gelijkwaardige ideeën leidend zijn voor het vaststellen van een algehele consensus over die ideeën.
Ironisch eigenlijk als je nagaat dat dat het fundament an sich is wat een cultuur bepaald! Het enige verschil is de richting waarop de invloed wordt uitgeoefend. Toch heeft dit wel een effect op de identiteit van een volk. Mensen zijn niet meer in staat om zich te conformeren naar een algemene norm, omdat deze norm in een veel dynamische vorm bestaat dan vroeger. Het individu dat wel in staat is om zich aan te passen zal zich dan ook laten meevoeren in deze dynamiek, maar het individu dat niet in staat is om mee te gaan zal zich afsplitsen van dit sociologisch mechanisme en vasthouden aan diens persoonlijke ideeën en opvattingen. Op die manier onstaan er twee soorten mensen: de conservatieve mensen en de progressieve mensen.
Dit leidt tot de volgende vraagstelling: "zal de cultuur worden bepaald door de conservatieve mensen of door de progressieve mensen?".
Ik zeg dat het juist een uniek samenspel is tussen deze twee soorten mensen dat leidt tot de ontwikkeling van een cultuur. Want zonder overeenstemming zal er nooit een consensus kunnen worden bereikt en het is juist het bestaan van algehele consensus en de waardering hiervan dat fungeert als het fundament voor een cultuur.
Mensen, ik wens iedereen nog een hele fijne week toe!
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe
Menselijk gedrag is en blijft een interessant fenomeen om te bestuderen. Het individu zal altijd gedwongen worden om een keuze te maken tussen interne drijfveren en de externe drijfveren die het individu opgelegd krijgt vanuit een sociale context, al dan wel of niet met het concept van cultuur in het verlengde van sociale normen en waarden.
Zoals eerder gesteld is er sprake van een veranderde gedachtengoed hier in Nederland en dat manifesteert zich in een zogeheten identiteitscrisis. Nu zal ik waarschijnlijk heel hard trappen tegen het zere been van mensen die nog steeds geloven dat er sprake is van een hechte samenleving en afgaande op persoonlijke ervaringen ben ik er nog steeds van overtuigd dat het individu druk op zoek is naar een plek waar het individu thuishoort, maar dat is juist het probleem, het individu is op zoek naar een unieke plek waar het individu thuishoort maar die bestaat niet! Op het moment dat het individu zich gaat mengen in een groep met gelijkgezinde mensen zal het individu in zekere zin verdwijnen - er is dan sprake van een co-existentie tussen het individu en de groep waarbij er sprake is van een bepaalde mate van overeenstemming van ideeën die elk individu en dus de groep met elkaar verbindt en wat een groep, een groep maakt.
Het individu is een unieke persoonlijkheid dat wordt gevormd uit de genetische opmaak en de invloeden vanuit het milieu cq. opvoeding. Het enige wat dit individu kan doen is leren om te gaan met de wereld en vaststellen hoe diens wereldbeeld al dan wel of niet conformeert met de algemene norm voor ieder wereldbeeld.
En juist op dit punt komt het concept van cultuur om de hoek kijken, cultuur zorgt voor een identiteit van een volk en ik quote uit mijn vorige blog: "het bestaan van een algehele consensus over ideeën en de waardering hiervan die betrekking hebben op ieder individu als onderdeel van een groepering danwel volk".
Je zou bijna kunnen stellen dat het individu in de huidige samenleving leeft in een paradox. Ieder individu streeft naar individuele ontplooiing en individuele vrijheden en om dit te kunnen bereiken zal dit individu zich afsplitsen van collectieve ideeën die per definitie een inperking inhoudt van individuele ontplooiing, want hoe kan het individu zich ontplooien als het zich moet conformeren aan een algemene sociale norm?
Dan rijst de vraag, hoe kan een algemene sociale norm worden ontwikkeld als ieder individu diens individuele ideeën erover ontwikkeld? Hoe kan er consensus worden bereikt als er geen overeenstemming over het idee kan bestaan? "Moeten wij als samenleving conformeren naar het individu of moet het individu conformeren naar de samenleving?"
Vroeger moest je als persoon conformeren naar de samenleving. Met de individualisering van de maatschappij ben je tegenwoordig niet meer verplicht om te conformeren naar de samenleving, zolang jij maar jouw maatschappelijke plicht vervult mag ieder individu zich op diens eigen manier conformeren naar de samenleving zoals het individu zich betaamt.
Het psychologisch mechanisme dat dit "zelfsturend gedrag" bepaald zal voornamelijk worden bepaald door de individuele waardering die het individu heeft voor een willekeurige situatie danwel object. Zoals eerder gesteld wordt het menselijk handelen bepaald door een scala aan factoren, waaronder diens individuele waardering voor een object (hierbij kwalificeer ik een bepaalde situatie ook als een object). Het bovenstaande impliceert dat het individu zich zal laten leiden door diens individuele waardering voor een object, dit houdt tegelijk in dat er sprake is van een degradatie van collectieve waardering voor een object. Dit fenomeen zal alleen bestaan indien er sprake is van een verzameling individuele waarderingen over hetzelfde object waarin er sprake is van overeenstemming van deze waardering, kortom in de hedendaagse samenleving moet de samenleving conformeren naar het individu.
Dit is naar mijn idee de onderliggende reden voor het verdwijnen van de oude nederlandse cultuur en als het ware het ontstaan van een nieuwe cultuur, namelijk dat het voorkomen van inviduele gelijkwaardige ideeën leidend zijn voor het vaststellen van een algehele consensus over die ideeën.
Ironisch eigenlijk als je nagaat dat dat het fundament an sich is wat een cultuur bepaald! Het enige verschil is de richting waarop de invloed wordt uitgeoefend. Toch heeft dit wel een effect op de identiteit van een volk. Mensen zijn niet meer in staat om zich te conformeren naar een algemene norm, omdat deze norm in een veel dynamische vorm bestaat dan vroeger. Het individu dat wel in staat is om zich aan te passen zal zich dan ook laten meevoeren in deze dynamiek, maar het individu dat niet in staat is om mee te gaan zal zich afsplitsen van dit sociologisch mechanisme en vasthouden aan diens persoonlijke ideeën en opvattingen. Op die manier onstaan er twee soorten mensen: de conservatieve mensen en de progressieve mensen.
Dit leidt tot de volgende vraagstelling: "zal de cultuur worden bepaald door de conservatieve mensen of door de progressieve mensen?".
Ik zeg dat het juist een uniek samenspel is tussen deze twee soorten mensen dat leidt tot de ontwikkeling van een cultuur. Want zonder overeenstemming zal er nooit een consensus kunnen worden bereikt en het is juist het bestaan van algehele consensus en de waardering hiervan dat fungeert als het fundament voor een cultuur.
Mensen, ik wens iedereen nog een hele fijne week toe!
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe
zondag 20 november 2011
When it is time to part
In man's life, happenings take place
Some are bad, some are good
But all happenings come to an end,
Even though we do not want them to end
Some happenings, we forget,
Other happenings, we never forget
Memories can fade away,
But feelings never will
There comes a time, when people must part
There comes a time, when it must come to an end
It is that time, when we experience heartache
It is that time, when everything we valued, has lost it's value
We tried to fight it
We tried to beat it
We tried to hate it
We tried to defeat it
But alas, when it is time for us to part, nothing can change it
For it is the past that makes up the present
And it is in the present that we learn from our mistakes in the past
For that is the irony that consists of life...
zaterdag 12 november 2011
Gulden vs. Euro
Het is weer zover, de PVV heeft officieel aangekondigd een onderzoek te willen laten uitvoeren naar een mogelijke terugkeer van de gulden. Natuurlijk zijn er direct een hoop mensen die op hun allerhardst schreeuwen "IK HAAT DE EURO! IK WIL DE GULDEN TERUG!". Ik vraag mij alleen waarlijk af of al deze schreeuwers weleens diep hebben nagedacht over de gevolgen van de terugkeer van de gulden.
Laten we eens een analyse uitvoeren op het scala aan economische scenario's. Maar voordat we dat kunnen doen, moeten we eerst een reflectie maken op de economie zoals deze 'vroeger' bestond, in het pré-euro tijdperk.
Je had de gulden, deze munteenheid bestond in bepaalde vormen al vanaf de middeleeuwen, de tijd waarin ons land groot werd door handelsverenigingen als de VOC. Vroeger werd de waarde van de munt bepaald door het gewicht, dit gewicht werd voornamelijk veroorzaakt de hoeveelheid zilver/goud dat erin werd verwerkt. En toen kwam de industriële revolutie en de ontwikkeling van de economie als wetenschappelijke discipline, aangedragen door denkers als John Locke, John Stuart Mill en Adam Smith.
Voornamelijk de laatste was een voorstander van de ontwikkeling van een open economie en wordt ook gezien als de vader van de moderne economie. Adam Smith voorzag een systeem dat in staat was zichzelf te ontwikkelen. Na hem zijn andere knappe koppen aan de slag gegaan om dit systeem te verwezenlijken en dat gebeurde dan ook, de industriële revolutie was een feit. Het zorgde voor bepaalde vormen van welvaart.
De ironie van de economie zoals deze destijds bestond is dat er sprake was onethische situaties. Alles stond in het kader van de economie. De arbeider werd uitgebuit terwijl de rijke man nog rijker werd. Je zou dit bijna kunnen bestempelen als een paradox van de economie.
Sindsdien is welvaart een steeds belangrijker thema geworden in de ontwikkeling van de mensheid. Het was welvaart die ervoor zorgde dat mensen langer konden blijven leven, waardoor zij meer tijd over hadden om zich bezig te houden met andere zaken. Het was uiteindelijk welvaart die ervoor zorgde dat de mensheid zich op een hoger niveau kon blijven ontwikkelen. Natuurlijk heeft dit ook de nodige problemen met zich meegebracht, getuige de 1e en 2e wereldoorlogen, maar ook dan kan je bij jezelf afvragen of het niet een universeel probleem is van de mens dat deze altijd zal blijven nastreven naar macht, zoals Friedrich Nietzsche zo vaak heeft besproken in zijn werken.
Afijn, we wijken af van het thema economie. Het bovenstaande laat zien hoe vervlochten de economie is met de welvaart van een samenleving en dat het direct of indirect invloed zal hebben op het individu.
Ons land is nog altijd primair afhankelijk van onze export voor de groei van onze economie. Niet alleen ons land, elk land is in zekere zin afhankelijk van de export van een land, want dit verspreidt namelijk de afzetmarkt van een bepaald bedrijf dat handel voert. Het zorgt voor internationale concurentie, waardoor bedrijven op grotere schaal een concurentiestrijd met elkaar kunnen aangaan, waardoor producten goedkoper worden (ervan uitgaande dat ieder mens ethisch handelt en zich niet laat verleiden voor corruptie) en waardoor het individu het desbetreffende product zal kopen.
Internationale concurrentie met een evenredige grote afzetmarkt zorgt voor groei voor het primaire bedrijf, danwel moederbedrijf waardoor het primaire bedrijf zal gaan groeien, meer inkomsten/omzet genereert, meer belasting zal moeten betalen en het land van herkomst meer uitgaven kan doen door de hogere inkomensten vanuit belastingen.
In de tijd van de gulden hadden we te maken met allerlei nationale betrekkingen, economiën en wetten. De wisselkoers werd bepaald door allerlei verschillende meetbare factoren waarmee kon worden vastgesteld hoe een bepaald land zich verhield t.o.v. andere landen. Het spreekt voor zich dat de concurentiepositie van landen wordt bepaald door de inkomsten gegeneerd door bedrijven die voornamelijk internationaal handel drijven.
Om even een bepaald land te noemen dat op de internationele markt sterk staat aangeschreven: Duitsland. Hoe zou het toch komen dat een land als Duitsland wordt gekenmerkt als "de motor van Europa"? Nou, ervan uitgaande dat de hierboven beschreven analyse klopt, dan heeft dit te maken met inkomsten die het land genereert uit belastingen die wordt geheven op inkomsten die bedrijven genereren.
Als ik een kijkje neem op de lijst van de farmaceutische industrie, een zogeheten miljardensector, dan zie ik een duits bedrijf "Bayer" op de nummer 4 staan, hetzelfde geld ook voor de automobiel industrie, waarop een duits bedrijf op de 4e plaats staat. Kijk ik vervolgens in de Chemische industrie zie ik een duits bedrijf zelfs op de 1e plaats staan.
Maar waarschijnlijk zal de pagina waarin een overzicht is gemaakt van alle industriën in de hele wereld een beter beeld geven van de economische kracht van duitsland, deze staat namelijk in de lijst op nummer 4!
De wisselkoers zorgde ervoor dat elk bedrijf dat handel over de grens dreef een indexering moest maken van de gelijkwaardige verhouding van de verschillende valuta's. Dat kost niet alleen geld, maar het zorgt er ook voor dat er potentiële fouten worden gemaakt tijdens het proces.
Wij leven in een tijdperk met economische weelderigheid, ongeacht de huidige economische problematiek durf ik waarlijk te zeggen dat wij het nog nooit zo goed hebben gehad. Wij kunnen genieten van alle geneugten van het leven, we hebben allemaal onze tv's, computer, internet, smartphones, allemaal betaalbaar van hetgeen onze inkomsten dit toelaten. Dit proces wordt allemaal versneld door de magnitude van de economische processen van het hedendaagse tijdperk. Juist in dit kader is er een idee gemaakt voor de invoering van een munt waarmee alle economiën van ieder lid werd verbonden aan een ander lid. Dit zorgde voor een vervlechting van alle individuele inkomsten van ieder bedrijf van een land. Ieder land zou nog zijn eigen individuele economie behouden, maar voor de uitwerking van de economie in de praktijk zou alles uitmonden in een "universele" munt: de euro.
Ik was nog vrij jong toen de euro werd ingevoerd, dus ik kan me ook geen exacte voorstelling maken van de verhoudingen tussen de gulden en de euro toen deze werd ingevoerd. Ik kan me wel herinneren dat enkele maanden na de invoering van de euro mensen teleurgesteld waren, omdat deze schijnbaar achteruit waren gegaan en koopkracht hebben verloren.
Ik vraag mij af, is het een verlies van koopkracht, of zijn er gewoon een hoop mensen geweest die op een onethische wijze hebben geprofiteert van de omwisseling van de gulden in de euro? Mensen zijn vanuit hun natuurlijke aard profiteurs, het is dankzij ons moraal dat wij een ander mens ook iets gunnen.
Het is vrij aannemelijk om te stellen dat er in het begin diverse verliezen zijn gemaakt tijdens de invoering van de euro, maar het is ook vrij aannemelijk om te stellen dat het op de lange termijn veel positievere effecten zou hebben vanwege de open economie, dat existeert bij de gratie van groei. Hoe meer mededelers er zijn die een inbreng hebben in de economie, des te meer deze zal groeien.
De argumenten die een hoop mensen aanleveren zijn puur gebaseerd op irrationele gevoelens. De onvrede dat een land de kantjes eraf heeft geloopt, terwijl wij hier "zo hard aan het werk zijn". Punt is alleen dat het probleem vaak niet ligt bij de dagelijkse burger, maar bij een slecht economisch beleid, al dan wel of niet gecombineerd met corruptie zolang het moraal van het individu dit toelaat.
Ik vraag mij af, ieder mens dat hard schreeuwt hoe slecht de euro wel niet is, wat voor mogelijkheden hoopt dit individu te verkrijgen bij de terugkeer van de gulden? Hoopt dit persoon dat hij/zij meer geld aan het einde van de maand zal overhouden? Nou, ik zal iedereen bij deze direct uit zijn/haar droom helpen, dat zal dus niet gebeuren. Sterker, als je de miljoenennota's naleest tussen de jaren 2000 en 2010, dan wordt er geen enkel woord in gesproken over een mogelijk verlies als gevolg van de invoering van de euro. Nee, er wordt gesproken over de effecten van de toeslagen van 2001, van lagere beursen als gevolg van verlies van consumentenvertrouwen, van hoog-conjuctuur in de jaren 2005/2007 en de enorme gevolgen van de instorting van de huizenmarkt en de ontwikkeling van de grootste economische crisis dat nog nooit eerder is voorgekomen: de kredietcrisis.
En nu zitten we met de gevolgen van de kredietcrisis. Overal is er sprake van het verlies van consumentenvertrouwen, niemand heeft vertrouwen meer dat er een goed economisch beleid zal kunnen worden gevoerd. En misschien ben ik wel zo'n simpel persoontje, maar mij dunkt dat het dit verlies aan vertrouwen is dat hetgeen een serieuze stempel drukt op de huidige economische crisis rondom Griekenland en Italië. Waarom staat Italië dan ook in deze lijst boven engeland van industriële nominale output en is iedereen opeens binnen een jaar tijd in rep en roer over het zogenaamd slecht functioneren van Italië?
Mij dunkt dat dit verregaande effecten zijn van de kredietcrisis, die naar mijn mening nog altijd primair wordt veroorzaakt door hedgefunds die worden geleidt door mensen die zichzelf verrijken over de ruggen van anderen. Zodra er ergens geen geld vandaan kan worden gehaald, gaan ze op zoek naar andere methoden om geld vandaan te halen.
Kortom, de terugkeer van de gulden zal mijns inzien niks veranderen. Het verplaatst alleen de huidige problemen vanuit een universeel perspectief naar een nationaal perspectief, de huidige economische problematiek zal gewoon blijven bestaan. Maarja, wie ben ik nou weer, wat weet ik van economie, toch?
Zo, mensen bedankt voor het lezen! Een diepgaande analyse waarom ik vind dat de gulden niet moet worden teruggevoerd.
Ik wens iedereen nog een hele fijne dag toe!
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe
Laten we eens een analyse uitvoeren op het scala aan economische scenario's. Maar voordat we dat kunnen doen, moeten we eerst een reflectie maken op de economie zoals deze 'vroeger' bestond, in het pré-euro tijdperk.
Je had de gulden, deze munteenheid bestond in bepaalde vormen al vanaf de middeleeuwen, de tijd waarin ons land groot werd door handelsverenigingen als de VOC. Vroeger werd de waarde van de munt bepaald door het gewicht, dit gewicht werd voornamelijk veroorzaakt de hoeveelheid zilver/goud dat erin werd verwerkt. En toen kwam de industriële revolutie en de ontwikkeling van de economie als wetenschappelijke discipline, aangedragen door denkers als John Locke, John Stuart Mill en Adam Smith.
Voornamelijk de laatste was een voorstander van de ontwikkeling van een open economie en wordt ook gezien als de vader van de moderne economie. Adam Smith voorzag een systeem dat in staat was zichzelf te ontwikkelen. Na hem zijn andere knappe koppen aan de slag gegaan om dit systeem te verwezenlijken en dat gebeurde dan ook, de industriële revolutie was een feit. Het zorgde voor bepaalde vormen van welvaart.
De ironie van de economie zoals deze destijds bestond is dat er sprake was onethische situaties. Alles stond in het kader van de economie. De arbeider werd uitgebuit terwijl de rijke man nog rijker werd. Je zou dit bijna kunnen bestempelen als een paradox van de economie.
Sindsdien is welvaart een steeds belangrijker thema geworden in de ontwikkeling van de mensheid. Het was welvaart die ervoor zorgde dat mensen langer konden blijven leven, waardoor zij meer tijd over hadden om zich bezig te houden met andere zaken. Het was uiteindelijk welvaart die ervoor zorgde dat de mensheid zich op een hoger niveau kon blijven ontwikkelen. Natuurlijk heeft dit ook de nodige problemen met zich meegebracht, getuige de 1e en 2e wereldoorlogen, maar ook dan kan je bij jezelf afvragen of het niet een universeel probleem is van de mens dat deze altijd zal blijven nastreven naar macht, zoals Friedrich Nietzsche zo vaak heeft besproken in zijn werken.
Afijn, we wijken af van het thema economie. Het bovenstaande laat zien hoe vervlochten de economie is met de welvaart van een samenleving en dat het direct of indirect invloed zal hebben op het individu.
Ons land is nog altijd primair afhankelijk van onze export voor de groei van onze economie. Niet alleen ons land, elk land is in zekere zin afhankelijk van de export van een land, want dit verspreidt namelijk de afzetmarkt van een bepaald bedrijf dat handel voert. Het zorgt voor internationale concurentie, waardoor bedrijven op grotere schaal een concurentiestrijd met elkaar kunnen aangaan, waardoor producten goedkoper worden (ervan uitgaande dat ieder mens ethisch handelt en zich niet laat verleiden voor corruptie) en waardoor het individu het desbetreffende product zal kopen.
Internationale concurrentie met een evenredige grote afzetmarkt zorgt voor groei voor het primaire bedrijf, danwel moederbedrijf waardoor het primaire bedrijf zal gaan groeien, meer inkomsten/omzet genereert, meer belasting zal moeten betalen en het land van herkomst meer uitgaven kan doen door de hogere inkomensten vanuit belastingen.
In de tijd van de gulden hadden we te maken met allerlei nationale betrekkingen, economiën en wetten. De wisselkoers werd bepaald door allerlei verschillende meetbare factoren waarmee kon worden vastgesteld hoe een bepaald land zich verhield t.o.v. andere landen. Het spreekt voor zich dat de concurentiepositie van landen wordt bepaald door de inkomsten gegeneerd door bedrijven die voornamelijk internationaal handel drijven.
Om even een bepaald land te noemen dat op de internationele markt sterk staat aangeschreven: Duitsland. Hoe zou het toch komen dat een land als Duitsland wordt gekenmerkt als "de motor van Europa"? Nou, ervan uitgaande dat de hierboven beschreven analyse klopt, dan heeft dit te maken met inkomsten die het land genereert uit belastingen die wordt geheven op inkomsten die bedrijven genereren.
Als ik een kijkje neem op de lijst van de farmaceutische industrie, een zogeheten miljardensector, dan zie ik een duits bedrijf "Bayer" op de nummer 4 staan, hetzelfde geld ook voor de automobiel industrie, waarop een duits bedrijf op de 4e plaats staat. Kijk ik vervolgens in de Chemische industrie zie ik een duits bedrijf zelfs op de 1e plaats staan.
Maar waarschijnlijk zal de pagina waarin een overzicht is gemaakt van alle industriën in de hele wereld een beter beeld geven van de economische kracht van duitsland, deze staat namelijk in de lijst op nummer 4!
De wisselkoers zorgde ervoor dat elk bedrijf dat handel over de grens dreef een indexering moest maken van de gelijkwaardige verhouding van de verschillende valuta's. Dat kost niet alleen geld, maar het zorgt er ook voor dat er potentiële fouten worden gemaakt tijdens het proces.
Wij leven in een tijdperk met economische weelderigheid, ongeacht de huidige economische problematiek durf ik waarlijk te zeggen dat wij het nog nooit zo goed hebben gehad. Wij kunnen genieten van alle geneugten van het leven, we hebben allemaal onze tv's, computer, internet, smartphones, allemaal betaalbaar van hetgeen onze inkomsten dit toelaten. Dit proces wordt allemaal versneld door de magnitude van de economische processen van het hedendaagse tijdperk. Juist in dit kader is er een idee gemaakt voor de invoering van een munt waarmee alle economiën van ieder lid werd verbonden aan een ander lid. Dit zorgde voor een vervlechting van alle individuele inkomsten van ieder bedrijf van een land. Ieder land zou nog zijn eigen individuele economie behouden, maar voor de uitwerking van de economie in de praktijk zou alles uitmonden in een "universele" munt: de euro.
Ik was nog vrij jong toen de euro werd ingevoerd, dus ik kan me ook geen exacte voorstelling maken van de verhoudingen tussen de gulden en de euro toen deze werd ingevoerd. Ik kan me wel herinneren dat enkele maanden na de invoering van de euro mensen teleurgesteld waren, omdat deze schijnbaar achteruit waren gegaan en koopkracht hebben verloren.
Ik vraag mij af, is het een verlies van koopkracht, of zijn er gewoon een hoop mensen geweest die op een onethische wijze hebben geprofiteert van de omwisseling van de gulden in de euro? Mensen zijn vanuit hun natuurlijke aard profiteurs, het is dankzij ons moraal dat wij een ander mens ook iets gunnen.
Het is vrij aannemelijk om te stellen dat er in het begin diverse verliezen zijn gemaakt tijdens de invoering van de euro, maar het is ook vrij aannemelijk om te stellen dat het op de lange termijn veel positievere effecten zou hebben vanwege de open economie, dat existeert bij de gratie van groei. Hoe meer mededelers er zijn die een inbreng hebben in de economie, des te meer deze zal groeien.
De argumenten die een hoop mensen aanleveren zijn puur gebaseerd op irrationele gevoelens. De onvrede dat een land de kantjes eraf heeft geloopt, terwijl wij hier "zo hard aan het werk zijn". Punt is alleen dat het probleem vaak niet ligt bij de dagelijkse burger, maar bij een slecht economisch beleid, al dan wel of niet gecombineerd met corruptie zolang het moraal van het individu dit toelaat.
Ik vraag mij af, ieder mens dat hard schreeuwt hoe slecht de euro wel niet is, wat voor mogelijkheden hoopt dit individu te verkrijgen bij de terugkeer van de gulden? Hoopt dit persoon dat hij/zij meer geld aan het einde van de maand zal overhouden? Nou, ik zal iedereen bij deze direct uit zijn/haar droom helpen, dat zal dus niet gebeuren. Sterker, als je de miljoenennota's naleest tussen de jaren 2000 en 2010, dan wordt er geen enkel woord in gesproken over een mogelijk verlies als gevolg van de invoering van de euro. Nee, er wordt gesproken over de effecten van de toeslagen van 2001, van lagere beursen als gevolg van verlies van consumentenvertrouwen, van hoog-conjuctuur in de jaren 2005/2007 en de enorme gevolgen van de instorting van de huizenmarkt en de ontwikkeling van de grootste economische crisis dat nog nooit eerder is voorgekomen: de kredietcrisis.
En nu zitten we met de gevolgen van de kredietcrisis. Overal is er sprake van het verlies van consumentenvertrouwen, niemand heeft vertrouwen meer dat er een goed economisch beleid zal kunnen worden gevoerd. En misschien ben ik wel zo'n simpel persoontje, maar mij dunkt dat het dit verlies aan vertrouwen is dat hetgeen een serieuze stempel drukt op de huidige economische crisis rondom Griekenland en Italië. Waarom staat Italië dan ook in deze lijst boven engeland van industriële nominale output en is iedereen opeens binnen een jaar tijd in rep en roer over het zogenaamd slecht functioneren van Italië?
Mij dunkt dat dit verregaande effecten zijn van de kredietcrisis, die naar mijn mening nog altijd primair wordt veroorzaakt door hedgefunds die worden geleidt door mensen die zichzelf verrijken over de ruggen van anderen. Zodra er ergens geen geld vandaan kan worden gehaald, gaan ze op zoek naar andere methoden om geld vandaan te halen.
Kortom, de terugkeer van de gulden zal mijns inzien niks veranderen. Het verplaatst alleen de huidige problemen vanuit een universeel perspectief naar een nationaal perspectief, de huidige economische problematiek zal gewoon blijven bestaan. Maarja, wie ben ik nou weer, wat weet ik van economie, toch?
Zo, mensen bedankt voor het lezen! Een diepgaande analyse waarom ik vind dat de gulden niet moet worden teruggevoerd.
Ik wens iedereen nog een hele fijne dag toe!
Een dikke knuffel van jullie semi-filosoof, Halbe
Abonneren op:
Posts (Atom)